Pan Samochodzik i diable wiano

Bardzo mi się podobała fabuła książki. Bardzo dobrze napisana. Bardzo dobrze przedstawiona trasa spływu Krutynią. Wreszcie , bardzo dobrze się czytało. To są książki, które czyta się jednym tchem. Nie można oderwać się od książki, wciąga na całego. Poszukiwania grodu to tylko tło dla prozy Miernickiego. Oczywiście znajdziemy też przygody jakie Paweł przeżył , tez te miłosne , co jest nowością . Jak dla mnie super książka o Mazurach .

Bardzo dobre czytadło. Tym razem Paweł jedzie odpocząć nad jezioro do starego rybaka, a w tle oczywiście skarby, przygody, Batura, kobiety. Można było się odprężyć czytając opowiadanie. Bardzo podobne do Starej Księgi. Ale fajnie , że można odwrócić treść fabuły i na tle wydarzeń we wsi , na barce czy nad jeziorem dowiadujemy się o różnych zamkach i budowlach warownych, a konkretnie o zakonie Joannitów . Zobaczymy co nam przyniesie następna część PS.

Pan Samochodzik i Mumia Egipska czyli kolejna pozycja spod pióra Naszego Wielkiego Grafomana. Spośród ostatnich prezentowanych tomów, zdecydowanie najsłabsza. Nie jest zła, ale w odróżnieniu od opowieści o teorii Alberta Einsteina czy poszukiwaniach zaginionego utworu tajemniczego kompozytora z Wągrowca, w tym przypadku akcja trochę "siadła". Widać również wyraźnie że autor po raz kolejny bazuje na swojej wiedzy i miłości do Skandynawii, postaci Michaiła Tomatowa itp. A to może już trochę nużyć... Akcja nawiązuje do poprzednich części, co jest już stałym motywem AP, jednak w porównaniu do nich nie jest już tak pasjonującą. Co prawda nadal czyta się to lekko i przyjemnie, jednak zdecydowanie mniej intryguje. Tym razem takie sobie 6 na 10, a ja zabieram się za kolejną część, ze smutkiem konstatując że pomału zbliżam się do końca tego cyklu, sygnowawlnego nazwiskiem Tomasza Olszakowskiego.

Oczywiście bardzo dobra, ma swój klimat. Wreszcie coś z okultyzmu, Bafomet. trochę informacji historycznych , rys o wolnomularstwie, templariuszach i masonach. Bardzo ciekawy temat, chociaż dlatego, że to tabu w Polsce. Warto sięgnąć po lekturę która daje tyle informacji historycznej na powyższy temat. Mistycyzm w Polsce.

Pan Samochodzik i relikwiarz Świętego Olafa ( lub też Pan Samochodzik i Oko Jelenia) No moi Państwo, ten tom to już jest pewne przegięcie. Po pierwsze czytając pierwszy rozdział, miałem wrażenie Deja Vu. Przecież ja już to czytałem. Problemy z przekroczeniem granicy, podejrzenie o przemyt, awaria chłodnicy i kąpiel Pawła w oceanie? Aż zacząłem sprawdzać w tomie o Robercie Stormie, czy nie doszło do autoplagiatu, ale mam wrażenie że taka sytuacja, 1 do 1, była już przedstawiona w jednym z wcześniejszych tomów Pilipiuka/Olszakowskiego. Ktoś jest w stanie wspomóc w wyjaśnieniu tej nurtującej mnie kwestii ? A co po za tym ? Po raz kolejny dostajemy solidną dawkę akcji i wiadomości na temat historii wybranych regionów i miast Szwecji i Norwegii. Widzimy wyraźne odwołania do późniejszych opowiadań z tzw Światów Pilipiuka czy cyklu Oko Jelenia. O Norweskim Dzienniku już nawet nie wspomnę. Chociaż, tutaj muszę się przyznać, że akurat dla mnie, lektura tego cyklu, jakoś szczególnie nie powalila na kolana. Mówię o Oku Jelenia rzecz jasna ;) Autor zręcznie przedstawia nam wiele faktów na temat Hanzy, tajemniczego Oka Jelenia itp. A kto regularnie czytał późniejsze powieści AP, ten nie będzie zaskoczony, gdyż są to motywu często powracające u Pilipiuka. Tak więc, można odnieść wrażenie że jest to książka, którą już się kiedyś czytało. Podsumowując, ocena na poziomie 6 na 10, bo nadal jako samodzielna historia, broni się nieźle. Za mną jest już również ostatni tom Przygód Pana Tomasza, pt. Zamek w Chęcinach, ale z recenzją wstrzymam się jeszcze na chwilę. Oczywiście mam na myśli tom sygnowany nazwiskiem Tomasza Olszakowskiego, a nie koniec cyklu jako takiego ;) Miłego ...

