Pan Samochodzik i sekret alchemika Sędziwoja

Przygody Pana Samochodzika i ekipy tym razem skupione są na poszukiwaniach kamienia filozoficznego. Konkurencja tym razem pod postacią dwóch kuzynek Kruszewskich, a nie jak zazwyczaj pod postacią Batury.
Akcja ksiazki rozgrywa się w moim ulubionym mieście Krakowie i jego żydowskiej dzielnicy- Kazimierzu.
Motywem przewodnim jest poszukiwanie kamienia filozoficznego, więc znajdziemy tu bardzo dużo informacji na temat alchemii, historii najsłynniejszego polskiego alchemika Sędziwoja oraz urządzenia zwanego atanatorem i Niemej Księgi. Również chwilowy powrót słynnych harcerzy Wilhelma Tella, Wiewióry i Sokolego Oka przywodzi na myśli oddalone w ksiazce już o 30 lat dawne przygody.
Książkę czyta się bardzo przyjemnie, kuzynki trochę nieroztropne, momentami przyponajace Chucka Norrisa, walczące jak lwice by dotrzeć do celu, Paweł Daniec i Pan N.N. cierpliwe wchodzą y im w paradę do momentu osiągnięcia wspólnego celu. Trochę zbyt dużo wiadomosci o różnych związkach chemicznych i procesach wytwarzania kamienia filozoficznego powodują od czasu do czasu znużenie. Jakkolwiek książkę czyta się przyjemnie, wartka akcja i jej zwroty powodują rosnące napięcie z rodzialu na rozdział. Polecam fanom przygód Pana Samodzika

Przygody Pana Samochodzika i ekipy tym razem skupione są na poszukiwaniach kamienia filozoficznego. Konkurencja tym razem pod postacią dwóch kuzynek Kruszewskich, a nie jak zazwyczaj pod postacią Batury.
Akcja ksiazki rozgrywa się w moim ulubionym mieście Krakowie i jego żydowskiej dzielnicy- Kazimierzu.
Motywem przewodnim jest poszukiwanie kamienia filozoficznego, więc...

Sekret alchemika Sędziwoja

Kolejny tom z cyklu przygód Pana Samochodzika sygnowanym nazwiskiem Tomasza Olszakowskiego

Co dostajemy w tym przypadku?
Zwartą, momentami zabawną i przepełnioną mnóstwem informacji z dziedziny alchemii historie zręcznie nawiązującą do cyklu Kuzynki. I mimo iż nie był to mój ulubiony tematycznie zbiór opowieści Wielkiego Grafomana to w tym przypadku czyta się bardzo dobrze. Zaskakująco miło było wrócić do tych postaci i zobaczyć jak mierzą się z postawionym przez autora zadaniem.
Jeśli dobrze pamiętam, to w Po drugiej stronie książki, sam AP opowiada jak pomysły które się wtedy zrodziły, znalazły swoje rozwinięcie w/w cyklu Kuzynki.
Wielkie słowa uznania należą się za sumiennie i zaskakująco lekko przedstawiony cały wątek alchemiczny, bo dzięki temu lektura jest nie tylko zabawą ale i nauką.
Kolejna 6 na 10 w mojej ocenie, jak najbardziej zasłużona.
No a przedemną, bodaj że jeszcze 14 czy 15 kolejnych tomów Samochodzików Olszakowskiego, więc jest nadzieja że w oczekiwaniu na premierowe tytuły AP będę miał sposobność podzielić się z Wami moimi odczuciami z następnych przygód Pana Tomasza ...
P.s. i tyko jakoś tego "samochodzika" mało 🤔🤔🤔

Sekret alchemika Sędziwoja

Kolejny tom z cyklu przygód Pana Samochodzika sygnowanym nazwiskiem Tomasza Olszakowskiego

Co dostajemy w tym przypadku?
Zwartą, momentami zabawną i przepełnioną mnóstwem informacji z dziedziny alchemii historie zręcznie nawiązującą do cyklu Kuzynki. I mimo iż nie był to mój ulubiony tematycznie zbiór opowieści Wielkiego Grafomana to w tym...

