Legend 2

Nawet wzruszające zakończenie. A co najważniejsze to, że szczęśliwe. W mandzie jest bardzo dużo elementów chrześcijańskich, wiec jeśli ktoś nie lubi aby tej tematyki tykać, to lepiej dla niego aby tą pozycję omijał. Jest tu też dużo o reinkarnacji, która jest bardzo popularna w mangach, a w szczególności w magical girl. Co ciekawe na żadnym tomiku nie ma ograniczenia wieku, a momentami ocieramy się o gwałt lub próbę gwałtu. Co jest, chyba niespotykane w shojkach. Kreska, piękna. Chciało by się powiedzieć jak na wiek, ale bądźmy szczerzy, kiedyś jak coś miało kijowatą kreskę a historię fajną to nie drukowano, więc musi być ładne. Komu polecić? Raczej fanką magical girl, może romantyczką też, choć manga bardziej prawi o samotności, miłość jest raczej na drugim planie. (aż się Punpun przypomniał) Wielbicielki ładnej kreski też nie będą zawiedzione.

Duży natłok wszystkiego: ojciec karzeł, matka garbuska, dziecko dwakroć przeklęte, zmienia płeć, ma wrogów wśród arystokracji a jego zadaniem według przepowiedni jest zmienić świat! Nie można się nudzić :) Akcja szybka, postaci ładnie narysowane, mężczyźni piękni niczym...kobiety, no i super deformed bohaterowie, którzy powalają na kolana. W najmniej oczekiwanych i naprawdę poważnych momentach. Widok objedzonego, wypukłego w pasie SDczka w skąpym i sexi w założeniu kostiumie rozśmieszył mnie do łez. Tak więc sięgnę po następny tom. Mimo tego, że jakość wydania jest koszmarna. Kiepski papier, druk rozmyty a czerń nie jest czarna tylko jakaś taka szaro-ciapkowata. Czytając cały czas się zastanawiałam, czy to manga, czy mi się wzrok pogorszył.

Najprościej streszczając, opowiada ona o tym, jak to Homare Kitano (za sprawą ojca - a raczej jego długów) została sprzedana znajomemu rodziców i stała się jego gospodynią domową. Jako bohaterka dość chaotyczna i niezbyt rozgarnięta, wprowadziła dość spore zamieszanie w nowym otoczeniu swego właściciela i jego 3 synów :) Nie jestem zbytnią fanką romansów, ale za to uwielbiam komedie. Po tą sięgnęłam bardzo dawno - była jedną z pierwszych, którą kupiłam (chociaż prawdę powiedziawszy odrzucała mnie jej różowa okładka). Chociaż fabułę ma przeciętną, jej zakup zdecydowanie zaliczam do udanych, ponieważ zawsze poprawia mi humor w smutne dni :)

Bardzo ładna kreska. Historia też trzyma się całości, historia poboczna wyjaśnia "niejasne" kwestie w głównej historii. Na końcu zabawna alternatywa dla jednej ze scen z glównej historii. Genialna odskocznia od szkolnych romansów, stanowczo mniej scen erotycznych, niż się spodziewałam. Porównując - mothers spirit ma podobną tematykę, ale ta manga jest sto razy lepsza. Cieszę się, że na nią trafiłam :)

W drugim tomiku jest zdecydowanie więcej fanserwisu niż w pierwszej, a fabuła wreszcie ma trochę więcej sensu niż tylko funkcja miejsca do upychania mniej lub więcej zabawnych scenek (tym razem moim faworytem okazały się małżelki i ich losy). Czytając drugi tomik odkryłam też wreszcie, co podświadomie przeszkadza mi w warstwie językowej... Zdrobnienia. Dużo, mnóstwo zdrobnień: paniczyk, foczusia, sklepiki, skorupki, wujaszek, zupka...ble, ble i jeszcze raz ble. Przez to manga (oba tomy) wydaje się jeszcze bardziej dziecinna w odbiorze. Podsumowując, ta część jest nieco lepsza niż poprzednia, chociaż nadal ma sporo wad. P.S. Z drugiego tomu można się dowiedzieć, że będąc w Szanghaju warto kupić czekoladę w kształcie wieży Jin Mao i maskotkę pandy! :D

Jest to manga skierowana do 11-13-latek. A więc nie moje klimaty, ale wydaje mi się, że manga zawiera wszystko, co mogłoby się tak młodej osóbce spodobać: ładnie ubrane bohaterki, słodziaste, mają supermoce i walczą o planetę. Nawiązywanie przyjaźnie w mandze jest proste, przyjaciółki dbają o siebie a poza tym mamy tam pierwsze zauroczenia miłosne i bardzo (bardzo!) szybką akcję, tak charakterystyczną dla historii skierowanych dla najmłodszych nastolatek. Nie mam co prawda możliwości przetestowania tego na "żywym materiale", ale wydaje mi się, że to dobra manga dla przeznaczonej jej kategorii wiekowej.

