Tragedia konwoju PQ-17

Styl Autora sprawia, że książkę tą czyta się w jeden wieczór z wypiekami na policzkach, niczym thriller. Tematem "Salw na Atlantyku" jest opis operacji "Rheinübung" w której pancernik Bismarck i krążownik Prinz Eugen wyrwały się przez Cieśninę Duńską na Atlantyk. Pościg za flotą adm. Lutjensa podjęły siły adm. Hollanda (Hood i Prince of Wales, a wcześniej krążowniki Suffolk i Norfolk),później zaś włączył się adm. Tovey (dowódca Home Fleet na czele King Georg V i Rodneya) i adm. Somerville z Zespołem Operacyjnym "H" (lotniskowiec Ark Royal w składzie). Ogromne polowanie w trakcie którego kluczowe stały się trafienia Prince of Wales, a następnie atak torpedowy Swordfishów z Ark Royal doprowadziły do pozbawienia Bismarcka prędkości i zdolności manewrowania. Później to była już zagłada dokonana przez artylerię Rodneya i King Georg V, którą zwieńczył atak torpedowy Dorsetshire. Mamy tutaj również opisany polski akcent tej batalii, kiedy do Bismarcka z zadaniem opóźnienia jego ucieczki i śledzenia go przystąpiły niszczyciele adm. Viana, z polskim niszczycielem Piorun w składzie (dowódca Eugeniusz Pławski). Książka Z. Flisowskiego to na prawdę dobrze opowiedziana historia, narracja to najmocniejsza jej strona. Autor sięga do wspomnień marynarzy biorących udział w tej batalii (np. Mullenheim-Rechberga, czy Sopoćki),mamy ciekawe mapy pokazujące poszczególne starcia, mamy plansze i dane dot. najważniejszych okrętów jakie wzięły udział w tej batalii, a także krótkie biogramy dowódców. Na minus literówki i niekiedy niepotrzebne wtrącenia Autora zalatujące komunistyczną propagandą antyhitlerowską (na szczęście dopatrzyłem się tylko 3-ech takich wtrąceń). Gorąco polecam. Teraz trzeba chyba będzie sięgnąć po wspomnienia cytowanego tutaj Freiherra von Mullenheim-Rechberga (wydane przez Finnę "Pancernik Bismarck"),który na Bismarcku był oficerem artylerii. "Bismarck był największym z pancerników świata ze swoją wypornością prawie 46.000 ton, a w pełnym zaopatrzeniu bojowym 50.000. Przy porównaniu z pancernikami brytyjskimi, francuskimi, czy amerykańskimi uderzała większa szerokość jego kadłuba - 36 metrów, która powiększała stabilność tej pływającej fortecy czy raczej platformy artyleryjskiej, ale nie sprzyjała szybkości. Pancerz stanowił 40% wagi okrętu chroniąc szczególnie istotne dla żywotności okrętu pomieszczenia. 90% kadłuba było spawane. Potężny zestaw turbin i wysokoprężnych kotłów mógł dać moc 150.000 koni umożliwiających rozwinięcie ponad 30 węzłów. Kruppowskie działa uważane były za lepsze konstrukcyjnie od jakichkolwiek innych. Działa 380-milimetrowe (15-calowe) artylerii głównej miały skuteczny zasięg 36 kilometrów, a jeden pocisk ważył około 900 kilogramów, co przy pełnej salwie dawało prawie osiem ton!" (fr. książki).

