Prawdziwa księżna Diana

Margaret Thatcher powiedziała o niej "Wspaniała i perfekcyjna dama, która zawsze wie, co należy powiedzieć.". Wrzesień już się kończy. Ten miesiąc już zawsze będzie mi się kojarzył z Elżbietą II. Minął właśnie rok od jej śmierci i pogrzebu, który oglądały tłumy i to właśnie tłumy stały w kolejce do jej trumny w Westminster Hall, by po raz ostatni oddać jej hołd, pożegnać się. Myślę, że dzień śmierci królowej Elżbiety II bez wyjątku zapisał się w pamięci każdego z nas. Odeszła ikona, historia, znak czasów, w których się urodziliśmy. Jeśli chcecie się podzielić wspomnieniami z tych dni, śmiało komentujcie. Ja doskonale pamiętam, co robiłam w momencie, ogłoszenia śmierci Elżbiety II, tak samo było w przypadku śmierci księcia Filipa. Nie ukrywam, że łzy stanęły mi w oczach i parę samotnych kropel pociekło po policzku. Pomimo tego, iż nie znałam ich osobiście to były tak, można powiedzieć kultowe postacie, a ich brak spowodował pewną pustkę, ponieważ byli oni zawsze. To było coś wręcz irracjonalnego, niespodziewanego. W związku z rocznicą śmieci królowej postanowiłam sięgnąć do dawni już wydanej biografii Elżbiety II. "Elżbieta II. Ostatnia królowa" Marca Roche'a została wydana w 2007 roku. Dzięki niej mogłam się cofnąć w czasie i poczuć jakby nadal żyła. Ten czas czuć podczas czytania, nie dostaniemy tutaj nowych informacji. Wiele faktów nie jest już aktualna. Ta biografia jest idealna dla kogoś, kto chce sprawdzić jak wiele się przez te lata zmieniło i co udało się przewidzieć autorowi. Nie wniesie ona nic nowego osobie, która interesuje się rodziną królewską, może być ona dobra dla tych, co swą przygodę chcą dopiero zacząć. Jednak muszą być świadomi, że nie wszystko jest prawdą objawioną i należy patrzeć na niektóre informacje z dystansem. W książce znajdują się przepiękne zdjęcia, drzewo genealogiczne, które może być pomocne przy poznawaniu zawiłości historii rodzinnych. Autor przedstawia kolejność następców Elżbiety II (oczywiście nieuaktualnioną),ale także jej poprzedników i najważniejszych królowych angielskich. Marc Roche tak pisze o Elżbiecie II " Po pierwsze, w naszych czasach pozbawionych wielkich osobowości w polityce, reprezentuje Historię, i to jaką! Urodziła się w roku strajku generalnego (1926),dorastała w latach drugiej wojny światowej, na tron wstąpiła w roku 1953. Brała udział we wszystkich wielkich przeżyciach narodu i doprowadziła do końca cykl historyczny, w wyniku którego jej królestwo zostało wymyślone od nowa. Elżbieta II jest jedną z ostatnich osobistości XX wieku i brała w nich udział w stylu, który tylko jej jest właściwy. Rodzinne wspomnienia sprawiają, że należy jednocześnie do pokolenia międzywojennego i powojennego. Oryginalność jej drogi, którą przybyła polega na jej ciągłości- i to w czasie zmiany z państwowego socjalizmu na konserwatyzm czy z thatcheryzmu na blairyzm. Zawdzięcza to fenomenalnej wręcz zdolności przystosowania się do wszelkich okoliczności.".

Nie spodziewałam się niczego specjalnego po autobiografii Hillary Clinton. Myślałam, że będzie sobie tak pisać, najpierw o dzieciństwie, potem o studiach i dorosłym życiu, w którym przez całkiem długi czas była Pierwszą Damą USA. Rzeczywiście tak było. Hillary Clinton snuje powoli opowieść o samej sobie, opisując najważniejsze wydarzenia w jej życiu - te które najbardziej zapamiętała oraz te, które wywarły na nią największy wpływ. Dzięki tej książce przekonałam się, że uwielbiam takie sobie powolutku ciągnące się biografie. Przechodzenie płynne z jednego etapu w życiu na kolejny. Patrzenie z perspektywy na minione wydarzenia i komentowanie ich z obecnym doświadczeniem i wiedzą. Jest to specyficzny gatunek, który nie wszystkim może odpowiadać. Tych, którzy lubią emocje i przewracać kartki błyskawicznie, ta biografia wynudzi do reszty. Ja ogromnie polubiłam tę powieść i chętnie poczytam więcej losów sławnych ludzi. Gorąco polecam

