Błogosławieństwa

"Grzechy" to jak pisze sama autorka książka w której akcja dzieje się wczoraj i dzisiaj. Wczoraj, to początek wojny, gdy 7-letnia Helena, jest świadkiem aresztowania matki, gwałtu na swojej starszej siostrze przez hitlerowców, morderstwa gdy brat zabija jednego z oprawców a potem ucieka razem z rodzeństwem do ciotki, która mieszka nad morzem na południu Francji.Niestety zostają złapani, jej malutka siostra jest torturowana, a potem z najstarszą siostra wysłani do Polski do obozu. I wtedy jako małe dziecko przysięga sobie, że zemści się na oprawcach. Ma do tego okazje dopiero po wielu latach, gdy spełnia się jej marzenie i zostaje bardzo bogatą kobieta właścicielką pisma o modzie ( wcześniej była modelką, kochanką hrabiego, miała dwóch mężów dzięki którym została bogatą kobietą). Jednego w życiu tylko jej brakowało...prawdziwej miłości, bo mężczyzna którego kochała, był dla nie nieosiągalny, mimo że też ją kochał. Dzisiaj...Helena zajęta pracą, kłopotami w firmie i swoją zemstą, nawet nie zauważa, że sama jest obiektem zemsty ludzi, którzy uważają, że ich skrzywdziła. Bardzo podobała mi się ta książka, szczególnie to co działo się wcześniej, czytałam z wypiekami na twarzy i ogromnym napięciem. Trochę mniej ciekawe były dla mnie to co dzieje sie dzisiaj, praca w wydawnictwie, kredyty, kłopoty w bankiem, ale za to romans współczesny był bardzo ciekawy.

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

Przeczytałam, ponieważ zainteresował mnie film lecący w telewizji, którego ani nie oglądałam od początku, ani do końca- bo się nie złożyło. I cieszę się, że w ten sposób trafiłam na książkę Kariera Emmy Harte, a z rozpędu przeczytałam również jej kontynuację. Polecam fankom literatury kobiecej :)

Jest to dalsza część historii rodziny Morvanów. W tej książce „Potomkowie Clary” autorki Françoise Bourdin, przeplata się duch Clary, która mówi, że „rodzina jest najważniejsza" jednym słowem zasady dobrego wychowania, moralność, tolerancja dla innego człowieka, pracowitość, upór w dążeniu do celu i wysokie wymagania, jakie stawiają rodzice swoim dzieciom, sami będąc dla nich dobrym przykładem. Mimo że w tej powieści nie brak tu rozwodów, konfliktów, miłości między kuzynostwem itd… Ale rodzina ponad wszystko! „Czy wchodzące w życie nowe pokolenie rodu będzie umiało wybaczyć popełnione błędy i przezwyciężyć wzajemne uprzedzenia”? Dzięki tej lekturze my sami zaczynamy rozumieć potęgę przebaczenia i prawdziwej miłości a może i nie tylko rozumiemy, że czas płynie, płynie i zostaje go coraz mniej przed nami.

