Kronika Czarnego Miecza

Czasem w ramach oddechu od najnowszej fantastyki sięgam po starsze powieści. Ostatnio zaczynają mnie męczyć masowo występujący nastoletni bohaterowie w książkach fantasy. Szukam więc coś klasycznego jak Kane czy Conan. Plusy: + kolejne udane spotkanie z Kane, przeklętym przez bogów, prawie nieśmiertelnym zabijaką, gotowym na wszystko, żeby osiągnąć swój cel; + jak niebezpieczne jest korzystanie z mocy nad która się nie panuje; + nie zawsze dokonane wybory są słuszne, akceptowane przez innych; + przez większość książki Kane jest antybohaterem, zdradliwym kłamcą; + pomimo dość prostego języka czytało mi się dobrze z zainteresowaniem; + wciągający opis bitwy nad rzeką pomiędzy dwoma miastami - państwami; + dobre pomysły na wszelakiego rodzaju stwory bagienne i kosmiczne; + żądza władzy zaślepia, w dążeniu do celu nie liczy się liczba trupów; + kawał twardej „męskiej” fantastyki z olbrzymim herosem na czele; + intrygujące zakończenie, nie każdy jest zły do szpiku kości. Minusy: - oprócz momentów interesujących, mamy też fragmenty nudnawe; - narracja prowadzona trochę chaotycznie, niezrozumiałe przeskoki fabularne. Ogółem książka dobra.

Sięgając po pierwszy tom cyklu Lyonesse, spodziewałam się klasycznej, może nieco staroświeckiej fantasy w duchu legend arturiańskich. Otrzymałam opowieść bardziej przewrotną, chłodniejszą emocjonalnie, a przy tym zaskakująco okrutną. Jack Vance nie głaszcze czytelnika po głowie, prowadzi go przez świat, w którym piękno i bezwzględność idą wspólnie pod rękę. „Ogród Suldrun” była niejednoznaczna, ale w najlepszym możliwym sensie tego słowa. To jedna z tych książek, które nie próbują się przypodobać czytelnikowi. Zamiast tego oferują coś bardziej wymagającego, doświadczenie powolnego zanurzania się w świecie, który żyje własnym rytmem i zupełnie nie przejmuje się tym, czy nadążamy. Akcja powieści „Ogród Suldrun” rozgrywa się na Wyspach Pradawnych, gdzie dziesięć królestw toczy boje o dominację. Jednym z nich rządzi ambitny i wyrachowany król Casmir z Lyonesse. To w jego cieniu dorasta Suldrun, córka, która od najmłodszych lat rozczarowuje ojca samym faktem istnienia. Jest wrażliwa, uparta i nie chce podporządkować się dworskim zasadom ani planom aranżowanego małżeństwa. Kiedy otwarcie sprzeciwia się woli króla, zostaje ukarana, trafia do odosobnienia w ogrodzie u podnóża zamku. To miejsce, które kiedyś było jej schronieniem, staje się teraz więzieniem. Lata spędzone w samotności odcinają Suldrun od świata, ale nie odbierają jej wewnętrznej siły. Czy uda jej się uciec z tej niewoli? Jaki los czeka księżniczkę? „Ogród Suldrun” to opowieść o dumie, samotności i cenie nieposłuszeństwa. O tym, jak łatwo zniszczyć coś kruchego w imię ambicji, o tym, że nawet najpiękniejszy ogród może stać się miejscem tragedii. Ten świat jest gęsty od niedopowiedzeń, dziwności, magii, która nie błyszczy spektakularnie, tylko czai się gdzieś na obrzeżach rzeczywistości. To fantasy, które nie opiera się na spektakularnych zwrotach akcji, lecz na powolnym odkrywaniu zależności między bohaterami i konsekwencji ich decyzji. „Ogród Suldrun” to nie tylko opowieść o jednej bohaterce, ale początek szeroko zakrojonej sagi. To historia o władzy, dumie i konsekwencjach decyzji, które choć podejmowane na dworach odbijają się na losach jednostek. Tragedia Suldrun staje się jednym z fundamentów dalszych wydarzeń, które będą rozwijane w kolejnych tomach cyklu. Nierówne tempo, chłodna narracja i częste zmiany perspektywy mogą utrudniać pełne zaangażowanie się w historię. Emocje są tu bardziej wyciszone niż intensywne, co sprawia, że nie każdy czytelnik poczuje się w tym świecie komfortowo.

