Spellsinger

Nowela, która pokazuje umiejętności autora. Poul Anderson nie był tak nagradzany jak Asimov, Clarke czy Heinlein, ale wg mnie obok Silverberga i Zelaznego jeden z najciekawszych pierwszych pisarzy sci-fi XX wieku. W tej mamy do czynienia z grupą osób posiadających dar przemieszczania się w czasie, świetna historia i ciekawi bohaterowie oraz niezłe zakończenie. Szkoda, że tak krótka /fajny pomysł na scenariusz filmowy/. Cieszę się, że ukazują się nowe, piękne wydania tego pisarza w Polsce - dla wszystkich, którzy lubią taką prozę: pozycje obowiązkowe

To jedna z najdziwniejszych książek jakie czytałam, ma w sobie coś niepokojącego. Wahałam się czy zostawić ocenę 0 czy dać 10, ale niech już będzie. Dodatkowo jestem absolutnym psychofanem gry Planescape Torment i wieloświata, nie potrafię być obiektywna.

Jestem wielkim fanem groteski, a "Władca pierścieni" w tej formie zaskoczył mnie. Muszę przyznać, że to naprawdę niezła jazda bez trzymanki. Dla zagorzałych fanów Tolkiena, ta lektura będzie zbezczeszczeniem i totalną obrazą jego prozy. Dla tych złowrogich, fanatycznych ponuraków nie ma tu w ogóle miejsca. I można im śmiało powiedzieć; "Selavi, tam są drzwi!" Tu liczy się jedynie dystans i niezły ubaw. Pomimo pozornie niezbornego bełkotu, zawalonego tonami bezsensownych treści, - w ogólnym rozrachunku, fabuła płynie jak miła, epicka i znana melodia - ale grana, na cokolwiek zaskakujących instrumentach. Autorzy pokusili się na wydanie studenckiego żartu z kanonu literatury. (...) Dziewięciu Niezgułów podąża śladem Frita. (...) ...a klejnot już zaczął wywierać na nim swój złowrogi wpływ, przed którym ostrzegał go Dildo - ...Frito, miał zatwardzenie...

