Wspomnienia demona t.5

Pierwszy tom jest najbardziej chaotyczny ze wszystkich w porównaniu do reszty, ponieważ od 2 tomu zmienia się scenarzystka i niektóre sytuacje z tomu pierwszego zupełnie nie mają potem znaczenia, chociaż z punktu czytelnika wydają się one w pierwszym tomie ważne.

Pierwsza seria którą zebrałam w całości. Jednak patrząc po latach zaczynam dostrzegać jak wiele wad miał ten tytuł. Największym jest kreska. Często pojawiają się błędy anatomiczne, zwłaszcza w długości rąk i ramion. Fabuła ma swoje ciekawe momenty i zwroty ale tak naprawdę jest to cały czas ten sam trójkąt miłosny i nieszczęśliwa miłość wałkowane wciąż i wciąż. Ale za to przywiązałam się do paru postaci a to dla mnie duży plus. Ogólnie jeśli szukacie romansu w realiach fantasy mogę polecić.

No takie trochę niezrozumiałe, ale na tyle dobrze aby przekonać się o winie ludzi, ślepoty i głupoty. Jak zwykle dramat, bo do takich mnie ciągnie najczęściej (co poradzić). Ciężko stwierdzić czy manga została napisana po anime czy przed, ale po opisach mogę się domyślać że szybko po anime została przelana na mangi. Ogólnie w pierwszym tomie ciężko zrozumieć o co chodzi, nie ogarnęłam bo jest tu lekki bałagan, człowiek się też męczy jak wprost nie pokazują kto mówi i trzeba się domyślać.. nie wiem, bo nie oglądałam anime, ale wydaje mi się że mogły być tu lekkie błędy ortograficzne, w każdym razie, mały bałagan jest w mandze. Posiadam jeszcze 2 tom więc zobaczymy co dalej będzie. No i z zasady czytam najpierw mangę, a potem oglądam anime, tak samo chciałam zrobić z Wolf's Rain, ale skoro manga wyszła później to mogę bez problemu zacząć anime, jednakże raczej będę na razie kontynuowała mangę. No i świat jest dziwny, nie za bardzo lubię takich postapokalitycznych światów, ciężko na takim świecie przeżyć, widać od razu że mroczna saga i pewnie melancholia będzie po skończeniu mangi, ale na klatę to trzeba przyjąć.

Fragmenty: • „To obejmujący wszystko, uśmierzający wszelki ból, smutny, odległy, pełen miłości i współczucia Głos”. • „Na końcu drogi czeka Was nowa przyszłość”. • „Raj odebrał mi wszystko, dając w zamian klątwę, cierpienie i tęsknotę”. • „Nawet jeśli to wszystko stworzona przez kogoś iluzja, prawdziwa jest droga, którą przeszliśmy… I to, że tutaj jesteśmy… Tego nikt nam nie odbierze”. • „Czasami przytłoczeni ciężarem tego, co straciliśmy, tracimy z oczu cały sens życia, a mimo to idziemy wciąż na przód, odnosząc niezliczone rany. Nieważne, wilki, człowiek, czy kwiat… Jeśli istnieją więzi, które chcemy chronić, to życie ma sens, a wtedy wystarczy wyciągnąć rękę, by dotknąć raju”. • „Uciekajcie odnosząc rany, których nigdy nic nie wyleczy, lecz pamiętajcie, że póki żyjecie, zawsze będziecie spowite mrokiem”.

Komiksowi wybaczy się więcej. Zwłaszcza, jeśli jest pozycją tak starą i tak zasłużoną w swoim obszarze. Nie wyobrażam sobie, bym była tak pełna zrozumienia dla książki; niektóre zachowania bohaterów (albo większość?) są tak sztampowe, że aż miło się to czyta. Znacie odczucia towarzyszące obserwowaniu bawiących się dzieci? Niby głupawe, a i tak budzi uśmiech. To jest właśnie to. Albo to kreska mnie tak urzekła. O tak, dla kreski warto znieść wszystko.

