Wspomnienia demona t.1

No takie trochę niezrozumiałe, ale na tyle dobrze aby przekonać się o winie ludzi, ślepoty i głupoty. Jak zwykle dramat, bo do takich mnie ciągnie najczęściej (co poradzić). Ciężko stwierdzić czy manga została napisana po anime czy przed, ale po opisach mogę się domyślać że szybko po anime została przelana na mangi. Ogólnie w pierwszym tomie ciężko zrozumieć o co chodzi, nie ogarnęłam bo jest tu lekki bałagan, człowiek się też męczy jak wprost nie pokazują kto mówi i trzeba się domyślać.. nie wiem, bo nie oglądałam anime, ale wydaje mi się że mogły być tu lekkie błędy ortograficzne, w każdym razie, mały bałagan jest w mandze. Posiadam jeszcze 2 tom więc zobaczymy co dalej będzie. No i z zasady czytam najpierw mangę, a potem oglądam anime, tak samo chciałam zrobić z Wolf's Rain, ale skoro manga wyszła później to mogę bez problemu zacząć anime, jednakże raczej będę na razie kontynuowała mangę. No i świat jest dziwny, nie za bardzo lubię takich postapokalitycznych światów, ciężko na takim świecie przeżyć, widać od razu że mroczna saga i pewnie melancholia będzie po skończeniu mangi, ale na klatę to trzeba przyjąć.

Fragmenty: • „To obejmujący wszystko, uśmierzający wszelki ból, smutny, odległy, pełen miłości i współczucia Głos”. • „Na końcu drogi czeka Was nowa przyszłość”. • „Raj odebrał mi wszystko, dając w zamian klątwę, cierpienie i tęsknotę”. • „Nawet jeśli to wszystko stworzona przez kogoś iluzja, prawdziwa jest droga, którą przeszliśmy… I to, że tutaj jesteśmy… Tego nikt nam nie odbierze”. • „Czasami przytłoczeni ciężarem tego, co straciliśmy, tracimy z oczu cały sens życia, a mimo to idziemy wciąż na przód, odnosząc niezliczone rany. Nieważne, wilki, człowiek, czy kwiat… Jeśli istnieją więzi, które chcemy chronić, to życie ma sens, a wtedy wystarczy wyciągnąć rękę, by dotknąć raju”. • „Uciekajcie odnosząc rany, których nigdy nic nie wyleczy, lecz pamiętajcie, że póki żyjecie, zawsze będziecie spowite mrokiem”.

Pierwsza seria którą zebrałam w całości. Jednak patrząc po latach zaczynam dostrzegać jak wiele wad miał ten tytuł. Największym jest kreska. Często pojawiają się błędy anatomiczne, zwłaszcza w długości rąk i ramion. Fabuła ma swoje ciekawe momenty i zwroty ale tak naprawdę jest to cały czas ten sam trójkąt miłosny i nieszczęśliwa miłość wałkowane wciąż i wciąż. Ale za to przywiązałam się do paru postaci a to dla mnie duży plus. Ogólnie jeśli szukacie romansu w realiach fantasy mogę polecić.

Najprościej streszczając, opowiada ona o tym, jak to Homare Kitano (za sprawą ojca - a raczej jego długów) została sprzedana znajomemu rodziców i stała się jego gospodynią domową. Jako bohaterka dość chaotyczna i niezbyt rozgarnięta, wprowadziła dość spore zamieszanie w nowym otoczeniu swego właściciela i jego 3 synów :) Nie jestem zbytnią fanką romansów, ale za to uwielbiam komedie. Po tą sięgnęłam bardzo dawno - była jedną z pierwszych, którą kupiłam (chociaż prawdę powiedziawszy odrzucała mnie jej różowa okładka). Chociaż fabułę ma przeciętną, jej zakup zdecydowanie zaliczam do udanych, ponieważ zawsze poprawia mi humor w smutne dni :)