Literatura science fiction w latach 90's często charakteryzowała się dość skomplikowanymi opisami wymyślonych przez samych autorów maszyn, obawiałem się, że ten zbiór też taki będzie, ale na szczęście odetchnąłem z ulgą. Opowiadania są mniej lub bardziej dobre, ale wszystkie mogą czegoś nauczyć. Pierwsze, najlepsze i najdłuższe opowiadanie pt. Miasto ciemności jest trochę postapokaliptycznym wyobrażeniem przyszłości, a dzięki temu, że przyjemnie się je czyta można nabrać rozpędu. Smok Vince'a jest przyjemnym krótkim, baśniowym opowiadaniem, na pewno każdemu się spodoba. Brillo Ben Bova napisał wspólnie z Harlanem Ellisonem (jednym z najlepszych pisarzy sci-fi),antagonistyczny odpowiednik robocopa. Poza czasem może skojarzyć się z filmem Człowiek Demolka, ale jest opowiadaniem ciekawszym niż pełnym akcji. Akcja trzech kolejnych historii odbywa się w kosmosie, co na szczęście nie sprawia, że są takimi opowiadaniami jakich się obawiałem. Ostatnie, drugie z najlepszych, opowiadań pt. Uciekaj! jest wizją naprawdę skutecznego poprawczaka. Na początku można nie lubić głównego bohatera, ale później to się zmienia. Polecam tym, którzy lubią lekkie sci-fi.

Pierwszy tom to świetne wprowadzenie do tego rewelacyjnego cyklu. Od samego początku autor daje jasno do zrozumienia, że najważniejszy jest i będzie tutaj Kane, który jest (anty?)bohaterem wymyślonym fenomenalnie i jedynym swoim rodzaju. Powieść z dzisiejszego punktu widzenia nie robi już takiego wielkiego wrażenia - świat jest niestety zdecydowanie zbyt pobieżnie opisany, dialogi trochę kuleją, język narracji jest dość prosty i do tego tłumaczenie też nie pomaga (przynajmniej w wydaniu Phantom Press). Ale co z tego, skoro dostajemy niesamowitego bohatera i świetną fabułę, która (pomimo prostoty i naiwności niektórych rozwiązań) nie pozwala się od tej powieści oderwać! Świetne wprowadzenie do jednego z najważniejszych cyklów Heroic Fantasy! Tako rzecze ostatni fan staroszkolnej fantastyki... Dzisiaj niestety prawie nikt już tak nie pisze. Szkoda...

Za mną kolejna antologia, tym razem opowiadań spod znaku magii i miecza. Po raz kolejny mogę też stwierdzić, że to zbiór opowiadań, gdzie niektóre zachwycają i chcę takich więcej oraz takie, które nie wywołały żadnych emocji. Ot, przeczytałam i zapomniałam. Niemniej to dość obszerny zbiór 17 opowiadań, które dobrze wpisują są w temat antologii. W każdym z nich jest magia i miecze - żadne opowiadanie nie wyłamuje się ze schematu, co uważam za duży plus, bo nie wszystkie antologie tak sztywno trzymają się zadanego tematu. Do opowiadań, które najbardziej przypadły mi do gustu i z chęcią poznam więcej przygód tych bohaterów zaliczam na pewno: 1. "Kozły ofiarne" Stevena Eriksona 2. "Tides Elba" Glena Cooka, bo Czarnej Kompanii nigdy za wiele 3. "Pracowity i urozmaicony tydzień" K. J. Parkera, bo wampiry zawsze dobrze się czytają 4. "Stosowny prezent dla magicznej lalki" Gartha Nixa - magiczna Lalka, bogowie i klątwy 5. "Czerwone perły" Michaela Moorcocka, bo o Elryku czytam wszystko i zawsze mi się podoba 6. "Majster Ton" Michaela Shea - wielka wyprawa, aby dokonać wielkich czynów 7. "Między regałami" Scotta Lyncha - okazuje się, że oddanie książki do biblioteki to traumatyczne przeżycie dla studenta Podsumowując, polecam bo ilość naprawdę dobrych opowiadań przeważa nad kiepskimi.