Kolejna pozycja z serii "Wojny morskie", w której autor ukazuje ciekawy wycinek wojny, tym razem z działań na Pacyfiku. W zasadzie należy sobie zadać pytanie - co wiemy z lekcji historii o wojnie na Oceanie Spokojnym? Większość z nas odpowie, że słyszała o Pearl Harbour i Hiroszimie. A czy od 1939 do 1945 roku nie działo się tam nic więcej? Oj działo się i to wiele. W bitwie na morzu jawajskim udział biorą połączone siły Holenderskie, Brytyjskie, Amerykańskie i Australijskie przeciw Japońskim. Autor we wstępie pokazuje jak Japonia przekształciła się z feudalnego średniowiecznego,zacofanego kraju w nowoczesne mocarstwo. Doskonale pokazuje jak kraj nie mający niemal żadnych surowców zdołał zbudować potęgę morską. Nasuwa się logiczny wniosek, że nie wolno zaopatrywać wroga mając w perspektywie tylko własny zysk. Krok po kroku dochodzimy do "dnia wstydu" i do rozprzestrzeniania się Japończyków na południowym Pacyfiku. W momencie kiedy zagrożone stają się posiadłości Holenderskie włącza się do gry kolejny przeciwnik. Holendrzy stają w obronie straconej sprawy. Mając u swojego boku nielojalnych sojuszników podejmują nierówną walkę w obronie swojej kolonialnej ojczyzny. Autor pokazuje jak doszło do bitwy, jak przygotowywali się do niej Japończycy a jak sprzymierzeni. Sama bitwa jak i poprzedzające ją starcia opisane są w sposób bardzo drobiazgowy. Wyraźną pozytywną postacią jest dowódca zespołu okrętów alianckich kontradmirał Karel Doorman. Gelewski wyraźnie z nim sympatyzuje ukazując go jako mądrego i dobrego dowódcę, który świadom słabości, braków i niedociągnięć podejmuje się nierównej walki z przeciwnikiem. Dodatkowo autor wyraźnie ukazuje dwulicowość, malkontenctwo i obłudę aliantów w starciu na morzu jawajskim. Dla mnie zaskoczeniem było, że pokonani w Europie Holendrzy tak dzielnie stanęli do walki z Japońskim najeźdźcą. Natomiast głęboki smutek budzi postawa Brytyjczyków i Amerykanów. Diametralnie dowodzi, że to co modne w kinie niekoniecznie jest autentyczne oraz to, że historię piszą zwycięzcy - nie pokonani. Jak do tej pory seria "Wojny morskie" mimo, że powstała w czasach realnego socjalizmu, w miarę rzetelnie nakreśla aspekty działań na morzu. "Bitwa na morzu..." nie odstaje w żaden sposób od przeczytanych do tej pory pozycji. Duża ilość zdjęć i generalnie ogromna ilość źródeł z których korzystał autor działają na korzyść tej pozycji. Warto przeczytać dla wyrobienia sobie opinii na temat "dzielnych" Brytyjczyków i Amerykanów oraz "lojalnej postawy aliantów" w zmaganiach wojennych. Książka godna polecenia.

Krótka książka, gdzie przewija się "Tokyo Express", zatrzymanie przez Amerykanów Japońskich krążowników chcących ostrzelać lotnisko "Henderson Field". Mimo, że czytałem o tym wiele razy to o jednej rzeczy się dowiedziałem: Amerykanie nie obserwowali pola za rufą, a z tego kierunku często zachodzili Japończycy.