Bardzo ładna kreska. Historia też trzyma się całości, historia poboczna wyjaśnia "niejasne" kwestie w głównej historii. Na końcu zabawna alternatywa dla jednej ze scen z glównej historii. Genialna odskocznia od szkolnych romansów, stanowczo mniej scen erotycznych, niż się spodziewałam. Porównując - mothers spirit ma podobną tematykę, ale ta manga jest sto razy lepsza. Cieszę się, że na nią trafiłam :)

Kiedyś wirtualna rzeczywistość była tylko marzeniem. Dziś gry w systemie VR, to normalność. Wychodzi coraz więcej tytułów na tę platformę, ale ja chciałbym skupić się na przeszłości, bowiem kiedyś marzenie można było urzeczywistnić choćby w formie komiksu. Najlepszym tego przykładem niech będzie „.Hack// Bransoleta Zmierzchu”. Słyszeliście kiedyś o .hack? Ja do niedawna nie miałem pojęcia co, to jest. Poszperałem jednak w Internecie i spieszę wam z wyjaśnieniem. .hack to japońska multimedialna franczyza, na którą składają się gry, anime, nowele i mangi. Wszystko kręci się tu wokół rozwoju technologicznego i tajemniczych wydarzeń związanych z grą „The World”. Wróćmy jednak do samej mangi. W Polsce ukazała się ona w 2005 r. dzięki wydawnictwu J.P.F. Opowiada losy rodzeństwa, które otrzymują możliwość zagrania we wspomniane wcześniej „The World” przy użyciu limitowanych postaci. Szybko okazuje się jednak, że nie jest to zwyczajna gra.I tom rozpoczyna się prologiem, który wprowadza nas w akcję. Po jego przeczytaniu znajdziecie krótki opis głównych postaci, z którymi zabierzecie się na niesamowitą przygodę. Co ciekawe, osoby które grają w „The World” poznajemy tylko w ich wirtualnej wersji, a przynajmniej w I tomie. Już na początku wprowadza to dużą dozę tajemniczości. Główni bohaterowie, to czternastoletni bliźniacy – Shugo i Rena. To właśnie Rena namawia swojego brata do wzięcia udziału w grze, która jak się niedługo okaże, niesamowicie ich wciągnie. A chce ona tylko porobić coś ze swoim bratem, od którego najwidoczniej nieco się oddaliła. Przenieśmy się zatem do wirtualnego świata. Większość napotkanych w pierwszych rozdziałach awatarów, ma w sobie coś naprawdę słodkiego. Pomimo faktu, że rozgrywka jest w wielu miejscach tajemnicza, odpowiedzialna za warstwę graficzną Rei Izumi zachowuje w tym świecie dużo komedii. Stąd duże buźki i oczy przybierające różne wzory w zależności od sytuacji (czasem jest to wielki wytrzeszcz, innym razem utrata przytomności),a mniejsze przywiązanie do otoczenia. Zachowany zostaje dystans, a czytelnik zdaje sobie sprawę, że ma się tu po prostu dobrze bawić. .Hack prezentuje nam całą plejadę bohaterów, a raczej bohaterek, bo tych jest w pierwszym tomie co nie miara. Każdy czternastolatek mógłby się w nich zakochać, a co najmniej zauroczyć. Potrafią one zadbać o siebie, wykorzystać swoje mocne strony, a ostatecznie i tak robią to wszystko w grze, a nie realnym świecie. Jako pierwsza pojawia się Mireillka, która przez większość czasu poluje na rzadkie itemy, a później dołącza do niej jej przyjaciółka Oka, która potrafi zmieniać się w wilka. Wystarczy dodać jeszcze Hotaru, która jest prawdziwą samarytanką i mamy galerię bardzo ciekawych i różnych heroin, Nad przebiegiem gry czuwa jeden z pracowników firmy, która ją stworzyła, a robi to w wirtualnym świecie pod pseudonimem Balmung. Jego asystent stara się by ograniczał on swoje wizyty w „The World” jednak bezskutecznie. Przeciwnicy bywają śmiesznie słabi albo straszliwie potężni i jak w prawdziwej grze, pojawiają się znikąd. W sześciu rozdziałach znajdziemy ich naprawdę sporo. Każda przygoda, to nowy rywal, czy to w postaci golema, czy stracha na wróble, czy innego awatara. Bohaterowie zdają sobie sprawę ze swoich słabości, przez co błyskawicznie można ich polubić. Dobre wrażenie robi również tłumaczenie. Postacie mówią językiem młodzieżowym, potocznym i zostało to dobrze uchwycone, jednocześnie podkreślając pewien dystans, który ta historia ma do siebie w wielu momentach. Nie ma tu żadnych językowych lapsusów, jak to często ma miejsce w przypadku tytułów skierowanych do starszych czytelników. „.Hack” szybko wciągnęło mnie do swojego świata. Przygoda bohaterów w wirtualnym świecie nie posunęła się może zbyt daleko, ale pojawiające się tu i ówdzie sekrety „The World” oraz barwne charaktery każdej z postaci powodują, że ta manga jest w stanie sprawić wielką przyjemność każdemu, bez względu na wiek i płeć.