"Clara prowadziła bardzo ożywione życie towarzyskie. W szalonej atmosferze lat międzywojennych, kiedy to każdy chciał szybko przeżyć jak najwięcej, jej rezydencja na ulicy Malakoff niemal każdego wieczoru tonęła w powodzi świateł." 1945 rok, Vallonue, Prowansja Piękna Clara jest seniorką bogatego rodu Morvanów. Jej mąż Henri zginął w czasie wojny. Kobieta ma dwóch dorosłych synów Charlesa i Edouarda, którzy założyli już swoje rodziny. Ma też szóstkę ukochanych wnuków, dla których jest w stanie zrobić wszystko. Pewnego ranka Clarę budzi huk wystrzału. Kobieta odnajduje w gabinecie swojego syna Edouarda. Mężczyzna nie żyje, obok niego na biurku leży rewolwer ojca. Przybyli na miejsce policjanci stwierdzają samobójstwo. Mijają lata, Clara dbając o dobro rodziny ciągle pomnaża swój majątek. Szczególną troską otacza ukochanych wnuków. Bardzo niepokoi ją los młodszego syna Charlesa, który w czasie wojny stracił w obozie koncentracyjnym ukochaną żonę i córeczkę. Charles coraz bardziej pogrąża się w apatii, tęskniąc za tym co bezpowrotnie minęło. Dorosłe wnuki Clary zaczynają szukać swojej drogi i własnego szczęścia. Kobieta za wszelką cenę chce utrzymać członków klanu razem bo najważniejsza dla niej jest rodzina. Ale Clara ukrywa też przed nimi pewien sekret z przeszłości. Czy tragiczne fatum, które zawisło nad klanem Movanów da o sobie znać? Czy prawda o wydarzeniach z 1945 roku ujrzy światło dzienne? Bardzo lubię ten charakterystyczny francuski klimat w powieściach i tu go odnalazłam. Przepiękny Paryż, klimatyczna wiejska posiadłość w Prowansji, niedaleko Awinionu i opisy przyrody zachwycają. A w tym wszystkim członkowie rodu Morvanów ze swoimi skrywanymi tajemnicami, radościami i smutkami codziennego życia. Śledzimy losy wszystkich wnuków Clary przez dzieciństwo aż po ich dorosłość i życiowe wybory. "Sekret Clary" to ciepła i mądra opowieść o miłości, potędze pieniądza, karierze i kobiecej sile. Zakończenie książki jest bardzo zaskakujące. Ja mam to szczęście, że mogę sięgnąć po 2 część "Potomkowie Clary", która jest kontynuacją tej historii.

Trafiła mi się w ręce i musiałem przeczytać.Fabuła wydawała się dość prosta.Ale czasami zbyt naciągana.Coś w rodzaju,jakby autorka chciała połączyć romans z kryminałem.I nie wiedziała co chcę napisać. Na pewno książka jest bogata w wydarzenia.Dzieje się tu dużo.Świat mody.Jego cienie i blaski,piękne opisy Australii i Włoch. Zauroczenie i problemy małżeńskie. Książka jest dla mnie dobrą inwestycją literacką. Bo spędziłem przy niej miło czas.

Nie oceniaj książki po okładce – to powiedzenie sprawdza się  w 100 % w przypadku tej książki . Nie dajcie  się  zwieść naiwnej , cukierkowej okładce , bo to ciekawa propozycja. Cathy Kelly bardzo starannie  stworzyła wiarygodne postacie  głównych bohaterek. Każdą z trzech pań „wyposażyła” w przeszłość, stworzyła każdej sytuację rodzinną, obdarzyła pozytywnymi cechami charakteru, nie zapominając również o wadach. Bohaterkami książki są trzy kobiety, Leonie , Emma ,Hannah ,które różni  bardzo wiele. Różni wiek, etap życia na, którym się  znajdują,  sytuacja  rodzinna  , priorytety , marzenia i cele do których dążą. Choć ciężko tu mówić  o przyjaźni, bo przyjaźń buduje się latami, a bohaterki książki znają się od niedawna, to  książka jest  o znaczeniu, sile  i wartości kobiecej przyjaźni. O tym,że  choć bardzo się od siebie różnimy  to  możemy się  wzajemnie mądrze wspierać, dopingować  do  działania, pomagać. Jestem pewna,że każda z czytelniczek doszuka się w którejś z trzech głównych bohaterek książki swoich  cech  charakteru , znajdzie pewne  analogie do własnego  życia lub zwyczajnie, po prostu będzie kibicowała poczynaniom bohaterki.