I po raz drugi poprzez spotkanie z Robertem Holdstockiem „Nawiedziło mnie poczucie rozpoznania…”, podobne do tego, które towarzyszyło mi podczas czytania „Lasu ożywionego mitu”. Pomiędzy tymi dwiema książkami nie ma bezpośredniego związku, można je zatem czytać w kolejności dowolnej (choć proponuję zacząć od Lasu). To, czego doświadczycie, obcując z powieściami Holdstocka – a piszę to szczerze – bliskie jest jakiemuś podskórnemu swędzeniu, drażniącej wysypce wywołanej kontaktem z czymś nieznanym, upojeniu magicznym wywarem, odurzeniu zapachem mokrego mchu i woni igliwia. Dawno żadna książka nie wywołała u mnie konkretnie takiego właśnie, trudno opisywanego, niezidentyfikowanego niepokoju, poczucia, że prócz mnie, tekstu i bohaterów jest jeszcze coś innego, czego autor nie chce ujawniać, a o czym doskonale wie, i trzyma nas w ciągłym napięciu. To jak stanie w lesie, gdy poprzez liściaste korony dębowych starców, pamiętających czasy przedwieczne, raz spływa na nas ciepły, niosący ulgę blask słońca, by po chwili zasnuć soczystą trawę chłodem i cieniem, zapowiedzią nieuniknionego końca. Holdstock po mistrzowsku potrafi tworzyć niepowtarzalny nastrój, który z jednej strony jest nieco przerażający, a z drugiej to niemal rzeczywiste dotykanie grozy pochłania nas i tak, chcemy tego więcej. „Lavondyss” jest jak tytułowy tajemniczy las – książka wciąga równie intensywnie w nieodkrytą, widzianą jedynie kątem oka otchłań kniei. Wraz z młodą bohaterką, która na własnej skórze doświadcza potęgi puszczy, wybieramy się w podróż, której celem jest odnalezienie dawno zaginionego członka rodziny. Wszelkie „dziwaczności” które do tej pory spotkały Tallis są niczym w porównaniu z tym, co spotka ją po przekroczeniu niewidzialnej, magicznej granicy lasu. Za nią inaczej płynie czas i pory roku. Przeszłość jest teraźniejszością, a przeszłość minioną epoką, zaś postaci, które można tam spotkać, są obrazem jakiejś imaginacji, duchami wyobraźni, powidokiem – lecz nie autora książki, ale jej bohaterki. Szybko zapominamy, które z tej dwójki opowiada nam tę historię. Nie zamierzam, zdradzać fabuły – blurb powie Wam wszystko. Bo paradoksalnie ona jest tylko pretekstem, by doznać niespotykanego. Jakże zgrabnie Holdstock wiąże celtyckie, arturiańskie mity (i wiele, wiele innych),wywleka je na zewnątrz, zmienia, doprawia całkiem potężną chochlą horroru i krwawej łaźni, nie boi zadawać śmierci. Podrzuca kąski stanowiące rozwiązanie tajemnicy i jednocześnie coraz mocniej osadza nas wśród już nie pojedynczych mitotworów, ale całych plemion, wojen i legend. To jest wyprawa bez końca (a prawdę mówiąc i bez początku, taki literacki przekładaniec),„zabawa” w wymyślanie i przekształcanie archetypicznych postaw i postaci, przewlekanie przez nie własnych doświadczeń, pamięci i poznanych legend, lepienie rzeczywistości z ulotnych mgnień po to, by stworzyć spójny, rządzący się własnymi prawami świat. Poszukiwanie wymaga nieustannego krążenia i bycia w ruchu (nie możemy spocząć, las nie pozwali nam nabrać tchu). Tak właśnie działa puszcza, zdradziecko wysysając z nas soki życia, ale w zamian dodając duchowości graniczącej z magią. Zatem nawet jeśli jest to wyprawa toczącą się w kółko, to jest zaskakująco upajająca. Wędrujemy przez puszczę, przepływamy jeziora, spotykamy Stare Zakazane Miejsce, podróżujemy tunelami z pogranicza magii i snu, doświadczamy epickich bitew i tych, które toczą się w rozpadających się chatynkach. Cienie rzucają zaklęcia na konnych wojowników i wioskę, w której mieszka ktoś, który nie powinien się tam znajdować. Na dokładkę dostajemy chłopca, który do dziś śni mi się jako najstraszliwsza z nocnych zmór, genialne dziecko Holdstocka. Obłąkaniec, dzikus i największy z magów. Stwórca i ten, który odbiera życia. Demon. I właśnie chyba w tym ciągłym wywoływaniu w czytelnikach niepokoju Holdstock wygrywa w walce o naszą uwagę i zaangażowanie. Udowadnia, jak ważna jest o p o w i e ś ć jako taka, jak wielka siła kryje się w pamiętaniu i przekazywaniu pamięci, tworzeniu nowych labiryntów znaczeń, zbudowanych z cegiełek tajemnicy, szczypty prawdy i iluzji, ledwie zapamiętanego obrazu. Zaszczepia w nas myśl, wywołuje drżenie, jakąś niezrozumiałą obawę, że to, co czytaliśmy tylko m o ż e być fikcją. Pisze o lesie tak, jakby w nim był i w nim żył, jakby znał jego podszepty i sekrety. To nie jest łatwa książka, fantastyka o stworkach hasających po zielonych polach i słonecznym lesie. Przeczołga, może zmęczyć, ale gwarantuje wyjątkowe doznania. Kawałek świetnej literatury, wyjątkowej w sposób absolutny.