Bardzo fajna książka. Typowe dzieło Andrzeja Perepeczko, zapalonego marynisty. Dzieło popularnonaukowe. Bez przypisów ale za to mamy tutaj wiele wstawek "zbeletrystykowanych", które mają w większym stopniu zaangażować czytelnika w opowiadaną mu historię. Tematem owej publikacji były dzieje floty francuskiej w latach 1940-1942. Głównie tej jej części, które nie przeszły na stronę Wolnej Francji De Gaulla (czyli prawie całej). Perepeczko pominął dzieje eskadry stacjonującej w Indochinach Francuskich (ale o niej jest książka innego autora). Skupił się na teatrze europejskim i afrykańskim. Zaczynamy od ewakuacji Brestu i ucieczki pancernika "Jean Bart" ze Saint-Nazaire. Autor równocześnie przybliża nam sylwetkę głównodowodzącego flotą francuską - Darlana. Potem dochodzi do kapitulacji Francji i podpisania rozejmu z III Rzeszą. To z kolei, raptem kilkanaście dni później, doprowadza do operacji "Catapult". Ta była brytyjską akcją wymierzona przeciwko flocie francuskiej, która miała na celu przejąć bądź zneutralizować (zniszczyć) jej okręty. Francja chciała być już tylko neutralna (oprócz de Gaulla),a Wlk. Brytania bała się iż przeskoczy ona do obozu osi więc postanowiła wyeliminować zagrożenie. Wkroczyła na podkłady jednostek znajdujących się w Wlk. Brytanii, internowała eskadrę francuską znajdującą się w Alexandrii. Atakowała systematycznie porty francuskie w których znajdowały się okręty Republiki. Francuzom nigdy nie brakowało odwagi ani umiejętności. Zawsze jednak musieli borykać się z przewagą Wlk. Brytanii w ilości okrętów (a często też w powietrzu),a do tego jednostki Republiki Francuskiej były z reguły zaskakiwana dosłownie w owych portach. Bez możliwości manewru. Musiały najpierw spróbować się z nich wydostać albo przyjmowały iście straceńczą walkę w "bezruchu". W takiej sytuacji musiało dochodzić do masakr. Najpierw miało to miejsce w Mers El-Kebir, gdzie stracili pancernik i niszczyciel. Dwa kolejne pancerniki zostały uszkodzone. Zginęło 1200-1300 marynarzy. Potem operacja "Menance" czyli Bitwa o Dakar, koniec września 1940. Francuzom udaje się obronić i zadają pewne uszkodzenia przeciwnikowi. Tracą jednak dwa okręty podwodne i niszczyciel, który dzielnie próbował przeprowadzić uderzenie torpedowe na przeciwnika. Oberwałem ogniem z pancerników i było już po wszystkim. W Gabonie poznajemy tragiczny los okrętu podwodnego i jego kapitana, który starał się obronić kolonię. Wydarzenia w Syrii w 1941 oraz na Madagaskarze w 1942 poznajemy bardzo skrótowo. Za to bardzo, bardzo dużo jest tutaj o operacji "Torch" (listopad 1942). Alianci bardzo lubią przedstawiać ją jako wydarzenie mało krwawe. Wręcz bezbolesne. Zwłaszcza Amerykanie. O ile działania lądowe nie były dość intensywne, a te w powietrzu całkiem wyrównane (straty na poziomie 1:1) to najbardziej przemilczany jest aspekt morski. Tutaj doszło do R Z E Z I W trakcie rajdu brytyjsko-amerykańskiego na Oran udało się Francuzom ubić dwa brytyjskie slupy. Francuzi próbowali przypuścić kontratak trzema okrętami podwodnymi i trzema niczycielami, a te napotkały brytyjską eskadrę niszczycieli prowadzoną przez krążownik "Aurora". 2 okręty podwodne zostały zatopione, a dwa niszczyciele zostały rozniesione na strzępy przez artylerię. Jeden okręt podwodny odpłynął do metropolii (Tulon, główny port francuskiej porty). Francuzi usiłowali się przegrupować i jeszcze raz przeprowadzić kontratak przy pomocy dwóch niszczycieli. Znów zostali zmiażdzeni i stracili kolejny niszczyciel. Ostatni niszczyciel został samozatoopiony w celu zablokowania portu w Oranie. Towarzyszyły mu też cztery okręty podwodne. Jeszcze większa rzeź miała miejsce w Casablance. Tutaj Francuzom udało się wyjść z portu w większej liczbie ale nadal były to tylko lekkiej siły. Lekki krążownik, kilka niszczycieli, kilka okrętów podwodnych. Osłonę im mógł zapewnić nieruchomy, niedokończony pancernik "Jean Beart". Naprzeciwko mieliśmy bardzo mocną eskadrę amerykańską, która do tego dysponowała wsparciem lotniczym z lotniskowców. Lekki krążownik "Primagueut" i 7 niszczycieli dwukrotnie próbowały wykonać skuteczny atak. Po drugiej stronie mieliśmy ciężkie krążowniki, pancernik i lotnictwo... pomimo odwagi Francuzów owe starcie musiało zakończyć się pogromem. Opis starcia jest długi i warto się z nim zapoznać. Ten kontratak to jedyne starcie większego zespołu francuskiego (oprócz Ko-Chang, przeciwko Tajlandii) do jakiego doszło podczas II wojny. W którym flota była w ruchu, a nie uwięziona w portach. Łącznie Francja utraciła w niej 1 krążownik, 7 niszczycieli i aż 10 okrętów podwodnych (3 w porcie, a 7 podczas prób przeciwdziałania przeciwko US Navy). Perepeczko w swej książce przede wszystkim wbija szpilę w Petaina i Darlana. Oskarża ich o kolaborację i uległość. Jeżeli pojawia się w niej jakaś krytyka Wlk. Brytanii to jest ona zawarta w cytowanych wypowiedziach de Gaulla. Ani jednego złego słowa o Amerykanach, którzy w gruncie rzeczy uderzyli na neutralne i życzliwe im państwo. Samo zatopienie floty w Tulonie i Bizercie to już tylko dodatek. Nie ma tutaj większych emocji. Najciekawszym epizodem była ucieczka 5-ciu okrętów podwodnych z Tulonu (jeden został zatopiony przez Luftwaffe). Ale dużo tutaj jest krytyki postawy Vichy i jej uległości w stosunku do III Rzeszy. Trochę to krzywdzące choć z drugiej strony, jako Polak z kraju okupowanego w całości, mógł żywić uzasadnione pretensje o to iż Francja nie biła się z Niemcami do ostatniego pocisku. Cóż... my też w 1939 byśmy tego nie robili gdyby w kraju pozostała jakakolwiek władza, która mogłaby podpisać kapitulację (rozejm). We Francji ktoś chciał ocalić imperium i oszczędzić cierpień ludności cywilnej. Nasz Rydz i Beck myśleli natomiast nad tym jak najszybciej zbiec poprzez Rumunię do Francji aby Alianci nie spróbowali ich zastąpić kimś bardziej... kompetentnym. Taka tam dygresja. Na pewno ta pozycja, choć stara, jest fajna i nie zestarzała się aż tak bardzo. Jest wartościowa. Choćby z tego względu iż opisuje większość działań morskich Vichy.