W drugim tomiku jest zdecydowanie więcej fanserwisu niż w pierwszej, a fabuła wreszcie ma trochę więcej sensu niż tylko funkcja miejsca do upychania mniej lub więcej zabawnych scenek (tym razem moim faworytem okazały się małżelki i ich losy). Czytając drugi tomik odkryłam też wreszcie, co podświadomie przeszkadza mi w warstwie językowej... Zdrobnienia. Dużo, mnóstwo zdrobnień: paniczyk, foczusia, sklepiki, skorupki, wujaszek, zupka...ble, ble i jeszcze raz ble. Przez to manga (oba tomy) wydaje się jeszcze bardziej dziecinna w odbiorze. Podsumowując, ta część jest nieco lepsza niż poprzednia, chociaż nadal ma sporo wad. P.S. Z drugiego tomu można się dowiedzieć, że będąc w Szanghaju warto kupić czekoladę w kształcie wieży Jin Mao i maskotkę pandy! :D

niezobowiązujące i ładne. moja pierwsza w życiu manga, nie wiem, czy zainteresowała mnie na tyle, żeby czytać kolejne części, ale mi się podobało. na koniec dnia bawiłem się przy tym dobrze, plot co prawda trochę sklejony na ślinę, ale postacie bardzo na plus

Cukierkowa opowieść o chłopczyku zakochującym się w innym chłopaku. Manga była ok, nawet mnie nie wkurzała (nie należę do fanek gatunku),ale bohater który nie ma poczucia własnej tożsamości ani wartości nie jest w stanie wzbudzić we mnie głębszych pozytywnych uczuć. Manga zainteresowała mnie tak naprawdę dopiero pod koniec - kiedy doszłam do dodatkowych opowiadań. Jedno z nich - "moja pierwsza miłość" podobało mi się bardziej niż cała reszta, nakarmiłam nim moją żądzę dramy i pragnienie nieszczęśliwych miłości, ehehe. Nad drugim opowiadaniem nie warto się wg mnie zatrzymywać. Ogólnie - na plus - ładna okładka, biały papier, ciekawy pomysł z onomatopejami (pozostawione oryginalne i tuż obok małą czcionką polskie tłumaczenie),miłe czytadełko na chwilkę. Na minus - niektóre wypowiedzi w chmurkach mają cienie. Raz do góry, raz na dół, i nie wszystkie - bez żadnego klucza. Denerwowała mnie ta niespójność.

Komiksowi wybaczy się więcej. Zwłaszcza, jeśli jest pozycją tak starą i tak zasłużoną w swoim obszarze. Nie wyobrażam sobie, bym była tak pełna zrozumienia dla książki; niektóre zachowania bohaterów (albo większość?) są tak sztampowe, że aż miło się to czyta. Znacie odczucia towarzyszące obserwowaniu bawiących się dzieci? Niby głupawe, a i tak budzi uśmiech. To jest właśnie to. Albo to kreska mnie tak urzekła. O tak, dla kreski warto znieść wszystko.