Najprościej streszczając, opowiada ona o tym, jak to Homare Kitano (za sprawą ojca - a raczej jego długów) została sprzedana znajomemu rodziców i stała się jego gospodynią domową. Jako bohaterka dość chaotyczna i niezbyt rozgarnięta, wprowadziła dość spore zamieszanie w nowym otoczeniu swego właściciela i jego 3 synów :) Nie jestem zbytnią fanką romansów, ale za to uwielbiam komedie. Po tą sięgnęłam bardzo dawno - była jedną z pierwszych, którą kupiłam (chociaż prawdę powiedziawszy odrzucała mnie jej różowa okładka). Chociaż fabułę ma przeciętną, jej zakup zdecydowanie zaliczam do udanych, ponieważ zawsze poprawia mi humor w smutne dni :)

niezobowiązujące i ładne. moja pierwsza w życiu manga, nie wiem, czy zainteresowała mnie na tyle, żeby czytać kolejne części, ale mi się podobało. na koniec dnia bawiłem się przy tym dobrze, plot co prawda trochę sklejony na ślinę, ale postacie bardzo na plus

Stara miłość nie rdzewieje. Pierwszy raz czytałam KeepOut kiedy ledwo się ukazał, w 2012 czy 2013 roku. I już wtedy mnie ten tytuł zauroczył. Wczoraj zrobiłam rereeding i znów jestem zachwycona. Ciepła, sympatyczna historia ochroniarza i zakochanego w nim klienta. Bez pretensji do bycia wielkim dziełem, bez zbytniego zadęcia, bez patologii i bez wielkich dramatów. Postacie urocze i przemiłe, kreska śliczna choć widać już po niej wiek, humor nie wymuszony i autentycznie zabawny. Można się wzruszyć, można uśmiechnąć, a całość idealna na odprężenie po ciężkim dniu. Szczerze polecam.

Bardzo ładna kreska. Historia też trzyma się całości, historia poboczna wyjaśnia "niejasne" kwestie w głównej historii. Na końcu zabawna alternatywa dla jednej ze scen z glównej historii. Genialna odskocznia od szkolnych romansów, stanowczo mniej scen erotycznych, niż się spodziewałam. Porównując - mothers spirit ma podobną tematykę, ale ta manga jest sto razy lepsza. Cieszę się, że na nią trafiłam :)

Manga zapowiada bardzo sympatyczną historię :) Głównych bohaterów mamy tu w sumie aż siedmiu choć szoł kradną półdemoniczne dziewczęta. Zostają one przydzielone do trzech ludzkich podporuczników (jednemu trafiają się bliźniaczki),z którymi przyjdzie im współpracować w zwalczeniu rożnego rodzaju demonicznych incydentów. Panowie jak na razie (tom 1 i 2) nie mają za wielkie pola do popisu i wydają się tłem dla bohaterek. Tło to jest przyjemne i wprowadza urozmaicenie jednak ewidentnie to płeć piękna jest tu tą odważniejszą i bardziej waleczną stroną. Główne postacie reprezentują skrajnie różne charaktery i choć z początku się nie dogadują dość szybko znajdują sposoby na wzajemne przetrwanie w swoim towarzystwie. I tu minusik jak dla mnie, bo fajniej byłoby gdyby już tym początkowym relacjom dać trochę więcej czasu na rozwój. Po dwóch tomach czuję się zainteresowana dalszym ciągiem, a że kreska przyjemna, dowcip lekki, będę kontynuować przygodę z tym tytułem.

O je ju, jaka prześliczna, przesympatyczna manga. (Chyba pierwsze boys love jakie zostało wydane w Polsce.)? Ale jest taka prześliczna, przesympatyczna, przedelikatna.. że nie mogę się przestać nad nią zachwycać. Panie z Clamp się postarały. Szkoda tylko że inne mangi tej grupy nie zostały wydane w Polsce.

Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/184-vampire-princess-miyu-t-2-narumi.html Z mangami bywa różnie. Albo mnie zachwycą, albo zniesmaczą. Różnie to bywa. Zwykle wszystko rozbija się o kreskę - historia w mangach przedstawiona może być obłędna, ale kreska straszliwa i nie do zniesienia przeze mnie. Wówczas nie tykam tego palcem. Inaczej rzecz miała się jednak z wampirzycą Miyu - poznałam ją wiele, wiele lat temu, gdy mangi dopiero wchodziły szturmem na polski rynek. Od razu zakochałam się w subtelnej kresce i cieniowaniu. A nade wszystko... pokochałam historię wampirzej panny... [...] Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/184-vampire-princess-miyu-t-2-narumi.html

Kiedyś wirtualna rzeczywistość była tylko marzeniem. Dziś gry w systemie VR, to normalność. Wychodzi coraz więcej tytułów na tę platformę, ale ja chciałbym skupić się na przeszłości, bowiem kiedyś marzenie można było urzeczywistnić choćby w formie komiksu. Najlepszym tego przykładem niech będzie „.Hack// Bransoleta Zmierzchu”. Słyszeliście kiedyś o .hack? Ja do niedawna nie miałem pojęcia co, to jest. Poszperałem jednak w Internecie i spieszę wam z wyjaśnieniem. .hack to japońska multimedialna franczyza, na którą składają się gry, anime, nowele i mangi. Wszystko kręci się tu wokół rozwoju technologicznego i tajemniczych wydarzeń związanych z grą „The World”. Wróćmy jednak do samej mangi. W Polsce ukazała się ona w 2005 r. dzięki wydawnictwu J.P.F. Opowiada losy rodzeństwa, które otrzymują możliwość zagrania we wspomniane wcześniej „The World” przy użyciu limitowanych postaci. Szybko okazuje się jednak, że nie jest to zwyczajna gra.I tom rozpoczyna się prologiem, który wprowadza nas w akcję. Po jego przeczytaniu znajdziecie krótki opis głównych postaci, z którymi zabierzecie się na niesamowitą przygodę. Co ciekawe, osoby które grają w „The World” poznajemy tylko w ich wirtualnej wersji, a przynajmniej w I tomie. Już na początku wprowadza to dużą dozę tajemniczości. Główni bohaterowie, to czternastoletni bliźniacy – Shugo i Rena. To właśnie Rena namawia swojego brata do wzięcia udziału w grze, która jak się niedługo okaże, niesamowicie ich wciągnie. A chce ona tylko porobić coś ze swoim bratem, od którego najwidoczniej nieco się oddaliła. Przenieśmy się zatem do wirtualnego świata. Większość napotkanych w pierwszych rozdziałach awatarów, ma w sobie coś naprawdę słodkiego. Pomimo faktu, że rozgrywka jest w wielu miejscach tajemnicza, odpowiedzialna za warstwę graficzną Rei Izumi zachowuje w tym świecie dużo komedii. Stąd duże buźki i oczy przybierające różne wzory w zależności od sytuacji (czasem jest to wielki wytrzeszcz, innym razem utrata przytomności),a mniejsze przywiązanie do otoczenia. Zachowany zostaje dystans, a czytelnik zdaje sobie sprawę, że ma się tu po prostu dobrze bawić. .Hack prezentuje nam całą plejadę bohaterów, a raczej bohaterek, bo tych jest w pierwszym tomie co nie miara. Każdy czternastolatek mógłby się w nich zakochać, a co najmniej zauroczyć. Potrafią one zadbać o siebie, wykorzystać swoje mocne strony, a ostatecznie i tak robią to wszystko w grze, a nie realnym świecie. Jako pierwsza pojawia się Mireillka, która przez większość czasu poluje na rzadkie itemy, a później dołącza do niej jej przyjaciółka Oka, która potrafi zmieniać się w wilka. Wystarczy dodać jeszcze Hotaru, która jest prawdziwą samarytanką i mamy galerię bardzo ciekawych i różnych heroin, Nad przebiegiem gry czuwa jeden z pracowników firmy, która ją stworzyła, a robi to w wirtualnym świecie pod pseudonimem Balmung. Jego asystent stara się by ograniczał on swoje wizyty w „The World” jednak bezskutecznie. Przeciwnicy bywają śmiesznie słabi albo straszliwie potężni i jak w prawdziwej grze, pojawiają się znikąd. W sześciu rozdziałach znajdziemy ich naprawdę sporo. Każda przygoda, to nowy rywal, czy to w postaci golema, czy stracha na wróble, czy innego awatara. Bohaterowie zdają sobie sprawę ze swoich słabości, przez co błyskawicznie można ich polubić. Dobre wrażenie robi również tłumaczenie. Postacie mówią językiem młodzieżowym, potocznym i zostało to dobrze uchwycone, jednocześnie podkreślając pewien dystans, który ta historia ma do siebie w wielu momentach. Nie ma tu żadnych językowych lapsusów, jak to często ma miejsce w przypadku tytułów skierowanych do starszych czytelników. „.Hack” szybko wciągnęło mnie do swojego świata. Przygoda bohaterów w wirtualnym świecie nie posunęła się może zbyt daleko, ale pojawiające się tu i ówdzie sekrety „The World” oraz barwne charaktery każdej z postaci powodują, że ta manga jest w stanie sprawić wielką przyjemność każdemu, bez względu na wiek i płeć.

Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/192-vampire-princess-miyu-t-10-narumi.html Z mangami bywa różnie. Albo mnie zachwycą, albo zniesmaczą. Różnie to bywa. Zwykle wszystko rozbija się o kreskę - historia w mangach przedstawiona może być obłędna, ale kreska straszliwa i nie do zniesienia przeze mnie. Wówczas nie tykam tego palcem. Inaczej rzecz miała się jednak z wampirzycą Miyu - poznałam ją wiele, wiele lat temu, gdy mangi dopiero wchodziły szturmem na polski rynek. Od razu zakochałam się w subtelnej kresce i cieniowaniu. A nade wszystko... pokochałam historię wampirzej panny... [...] Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/192-vampire-princess-miyu-t-10-narumi.html

Cukierkowa opowieść o chłopczyku zakochującym się w innym chłopaku. Manga była ok, nawet mnie nie wkurzała (nie należę do fanek gatunku),ale bohater który nie ma poczucia własnej tożsamości ani wartości nie jest w stanie wzbudzić we mnie głębszych pozytywnych uczuć. Manga zainteresowała mnie tak naprawdę dopiero pod koniec - kiedy doszłam do dodatkowych opowiadań. Jedno z nich - "moja pierwsza miłość" podobało mi się bardziej niż cała reszta, nakarmiłam nim moją żądzę dramy i pragnienie nieszczęśliwych miłości, ehehe. Nad drugim opowiadaniem nie warto się wg mnie zatrzymywać. Ogólnie - na plus - ładna okładka, biały papier, ciekawy pomysł z onomatopejami (pozostawione oryginalne i tuż obok małą czcionką polskie tłumaczenie),miłe czytadełko na chwilkę. Na minus - niektóre wypowiedzi w chmurkach mają cienie. Raz do góry, raz na dół, i nie wszystkie - bez żadnego klucza. Denerwowała mnie ta niespójność.