Coś innego. A dlatego bo w centrum zainteresowania jest siostrzenica pana Tomasza o raz jej brat Jacek. NIKA czyli Zośka jest znaną i lubianą piosenkarką . Tak się składa , ze w Zamku Książ kręci teledysk do swojego klipu . Oczywiście podczas pobytu na zamku jest świadkiem różnych wydarzeń , które zmuszają ją do kontaktu ze swoim stryjem , muzealnikiem . Wszystko kończy się dobrze, jak zwykle . Czytając ten tom mam wrażenie powiewu świeżości, czegoś inne go odstępnego od zawartych kanonów.

Paweł Daniec na tropie kolejnej zagadki. Czy jest możliwe że oprócz dobrej pory znalezionych florenów w Zalewie, istnieją jeszcze inne floreny? Paweł Daniec oprócz podróży do Zalewa by znaleźć odpowiedz na to pytanie, również wpadnie na trop szajki kradnącej muzealne skarby sakralne. Pięknym momentem w książce są odwiedziny Pawła Dańca na grobie Zbigniewa Nienackiego. Piękne połączenie talentu zmarłego artysty, oddanie mu hołdu i kontynuowanie jego spuścizny. Czy Paweł powstrzyma szajkę? Co ma wspólnego z tym wszystkim Batura? Czy można na niego liczyć? Książka o dwóch wątkach: przygodowym oraz sensacyjnym. Polecam wszystkim fanom Pana Samochodzika

Pan Paweł i jego Inkaskich przygód ciąg dalszy. Po kilku porażkach w poprzedniej części nasz główny bohater kontynuuje poszukiwanie skarbu Inków i srebrnej trumny Uminy w Niedzicy, pięknym zamku, który miałem okazję zwiedzić. Pojawia się również obok Janusza i nadal zarozumiałej aczkolwiek rezolutnej Zosi nasz stary znajomy Batura. A jak Batura to i czarne charaktery, ciemne interesy, spryt i wyścig z czasem po skarb W książce nie spotkamy zbyt szybkiej akcji niestety. Wiele momentów zaskakuje bystrością lub raczej niezachwianym instynktem pana Pawła Dańca, które sprawiają, że niestety przygoda traci na wartości. Mimo wszystko polecam wszystkim obie części Inkaskiej przygody Pana Samochodzika. Spokojna lektura na długie zimowe wieczory

Poprzez brak czasu troszeczkę mi zajęło przejście przez ten ostatni tom przygód Pana Tomasza autorstwa Nienackiego. W tym tomie akcja przenosi nas do ruin Sulejowskiego klasztoru, pałacu w Nieborowie oraz Przeklętnika. Tajemnica pewnego ukrytego skarbu, morderstwo?, typy spod ciemnej gwiazdy i oczywiście niezawodny Pan Samochodzik. Czytając zauważyłem pewne podobieństwa do książek Agathy Christie czyli poprzeczka postawiona dość wysoko przez autora. Ale również początek końca pewnej epoki, zaczątek nowego. Od ioskem wrażenie że autor w tym tomie żegna się ze swoimi czytelnikami, żegna się ze starymi bohaterami przytaczając nowych, innychoze mają nadzieję że dalsze losy przygód Pana Samochodzika podchwyci ktoś i zakontynuuje. I tak się oczywiście stało. Z sentymentem podszedłem do tego tomu. Warto przeczytać tą książkę która niczym klamra zamyka pewien rozdział ale otwiera zupełnie nowy :) polecam