Kouki Kuwabara, kamerzysta lokalnej telewizji kablowej, planuje złapać na gorącym uczynku kogoś, kto szpera w śmieciach, a potem nęka pewną kobietę, widza jego stacji. Jak na złość nie znajduje przy kubłach ze śmieciami poza urżniętym w sztok młodym mężczyzną. Niestety po nie do końca miłej wymianie słów dochodzi do szarpaniny i jego sprzęt zostaje uszkodzony. Rano okazuje się, że młodzik nic nie pamięta. Co gorsza nie ma też grosza przy duszy, a do rodzinnego domu nie zamierza wracać, by nie sprawiać tam więcej problemów. Koukiemu żal chłopaka, pozwala więc wydobrzeć mu u siebie w domu – wszak nie ma w nim nic, co mógłby ukraść – i nawet zatrudnia w kablówce, by ten odpracował swoje winy. Powoli między tymi dwoma dochodzi do czegoś więcej niż tylko dzieleniu tego samego lokum. Więcej na: https://www.monime.pl/liberty-liberty/

Stara miłość nie rdzewieje. Pierwszy raz czytałam KeepOut kiedy ledwo się ukazał, w 2012 czy 2013 roku. I już wtedy mnie ten tytuł zauroczył. Wczoraj zrobiłam rereeding i znów jestem zachwycona. Ciepła, sympatyczna historia ochroniarza i zakochanego w nim klienta. Bez pretensji do bycia wielkim dziełem, bez zbytniego zadęcia, bez patologii i bez wielkich dramatów. Postacie urocze i przemiłe, kreska śliczna choć widać już po niej wiek, humor nie wymuszony i autentycznie zabawny. Można się wzruszyć, można uśmiechnąć, a całość idealna na odprężenie po ciężkim dniu. Szczerze polecam.

Przed kupieniem przejrzałam na szybko zawartość i bardzo zaintrygowała mnie graficznie. Historie same w sobie również były ciekawe, ale jednak trochę za krótkie. Widziałam duży potencjał w każdej z historyjek i sądzę, że dłuższa forma zrobiłaby im na plus. Gdyby każda z nich została wydana w formie osobnego zeszytu, chętnie bym je przeczytała. Niemniej jednak w tym konkretnym tomie są dobrze skondensowane i dobrze, że zestawiono je wspólnie. Wszystkie tworzą naprawdę intrygujący zbiór, zarówno pod wględem treści, jak i ukazania nietypowych postaci. Jest ludzko, jest potwornie, filozoficznie i pięknie.

Czy to już erotyka, czy jeszcze podteksty? Fabuła się zagęszcza i "wygładza", klocki układanki powoli znajdują swoje miejsce. Oczywiście, jeszcze nic nie wiadomo, ale niepowiązane ze sobą epizody z poprzedniego tomu zostają zgrabnie połączone. Kreska jest śliczna, taka... niedzisiejsza. Podobnie jak humor, typowy dla pierwszej dekady XXI wieku, a pamiętajmy, że manga ta ma już 19 lat. Polecam i z przyjemnością sięgam po kolejne tomy.

