Srebrna gałąź

Rzym Brytania,super.Książka na jeden dzień,ale daje dużo radośći.
Czyta się bardzo przyjemnie,dobre rysunki.
Mi się podobała.

Rzym Brytania,super.Książka na jeden dzień,ale daje dużo radośći.
Czyta się bardzo przyjemnie,dobre rysunki.
Mi się podobała.

Ulubiona

Ulubiona

Po przeczytaniu "Dziewiątego Legionu" i "Niosącego latarnię" sięgnąłem po tą książkę z wielką przyjemnością, a najlepszą recenzją jest fakt, że się nie zawiodłem.

Po przeczytaniu "Dziewiątego Legionu" i "Niosącego latarnię" sięgnąłem po tą książkę z wielką przyjemnością, a najlepszą recenzją jest fakt, że się nie zawiodłem.

Marcel Proust interesująco opisał kiedyś przyczynę, dla której wracamy do naszych młodzieńczych lektur ("Pamięć i styl"). Niejednokrotnie wstydzimy się tego, ukrywamy ten fakt z obawy przed podejrzeniami o infantylne, niedojrzałe upodobania. Taką właśnie powieścią dla dorastającej młodzieży jest "Srebrna gałąź". Bohaterowie tej książki są jednowymiarowi, pozbawieni głębszych dylematów. Byłby to zarzut poważny, gdyby rzecz dotyczyła powieści przeznaczonej dla dorosłego czytelnika, skoro jednak adresatami jej są czytelnicy nieco młodsi, którzy znajomości z dziełami Teodora Parnickiego prawdopodobnie jeszcze nie zawarli, formułowanie podobnych zarzutów pod adresem powieści pani Sutcliff byłoby co najmniej nie na miejscu. Zaletą takich książek jest to, że zaznajamiają one młodego czytelnika z historią, sprawiają, że wydarzenia sprzed wielu pokoleń (jakkolwiek obficie okraszone literacką fikcją) stają się zaskakująco bliskie i prawdopodobne. Może więc warto czasem sięgnąć po którąś z powieści Rosemary Sutcliff (postaci skądinąd bardzo interesującej, o czym przekona się każdy, kto sięgnie do jej biogramu) albo rodzimego, niestety zapomnianego już Walerego Przyborowskiego, a nawet Kornelii Dobkiewiczowej, Jadwigi Żylińskiej (która pisywała też dla dorosłych) albo Zofii Kossak-Szczuckiej (która dla odmiany pisywała też powieści przeznaczone dla młodszych czytelników). Do takich książek zachowujemy czasem sentyment, bo bez nich być może nie poznalibyśmy innych, dojrzalszych dzieł. Poza tym lektury takie działają czasem w dziwny sposób, przypominają nam bowiem okres, gdy czytanie było daleko intensywniejszym, bogatszym przeżyciem, co jest szczególną zaletą czytania w dzieciństwie i wczesnej młodości.

Marcel Proust interesująco opisał kiedyś przyczynę, dla której wracamy do naszych młodzieńczych lektur ("Pamięć i styl"). Niejednokrotnie wstydzimy się tego, ukrywamy ten fakt z obawy przed podejrzeniami o infantylne, niedojrzałe upodobania. Taką właśnie powieścią dla dorastającej młodzieży jest "Srebrna gałąź". Bohaterowie tej książki są jednowymiarowi, pozbawieni...