Pociągająca, zaciekawiająca i wciągająca .
Jeżeli pominąć całe rozważania alchemiczne to bardzo ciekawe sytuacje antykwariatowe.
Dużo historii , ciekawej historii i dlatego jest wciągająca. Mam nadzieje , że dla innego czytelnika również.
Akcja rozgrywa się w Krakowie . Muzea, antykwariaty, sklepy z antykami oraz włamania i spotkanie z PRL-em to w skrócie fabuła książki . Zapraszam do zapoznania się.

Pociągająca, zaciekawiająca i wciągająca .
Jeżeli pominąć całe rozważania alchemiczne to bardzo ciekawe sytuacje antykwariatowe.
Dużo historii , ciekawej historii i dlatego jest wciągająca. Mam nadzieje , że dla innego czytelnika również.
Akcja rozgrywa się w Krakowie . Muzea, antykwariaty, sklepy z antykami oraz włamania i spotkanie z PRL-em to w skrócie fabuła książki ....

Sięgnęłam po nią tylko dlatego, że Pilipiuk w tej książce opowiada znowu o kuzynkach Kruszewskich, które bardzo polubiłam po przeczytaniu cyklu "Kuzynki". I owszem, fajnie było znowu do nich zajrzeć. Szkoda natomiast czasu na szukanie w tej części cyklu opowiadań o Panu Samochodziku klimatu z książek Z.Nienackiego. Ani śladu, nawiązania do niektórych starych przygód Pana Tomasza N.N. nie pomagają ani trochę. Książka dla fanów twórczości Pilipiuka, nic poza tym.

Sięgnęłam po nią tylko dlatego, że Pilipiuk w tej książce opowiada znowu o kuzynkach Kruszewskich, które bardzo polubiłam po przeczytaniu cyklu "Kuzynki". I owszem, fajnie było znowu do nich zajrzeć. Szkoda natomiast czasu na szukanie w tej części cyklu opowiadań o Panu Samochodziku klimatu z książek Z.Nienackiego. Ani śladu, nawiązania do niektórych starych przygód Pana...

Niestety,książka jest niestrawna. Dla mnie to jak kpina w stosunku do czytelnika. Kraków i co z tego? Nawet ta krakowska sceneria poraża nijakością. Książka przerażająco nudna, podobnie bezbarwne, nudne postaci, a dialogi drewniane i sztuczne. Dziwne przypadki, dziwne zbiegi okoliczności. Nie da się czytać. Lepiej zachować w pamięci kultowego Pana Tomasza.

Niestety,książka jest niestrawna. Dla mnie to jak kpina w stosunku do czytelnika. Kraków i co z tego? Nawet ta krakowska sceneria poraża nijakością. Książka przerażająco nudna, podobnie bezbarwne, nudne postaci, a dialogi drewniane i sztuczne. Dziwne przypadki, dziwne zbiegi okoliczności. Nie da się czytać. Lepiej zachować w pamięci kultowego Pana Tomasza.

Pomysł dobry, z wykonaniem już trochę gorzej. Nie jest to klasyczna powieść z cyklu o Panu Samochodziku i niestety daje się to odczuć, niekiedy bardzo wyraźnie (powieść więc jest niekoniecznie dla "ortodoksyjnych" czytelników). Całość ratuje to, że Pilipiuk (tak, tak, to on to napisał) całkiem ładnie i zgrabnie rozwinął tą historię w trylogii o kuzynkach Krzeszowskich. Można to potraktować jako taką swoistą "wprawkę" przed tą serią (oraz serią Nienackiego) lub jako jej alternatywne uzupełnienie.

Pomysł dobry, z wykonaniem już trochę gorzej. Nie jest to klasyczna powieść z cyklu o Panu Samochodziku i niestety daje się to odczuć, niekiedy bardzo wyraźnie (powieść więc jest niekoniecznie dla "ortodoksyjnych" czytelników). Całość ratuje to, że Pilipiuk (tak, tak, to on to napisał) całkiem ładnie i zgrabnie rozwinął tą historię w trylogii o kuzynkach Krzeszowskich....