Książek Jerzego Perterka nie trzeba nikomu przedstawiać. Wiele osób zaczynało swoją przygodę z historią II wojny światowej z jego książkami. Zwłaszcza tej części morskiej. Sama publikacja jest wydana z 1989 roku, gdzie wiele źródeł nie było dostępnych, więc dziś ma wymiar jako przerwa między innymi tematami. Jest o Scharnhorstie, Gneisenau, Bismarcku i trochę o Prinz Egun, ale dość krótko. Podobnie jak z ich działalnością na Atlantyku i operacji "Cerberus".

To książka historyczna, o czasach bardzo dawnych, ale i bardzo ciekawych, osadzona w różnych miejscach naszego globu, np. na Dalekim Wschodzie czy w Afryce. Zaskoczyło mnie to, że książka nie jest poprzedzona żadnym wstępem, wprowadzeniem w poruszaną tematykę. Zaczyna się "nagle", od razu autor przenosi nas w odległe miejsca i odległe czasy - barwne i egzotyczne. Książkę można bez wahania polecić wszystkim zainteresowanym tym akurat tematem - podbojów, wielkich władców, upadków państw, zdobywców. Dla mniej zainteresowanych czy mniej obytych z tematyką książka może się okazać zbyt szczegółowa,a zatem warto wiedzieć cokolwiek na ww. temat, żeby najzwyczajniej w świecie nie pogubić się zbyt szybko :)

Książka wydana w 1979 roku, ukazuje tak naprawdę po raz pierwszy wielki wkład w rozszyfrowanie Enigmy przez polskich kryptologów, matematyków. Rejewski, Różycki, Zygalski oraz major Ciężki to osoby którym zawdzięczamy iż enigma została w ogóle rozkodowania. Autor w książce ukazuje nam krok po kroku w jaki sposób tego dokonano, oraz w jaki sposób bomba kryptologiczns pozwalała na późniejsze pracę związane z rozbudowywaniem, gdy Niemcy zwiększyli ilość wirników. Książka bezcenna, może nowe wydanie ma więcej informacji, ale wszyscy interesujący się wojną powinni bezwzględnie zapoznać się z tą książką.