Głównym bohaterem jest pan Tomasz – jeszcze student (historii sztuki),ale już redaktor pracujący w czasopiśmie "Sztandar Robotniczy". Ku mojemu zaskoczeniu kłonica odgrywa istotną rolę w historii z diabłem. Trochę odnoszę się z sentymentem do tej postaci znając jej późniejsze losy. "Pan Samochodzik" to dopiero przyszłość. "Uroczysko" (ostatnie wydania mają tytuły: "Pan Samochodzik i święty relikwiarz" oraz "Pan Samochodzik i Uroczysko") jest dla mnie ciekawą powieścią do której zamierzam kiedyś powrócić. Książka oddaje polski klimat społeczny lat pięćdziesiątych XX wieku.

Moją przygodę z książkami podzieliłbym na dwa okresy: przed Wernicem i po Wernicu. W pierwszym okresie czytałem, jak musiałem, ale szału nie było. W drugim, zacząłem pożerać książki. Nie pamiętam, ile miałem wtedy lat. Wakacje spędzałem u dziadków zaopatrzony, na życzenie śp. mamy, w jedną książkę, właśnie Wernica. Dziadek napełnił mi wodą, dla ochłody, dużą beczkę po smole, były wtedy ostre upały ( czyżby już wtedy zaczynało się ocieplenie klimatu ? ),a ja rozłożyłem sobie leżak i... no właśnie, całe wakacje spędziłem czytając. Mama donosiła tylko kolejne tomy, najpierw po jednym, potem po dwa. W pewnym momencie po tygodniu, czy dwóch, wszyscy prawie na siłę, zaczęli mnie wyrzucać do zabawy z kolegami. Nic nie pomogło, jak tylko mogłem, wracałem do czytania. Ciągle funkcjonuję w drugim okresie. Całą serię POLECAM, dla miłośników i nie tylko, ŚWIETNA ZABAWA i gwarancja miłego spędzenia czasu.

Książka rewelacyjna. Opowieść bardzo poruszająca, temat ratowanie ludzkiego życia. Empatia Polaków. Podczas okupacji grupa dzieciaków ratuje żydowskie dziecko. Wiadomo, że za ukrywanie żydów była śmierć . Jak się wszystko skończyło dowiesz się czytając i zagłębiając się w lekturze. Zachęcam gorąco.