Zaczyna się tak – jesteś w pracy, eksperymentujecie z technologią, która „zamraża” materię i wydaje się, że jest to szansa na hibernację na setki lat i nagle coś idzie nie tak. Przed sekundą może marzysz o kolejnym kubku kawy, a potem budzisz się, trwa bitwa, dokoła ciebie dziwne istoty, mnóstwo dymu, pożar i poczucie, że nie masz pojęcia, gdzie ani kiedy jesteś, ale jedno przeczuwasz – minęło tysiące, a może i miliony lat. Jesteś prawdopodobnie jedynym człowiekiem na tej planecie (bo nawet nie jesteś pewny, czy to nadal Ziemia) i jeśli szybko się nie ogarniesz, to zginiesz. Tak zaczyna się „Przebudzenie kamiennego boga” Philipa J. Farmera – klasyka sci-fi (chociaż za chwilę się z tym trochę pokłócę, nie z klasyką, z tym sci-fi). Kogo ta książka zachwyci? Miłośników powieści sci-fi w vintage’owej wersji (pierwsze wydanie to 1970 rok i to czuć w sposobie pisania) oraz tych, którzy kochają Farmera jako pisarza, a jest ich sporo. Przyjrzyjmy się nieco bliżej fabule, bo dzięki temu będę się mogła kłócić z „tym sci-fi”. Główny bohater nazywa się Ulisses Singing Bear (Śpiewający Niedźwiedź) i dobrze się domyślacie, że ma indiańskie korzenie. Czy to ważne? Hmmm… Ja tej wagi nie zauważyłam. Wypadek podczas badań powoduje, że zostaje „zamrożony” i jako rodzaj kamiennego posągu przetrwa miliony lat. A kiedy się budzi (i od razu zyskuje status boga, bo mieszkańcy czcili ten posąg i wierzyli, że ożyje), to świat jest zupełnie inny i jeden z recenzentów napisał, że to trochę jak biblijny raj połączony z filmem przyrodniczym na sterydach i to określenie jest zaskakująco trafne. Ludzkość wyginęła, ale ewolucja nigdy nie stoi w miejscu, więc pojawiły się inteligentne zwierzęta, mówiące koty, waleczne szopy, sprytne i jakby dwulicowe nietoperzowate. Farmer napisał powieść, w której pokazał, jak Ziemia mogłaby wyglądać, gdyby dostała drugą szansę na istnienie bez nas. I teraz coś, co dla jednych będzie zaletą, a drugich znudzi do zaziewania. Autor umieścił w książce takie ilości opisów roślin i stworzeń, że audiobooka powinna czytać Krystyna Czubówna. I dzięki temu natężeniu „zieleni” Ziemia w powieści nagle jest zupełnie inna, a z drugiej szybko okazuje się, że bohaterowie nie przypominają ludzi z wyglądu, ale zachowania, intencje, kłótnie i wojny wydają się bardzo „ludzkie”. Ale! Co ważne, to nie jest trudna, przesiąknięta naukowymi akapitami opowieść. To mnóstwo opisów świata i jeszcze więcej akcji. Osoby, które lubią klasykę kina przygodowego pewnie poczują, że to ten sam klimat, te same schematy, tak samo kładzione akcenty. I teraz będę się w końcu kłócić z tym sci-fi. Bo jak na ten rodzaj powieści, to tutaj nie ma za dużo technologii, podróży kosmicznych zero, odniesień do nauki niewiele, chociaż w drugiej części powieści pojawia się niesamowicie ciekawy temat „zielonych technologii”. Ja bym raczej powiedziała, że to książka z nurtu postapokaliptycznego, ale przesunięta hen-hen w przyszłość i ludzkość nie próbuje tu przetrwać jako większa lub mniejsza grupa szczęśliwców (przeklętych?), którym się udało. Tutaj jeden przedstawiciel ludzkości próbuje od pierwszej strony nie zginąć i prawie od początku budować ten swój mit boskości, który mu spadł jak z nieba i może być jedyną szansą na przeżycie. Ale ostrzegam lekko, że jeśli styl pisania takich powieści w latach siedemdziesiątych uznajesz za zbyt uproszczony i wręcz staroświecki, a do tego „przydusi” cię ta ilość zieleni i zwierząt, to może być ciężko zachwycić się, a nawet dobrze się bawić z „Przebudzeniem kamiennego boga”. Ciekawostka – Philip J. Farmer i ta jego fascynacja naturą, przyrodą i jej ewolucją nie jest przypadkowa. W wielu swoich powieściach łączył motywy prosto z dziedziny biologii, ekologii, ewolucji środowiskowej, antropologii i religii. W szczególności fascynowało go to, jak biologia może wpływać na religie i kultury. Do tego miał zwyczaj konstruowania monumentalnych, ale niezwykłych światów – tutaj mamy potężne drzewo, w innej powieści niekończącą się rzekę. I zawsze takie niesamowite środowisko to punkt wyjścia do budowania fabuły i jeden z jej głównych bohaterów, bo w „Przebudzeniu kamiennego boga” to nasze drzewo będzie uznawane za inteligentne. Ode mnie powieść dostała mocne 6/10 i jako powrót do czegoś, co czytałam lata temu (nawet nie przyznam się, ile tych lat jest), to było miłe doświadczenie, ale nie poczułam się rzucona na kolana ani pomysłem, ani wykonaniem. WIĘCEJ RECENZJI ZNAJDZIECIE NA www.intensywni.pl

Bardzo ciekawe zestawienie autorów i ich opowiadań. Szczególnie godny polecenia Robert E. Howard i "Dolina Czerwia" oraz George MacDonald i "Złoty Klucz". Zaskoczeniem była historia "Mur wokół świata" Theodore'a Cogswell'a, opublikowana po raz pierwszy w magazynie "Beyond Fantasy Fiction" w 1953 roku, o trzynastoletnim sierocie, wychowywanym przez ciotkę i wuja Veryla. Chłopiec latał na miotle do szkoły, gdzie m.in. przyzywali żywioły piątego rzędu (poza tym dużo magii i lewitacja). Nauczyciel ostrzega go przed nadejściem Czarnego Człowieka, którego "przyjście będzie straszliwe. W jego oczach zapłonie ogień i żadne zaklęcie cię przed nim nie obroni". Powstaje pytanie, czy Joanne Rowling inspirowała się tym opowiadaniem przy pisaniu serii o Harrym Potterze.