Spacerowałem kiedyś letnim rankiem uliczkami Southampton. W porcie stały żaglowce biorące udział w jakimś zlocie, a wschodzące dopiero słońce zalewało wszystko płynnym złotem. Panorama portu sprawiała niesamowite wrażenie a wznoszące się nad dachami maszty statków nadawały chwili magię i nierealność. A co, gdyby ta magia nie była nierealna? Gdyby nieopatrzne skręcenie w odpowiednią uliczkę potrafiło nas oddalić od naszego świata, a przybliżyć do widzianej przed chwilą niesamowitej wizji? Poznajmy kogoś, kogo to spotkało. Przyznam szczerze, że to niesamowicie kusząca wizja. Wyrwać się z naszego uporządkowanego świata, oddalić po spirali czasu i zagłębić w świat żaglowców, piratów i magii voodoo. Ah, ale to nie działa tylko w jedną stronę, ten świat potrafi wyciągnąć po nas rękę i chwycić całkiem mocno. Pomimo jego baśniowości – a może właśnie przez nią – jest w nim mrok i siły poruszające się pod jego powierzchnią niczym morski potwór poruszający się pod lustrem otaczającego statek oceanu. A im dalej od Jądra naszych czasów, w dół Spirali, tym dziksze i niebezpieczniejsze stają się oceany. A żaglowce są przepiękne. Może to przez moje umiłowanie do nich i zdolność do wyobrażenia sobie ich w pełnej krasie, ale podczas lektury w pełni odczułem magię ich opisów, potrafiłem zachwycić się podróżą bohaterów, poczuć XIX wiek. I chciałbym też spotkać postacie, które spotkał Steve, które jeszcze bardziej budują nastrój minionego wieku. Bohaterowie, świat, wątki – wszystko dobrze dobrane i splecione w kolorowy kobierzec przygody. Książka niosła ze sobą coś nowego. Pamiętam, że po lekturze słońce wyglądało dla mnie, jak gdyby dopiero wstawało. Aż chciało się ruszyć w pogoń za porankiem.

Świetna książka. Absolutnie wciągająca i niesamowicie oryginalna! Już czekam z niecierpliwością na tom 2. Szkoda tylko, że książka jest taka niepopularna. Wiem, że to dlatego, że jest stara. Jestem przekonany, że ta książka, gdyby była ponownie wydana to stałaby się bestsellerem. Na szczęście w bibliotece są następne dwa tomy i z tego bardzo się ciesze. I jeszcze jedno! Ten opis na końcu prawie zupełnie nie odzwierciedla tematu książki. Książkę polecam szczególnie dla fanów Trylogii Czarnego Maga lub Dziedzictwa.

Druga część trylogii, powrót do Krainy i kolejne przygody. Wydaje mi się że jeszcze mroczniejsza od pierwszej części ale tym razem wyglądało jakby autor nie miał pomysłu na zakończenie - z tego względu zawód. Co do samego Covenanta, no nijak nie da się go lubić, ciężko mu kibicować. Chyba pierwszy raz czytam książkę w której wolałbym żeby głównego bohatera w ogóle nie było - ciekawy zabieg. Nie mogę się doczekać zwieńczenia trylogii.