Kacper Ryx i szatan w klasztorze to drugi tom serii Nazywam się Ryx i zarazem krótka książka do przeczytania w wieczór lub dwa. Sięgnąłem po ten tom, bo podoba mi się kryminał w historycznej scenerii z ciekawym bohaterem Kacprem Ryxem próbujący w tym przypadku rozwiązać sprawę morderstwa w klasztorze. Czy uda się odkryć bohaterowi kto stoi za zbrodnią i odnaleźć sprawcę. Samemu trzeba się przekonać. Drugi tom przygód Ryxa w nowej odsłonie po Kacper Ryx i Król żebraków, który można czytać nie znając wcześniejszych przygód bohatera. Osadzając akcję powieści w klasztorze od razu podczas czytania na myśl przyszedł mi inny cykl napisany przez Ellisa Petersa. Jednak tutaj mamy polskie realia, historyczne wydarzenia i postacie występujące w kryminale historycznym jaki dostałem od autora. Kacper Ryx jest osobą twardo stąpającą po ziemi i skrupulatną. Mającą głowę nie tylko do interesów, ale również do dedukowania ze znalezionych śladów i poszlak. Wyciągając wnioski ze zdobytych podczas przesłuchań świadków lub postaci informacji. Od samego początku polubiłem i poczułem sympatie do niego kibicując mu w czasie rozwiązywania zagadek kryminalnych. Morderstwo w klasztorze, gdzie każdy miał sposobność i może ukryty motyw było do pewnego stopnia intrygujące. Nie wiadomo kto stał za zbrodnią i krąg podejrzanych był spory. Prowadząc śledztwo Ryx próbuje swoich metod śledczych, aby odkryć prawdę. Jednak sporo później można domyśleć się kto stał mniej więcej za wszystkim i jakie przypuszczalnie motywy nim kierowały. Mimo tego autor potrafił mnie wciągnąć i zabrać w podróż do dawnej polsce w rok tysiąc pięćset osiemdziesiątym ósmym do Benedyktyńskiego klasztoru, który jest miejscem akcji powieści. Dostałem dobry kryminał z ciekawym bohaterem. Książka Kacper Ryx i szatan w klasztorze osadzony został na prawdziwych historycznych faktach i spotykamy prawdziwie żyjące postacie w tamtym okresie. Autor z łatwością łączy historie z fikcją literacką wprowadzając wątek kryminalny tworząc z tego dobre kryminały historyczne z tłem obyczajowym. W przypadku tej powieści bardziej skupił się na kryminalnej zagadce morderstwa w klasztorze i jej rozwiązania. Sięgając po kolejny tom cyklu byłem ciekawy i miałem oczekiwania, żeby dostać wciągające przygody Kacpra Ryxa prowadzącego kolejne śledztwo. Nie zawiodłem się mimo możliwości wcześniejszego odkrycia kim jest sprawca. Jestem zadowolony z tego co dostałem, bo akcja szybko poprowadzona i wydarzenia toczą się w szybkim tempie. Nie ma miejsca na nudę i męczące opisy. Napisana została przystępnie, z lekkością, bez zbędnego lania wody i zwięźle. Sam wątek kryminalny był wciągający i ciekawy. Nawet finał spodobał mi się, chociaż zaskoczenia w nim nie było jeśli chodzi o sprawcę morderstwa. Oprócz tego dostajemy na koniec osobną powiastkę o duchach i innych stworach z dawnych czasów lub legend. Przyjemna i lekka opowieść z humorystyczno - groteskowym wydźwiękiem. Książka Kacper Ryx i szatan w klasztorze to dobry kryminał w realiach historycznych, który czyta się świetnie i wciąga od samego początku. Jest to kolejna część z bohaterem, którego polubiłem od pierwszego spotkania i na pewno nie ostatnia. Chętnie wezmę się za kolejne tomy z Kacprem Ryxem, bo chcę poznać jego następne przygody i rozwiązywane sprawy. Kacper Ryx i szatan w klasztorze jest dobrym wyborem i nie żałuje czasu poświęconego na tę krótką książeczkę, bo świetnie się bawiłem podczas czytania.

Jak mawiają: do trzech razy sztuka. Mając w pamięci poprzednie tomy o przygodach Roberta Karcza nie liczyłem na zbyt wiele. Wahałem się nawet, czy w ogóle sięgać po cykl z archeologiem. Zaryzykowałem i zaskakująca niespodzianka. Najwyraźniej pomogło umieszczenie akcji w tunezyjskiej scenerii. Mam też wrażenie, że tym razem jest więcej humoru. Rzadko zdarza się, aby w książce Autor pisał e-maile do swojego bohatera :-) Pierwsza część powieści powoli rozwija się w wakacyjno-hotelowej atmosferze (w tle próba rozpracowania kim jest tajemniczy Michał Karmelita),aby niespodziewanie nabrać sensacyjnego tempa. Tak, zdecydowanie ten tom ma zdecydowanie bliżej do przygód z gatunku Indiana Jones. Perypetie na pustyni oraz rozgrywka w „mieście z gliny” wydaje się jednak mało realistyczna. Jedno pozostaje niezmienne: nadal trudno darzyć sympatią głównego bohatera. Natomiast ciekawie została zarysowana postać Aleks - pani archeolog.