Przed przeczytaniem tej powieści na pewno w jakimś stopniu przydatna jest względna znajomość dzieła Tolkiena. Ja sam "Władcę pierścienia" czytałem dość dawno, dawno temu, a nawet gdyby to uczynił nie w tak odległej przeszłości to i tak nie mam pamięci do imion. Trochę to przeszkadzało bo czasami nie byłem pewny o jakiej postaci jest mowa - ratował to może trochę film, ale ten przecież też oglądałem (ostatni raz) ponad kilka lat temu. Początek, gdzie opisywana jest bitwa o Śródziemie, faktycznie nie jest zbytnio ciekawy - tzn. dla kogoś kto dobrze się orientuje w przebiegu całej wojny może to być interesujące. Dla mnie niestety pewna część nie była jasna albo nie potrafiłem się połapać w tych wszystkich nazwach krain czy postaci. Podobnie zresztą jest w dalszej części książki, kiedy do gry wchodzą przeróżne organizacje i wywiady. Kto i dla kogo pracuje - można się w tym pogubić (może gdybym nie robił przerw w czytaniu byłoby łatwiej to ogarnąć?). Tak czy inaczej, pomijając niejasne dla mnie fragmenty, książka bardzo mi się podobała. Akcja była wartka a i losy poszczególnych postaci (z baronem Tangornem na czele) bardzo mnie interesowały. Tym samym zdecydowanie polecam.

Mam dość mieszane uczucia odnośnie tej książki. Pomysł/pomysły fajne, zapowiadało się ciekawie, napisana też nieźle i ogólnie ciekawa, warta uwagi pozycja, ale... Jak dla mnie osobiście, autor przesadził nieco. Można by z pomysłów tu zawartych, podzieliwszy je jakoś sensownie, napisać spokojnie 2-3 osobne książki. Można było jakoś inaczej wszystko to jakoś razem "złożyć do kupy". Mogło być bardzo dobrze, a wyszło... Ok, ciekawie, inaczej nieco, ale bynajmniej nie jakoś mimo to porywająco. Ale może to tylko ja.

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości), ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu), z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Na okładce tej książki znajduje się informacja, że van Lustbader przypomina Goodkinda. Muszę się zgodzić, że faktycznie samo nawarstwianie problemów, budowanie tła, narastanie wątków przypomina Miecz Prawdy, ale w sumie na tym podobieństwa się kończą. Przyznaję, że praktycznie cały czas się coś dzieje. Akcja toczy się szybko i zmierza do jasno określonego punktu. Sprawia to, że czytelnik wciąga się w losy bohaterów. W książce znajduje się wiele zwrotów akcji, więc na pewno nikt czytając ją nie będzie się nudził. Myślę też, że raczej nikt nie przewidzi w jakim kierunku pójdzie akcja, więc na pewno nie można mówić o tej książce "a ja to wiedziałem, że tak będzie". Niestety końcówka książki dla mnie trochę zbyt szybko rozegrana. Chyba też nie do końca przemyślana. Brakuje jakiegoś punktu zaczepienia o 2 tom. Czytelnik równie dobrze, że może stwierdzić, że to definitywny koniec. Plus za stworzenie całego pięknego świata i za opisy. Z drugiej strony obie przedstawione rasy nie dość, że myślą i zachowują się podobnie to przypominają ziemian. Tutaj widać brak inwencji autora. Brakuje czegoś zaskakującego, bo mamy tu wojnę, partyzantki działające tak jak ludzkie, operujące tymi samymi pomysłami i podobną bronią. Na końcu książki znajduje się spis co ważniejszych postaci i słowniczek z wymową niektórych słów. Szczerze mówiąc nie korzystałam z tego, bo szkoda mi było czasu na sprawdzanie jak coś tam faktycznie się wymawia. Jednakże to też jakiś tam gadżet, chociaż mógłby być bardziej rozbudowany, zawierać np. krótki spis zwierząt czy roślin, bo początkowo czytelnik czuje się lekko zagubiony w nowym świecie.