Historia dla dojrzałego czytelnika. Narratorką jest ok 75 letnia kobieta, która opowiada swoją historię gdzie wojenna miłość zdeterminowała całe życie pary kochanków. Poranieni psychicznie oboje byli dla siebie wsparciem, lecz potem musieli się rozstać. Korespondencja przez lata dawała im wytchnienie w nieszczęśliwych małżeństwach. Historia ciągłej tęsknoty i życia jakby obok. W tą opowieść wchodzi się długo. Nie ma tu fajerwerków, ale pozostawia wzruszenie i na długo zapadnie w pamięć. Bardzo polecam.

Czyta się jak bajkę o dobrej wróżce, która postanawia spełnić marzenia. Te zaległe i te które przyniosły najnowsze wydarzenia. W krótkim czasie matka i jej trzy córki, do tej pory samotne, trafiające na kiepskich facetów lub owdowiałe spotykają ... i dalej nie będę opowiadać. W każdym razie niezła, relaksująca i napawająca optymizmem lektura. Są i polskie akcenty, bo szczęście obejmuje również przemiłą i pracowitą Polkę.

Świetnie napisana saga rodzinna. Kilkadziesiąt lat głownie w pięknej dzikiej Afryce, tragiczne losy kilku rodzin, kilka pokoleń na tle zawirowań historycznych. Problem walki na tle rasowym, zawłaszczanie ziemi, tłamszenie tradycji. Przy tym bardzo ciekawie opisane losy bohaterów.

Wielowątkowa opowieść o poszukiwaniu miłości i różnych jej odmianach. Bardzo wiarygodnie ukazane od strony psychologicznej rozmaite relacje: córki z matką, synów z matką, nastoletnia przyjaźń, wielowymiarowa miłość braci, pierwsze nastoletnie zauroczenia, wzloty i upadki w małżeństwie, przyjaźnie i romanse, relacje zawodowe w świecie filmu i biznesu. Są zakochania i zdrady, są spotkania i rozstania, są narodziny i śmierć, tryumfy i porażki - tak jak w życiu, tylko bardziej. Postacie pierwszo- i drugoplanowe pełnokrwiste. Wiarygodnie pokazany świat luksusów i wyższych sfer od lat 40. do lat 70. ubiegłego stulecia. Autorka swobodnie czuje się między kulturami (Stany, Londyn, Paryż). Książka liczy niemal 770 stron, więc powinna wystarczyć na długie zimowe wieczory. Kaweł dobrej, wciągającej literatury.

Czytając tę nader smutną książkę należy przyzwyczaić się do tego, iż teraźniejszość jest nieustannie przeplatana retrospekcjami i scenkami z przeszłości bohaterów, które powolutku odkrywają różne tajemnice. Sposób narracji nie należy do moich ulubionych, ale historia dostarcza wielu wzruszeń.

Oryginalnie ujęte życie dwóch kobiet, w różnych epokach , w „różnych światach”. Mary Kingsley, dziewiętnastowieczna odkrywczyni i podróżniczka żyjąca w Anglii i podróżująca do Afryki oraz Lily żyjąca współczesne w Stanach Zjednoczonych. Mimo dużej objętości książkę czyta się dość dobrze, ze względu na język, opisy z poziomu obu bohaterek, sztuce pisanej przez Lily o życiu Mary Kingsley i wplecione listy. Mimo różnicy kilu pokoleń listy pisane przez obie bohaterki do siebie nawzajem - zaskakujący i ciekawy pomysł. Jest to opowieść o miłości, przyjaźni, trudnej sztuce wyboru i przeznaczeniu.

Po książce "Kiedy moja siostra śpi" to druga pozycja Barbary Delinsky, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że książki tej autorki dobrze mi się czyta. Dotykają trudnych problemów życiowych, nie są to jakieś płytkie romansidła. Tutaj mamy zamkniętą, zżytą społeczność małego miasteczka, w którą nagle wkrada się wielki świat polityki i jego problemy. Mieszkańcy tego nie chcą i nieufnie traktują każdego obcego, który się tutaj pojawia. Kobieta, która 14 lat temu pojawiła się tutaj znikąd, ale została już zaakceptowana i wrosła w miasteczko, zaczyna mieć problemy, bo wychodzi na jaw jej przeszłość. Przyjaciele jednak robią wszystko, by jej pomóc. Książka porusza wiele problemów: miłość, przyjaźń, wybaczenie, wzajemną pomoc, niepełnosprawność, adopcję. Naprawdę fajna książka głównie dzięki stylowi pisania autorki, który nie nuży i ciekawej historii, która w trakcie czytania wciąga coraz bardziej.