Książka „Srebrna Gałąź” jest drugim tomem trylogii Orzeł – Rosemary Sutcliff. Tym razem przenosimy się kilkadziesiąt lat w przyszłość i spotykamy przodków Marka: Justyna oraz Flawiusza, którzy z powodu oskarżenia o zdradę pewnego ważnego człowieka, zostają przeniesieni do innego legionu, na końcu świata. Kiedy Allektus zasiada na tronie cesarza Brytanii postanawiają mu się sprzeciwić…
W tej części książki również poznajemy kolejne zakamarki Brytanii, która w tamtych czasach była prowincją rzymską. Autorka w mistrzowski sposób ukazuje nam charakter tamtego społeczeństwa oraz zachowania Rzymian. Pokazuje nam zarówno ich wady, jak i zalety. Prześwietla całą strukturę tej prowincji. Dzięki tym zabiegom możemy bez trudu wyobrazić sobie tamte czasy, które nie zawsze były tak pomyślne. Historie i wydarzenia, które znamy z historii poznajemy od całkiem innej strony, tej znacznie ciekawszej.
Ten tom jest niewątpliwie lepszy od „Dziewiątego Legionu”. Akcja toczy się w nim sprawniej i bardziej naturalnym torem. Poznajemy bohaterów, których mogliśmy zapamiętać choćby z lekcji historii oraz całkiem nowych, którzy dodają świeżości wydarzeniom opisanym w książce.
Po raz kolejny autorka postawiła sobie wysoką poprzeczkę i tym razem również mnie nie zawiodła. Książka jest napisana bardzo lekkim i ciekawym językiem, który tym razem jest tylko lekko ucharakteryzowany na tamte czasy, przez co ma się wrażenie, że te czasy są nam bliższe niż się wydaje.
Pani Rosemary zapulsowała u mnie tym razem dwoma głównymi bohaterami – Justynianem i Flawiuszem, którzy są bardzo autentycznie w swoim zachowaniu i dzięki temu łatwo się z nimi utożsamić. Na ich drodze spotykamy wiele innych postacie, które razem tworzą wachlarz osobowości.
Cała fabuła skupia się na powstrzymaniu Allektusa oraz przetrwaniu głównych bohaterów. Ta książka opowiada ich przygody, które nie zawsze dobrze się kończą. Reprezentują sobą naprawdę patriotyczne zachowanie, które jest godne pochwały.
Jedynym minusem tej książki, są dialogi, które na mój gust, nie za bardzo wychodzą autorce. Mimo, ze tym razem nie wkładała do nich tyle ozdobników rzymskich, to i tak ma się wrażenie, że bohaterowie czytają swoja kwestie z kartki. Kolejną denerwują rzeczą w dialogach, są wypowiedzi Justyniana. Czasami potrafi powiedzieć bez zająknięcia 5 zdań, a później jedno słowo stara się wymówić 3 razy. Jest to dość denerwujący zabieg i nigdy nie zrozumiem, po co w książce bohaterowie, którzy się jąkają. Jest w nich coś denerwującego. O ile w normalnym życie nie przeszkadza mi jąkanie się zwykłych osób, to w powieści jest to pewną przesadą.
Autorka pisała książkę jako narrator wszystkowiedzący, co tym razem nie jest najlepszym rozwiązaniem. Osobiście wolałabym poznać tamten świat, z perspektywy jednego bohatera, ponieważ dzięki temu, łatwiej by było nam zrozumieć zachowanie choćby Justyniana, który częściej coś robi niż mówi. Chwilami pisarka gmatwała niektóre wydarzenie tak, że trzeba było przeczytać daną część jeszcze raz. Ogólnie historia jest poukładana, ale panuje w niej straszny chaos.
Jak już wspomniałam „Srebrna Gałąź”, jest lepsza niż „Dziewiąty Legion”, jednak trochę jej do ideału brakuje. Nie nuży tak jak jej poprzedniczka, ale nie zachwyca i nie wciąga do końca. Pod względem fabuły jest lepsza, jednak wykonanie jest chyba gorsze.
Zaciekawiło mnie również to, że historia która została opisana w tej książce, nie wiąże się bezpośrednio z wydarzeniami poprzedniego tomu. Jest to plus, ponieważ wszystkie części można czytać w różnej kolejności, a i tak nie zwrócimy na to uwagi.
Moim zdaniem to nie jest zła książka. Trochę niedopracowana, jednak jej ciekawa tematyka oraz fabuła są tak dobre, że na początku nie zwracamy uwagi na jej błędy. Wielką sympatią zapałałam również do wydania tej trylogii. Jest ono w twardej okładce, która sama w sobie też jest niczego w sobie. W dodatku czytelna i przejrzysta czcionka oraz przyjemne dla oka ilustracje pojawiające się średnio co 10 – 20 stron.
Sądzę, że książka zainteresuje fanów historii oraz tych których ciekawi tematyka wojny, wojsk itp. Zachęcam również zwykłych uczniów do przeczytania jej, ponieważ jest bardzo dobrym sposobem na utrwalenie sobie wiadomości z zakresy cesarstwa Rzymskiego i ich prowincji. Zdaję sobie również sprawę, że zagorzałym fanom fantastyki lub kryminałów niekoniecznie spodoba się ta powieść, jednak myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.
Ja osobiście nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po kolejny tom tej trylogii, który grzecznie stoi na półce i tylko czeka aż dopadnę go w swoje ręce.

Książka „Srebrna Gałąź” jest drugim tomem trylogii Orzeł – Rosemary Sutcliff. Tym razem przenosimy się kilkadziesiąt lat w przyszłość i spotykamy przodków Marka: Justyna oraz Flawiusza, którzy z powodu oskarżenia o zdradę pewnego ważnego człowieka, zostają przeniesieni do innego legionu, na końcu świata. Kiedy Allektus zasiada na tronie cesarza Brytanii postanawiają mu się...