Jako wstęp mamy coś na wzór przedstawienia, jak każda strona widziała rozpatrywany teatr działań. Zaczynamy od Londynu, gdzie rozpatrywane jest wzmocnienie i tak już silnych działań przeciw U-bootom na Atlantyku. Następnie Dönitz tłumaczy Hitlerowi, że utrzymanie portów na Bałtyku (zwłaszcza Gdańsk, Gdynia i Kłajpeda) jest bardzo ważne wznowienia morskiej wojny totalnej. Na końcu jest spotkanie generałów i admirałów radzieckich, gdzie jest właściwie zgrywanie działań lotnictwa i floty (zwłaszcza tej podwodnej) celem wydostania się drogą morską jak najmniejszej ilości wojsk niemieckich z krajów bałtyckich i Pomorza. Na fakt zasługuje bogate przedstawienie działań radzieckich okrętów podwodnych, chociaż trzeba wiedzieć, że książka jest z 1985 roku.

Książka kupiona w 1976 roku i będąca przez wiele lat Biblią w zakresie wojny na morzu w czasie II wojny światowej. Z latami przy dostępności innych książek wojenno-morskich napisanych w oparciu o nowe źródła odrobinę straciła na swojej wartości. Zdarzają się pewne braki (bitwa brytyjskich krążowników z niemieckimi niszczycielami w 1944 roku w Zatoce Biskajskiej, czy braki w załączonym Wykazie flot - niepełna lista brytyjskich krążowników typu Fiji ),ale zawsze pozostanę jej wiernym czytelnikiem .

Wg. mnie całkiem sympatyczna książeczka. Opisuje wszelkie działania obronne Polski we wrześniu 1939 roku. Niektóre fakty nie były mi znane, ale niektóre są niedopowiedziane. Ja mam wydanie z 1969 roku, więc pewne fakty mogą być przekłamane, lub nie do końca prawdziwe. Są opisy jak wyglądały zmagania baterii Canet oraz cyplowej z Niemcami. Fajnie jest to opisane. Na początku książka trochę nuży, ale jest napisana w taki sposób, że ma się wrażenie jakby się czytało powieść.

Interesująco przedstawiona historia walki podczaszy I Wojny Światowej. Bardzo dobrze udokumentowane. Wielki plus + za dogłębne analizy bitwy. Idealną dla tych osób, które interesuje Flota Wodna i Jej funkcje. Wyrazy szacunku 🕊️ #ZksiązkąCiDoTwarzy #TwarzKsiążki #NosWksiążce

Bardzo ciekawe spojrzenie na walkę z U-bootami podczas II Wojny Światowej. Autor podaje sporo statystyk z których wyłania się kompletny obraz zdarzeń oraz (co najważniejsze) skala zniszczeń dokonanych przez niemieckie okręty podwodne. Jest parę momentów zbyt patetycznych wypowiedzi w stylu Kapitana Ameryki, ale to publikacja popularno naukowa, więc można przymknąć na to oko.

Monografia dotycząca obszaru działań wojennych. Jak na standardy "Tygryska" dość rzetelna, sensowna merytorycznie i formalnie. Stopień szczegółowości stosowny dla tytułu popularyzatorskiego. Brakowało mi jedynie nazw kodowych japońskich samolotów, używanych w armii amerykańskiej. Równie zgrabna w warstwie literackiej. Wysłuchałem w dobrej interpretacji Ksawerego Jasieńskiego. 7/10