Moja fascynacja Tudorami trwa od ładnych paru lat, a zapoczątkował ją serial Dynastia Tudorów. Książka Kelly Hart ma na celu przybliżenie postaci sześciu żon Henryka VIII, oraz całkiem sporego grona kochanek króla Anglii. Dobra książka, chociaż według mnie autorka skupiła się głównie na osobie Anny Boleyn, pozostałym żonom nie poświęciła zbyt dużej uwagi. Szczególnie brakowało mi rozwinięcia tematu rozwodu Henryka i Katarzyny Aragońskiej i Aktu Supremacji, który odegrał ogromną rolę w historii Anglii. Myślę, że książka dobrze wprowadza w historię Henryka VIII i jego sześciu żon. Na początek przygody z Tudorami jest ok, ale bardziej zainteresowani tematem mogą poczuć mały niedosyt.

Spodziewałam się czegoś więcej, czegoś, co zupełnie by mnie pochłonęło przy czytaniu. Styl Naslund jest okropny - w pewnych momentach pasuje do epoki Marii Antoniny a w innych wręcz czuć współczesne naleciałości, należało zdecydować się na jedno rozwiązanie. Ogólnie książka pod względem merytorycznym obwita w ciekawe szczegóły, ale styl... utrudnia poznanie Francji oczami jej królowej.

Szczerze mówiąc spodziewałam się po tej książce czegoś zupełnie innego.Autor, australijski dziennikarz postawił sobie niesamowicie trudne wyzwanie i wykonał kawał ciężkiej pracy zbierając materiały do niej. W tym celu udaje się w piętnastomiesięczną podróż po różnych kontynentach, jednakże sposób w jaki przestawił swoje wyniki badań pozostawia wiele do życzenia.Książka została oparta na informacjach bliskich i znajomych dworu cesarskiego, opiniach ekspertów czy źródłach pisemnych, jednakże do samych zainteresowanych nie udało się mu dotrzeć.Jest to historia najstarszego kawalera w historii cesarstwa japońskiego Naruhito Hironomyja, który w 1993 ożenił się z wszechstronnie wykształconą władającą sześcioma językami Masako Owada.Śledzimy ich dzieciństwo, młodość i związek małżeński, jednakże autor rozwijając jeden wątek wielokrotnie zbacza z tematu, krąży, wraca do punktu wyjścia i co najbardziej denerwujące często się powtarza, przytaczając informacje o których już była mowa.Także jest to relacja dosyć chaotyczna tym nie mniej uzyskujemy wiele cennych informacji na temat Japonii, która okazała się krajem wielu uprzedzeń. Społeczne piętno towarzyszy wielu zjawiskom (pozycja kobiet, zapłodnienie in vitro, sprawy związane ze zdrowiem psychicznym, życie dworu cesarskiego). Dowiadujemy się jak presja i nieustanna kontrola Urzędu ds. Dworu Cesarskiego Kunaicho potrafiła zniszczyć fizycznie i psychicznie wiele osób cesarskiej rodziny.Opinia publiczna zastanawiała się nad zmianą wizerunku dworu cesarskiego, sugerując, iż powinien wyzwolić się z okowów sztywnej, średniowiecznej etykiety, a zacząć pełnić istotną rolę w społeczeństwie. Lecz na to przyjdzie Japonii jeszcze długo poczekać.

"Wyższe sfery. Życie Grace Kelly" to biografia, która w głównej mierze skupia się na karierze Grace Kelly niż na samej postaci artystki. Mnóstwo informacji o rolach, scenariuszach, przyjaciołach z planu. Troszkę jakby całe podsumowanie jej kariery dla wiernego fana.