Manga w udany sposób łacząca kilka nurtów: historyczny, samurajski, komediowy. Autor stworzył bohaterów, których bardzo łatwo polubić. Podoba mi się to jak autor połączył historie i prawdzie zdarzenia z tymi wymyślonym przez siebie. Widać pracę włożoną w stworzenie tej opowieści. I nie przeszkadza, co czego autor sam się przyznał, że wszystkie ciosy podpatrzył w grach. Bardzo żałuje, że nie ukazała się Polsce cała seria, ale może jakieś wydawnictwo się zainteresuje Kenshinem, bo ta historia świetnie i klasycznie sie zestarzała.

Komiks godny polecenia dla osób mniej wymagających. Na plus można powiedzieć, że przedstawia ciekawy początek fabuły, która w kolejnych tomach być całkiem nieźle rozwinięta. Akcja jest wielowątkowa, nie skupia się tylko na jednej postaci, ale autor pokazuje nam ich kilku wraz ich obecnymi zmaganiami. Minusem jest to,że postacie są przedstawione szybko i pobieżnie. Jednak mimo komiks jest całkiem spójny i dobrze się go czyta.

No takie trochę niezrozumiałe, ale na tyle dobrze aby przekonać się o winie ludzi, ślepoty i głupoty. Jak zwykle dramat, bo do takich mnie ciągnie najczęściej (co poradzić). Ciężko stwierdzić czy manga została napisana po anime czy przed, ale po opisach mogę się domyślać że szybko po anime została przelana na mangi. Ogólnie w pierwszym tomie ciężko zrozumieć o co chodzi, nie ogarnęłam bo jest tu lekki bałagan, człowiek się też męczy jak wprost nie pokazują kto mówi i trzeba się domyślać.. nie wiem, bo nie oglądałam anime, ale wydaje mi się że mogły być tu lekkie błędy ortograficzne, w każdym razie, mały bałagan jest w mandze. Posiadam jeszcze 2 tom więc zobaczymy co dalej będzie. No i z zasady czytam najpierw mangę, a potem oglądam anime, tak samo chciałam zrobić z Wolf's Rain, ale skoro manga wyszła później to mogę bez problemu zacząć anime, jednakże raczej będę na razie kontynuowała mangę. No i świat jest dziwny, nie za bardzo lubię takich postapokalitycznych światów, ciężko na takim świecie przeżyć, widać od razu że mroczna saga i pewnie melancholia będzie po skończeniu mangi, ale na klatę to trzeba przyjąć.

Przekonajcie się, co się stanie, gdy role zostaną odwrócone! Zamiast mężnego księcia na białym koniu, spotkajcie dzielną wojowniczkę Airę, która nie zawaha się walczyć w obronie następcy tronu Orelianu. Jednak czy obowiązek można pogodzić z rodzącym się między bohaterami uczuciem? Strażniczka Orelianu ukazała się w czerwcu 2013 roku i był to pierwszy tytuł wydany przez wydawnictwo Taiga. Tych wszystkich, którzy jeszcze nie mieli okazji zapoznać się z tą jednotomową, miłosną historią, gorąco zapraszam do lektury poniższej recenzji. Historia Strażniczki Orelianu rozpoczyna się w momencie, gdy nastoletnia Aira, pochodząca z arystokratycznej rodziny, zostaje wezwana do królewskiego pałacu, gdzie otrzymuje zadanie ochrony następcy tronu, księcia Rudilisa. Książę ma na dworze opinię kobieciarza, jednak jak szybko się okazuje plotki rzadko, kiedy mają wiele wspólnego z rzeczywistością. Między bohaterami zaczyna rodzić się uczucie, kolidujące z obowiązkami Airy. Bohaterka rozdarta między obowiązkiem a głosem serca, będzie musiała uchronić ukochanego, którego zawistna macocha, spróbuje wyeliminować, by utorować drogę do tronu dla swojego własnego syna. Choć fabuła zapowiada się interesująco, wszyscy Ci, którzy spodziewają się dramatycznych zwrotów akcji mocno się rozczarują. Główny wątek skupia się na uczuciu Airy i księcia Rudiego. Wszelkie intrygi na dworze są tylko ogólnie zarysowane, tak jak i pozostałe watki poboczne. Nie dowiadujemy się również zbyt wiele o królestwie, w którym dzieje się akcja, można się jednak domyślić, że rządzą nim takie same zasady jak w większości państw i związek następcy tronu, choćby z wysoko urodzoną córką arystokraty, nie jest miel widziany. Nic więcej czytelnikowi tak naprawdę, nie jest potrzebne by zrozumieć niezbyt zawiłą fabułę. Mocno zdziwiłam się widząc, że na niektórych stronach manga zaliczana jest do gatunku Josei. Nieważne, z jakiej by strony nie spojrzeć Strażniczkę Orelianu trudno zakwalifikować do pozycji przeznaczonych dla dojrzałych kobiet. Tytuł zdecydowanie bardziej pasuje do mang typu Shoujo. I choć autorka bawi się utartymi schematami, zamieniając role bohaterów, sprawiając, że to kobieta walczy i broni księcia, poza tą niewielką zmianą jest to słodki, niezbyt skomplikowany romans w czystej postaci. Manga, jak można domyślić się po okładce, również pod względem kreski, nie wychodzi poza ramy gatunku. Jak w większość przedstawicieli Shoujo mamy tutaj do czynienia z drobną, wielkooką i słodką bohaterką, która przyjdzie Nam oglądać zarówno w męskich jak i kobiecych strojach. Jednak niezależnie od tego, co w danej chwili, autorka ubrała główną bohaterkę, ta nie straci ani grama ze swojego dziewczęcego uroku. Również przedstawiciele płci męskiej bez chwili wahania mogą zostać zakwalifikowani do grupy typowych bishounenów. Większość rysunków skupia się oczywiście na głównych bohaterach, tła występują tu sporadycznie. Nie można bynajmniej zarzucić autorce, że nie są one dopracowane. Stylem zaś idealnie pasują do całości, dopełniając klimatu i choć trochę pozwalają wczuć się w charakter klasycznego pałacowego romansu. Osobiście uważam, że Strażniczka Orelianu to najsłabsza wydana, przez Taiga pozycja. Nie wynika to z faktu, że nie przepadam za romansami, czy charakterystycznymi cechami mang, Shoujo, bo jest wręcz przeciwnie. Dla mnie historia Airy była po prostu zbyt naiwna i przesłodzona. Nie potrafiłam przejąć się losami bohaterki, ani zżyć się z jakąkolwiek ze stworzonych przez panią Kouduki postaci. Być może jestem nieco zbyt krytyczna, jednak mając, jako porównanie inne, dużo lepsze pozycje, jak chociażby uwielbiany przeze mnie Pet Shop of Horrors, trudno o inne podejście. Myślę jednak, że wszystkim tym, którzy nie mają dość standardowych romansów i są gotowi przymknąć oko na pewne uproszczenia w fabule, bądź po prostu chcą nacieszyć oczy dużą dawką słodkości pozycja jak najbardziej przypadnie do gustu i z chęcią umieszczą ją na swojej mangowej półce. Andromeda