Trochę poczekała w kolejce ta książka,ale jak już zacząłem czytać, to ciężko było się oderwać.Długa powieść,638 stron (niestety nie mogę dodać na LC liczby stron),ale czytało się szybkoi i sprawnie,fabuła wciągała.To historia dwóch włoskich braci,którzy przed wojną dowiadują się ,że ich matką jest słynna kurtyzana,która zgromadziła ogromny majątek w postaci klejnotów.Tak zaczyna się cała intryga,która jest wielowątkowa.Mamy tu zarówno wątek nowo osiadłego w Stanach Włocha,który zwabiony intrygą pewnego Holendra poślubia jego córkę,ciężko doświadczoną przez wojnę,jak się potem okazało chorą psychicznie.Owocem ich związku jest córka Pietra,która jest główną bohaterką całej książki.Autorka opisuje jej losy,romanse,poszukiwania zaginionej kolekcji ojca,sukcesy biznesowe.Czyta się bardzo szybko,akcja rozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat,nie ma specjalnych przestojów.Można się przyczepić do opisów erotycznych,które kojarzyły mi się z tanimi kioskowymi romansami,to chyba był największy minus powieści,też lekko naciągana fabuła w pewnych momentach.Ważne,że nie miałem podczas czytania momentu,w którym nerwowo oczekiwałbym końca,akcja płynęła wartko.Dlatego uważam,że chociaż powieść w Polsce jest mało znana i zapomniana,to warto po nią sięgnąć.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Do umiejętności podejmowania prawidłowych życiowych wyborów człowiek często musi dorastać dłużej niż do pełnoletności. Niejednokrotnie ta wiedza przychodzi dość późno, bo dopiero zderzenie z brutalnością świata otwiera nam oczy. Szczęśliwi, którzy już w młodym wieku wiedzą, jakie jest ich życiowe powołanie i udaje się im je realizować bez szkody dla innych. Pierwszy tom „Wieczerzy z ziół” jest ładną powieścią o tym, co w życiu ważne. Czas zdarzeń rozpoczyna się na początku XIX wieku. Oba tomy obejmują dwa pokolenia rodziny żyjącej na północnoangielskiej wsi w okolicy Nawcastle. Dziś trudno sobie wyobrazić, że wysyłamy 10 letniego syna do pracy w fabryce, a córkę na służbę do nieco bogatszej rodziny. „Trafiłaś szczęśliwie (…),bo będziesz miała pół dnia wolnego co niedziela i cały dzień wolny raz na miesiąc”. Niewyobrażalne! Taka jest niestety rzeczywistość młodych bohaterów książki. Nie tracą oni jednak chęci do zabaw i marzeń o lepszej przyszłości. Roddy chce rozwijać swój rysunkowy talent, Hal pragnie wyjaśnienia zagadki zniknięcia przed laty jego ojca, a Mary Ellen pragnie… Roddy’ego. Troje kompanów spędzających ze sobą wolne chwile, wbrew pozorom nie stanowi zgranej grupy przyjaciół, choć łączy ich pewna więź i trzymają się razem. Obaj chłopcy naznaczeni są traumatycznymi przeżyciami, co może być przyczyną takich relacji między nimi. Czy pragnienia dzieci, a potem nastolatków spełnią się u progu dorosłości? Czy zmienią się ich relacje? Polecam przekonać się samemu, skąd wzięło się mądre przesłanie książki: „Lepsza wieczerza z ziół, gdzie jest miłość, niż dom pełen mięsa, gdzie jest nienawiść”.