Świetna książka. Serio. Nie spodziewałem się ani trochę, wręcz się śmiałem, kiedy znalazłem ją na półce w bibliotece w dziale dziecięcym. Ale po przeczytaniu, z czystym sercem mogę polecić ten tytuł wszystkim choć trochę zainteresowanym dinozaurami, ich historią. Książka jest fabularnym przedstawieniem roku z życia jednej przedstawicielki utahraptorów. Nie spodziewałem się, że książka o dinozaurach spowoduje niejednokrotnie, że się zasmucę, ale i uśmiechnę. Naprawdę polecam.

Z jednej strony trochę takie czytadło, książka ma wiele słabych punktów np, postacie obcych, wszystkie na jedno kopyto, wszystkie oddychające tlenem, Simak by się w grobie przewracał, że pisarza lSF tylko na tyle stać, u niego postacie obcych to prawdziwi obcy! Tutaj jedynie postacie Łowców i Empatów są ciekawe. Drugim punktem jest jakieś opętanie seksem głównego bohatera, autorka robi tutaj z bohatera takiego rodem z SFu lat 50 tych a szkoda. Sama akcja i fabuła bardzo interesująca, ciekawy pomysł, takie Igrzyska śmierci, to naprawdę super pomysł na powieść. Ogólnie czyta się łatwo, szybko i z zainteresowaniem. Jednak dla mnie to chyba bardziej udana pisarka fantazy niż Sfu.

Recenzja książki Caitlin R. Kiernan: Beowulf Caitlin R. Kiernan opowiada historię, która pulsuje pod czaszką; przesiąkniętą wonią krwi i miodu sagę, którą powinno się recytować o północy na bagnach i na samotnych górskich szczytach. Snuje opowieść o bohaterstwie, o płonącym ogniu i o złocie, naznaczoną miłością, tajemnicą oraz - chwilami - skrajnym okrucieństwem i gwałtem. Starą opowieść, która zasługuje na to, by ją powtarzać tak długo, jak długo ludzi fascynują bohaterowie, potwory i mrok. Opowieść dla każdego z nas. Wszyscy mamy swoje demony. Beowulf myślał, że jego demonem jest Grendel... -------------------------------------------------------- Książka na podstawie scenariusza, po niej najchętniej obejrzał bym film. Jest to gratka dla każdego fana mitologii nordyckiej takiego jak ja. Książka jest nią przesiąknięta. Poza mitologią masa tu akcji. Znajdziecie też zabawne momenty i teksty postaci. Książka wciąga o płynie się przez nią tak szybko jak Drakkar - łódź wikingów - płynęła przez wody Skandynawii. Uwielbiam wikingów i świetnie bawiłem się czytając tę książkę. Myślę, że światu jest potrzebne więcej książek z motywem mitologii nordyckiej. I mimo, że niektóre słowa jak np "Bifrost" były napisane inaczej niż powszechnie znane to i tak książka mi się podobała i moja ocena to 4/5 ⭐⭐⭐⭐⭐ #bookstagrampl #książki #books #book #książka #czytambolubie #książkoholik #maniakksiążkowy #recenzjaksiążki #książkiżyciem #książkomania #dobraksiążka

Pierwszy tom zostawił ciekawe wrażenie. Latające statki, miny powietrzne oraz inne smaczki wraz z trudnym życiem najemnika fajnie przedstawiają świat. Historia nie wciąga jak szalona, a przynajmniej nie czytając jedynie jej fragment, ponieważ ponownie zaledwie 1 tom jest przetłumaczony na nasz ojczysty język.