Manga zapowiada bardzo sympatyczną historię :) Głównych bohaterów mamy tu w sumie aż siedmiu choć szoł kradną półdemoniczne dziewczęta. Zostają one przydzielone do trzech ludzkich podporuczników (jednemu trafiają się bliźniaczki),z którymi przyjdzie im współpracować w zwalczeniu rożnego rodzaju demonicznych incydentów. Panowie jak na razie (tom 1 i 2) nie mają za wielkie pola do popisu i wydają się tłem dla bohaterek. Tło to jest przyjemne i wprowadza urozmaicenie jednak ewidentnie to płeć piękna jest tu tą odważniejszą i bardziej waleczną stroną. Główne postacie reprezentują skrajnie różne charaktery i choć z początku się nie dogadują dość szybko znajdują sposoby na wzajemne przetrwanie w swoim towarzystwie. I tu minusik jak dla mnie, bo fajniej byłoby gdyby już tym początkowym relacjom dać trochę więcej czasu na rozwój. Po dwóch tomach czuję się zainteresowana dalszym ciągiem, a że kreska przyjemna, dowcip lekki, będę kontynuować przygodę z tym tytułem.

Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/184-vampire-princess-miyu-t-2-narumi.html Z mangami bywa różnie. Albo mnie zachwycą, albo zniesmaczą. Różnie to bywa. Zwykle wszystko rozbija się o kreskę - historia w mangach przedstawiona może być obłędna, ale kreska straszliwa i nie do zniesienia przeze mnie. Wówczas nie tykam tego palcem. Inaczej rzecz miała się jednak z wampirzycą Miyu - poznałam ją wiele, wiele lat temu, gdy mangi dopiero wchodziły szturmem na polski rynek. Od razu zakochałam się w subtelnej kresce i cieniowaniu. A nade wszystko... pokochałam historię wampirzej panny... [...] Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/184-vampire-princess-miyu-t-2-narumi.html

Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/183-vampire-princess-miyu-t-1-narumi.html Z mangami bywa różnie. Albo mnie zachwycą, albo zniesmaczą. Różnie to bywa. Zwykle wszystko rozbija się o kreskę - historia w mangach przedstawiona może być obłędna, ale kreska straszliwa i nie do zniesienia przeze mnie. Wówczas nie tykam tego palcem. Inaczej rzecz miała się jednak z wampirzycą Miyu - poznałam ją wiele, wiele lat temu, gdy mangi dopiero wchodziły szturmem na polski rynek. Od razu zakochałam się w subtelnej kresce i cieniowaniu. A nade wszystko... pokochałam historię wampirzej panny... [...] Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/183-vampire-princess-miyu-t-1-narumi.html