Gdy słońce ucieka przed dniem, przed Księżycem, który jest tuż za nim, który ciągnie za sobą ciemność i miliardy gwiazd, człowiek z reguły na spokojnie może oddać się myślom. Wiara i Bóg od zawsze stanowią istotę życia, fundament przyszłości, balsam dla duszy..., więc tuż przed snem bardzo często to ona, w tych refleksjach gra główną rolę. Myśli zaprzątnięte są milionem rozmaitych spraw zupełnie ze sobą niepowiązanych. Lecz nad naszą wiarą zastanawiamy się bardzo często, w mniejszym bądź większym stopniu, bez względu na to, czy wierzymy, czy jesteśmy ateistami. To czemu się poświęcamy w naszym życiu, to co jest naszą codzienności, coś co nas totalnie pochłania jest naszą największą inspiracją, pomysłem na scenariusz dla naszych myśli. Dzięki tej książce, od czasu do czasu, będę zastanawiał się również nad problemami, którymi jest posypana jej treść. Choć wcześniej nie zastanawiałem się nad tym, co czuje ksiądz, jak radzi sobie ze swoją samotnością, ze swoim kapłaństwem, to dzięki "Piekłowstąpieniu" miałem szansę się o tym przekonać. Nigdy nie uważałem, że celibat powinien być obowiązkowy. Moim zdaniem nie, ponieważ sądzę, że kapłani powinni być pozbawieni obowiązku składania takich ślubów. Śluby czystości powinny być dodatkiem, opcją dowolnie wybraną. Zakładając własne rodziny, budowaliby własne doświadczenia życia rodzinnego. Kapłaństwo oparte na samotności przygotowuje księży na wiedzę o rodzinie i kształtowaniu jej siły, tylko pod względem teoretycznych. Według mnie praktyka jest o wiele bardziej pewna, solidniejsza niż pełna największych mądrości teoria. Ksiądz posiadający własną rodzinę odznaczałby się o wiele większym autorytetem, niż ci nasi polscy księża, którzy na katachezach nauczają o miłości, rodzinie, tym co jest dla nich obce i znane tylko z książek. Książka owa mówiła o księdzu który zrezygnował z kapłaństwa i życia zakonnego, celibatu, na rzecz ludzkich namiętności. Ogarnięty szałem emocji, stracił czystość duszy, czystość, którą ślubował. To była wielka obietnica względem Boga. Lecz nagroda za jej wypełnienie czeka dopiero po śmierci. Nikt nie wynagrodzi księdza tu na ziemi. Musi wytrwać w niej do końca. To książka o człowieku, któremu się nie udało jej dotrzymać. Przegrał, pochłonięty uczuciem, które tak nagle na niego spadło, choć ta słabość tkwiła w nim od zawsze. Celowo piszę tylko o księdzu, bo nie jestem pewny albo nie zwróciłem dobrze uwagi, ale kobieta chyba jeszcze nie ślubowała czystości. Ona była dopiero na drodze do składania ślubów, był to jej jakby początek, wstęp do stania się zakonnicą. Natomiast on od kilku lat był już księdzem. Dlaczego nie zwróciłem uwagi? Ponieważ największa uwaga poświęcona jest jemu. Autorem książki jest ksiądz katolicki. Pewnie dlatego skupił się bardziej na przeżyciach i życiu księdza Hugh, bo z perspektywy własnej posługi kapłańskiej łatwiej było mu oddać rzeczywistość i sytuację, na której oparta jest fabuła. Postaci kobiety poświęcił mniej uwagi. Sama książka ciekawiła od niemalże pierwszego zerknięcia na nią, w czasie z jednej z wizyt w bibliotece. Zaintrygował mnie już sam tytuł, kiedy to książkę spostrzegłem. Później czytając opis wiedział, że jej temat budzi moje zainteresowanie. Bez wahania zabrałem ją do domu. Nie myliłem się, co do niej. Pozwoliła mi spojrzeć na postać księdza i ogólnie ludzi, którzy poświęcają swoje życie,swoją przyszłość by służyć Bogu, na rzecz własnego szczęścia w budowaniu własnej rodziny lub realizowania jakichś innych powołań. Nie można zapomnieć, że Ci ludzie, choć obracają się w pośród wielu ludzi, to i tak są ogranicie i otuleni samotnością po same uszy. Nie każdy na początku swojego kapłańskiego powołania jest w stanie przewidzieć, że w samotności do końca życia. Czy tacy ludzie zasługują na piekło? Czy rezygnując z czystości, zrzekając się celibatu robią pierwszy w strony czeluści piekielnych? A może postępują właściwie, bo nie chcą, trwając w celibacie, grzeszyć? Wiedzą, że nie poradzą sobie z ludzkimi namiętnościami, a owa rezygnacja pozwoli uratować własną duszę... Czy ludzkie namiętności są warte, poświęcenia miłości do Boga, poświęcenia czystości duszy i ciała dla niego? Jakim człowiekiem stanie się ktoś, kto zrezygnuje ze ślubów czystości? Czy takie coś sprawi, że w pewnym momencie, Bóg, który wcześniej był dla niego wszystkim, w pewnym momencie stanie się dla niego obcy? A może ta rezygnacja, zasmakowanie ludzkich namiętności spodoba się człowiekowi na tyle, że straci całkowitą orienatację we własnej morlaności? Być może ludzkie namiętności, obudzą w nim mroczną połową duszy, która dzięki ślubom czystości i kapłańswu nie miała szansy zainstnieć? Być może tak, być może nie..., kto wie..., dusza ludzka jest nieodgadniona, pełna tajemnic, nieskończenie zaskakująca...:) Każdy niech sobie sam odpowie na te pytania, jeśli jest ich ciekawy. Wiem natomiast, że książka jest pokrzywdzona w ocenie jej wartości przez jej czytelników. Swoją ocenę wystawiłem i sądzę, że zasługuję właśnie na taką, mniej więcej porównywalną... Czasami to, co nie podoba się większości, może spodobać się Tobie. Zachęcam wszystkich zainteresowanych. Według mnie ta książka ma wiele wartości i niczego więcej nie trzeba dodawać...