Bardzo dobra książka - udane zakończenie cyklu. Główny bohater odmieniony i mentalnie i fizycznie. Spora dawka faktów historycznych, sporo opisów, dla niektórych zapewne zbyt wiele... nie ukrywam, że mnie sie momentami dłużyły. Autor jak zwykle trzyma poziom. Polecam, ale nie jako oddzielną książkę - tutaj trzeba znac poprzednie części aby nacieszyć się w pełni fabułą.

"Biała Noga i chłopak z Targówka" oraz "Wyspa Strachowica" zostały zabawnie ze sobą połączone w jedną książeczkę. Opracowaniem graficznym zajął się słynny Bohdan Butenko i pewnie to jego pomysł by dwa opowiadania tak zmontować. I jeszcze to żartobliwe "Ostatnie wydanie w XX wieku" - fakt, książkę wydano w 1999 roku... dalszych wydań nie było. Może dlatego, że jestem chłopcem, łatwiej mi się z chłopcami utożsamiać? A może dlatego, że miałem szczęście być jak ci chłopcy z kart opowiadań Niziurskiego. Tak było. Dzieciaki organizowały się w bandy i paczki, budowały szałasy, domki na drzewie czy ziemianki. Miało się pomysły (Jak zbudować tratwę by spłynąć rzeką? Jak zbudować czołg z kartonu? Jak dostać się do zakopanej olbrzymiej pustej cysterny? Jak zakraść się do ogrodu po truskawki i jabłka?) i nawet je realizowało... z różnym skutkiem :) Nie, na koloniach nigdy nie byłem - wolałem wyjazd na wakacje do stryjenki. Ale wiedziałem jak tam jest bo brat jeździł. Tylko Niziurski potrafi oddać tajemne życie młodzieży. Ich rozterki, uniesienia, plany i pomysły. Taka właśnie jest "Biała Noga i chłopak z Targówka"... uwielbiam tak wracać do dzieciństwa. No cóż jestem po prostu "starym urwisem" :D Dzieci, szanowna młodzieży i "starzy": CZYTAJCIE NIZIURSKIEGO!

Kolejny tom "Sagi Traperskiej" naszego rodzimego pisarza, czyta się nadal rewelacyjnie jak za młodych lat. Tym razem traper Karol i lekarz Jan na coroczną wędrówkę wyprawiają się w odwiedziny starego przyjaciela hacjendera Gonzalesa do Nowego Meksyku. Zanim tam dotrą spotkają tajemniczego wędrowca Barrego Bade, ratującego ich z opresji, spotykają bandytów, ratują córkę przyjaciela Ines, a w ręce trafia im tajemnicza mapa ze skarbem Indian. Mamy w powieści wyprawę po skarb przez dzikie groźne tereny, walki z bandytami, spotykamy Indian, są tajemnice, porwanie, łatwo zginąć od kuli, bo skarb zdobyć chcą także ludzie bez skrupuł, dla których życie ludzkie jest mało warte.

Nie poczytałem wcześniej opisu i jakoś długo wgryzałem się w historię, później było ok ale zakończenie - oj słabiutkie!Generalnie historia jest ciekawa i fajnie napisana niemniej książka w moim odczuciu mocno traci na wątku nadprzyrodzonym - mimo iż jestem miłośnikiem fantastycznych opowieści.

Ostateczny podział ról jest raczej przewidywalny ale nie stanowi to bynajmniej problemu. Książka jest świetna, język jest świetny (jak to u Komudy),bohaterowie są z krwi i kości, świetni po prostu. Tu nie ma co opisywać, to trzeba przeczytać. Rzadko mi się to zdarza, ale chętnie wrócę do tej książki.