Bardzo ciekawie skonstruowana biografia wielkiej austriacko-francuskiej gwiazdy Romy Schneider. Z jednej strony mamy tu chronologicznie przedstawione fakty z jej życia i kariery aktorskiej, z drugiej historię śledztwa dotyczącą kontrowersyjnych i zagadkowych wydarzeń z życia Romy a prowadzoną przez dziennikarkę Annę. Jest sprawą niezwykle fascynującą ale i smutną jak sukcesy zawodowe bohaterki przeplatały się z porażkami w jej życiu prywatnym. Może to prawda, że wybrańcy bogów umierają młodo, w chwili śmierci Romy Schneider miała zaledwie 43 lata.

Maria Callas (1923-1977) przeszła do historii, jako jedna z najwybitniejszych śpiewaczek operowych na świecie. Rozwijała ona swoje umiejętności od dziecka i starała się, by każda śpiewana przez nią aria brzmiała jak najlepiej. W szczytowym okresie kariery występowała na wielu scenach m.in. w słynnej La Scali w Mediolanie, czy nowojorskiej Metropolitan Opera. Jednocześnie Maria Callas uchodziła za osobę niezwykle kontrowersyjną, gdyż media rozpisywały się o jej konfliktach z innymi osobami, o zachowaniu, które uchodziły za manieryczne i niekulturalne, a także o stawianych przez nią ogromnych warunkach wobec reżyserów oraz śpiewaków operowych. Jej talent budził u jednych zachwyt, a u innych zawiść przybierającą nieraz formę wrogości wobec jej osoby. Jednocześnie Maria Callas była osobą uczuciową i wrażliwą, której zależało na miłości. Była również przywiązana do swojej rodziny i podejmowała próby pogodzenia swoich rodziców, których dzieliły nie tylko różnice geograficzne, lecz także w charakterach i podejściu do życia. W książce tej Stelios Galatopoulos oparł się na wspomnieniach samej Marii Callas, jej rodziny i znajomych, artykułach prasowych, a także na biografiach opisanych przez innych autorów i ludzi bliskich dla śpiewaczki. Stworzył spójną i ciekawą lekturę, która przybliża nam życiorys Marii Callas oraz jej fenomen. Wyłania z niej się obraz osoby z jednej strony obdarzonej niesamowitymi umiejętnościami wokalnymi, zaś z drugiej cechującej się złożoną osobowością, która potrafiła jednych przyciągać do siebie, zaś innych odpychać. Dużą zaletą tej książki jest aneks poświęcony dyskografii Marii Callas wraz z opisami każdego z nagrań z jej udziałem. Stanowi on zachętę do zapoznania się ariami w jej wykonaniu i jest bardzo dobrym uzupełnieniem wiedzy o niej. Reasumując. Uważam, że warto jest sięgnąć po tę książkę. Wprawdzie momentami trochę raziła mnie jednostronność autora, jednak uważam, że jest interesująca i stanowi bogate źródło wiedzy o życiu Marii Callas. Myślę, że jest to bardzo dobra książka.

Od razu mówię - w temacie książek historycznych jestem zieleńsza od szczypiorku. Niemniej jednak "Niebezpieczne związki" czytało mi się bardzo przyjemnie, głównie ze względu na narratora, który w dość żartobliwy sposób komentuje dworską rzeczywistość. Urzekł mnie też opis sytuacji, kiedy "Madam dowiedziała się tego/Że czeka ją coś okropnego" (pozdrawiam wszystkich, którzy wiedzą, z czego to cytat) i czekała na śmierć. Bardzo emocjonalny i budzący współczucie. Wyraźnie widać, że autor jest "rojalistą" - rewolucjonistów odmalowuje jako żądnych krwi psychopatów i z samej treści książki ciężko zrozumieć, dlaczego Francuzi w ogóle chcieli obalenia monarchy. Zaś słynna kwestia: "Niech jedzą ciastka" nie pada. Pomijając te zgrzyty - bardzo dobra książka.

Warto poznać życie kolejnej osoby która mając wielki dar w postaci talentu do muzyki, urodę ciała i do pewnego momentu siłę ducha nie poradziła sobie z szaleństwem współczesnego show-biznesu. Nie pierwsza i nie ostatnia... Ujęła mnie walka Whitney o swoją prywatność i Jej brak zgody na ingerencję totalną, a przecież zmarła kilka lat temu, gdy Internet nie był jeszcze medium totalnym. Czytałam, słuchałam Jej muzyki w trakcie, oglądałam koncerty... - żal, zwłaszcza, że była ode mnie o 4 m-ce starsza

Spodobała mnie sie ta książka nie tylko ze względu na dość obszerny opis prywatnych momentów życia księżnej Diany ale również opis dobrych manier i tradycji panujący w pałcu. KAmerdyner tak bardzo oddany księżnej że można by przypuszczać że zakochany. Broniący jej dobrego imienia nawet po śmierci. Tylko ile w tym wszystkim prawdy?