Ta pozycja to właściwie moje pożegnanie z Rosamunde Pilcher, bo przeczytałam już wszystkie jej książki. Został tylko jeden zbiór opowiadań, ale nie mogę go nigdzie dostać. Pisarka ma na swym koncie powieści dość obszerne oraz krótsze pozycje. We wszystkich miejscem akcji jest Szkocja lub ukochana przez pisarkę Kornwalia. Bohaterami są zwykle przedstawiciele angielskiej klasy średniej ze swoimi zasadami, zwyczajami i aspiracjami do utrzymania poziomu swej klasy. Ta powieść należy raczej do słabszych w dorobku pisarki. To krótka, łatwa i przyjemna lektura właściwie na jeden dłuższy wieczór. Autorka opowiada historię rodzeństwa, które udaje się w szaloną podróż z Londynu do Szkocji w poszukiwaniu starszego brata. Niespodziewane pogorszenie pogody w Szkocji sprawia, że na kilka dni zatrzymują się w typowym szkockim majątku ziemskim. Ta podróż pozwala im spojrzeć z dystansem na swoje życie i nieco je zmienić. Niestety fabuła jest niezbyt rozbudowana i nieco zbyt przewidywalna, co odbiera przyjemność z czytania tej lektury. Szczególnie końcówka, w której wydarzenia tak przyspieszają, że czytelnik zadaje sobie pytanie, czy to już koniec? Tak nagle, że aż nierealnie. Polecam raczej inne książki tej pisarki.