"Demon Ciemności" jest zbiorem opowiadań, połączonych ze sobą postacią tytułowego Demona Ciemności: Księcia Demonów, Pana Udręki – Ażrarna. Czytając, miałam wrażenie, że zanurzam się w świecie mrocznych baśni, opisujących niegodziwość, próżność i nienawiść, lecz także oddanie, spryt i hart ducha. Odczucia te potęguje język – poetycki, pełen niezwykłych porównań, piękny i wzniosły. Jednocześnie narrator nie zalewa nas nadmiarem opisów, a jedynie snuje gawędę, w której każde słowo ma znaczenie. Książka pierwszy raz została wydana w 1978 roku i podczas lektury czuć różnicę czterdziestu lat podejścia do fantastyki. Nawiedzało mnie przy niej skojarzenie z uniwersum Conana, ale wyraża się ono głównie w wizji świata i magii. Niemniej, mocno do mnie przemawia! W kolejnych opowiadaniach odwiedzamy Podziemie, srebrzysto-cienistą krainę demonów, wraz z ich stolicą Druhim Wanaszta, w której wznosi się kipiący przepychem pałac księcia. Jesteśmy tu świadkami polowań na dusze śmiertelników, pracy Drinu (demonicznych kowali, nieco przypominających karły z mitologii nordyckiej),a także dworskiego życia urodziwych demonów kasty Wazdru i Eszwa. Większość akcji toczy się właśnie tutaj, w stolicy demonów, oraz na ziemi, w królestwach ludzi. Ażrarn lubi zaglądać do świata śmiertelnych, by plątać ich nici losu, dostarczając im powodów do zgryzot i cierpienia. Mimo że na kartach zbioru książę jawi nam się jako postać bez skrupułów, skłonna do okrucieństwa i podłości, jest to również prawdziwie demoniczny władca, o królewskim geście. Jest nawet zdolny do miłości, choć to miłość na wskroś nieludzka. Szczególnie pod sam koniec lektury ciężko nie poczuć nici sympatii do Władcy Ciemności... By nie zdradzać zbyt wiele, zaznaczę jedynie, że wszystkie uczynki Pana Udręki idealnie oddają jego przewrotną naturę.

Nieco zbyt rozwleczona fantasy ale sporo mroczniejsza od Władcy Pierścieni, jest tu wiele podobieństw - Wielki Zły który wysługuje się innymi żeby siać zniszczenie, jest podróż przez Krainę, jest też (spokojnie możnaby go tak przynajmniej nazwać) powiernik pierścienia, ale Covenantowi do Froda bardzo daleko. Kraina oraz jej mieszkańcy bardzo dobrze stworzeni, no ale warsztat pisarski u Donaldsona sporo gorszy od Tolkiena, niemniej jednak pomysłów mu nie brakuje. Warto

Z jednej strony trochę takie czytadło, książka ma wiele słabych punktów np, postacie obcych, wszystkie na jedno kopyto, wszystkie oddychające tlenem, Simak by się w grobie przewracał, że pisarza lSF tylko na tyle stać, u niego postacie obcych to prawdziwi obcy! Tutaj jedynie postacie Łowców i Empatów są ciekawe. Drugim punktem jest jakieś opętanie seksem głównego bohatera, autorka robi tutaj z bohatera takiego rodem z SFu lat 50 tych a szkoda. Sama akcja i fabuła bardzo interesująca, ciekawy pomysł, takie Igrzyska śmierci, to naprawdę super pomysł na powieść. Ogólnie czyta się łatwo, szybko i z zainteresowaniem. Jednak dla mnie to chyba bardziej udana pisarka fantazy niż Sfu.