Bardzo dobra książka. Widać, że autora temat pasjonuje i potrafi czytelnika wciągnąć w świat zatopionych skarbów działając na wyobraźnię. Przez kartki przewija się cała plejada statków leżących na dnie mórz i oceanów, wyładowanych kosztownościami, oraz śmiałków, które te skarby morzu chcieli wydrzeć ze zmiennym skutkiem, często topiąc bajońskie sumy w bezskuteczne poszukiwania. Książka posiada dwa wydania. Pierwsze zawiera część "Pirackie łupy" z 7 rozdziałami (1/4 książki),w drugim autor piratów eksmitował, zastępując ich "łowcami skarbów". Trochę szkoda, bo opowieści o pirackich skarbach wydają mi się jednak dużo barwniejsze. Szczególnie wciągający jest rozdział o Wyspie Dębów, odpierającej ataki poszukiwaczy od ponad 200 lat. Na poszukiwaczoodpornej wyspie lokalizowano wszelkie możliwe skarby, poczynając od złota sławnego kapitana Kidda, poprzez "bank" piratów i skarb Inków, na francuskich klejnotach koronacyjnych zgilotynowanego Ludwika XVI kończąc (to wcale nie wyczerpuje listy). Wersji jest tak dużo, bo mimo ogromnych nakładów finansowych poniesionych przez tłum poszukiwaczy, wyspa się nie poddaje, mnożąc utrudnienia, które ktoś kiedyś zaplanował i wykonał. To właśnie rozmach utrudnień rozpala wyobraźnie poszukiwaczy, sugerując, że tak ogromna praca mogła zostać wykonana tylko po to, aby strzec czegoś szczególnie cennego. Choć nie brak też głosów, szczególnie tych, którzy ponieśli kosztowną (suma funduszy poszukiwawczych stanowi pokaźną fortunę, bo na przestrzeni lat używano profesjonalnego i drogiego sprzętu) porażkę, że wyspa nie kryje niczego i jest tylko wabikiem, mającym odwrócić uwagę od właściwych skarbców, albo po prostu służy do nabijania kiesy sprzedawcom licencji uprawniających do poszukiwań. Wyspa drwi z poszukiwaczy (szyb wiodący do rzekomych bogactw zalewany jest wodą z oceanu),więc żadnej teorii, nawet najbardziej absurdalnej, nie można wykluczyć. Skoncentrowałem się na części pirackiej, ponieważ ona szczególnie przypadła mi do gustu, niemniej jeśli ktoś chce się zanurzyć w świat zaginionych bogactw, to z całą pewnością innych pozapirackich atrakcji mu nie zabraknie. Jak zapewnia autor: "Miliardy w złotych i srebrnych sztabach, złotym piasku, hiszpańskich dublonach, francuskich luidorach, angielskich suwerenach i holenderskich guldenach; w srebrnych pieces–of–eight, eskudos i reales; w diamentach, rubinach, szmaragdach, szafirach i perłach; w złotych i srebrnych naczyniach kościelnych i stołowych; w bogato inkrustowanej broni i wszelkiego rodzaju kosztownościach — czekają na... CIEBIE!". No, może nie dosłownie, ale gdzieś w szeleście przewracanych kartek słychać delikatny brzęk złotych monet.

Książka to typowo naukowa rozprawa na temat SS. Od samego jej powstania po upadek, napisana typowym językiem naukowca, czyli ciężkim. Mnóstwo szczegółowych informacji, na temat struktury tej zbrodniczej formacji. Na pewno, nie jest to lektura dla osoby, która pobieżnie interesuje się tym zagadnieniem. A dla tych którzy głęboko siedzą w temacie III Rzeszy, a szczególności aparatu bezpieczeństwa.

Ktoś z mojej rodziny zrobił prezent i w 1980 r. przywiózł mi - ówczesnemu maturzyście - tę książkę z Paryża. Pożarłem ją tej samej nocy - wstrząśnięty, ale pełen konkretnej wiedzy. Pożyczałem ją potem całej mojej klasie maturalnej w dobrej sprawie otwarcia oczu.... Do dziś pamiętam reakcję kolegi, którego ojciec był dyrektorem w jednym z ministerstw: "to jakaś straszna propaganda antyradziecka".... Ale taka reakcja była jednak odosobniona. W końcu ktoś mi tej książki nie oddał i tylko mogę ją wspominać jako pierwszą "stamtąd".