Książka zdecydowanie lepsza niż gra o tym samym tytule. Cieniutka, łatwo przyswajalna z ciekawą przygodą i postaciami z których tak naprawdę wyróżnia się tylko czarodziej. Chociaż osobiście ja polubiłam Dragę. Książkę czytałam dość dawno ale do tej pory nie wiem, czy Shanhaevel jest mrocznym elfem czy też nie...

Może nie 'rewelacja', ale rewelacyjne książki to rzadkość. Ta jest świetna pod względem narracji. Ze stylem się płynie, niczym na dżonce sunącej łagodniejszym nurtem Rzeki Tuzina Zakrętów. Sięgnąłem po książkę z nadzieją na opowieść dłuższą i treściwszą, nasycony i przesycony ostatnimi czasy lekturą zbiorów opowiadań, antologii i dziesiątek opowiadań luzem. I początek "Siao..." troszkę mnie zaniepokoił, bo mimo uporządkowania go rozdziałami, wszystko wskazywało na to, że będzie to jednak zbiór opowiadań. Zawiodłem się, ale był to miły zawód. Siao przyżywa przygody, ale jest to ciąg perypetii, powiązany ze sobą a każda kolejna przygoda wynika z poprzedniej. To rasowa powieść, której nie polecić innym czytelnikom byłoby ciężkim grzechem. Polecam więc szczerze, bo książka ta nie zasługuje na to, by zachodzić kurzem na półce.