Historii na temat duszy ludzkiej w szeroko pojętej popkulturze jest całe mnóstwo, od książek, filmów na mangach kończąc. Nie jeden tytuł skupiał się na bohaterach, którzy zginęli tragiczną śmiercią, a ich bezcielesny byt pozostawał na ziemi, nie mogąc zaznać odkupienia, do momentu aż osoby odpowiedzialne za ich cierpienia nie dosięgnie ręka sprawiedliwości. Właśnie tego rodzaju fabularna treść znajduje się w mandze The Innocent pozycji, która ma już swoje lata na karku, ale nadal jest warta przeczytania. Głównym bohaterem tytułu jest prywatny detektyw Ash, który zajął się sprawą, którą nikt nie powinien się interesować. Szybko został on oskarżony, o której zbrodnię nie popełnił, a błyskawiczny proces kończy się wyrokiem skazującym go na śmierć. Jego dusza skalana wieloma grzechami nie mogła odrodzić się ponownie, dostał on jednak szansę od Rady Aniołów na odkupienie swoich win. Miał on powrócić na ziemię i stać się opiekunem ludzi podobnych do siebie. Zadanie które otrzymał, jednak niespecjalnie go interesuje, jedynym jego celem jest zemsta na osobach, które doprowadziły do jego śmierci. Nie ma co ukrywać, że pod względem fabularnym mamy tutaj do czynienia z dziełem dobrym, ale dość mało odtwórczym (tytuł powiela wiele sprawdzonych schematów). Próba pokazania głębszej treści w postaci poruszenia tematyki grzechu i odkupienia duszy jest tutaj dość mocno przytłoczona przez główny sensacyjny wątek. Zdecydowanie nie jest to wada tytułu, wręcz przeciwnie skonstruowanie stosunkowo prostej i zamkniętej jednotomowej historii, w której istotną rolę odgrywa akcja, a wszystkie wątki są należycie wyjaśnione sprawia, że całość czyta się naprawdę przyjemnie. Jeśli szuka ktoś postaci złożonych, których enigmatyczność nadaje całemu tytułowi należytego klimatu, będzie mocno zawiedziony. Twórcy w swoich założeniach postawili na pewną prostotę i akcyjny charakter tytułu. Od samego początku mamy wyraźny podział na dobrą i złą stronę. Postacie zaliczająca się do tych „mrocznych” to pod wieloma względami schematyczne „czarne charaktery”, które mają nadać tytułowi odrobiny tajemniczości i klimatu thrillera (z różnym skutkiem). Sam Ash również nie należy do bohaterów, o których można byłoby napisać, że są innowacyjni. Mamy tutaj do czynienia z połączeniem Constantina i Punishera, czyli postacią, która nie zważa na nic na swojej drodze i jest gotowa do poświęcenia wszystkiego, aby tylko dokonać zemsty. Trudno nie odnieść wrażenia, że postacie ociekają tutaj dość „amerykańskim” klimatem. Z drugiej strony nie ma się jednak temu, co dziwić skoro w pomysł stworzenia tytułu był zaangażowany Aviego Arad - założyciela amerykańskiego Marvel Studios. Cała recenzja na: https://www.popkulturowykociolek.pl/2020/02/the-innocent-recenzja-mangi.html

Mangę nabyłam z reedycji na Pyrkon 2018. No trochę na półce przeleżała. Na początku myślałam, że będzie to komiks (gdyż uważam że mangi są tylko w Japonii). Ale jest to tak pogięte, popieprzone czarnym pieprzem, że chyba zasługuje na miano mangi. I o dziwo nie było w cale tak aż złe, nawet dało się to czytać i było zabawne.

"Najbardziej wstydliwą rzeczą dla człowieka jest oszukiwać samego siebie." Mogłoby się wydawać, że po tylu tomach poczuję się znużona... Bo ile można czytać o żałobie i rozpaczy? O miłości, która nagle się kończy? Jak widać można bez końca, bo ja wcale nie mam jeszcze dosyć. Czy to magia "Balsamisty"? A może to ze mną jest coś nie tak... Nie wiem, czy chcę się nad tym zastanawiać... Zamiast tego - czytam dalej...

"Klan Poe" to manga dla fanów wampirów, co nie skupia się na mrocznej stronie tych istot, lecz na emocjach i relacjach. Kreska autorki jest subtelna i ma w sobie pewną melancholię. Kadry ozdabiane są często motywami kwiatowymi, co podbija ich delikatność. W mandze poznajemy historię Edgara i jego siostry Marybell, a później także Allana, którym zostaje odebrany normalny ludzki żywot. Każde z nich w innych okolicznościach dołącza do rodziny Poe i staje się Wampanellą. Autorka nie starała się przy tym przedstawić bohaterów jako przerażające istotny, które myślą jedynie o wysysaniu ludzkiej krwi. Bardziej stawia na ukazanie dramatu, jaki dotknął każdą z postaci. [współpraca recenzencka]