Ciepła historia o roztrzepanym i niezdarnym aniołku, który próbuje spełnić życzenie osoby, która mu pomogła. Tak pokrótce przedstawia się fabuła czterotomowej mangi Wish narysowanej przez grupę CLAMP. Shuichiro Kudo to ciężko pracujący chirurg. Pewnego dnia wracając z pracy zauważył, że kruk atakuje pewną istotę. Okazała się ona być… aniołem. Początkowo nie wierzy własnym oczom i jest przekonany, że ma omamy ze zmęczenia. Następnego dnia jednak okazuje się, że to nie był sen. Mały aniołek w ciągu dnia rośnie (w nocy zaś maleje) i przedstawia się – ma na imię Kohaku i w podziękowaniu za ratunek chce spełnić życzenie Shuichiro. Wiele z nas chętnie by skorzystało z takiej okazji prawda? Jednak mężczyzna odmawia, twierdząc, że niczego nie potrzebuje. A życzenia to coś co powinno się spełniać samemu. Kohaku jednak uważa, że nie może odejść dopóki się nie odwdzięczy, dlatego zamieszkuje z Shuichiro do momentu aż ten będzie miał życzenie. Stara się mu pomagać w codziennych obowiązkach, ale z powodu niezdarności tak naprawdę przysparza swojemu wybawicielowi tylko więcej kłopotów. Shuichiro i Kohaku to zabawna i urocza para, która swym ciepłem naprawdę koi serce. Czytelnik od razu czuje do nich sympatię. Jednak bardzo szybko gama bohaterów się powiększa – pojawia się diabeł Koryuu, którego hobby jest dokuczanie naszemu aniołkowi, archanioł wiatru Hisui czy syn władcy piekieł Kokuyo. Oczywiście jak to w mangach grupy CLAMP nie obyło by się bez drugiego dna i odrobiny dramatu. Sprawia to, że w porównaniu do początku historii z jej rozwinięciem następuje duży kontrast z naprawdę ciepłej, komediowej serii do bolesnych wydarzeń co naprawdę powoduje bóle w sercu. Na szczęście jednak dla mnie zakończenie można uznać za szczęśliwe. Po lekturze Wish polecam sięgnąć po Kobato, gdzie również Kohaku pojawia się na chwilę, można więc zobaczyć jak potoczyły się dalsze losy roztrzepanego anioła. Za wydanie mangi w Polsce odpowiedzialne jest wydawnictwo JPF. Tomiki obłożono w obwoluty w delikatnych, pastelowych kolorach pod nimi zaś czarno-białe ilustracje głównych bohaterów. Wewnątrz znaleźć można kolorową pierwszą stronę oraz ilustrację. Wydanie jest bardzo ładne, staranne. Bardzo dobrze spisał się również tłumacz – Rafał „Kabura” Rzepka, choć mogło mu być ciężko ponieważ Kohaku jako anioł nie ma płci, więc i jego sposób wypowiadania jest specyficzny. Wybrał formę męską (w końcu ten anioł),ale jednak gdzie tylko się dało starał się zachować formę bezosobową. Od strony graficznej nie jest to może najładniejsza manga rysowniczek, ale ma swój urok i bardzo szybko można przywyknąć do stylu jaki prezentuje. Kreska jest delikatna, tła bardzo minimalistyczne. Seria może dla wielu być bardzo „cukierkowata” jednak mimo to polecam po nią sięgnąć. Gdy w życiu brakuje tego ciepła nie będzie nic lepszego niż Wish. Ponadto czytając można się dowiedzieć jak brzmi życzenie, którego nie da się spełnić samemu.

Przed kupieniem przejrzałam na szybko zawartość i bardzo zaintrygowała mnie graficznie. Historie same w sobie również były ciekawe, ale jednak trochę za krótkie. Widziałam duży potencjał w każdej z historyjek i sądzę, że dłuższa forma zrobiłaby im na plus. Gdyby każda z nich została wydana w formie osobnego zeszytu, chętnie bym je przeczytała. Niemniej jednak w tym konkretnym tomie są dobrze skondensowane i dobrze, że zestawiono je wspólnie. Wszystkie tworzą naprawdę intrygujący zbiór, zarówno pod wględem treści, jak i ukazania nietypowych postaci. Jest ludzko, jest potwornie, filozoficznie i pięknie.