Pora przypomnieć ludzkości o takim sympatycznym podgatunku science fiction, jakim jest steampunk. Antologia wyróżnia się na plus przede wszystkim dwiema cechami. Po pierwsze wszystkie opowiadania są bardzo dobrze napisane. Widać to pomimo sporych niedostatków redakcyjnych w polskim tłumaczeniu, że autorzy posługują się całkiem wyrafinowanym językiem, korzystają ze sporego zasobu słownictwa, przywiązują wagę do specjalistycznych detali technicznych i dzięki temu wszystkiemu z łatwością potrafią oni wciągnąć czytelnika w opisywane lokacje. Bezproblemowo potrafiłem sobie wyobrazić wszystkie technologiczne gadżety, stroje, architekturę i poczuć niesamowity klimat steampunkowych scenerii. Drugim elementem wartym odnotowania jest spora różnorodność tekstów, ponieważ każde opowiadanie było na swój sposób inne, charakterystyczne i podchodziły do tematu antologii w odmienny sposób. Sądzę, że właśnie ta odmienność była głównym kryterium, według którego państwo Vandermeer dobierali opowiadania do tej kolekcji i wyszło jej do zdecydowanie na plus, bo nawet jeśli jakiś tekst nie podpadnie nam do gustu, to kolejny będzie czymś całkowicie innym. Nie są to utwory tak monotematyczne jak te przynależne do cyberpunka, autorzy luźno podchodzą do charakterystycznych cech gatunku, bawiąc się nim i wprowadzając indywidualne niespodzianki. Mamy więc zatem historie w alternatywnym światach wiktoriańskich, śmierdzącym Londynie, apokaliptycznej industrialnej krainie feudalnej, postapokaliptycznym świecie spaczonej linii czasu H.G. Wellsa, steampunkowo-cyberpunkowy amalgamat Diamentowego Wieku Stephensona, alternatywną rewolucję październikową w świecie nonotechnologii. W opowiadaniach doświadczymy bitwy sterowców, poznamy szalonych naukowców chcących zniszczyć świat zmieniając orbitę Ziemi na kurs kolizyjny z asteroidą, wsiąkniemy w toksyczny świat fabryk i tajemniczej Plagi, kółko gospodyń domowych będzie chciało skolonizować Księżyc, wyruszymy na misję zabicia Mrocznego Jeźdźcy w wielkim metalowym robocie, poszukamy królowej Wiktorii chwilowo zastąpionej przez traszkę, ożywimy golemy za pomocą kabalistycznych imion, wyruszymy w podróż pociągiem z rosyjskim carem przez pola I wojny światowej.... Jak widać, każde opowiadania serwuje nam coś zupełnie nowego. Niestety większość z tych opowiadań posiada identyczną wadę, tzn. zakończenie nie dowozi. Czytelnik nie czuje satysfakcji z finalizacji historii, które są albo niezwykle pospieszne, albo niewiarygodne, albo nielogiczne, czasem zwyczajnie leniwe lub po prostu rozczarowujące. Właściwie schemat jest ten sam: 3 akty. W pierwszym następuje zawiązanie problemu/tajemnicy, w drugim jest budowanie napięcia, rozbudowa pomysłu, następuje jakieś śledztwo, prowadzone są rozmowy lub pojedynki (te dwa elementy wychodzą autorom bardzo dobrze, setup jest intrygujący i wciąga za każdym razem), na koniec następuje rozwiązanie akcji i w praktyce zawsze jest ono... powiedziałbym pulpowe z braku lepszego określenia. W ogóle po lekturze owej antologii odnoszę wrażenie, że klasyczny steampunk w dużej mierze opierał się na takiej pulpowości, niespecjalnie przywiązując wagę do nauki jako takiej, co jest dziwne biorąc pod uwagę, że przecież cała technologia świata przedstawionego funkcjonuje w dużej mierze na mechanicznych zasadach. I one działają jak najbardziej sensownie, ale wszystko spoza kategorii zębatek i pary (od fabuły po twisty kosmologiczne) podpada właśnie pod pulpowe science fiction. Ale jeśli jesteś w stanie się z tym pogodzić, to nie przeszkadza to w lekturze, jest to nawet całkiem urocze i odświeżające doświadczenie. O poszczególnych opowiadaniach nie ma sensu się wypowiedzieć, bo zdecydowana większość wpisuje się w powyższe wady i zalety. "72 litery" Teda Chianga jest fenomenalne, ale warto przyswoić sobie tłumaczenie ze zbioru "Historia Twojego Życia", ponieważ z tym jednym tekstem tłumacz poradził sobie najgorzej. "Minuty Ostatniego Spotkania" Stefana Chapmana to prawdziwa jazda bez trzymanki przez alternatywną Rosją roku 1917, w której superkomputer w podziemiach Piotrogrodu przy pomocy nanorobotów ma na wizji i podsłuchu niemal całe terytorium kraju i podejmuje odpowiednie działania wywiadowcze. Jest to taki kolaż przez różne steampunkowo-cyberpunkowe pomysły (nanomedycyna, broń atomowa, pojazdy na parę). Narracja przeskakuje od jednej postaci i miejsca do drugiej przez sieć węzłów nanorobotów. Fenomenalna rozrywka. "Wiktoria" Paul Di Fillipo jest niemal klasyczną erą wiktoriańską z kilkoma steampunkowymi gadżetami i manipulacją genową. Główny bohater szuka zaginionej księżnej Wiktorii przemierzając ciemne zakątki Londynu. "Słońce na Poddaszu" Mary Gentile opowiada historię zaginionego naukowca, który odkrył coś bardzo ważnego o kształcie świata. Taki Arcane, tyle że bez magii. "Spotkanie parowego człowieka z prerii i Mrocznego Jeźdźca" Joe R. Landsdale to pulpowa historia osadzona w postapokaliptycznym świecie, w którym podróżnik w czasie z powieści H.G. Wellsa pochrzanił kontinuum czasoprzestrzenne i zamienił się w szalonego pseudo-Draculę. Czyta się na prawdę nieźle, ale to jeden z najbardziej porąbanych tekstów na jakie kiedykolwiek natrafiłem. Natężenie przemocy i obrzydliwości znacząco odbiega tu od normy, więc jeśli masz z głową coś nie tak, to będziesz zachwycony tym tekstem. Ale trzeba przyznać, że wciąga niemiłosiernie! "Dar Ust" Iana Macleoda jest napisany w cudowny sposób i opowiada historię feudalnego królestwa przepełnionego toksycznymi oparami fabryk. Pewnego dnia na obrzeżach pojawia się tajemnicza Plaga, którą zajmą się nasi główni bohaterowie. Dałem ten tekst 3 osobom, aby pomogły mi zinterpretować to całkowicie surrealistyczne zakończenie i nikt z nas nie wie, co autor miał na myśl, ale sam tekst na prawdę czytało mi się świetne i z pewnością jest to jeden z jaśniejszych punktów całej antologii. Wielka szkoda, że powieść "The Warlord of the Air" Moorcocka nigdy nie ujrzała polskiego tłumaczenia, ponieważ fragment podniebnej bitwy sterowców był zachwycający. Steampunkowy utwór który powstał, zanim słowo steampunk trafiło do powszechnego użytku. To już coś! Nie wiem, czy dobrą rekomendacją będzie powiedzenie, że najbardziej podobał mi się wstęp, w którym Jess Nevins wyjaśnił genezę i naturę steampunku. Na prawdę mnóstwo się dowiedziałem na ten temat więc jeśli nie masz ochoty czytać całej antologii to polecam zapoznać się z tym tekstem w sieci: "Dziwiętnastowieczne korzenie steampunka". Dla kogo jest to antologia? Jeśli lubisz dobre światotwórstwo, wyszukany i bogaty język, klimat steampunka - to śmiało. Ja jestem właśnie takim worldbuildingowym czytelnikiem. Natomiast jeśli oczekujesz świetnych fabuł czy interesujących postaci, to nie znajdziesz tu nic ponad przeciętność. Choć postacie są całkiem charyzmatyczne jak na jednowymiarowe figury, ale to pewnie zasługa tej wiktoriańskiej elegancji i erudycji. Na prawdę dobry przegląd klasycznego steampunka - od jego protoplastów do utworów 1 fali (sprzed "Maszyny Różnicowej" Gibsona i nieco później) jednak współczesny czytelnik fantastyki raczej częściej kręciłby nosem na głupotki niż pozwoliłby sobie wniknąć w ten ekscytujący świat pary i lamp gazowych. Spróbuj, jeśli lubisz klimatyczne opowiadania.