Kilka bardzo przyjemnych opowiadań ze świata przedstawionego nam wcześniej w Pieśni Karczmarza. Tak jak poprzednio jest magicznie, baśniowo i tak samo przytulnie. Napisane są one doskonale, bardzo poetycko, a jednocześnie powodując w czytelniku te specyficzne uczucie słuchania wieczornych bajań opowiadanych przed snem. Mamy tu różnych narratorów ale za każdym razem są oni tak literacko wyraziści, że bardzo mocno odciskają swój wpływ na opowiadane historie. Bardzo mi się podobał także przemycany przez autora, niesamowicie naturalny world-building. To, jak subtelnie ale skutecznie autor ukazywał, że tutejszy świat naprawdę żył i był wręcz namacalny. Jak bardzo świat spinał te historie. Przewija się tu też kilka postaci z poprzedniej książki i wspominane są pewne miejsca. Tym bardziej szkoda, że to już wszystko co w tej serii dostaniemy. Co do mankamentów? Ostatnie opowiadanko (tytułowe) wydało mi się troszkę słabsze. No i historie te nie miały jakichś mocnych puent. Nie miały takiego końcowego przytupu jakiego często spodziewamy się po krótkich formach. One były po prostu baśniami. Nośnikami pewnej atmosfery, klimatu i miejsc. Bez fabularnych twistów. Były doskonałe jako takie ale niektórym może to nie przypasować. No i ten niedosyt. Wiem, że Beagle nie znosił wielkich serii ale ten świat na takową właśnie, moim zdaniem, jak najbardziej zasługiwał. Bardzo polecam ten tomik jako kolejną książkę dla tych, którzy polubili Pieśń Karczmarza. Zbiorek idealny na jeden czy dwa, bardzo przytulne wieczory.

Klasyka fantastyki. Wymyślne krainy, magiczne istoty, piękny język i awanturnicze przygody. Osobiście bardziej przypadła mi do gustu "Umierająca Ziemia". "Oczy Nadświata" nieco mnie zmęczyły, a główny bohater i jego chęć okpienia wszystkich działały mi na nerwy.

Czuję ducha Narnii, humor Autostopu przez Galaktykę i motyw Wybrańca, praktycznie w każdej książce klepany. Ciekawym jest smoczy fanatyk marksizmu i koncept zrównania ludzi z rozumnymi zwierzętami. Ale reszta to taka średnia historyjka fantasy - Wybraniec w nowym miejscu poznaje swoje możliwości, rusza w podróż celem zebrania sił, które przeciwstawią się Złu. Problem z tomem drugim jest taki, że na nim seria w PL się kończy. Teoretycznie mogłabym przeczytać, ale mi się nie chce. Bo tak, to bym sobie apetyty rozbudziła i by to zdechło.

Finał sagi o Elryku jest jednocześnie epicki jak i fatalny. Oj nie, nie jest to literatura wysokich lotów ale jednocześnie zawiera prekursorskie motywy, które widać co i rusz we współczesnej fantasy, nie tylko literackiej ale również stanowiącej szeroki segment popkultury. Niestety, tak jak dla mnie literacka pulpowość działa świetnie w kameralnych formach to tutaj w zderzeniu z epickim rozmachem już bardzo mocno zgrzyta. Bawić zaczeła dopiero, gdy w umyśle przeprogramowałem się na czytanie czegoś w stylu mitów Parandowskiego, takiego skrótowego rollercoastera epickiego. Mamy tu bowiem opowieść o końcu świata, zagładzie całej populacji, transformacji i planetarnym resecie. Kojarzycie te kiepskie filmy Rolanda Emmericha typu 2012, Moonfall, czy przed laty Pojutrze? Tu jest to samo. Oceany wyparowują lub zmieniają konsystencję, żywe istoty mutują w amorficzne potwory, wszędzie wyrastają ziejące lawą wulkany, struktura materii się rozciapciuje, po czym wskutek walki aspektów Chaosu i Prawa Ziemia się transformuje w nowy świat. I nie jest to żaden spoiler. Wiemy, że to nastąpi już od pierwszych stron. Umierają nie tylko wszyscy bohaterowie ale po prostu wszyscy. A teraz wyobraźcie sobie, że wszystko to opisane jest skrótowym pulpowym stylem w malutkiej książeczce złączonej z czterech, no takich gazetkowych opowiadanek. Człowieka nie przygotowanego to odrzuci, ale po zrozumieniu konwencji może też i bawić. Na plus trzeb przyznać, że sam koniec Elryka jest nawet satysfakcjonujący. Dodatkowo świadomość, że ten, przywołując pierwszy raz demonicznego lorda Ariocha 8 tomików temu sam uchylił drzwi ku tej apokalipsie, dając przewagę Chaosowi w dostępie do tego wymiaru jeszcze to umila. Niby wybraniec przeznaczenia i awatar Przedwiecznego Czempiona ale tamta decyzja należała do niego. Na minus jest to napisane totalnie skrótowo i po łebkach, napisane słabym, chaotycznym językiem i słabo przetłumaczone (rzekomo pozbawione pewnej, obecnej w oryginale poetyckości),oraz trącące myszką przez sam swój dawny czas powstania. Postacie trudno nazwać postaciami, fabułę trudno nazwać fabułą, szczątkowe dotychczas budowanie świata zupełnie już wzięło w łeb. Jest to rajd pulpowej epickości dla samej pulpowej epickości. 6/10 ale pasjonaci gatunku i jego historii bądź też poszukiwacze źródeł i inspiracji dla popularnych motywów mogą śmiało dodać sobie jeszcze jeden punkcik. Ja sam, będąc nieraz zażenowanym, ostatecznie cieszę się, że to przeczytałem i kto wie, być może sprawdzę jak się ma multiversum Moorcocka z perspektywy innych inkarnacji Elryka, np. Coruma – Księcia w Szkarłatnym Płaszczu czy Hawkmoona. PS. Mogę też teraz jasno to stwierdzić. Elryk z Geraltem nie mają ze sobą absolutnie nic wspólnego - poza włosami, a i to jest naciągane. Trudno mi uwierzyć, że ludzie wskazujący na, czy to plagiaryzmy czy podobieństwa, a nawet większe inspiracje jednego drugim kiedykolwiek przeczytali obie serie w całości. Oczywiście można z pewną manipulacją i naciąganiem zestawiać ich cechy ale większe szukanie powiązań to chyba jedynie na podstawie odpowiednio dobranych obrazków ww. bohaterów z googla.

