Rodzina Poszepszyńskich Story : antypowieść

Kupiłem tę książkę na zasadzie sentymentu za słuchowiskiem, które pamiętam z dzieciństwa. Może to magia tamtych lat, może zwyczajnie zmieniło mi się poczucie humoru, a może tamte słuchowiska były innej jakości niż wtórna do nich książka? W każdym razie Poszepszyńscy nie bawili mnie teraz już jak kiedyś, jak we wspomnieniu nocnego odbioru "Powtórki z rozrywki". Owszem, groteska i czarny humor nadal towarzyszyły autorom przy pisaniu przygód Maryli, Grzegorza, Maurycego i dziadka Jacka, ale jakoś to już nie to. Wyzywanie się od pedałów, cweli, Żydów i czarnuchów zwyczajnie mnie nie śmieszy.
Nie obyło się też bez błędów, bo i wydawnictwo jakieś podejrzanie amatorskie. Rok 2001 został zapisany jako "dwutysięczny pierwszy"; jest jakiś problem także z zapisem godzin, bo np. minutę po szóstej autorzy zapisują w formacie "06.01" zamiast "6:01". Kuriozalne były wpadki typu "dwa samce kocury" - to mogą być samice-kocury? Autorzy i korekta pogubili ogonki od "ą" i "ę", kropki na końcu zdań, zdarzają się też literówki - cmentarz stał się "cemntarzem". Książka została też bardzo niechlujnie złamana. Zwykły tekst, didaskalia, często pisane są od myślników jak dialogi, przeplatają się z nimi. To wkurzające zaniedbanie, odbiera mi od razu radość z czytania.

Kupiłem tę książkę na zasadzie sentymentu za słuchowiskiem, które pamiętam z dzieciństwa. Może to magia tamtych lat, może zwyczajnie zmieniło mi się poczucie humoru, a może tamte słuchowiska były innej jakości niż wtórna do nich książka? W każdym razie Poszepszyńscy nie bawili mnie teraz już jak kiedyś, jak we wspomnieniu nocnego odbioru "Powtórki z rozrywki". Owszem,...

Ideał sięgnął bruku. Niestety. Wewnętrznie płakałem w przerwach wolnych od żenady i obrzydzenia. Zembaty jest znany ze swojego czarnego humoru (słynne piosenki z trumienki) jednak poziom groteski i turpizmu wybił tutaj poza skalę.

Stare odcinki są fantastyczne, przewrotny humor, naśmiewanie się z wad społeczeństwa socjalistycznego, stereotypów czy nawet drobna groteska, tworzyły niesamowity klimat, który szczerze bawił i budził sympatię. Nic z tych sympatycznych osób nie pozostał w tej książce. Wszyscy jak jeden mąż (a suknia na nim plugawa) stali się ohydnymi indywiduami. Maurycy przedzierzgnął się w maniaka seksualnego, wykolejonego zboczeńca i abnegata. Zaczepiał kobiety na ulicy niewybrednymi słowami, wyszukiwał... nietypowych typów. To wcale nie było zabawne.

Jak jeszcze kiedyś zabawny był wątek pana Włodzimierza, sąsiada Poszepszyńskich, który miał "narwaną" a i sam mówił jak to żonę traktuje, to w książce już nie śmieszy. Autorzy wprost mówią o przemocy "głuche uderzenia i jęki bitej". Nie bawią się w niedopowiedzenia.

Powiedział bym wręcz, że ta książka to prekursor bizarro. Sposób przedstawienia rozwiązania (Maryla jest ciężarna... chyba) był obrzydliwy. Nigdy wcześniej takie wątki się nie pojawiały w słuchowiskach. Skończyły się niedopowiedzenia, puszczanie oka do czytelnika... no jednym słowem, nie ma owijania w bawełnę. Jest dosłownie brud, smród, syf, kiła i mogiła.

Nie śmieszy. Psuje wspomnienia. Żałosne.

Jedna gwiazda wyżej za sentyment... ale jak widać daleko się na sentymencie nie zajedzie, najprawdopodobniej :(

Ideał sięgnął bruku. Niestety. Wewnętrznie płakałem w przerwach wolnych od żenady i obrzydzenia. Zembaty jest znany ze swojego czarnego humoru (słynne piosenki z trumienki) jednak poziom groteski i turpizmu wybił tutaj poza skalę.

Stare odcinki są fantastyczne, przewrotny humor, naśmiewanie się z wad społeczeństwa socjalistycznego, stereotypów czy nawet drobna groteska,...

Ta książka to jedna wielka porażka. Próbowałem wysłuchać też tych odcinków na youtubie, ale niestety pomimo wstawek, bo inaczej się nie da tego nazwać, z samymi Poszepszyńskimi, nie przebrnąłem przez pierwszy odcinek :(.

Ta książka to jedna wielka porażka. Próbowałem wysłuchać też tych odcinków na youtubie, ale niestety pomimo wstawek, bo inaczej się nie da tego nazwać, z samymi Poszepszyńskimi, nie przebrnąłem przez pierwszy odcinek :(.