Książkoćkrótkoć! Czytaćszybkowstrętnoć! Wstajesz rano, parzysz kawę, przegryzasz kanapkę, wdziewasz skórzaną zbroję i ruszasz na arenę, by mordować pretendentów w obronie tytułu Mistrza. Kolejny dzień w pracy Sendilkelma. Później jednak (czy to za sprawą magii czy też czarii) Twoje poukładane życie nabiera pędu. Gnasz przez kolejne krainy w misji, której nie rozumiesz, rozbijając w perzynę wrogów, których nie znasz, spotykając istoty, których byś się nie spodziewał. Przygoda goni przygodę, świat pędzi i nie zatrzymuje się, aż... no właśnie, co jeszcze musi się wydarzyć, aby się zatrzymał? Książka Pana Piotra jest dla mnie zjawiskiem. Słowotwórstwo Bisenny, irytująca i ujmująca arogancja Karcena, bezradnie miotany Sendilkelm, romantyczna Śmierć, przerażeni Bogowie, nawiązania do innych dzieł (Baginssssa widziałaś?) i odwiedziny w naszym świecie... mieszanka wybuchowa. Wiecie, co jest najgorsze w tej książce? ... Że nie ma drugiego tomu. Polecam, i miejcie umysły otwarte, bo nigdy nie wiadomo, czy nie wylądujecie po drugiej stronie kryształu! Magośwstrętnoć!

Dwa wieczory zabrała mi ta powieść- czuje niedosyt, szkoda zostawiać mi poznane grupy ludzi tuż przed spotkaniem przez nich nowych odległych sąsiadów, w trakcie wojny z wciąż ewolującymi tryfidami. "Noc tryfidów" nie jest typową powieścią posapokaliptyczną jak jej poprzedniczka Johna Wyndhama "Dzień tryfidów". Bardziej przypomina raczej powieść przygodowa, dlatego tak szybko i lekko się ją czyta. Wnosi sporo nadziei, choć wizja 16 metrowych Tryfidów inteligentni atakujących New York była bardzo niepokojąca. Szkoda że nie ma kolejnego tomu czuję wewnętrzny niedosyt.