Powróciłem do sagi po małej przerwie. Ewidentnie działa na jej korzyść czytanie jednego tomu raz na jakiś czas a nie ciągiem. Pozwala to wniknąć lepiej w filozoficzne koncepcje Moorcocka, które działają u niego niezawodnie. Jednak, mniej ciekawie działa przygoda, przedstawienie świata i zakorzenienie czytelnika w wydarzeniach. Postawiłbym śmiałą tezę, po latach od wydania tej książki, stawiając ją pod koniec 2025 roku - kto chce czytać Elryka dla przygody i niezwykłych wydarzeń i światów, niech sobie odpuści. Kto jednak chce czytać dla filozoficznych rozmyślań i badania rodowodu współczesnej fantastyki - niech to robi, po mału i z otwartą głową. Bowiem nie sposób nie zauważyć, jak bardzo Znikająca Wieża wpisuje się w archetypiczne miejsce łączenia światów, do czego później odwoływał się Sapkowski w swojej Wieży Jaskółki. Wieczny Wojownik Moorcocka przybierający różne wydania stał się zapewne również uzasadnieniem dla Geralta, zaś sam czerpał być może z Bohatera o Tysiącu Twarzy Campbella. Gracze Warcrafta z pewnością zauważą inspiracje Elrykiem dla takich postaci jak Arthas i Illidan - ich tragiczne historie walki między porządkiem i chaosem wydają się inspirowane Elrykiem, nawet jeśli pośrednio. A estetyka metalowych bandów zawdzięcza Moorcockowi równie wiele. Każdy z nas zaś może spojrzeć na bohatera z refleksją - czy bohaterowie, których podziwiamy są rzeczywiście szczęśliwymi wybrańcami przygody, czy też rozpaczliwymi wojownikami nie rozumiejącymi swojej roli i siły, z którą się mierzą? Echo tego ostatniego motywu słyszeliśmy nawet przecież chociażby w Imperium Kontratakuje. Tak więc filozoficznie i kulturowo - bogactwo. Przygodowo, emocjonalnie, klarownie - bardzo, bardzo średnio. Daję 7/10, bo jestem zapaleńcem filozoficznych i narracyjnych odniesień.

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości),ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu),z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Oparta na mitach opowieść o zakazanej miłości, bratobójczej walce, przepowiednie, bogowie i los. W sumie nie jest to zła opowieść, dobrze napisana, ale to tylko historia bez emocji, zresztą motywy dobrze znane, bardziej przeczytać by znać, niż żeby coś przeżyć 🙂.