Piękna i wzruszająca. Dzięki książce tak jak miliony ludzi pokochałam Panią Kennedy.Korzystając z innych źródeł mogę powiedzieć, że jej postać tutaj jest mocno wyidealizowana. Pokazana od tej lepszej strony, oceniona subiektywnie.
Jednak książkę polecam wszystkim. Wspaniała opowieść o niesamowitej kobiecie!

Kobieta do tej pory kojarzona tylko ze szpiegostwem. Dzięki jej listom pisanym z więzienia, a skierowanym do odebranej przez męża córki, stykamy się z wielkim cierpieniem i dramatem, zagubieniem się w otaczającym świecie, okrucieństwem męża, ucieczkę w marzenia, szukanie prawdziwego uczucia. I już nie potępiamy. Już współczujemy.

Wciągające... nie tylko o Jackie. Jaki hektar czasu upłynął od lat 50-tych, gdy nawet w postępowym USA kobieta mogła "wypłynąć" tylko "przy mężu" lub jako dziedziczka... Jak grzecznie trzeba było przygryzać język, tolerując wyskoki panów. Wtedy inteligentnej, wyrafinowanej Jackie pozostawało, wysoko mierzyć... w przyszłego męża. Dziś może by zarządzała dużą agencją reklamową może wydawnictwem. Ciekawy jest też obraz rodziny Kennedych. Chmara córek, synów, synowych - wszyscy uwieszeni na pieniądzach papy Joe-go. Żyli, kupowali i... wysyłali wielotysięczne rachunki do biura papy. Tam "niewidzialna ręka" regulowała niezbędne wydatki. A Joe czasem tylko żalił się... "będę musiał więcej zarabiać". Styl Jackie - prosty, staranny, umiarkowany - do dziś inspiruje. Jest taki jak ona - wbrew pozorom nieco nieśmiały i nie do podrobienia. Świetnie się czyta. Polecam!

Przeczytałam do połowy. To niewątpliwie niezwykle drobiazgowa biografia dla miłośników kina i teatru, ale mnie zmęczyła i dlatego nie dobrnęłam do końca. Przypuszczam, że książka stanowi świetny podręcznik kina amerykańskiego, bo nie tylko o Kate w nim czytamy, ale dla mnie szczegółów, nazwisk, drobiazgów, było zdecydowanie za dużo. Poza tym, niestety, poglądy społeczno-polityczne autora odcisnęły się zbyt mocno, stąd uważam, że tytuł jest nieprzypadkowy: filtr pamięci biografa...

Świetna biografia, ta autorka znana jest z wyszukiwania ciekawych smaczków w życiorysach, ale sprawdzonych, podobno bez fantazji :) Nie znałam wielu niuansow tła historycznego tamtego okresu, a były to totalnie niedzisiejsze warunki życia. Przepaść między arystokracją na Wersalu a mieszkańcami Paryża była naprawdę niewyobrażalna.... Końcówka życia Marii Antoniny też świetnie opisana, nie miałam o tym pojęcia z lekcji historii w szkole.

Dynastia Tudorów od dawna mnie intryguje i interesuje. Obejrzałam i przeczytałam sporo na ich temat, jednak kolejnej książki z Tudorami nigdy nie odmówię. Carolly Erickson można śmiało nazwać ekspertką od Tudorów . Poświęciła im kilka książek, a ta przybliża postać Anny Boleyn -drugiej żony Henryka VIII. Cóż przysłowie,,kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie'' idealnie pasuje do Anny. Karma faktycznie wraca, to co ona zrobiła Katarzynie Aragońskiej, Joanna Seymour zrobiła potem jej. W sumie Anna Boleyn nie zasłużyła na tak dramatyczny koniec, ale przez swoją pychę, wyniosłość i trudny charakter nie wzbudza ona pozytywnych uczuć .Książka w mojej opinii jest dobra, chociaż niektóre ważne szczegóły umknęły autorce, natomiast rozwodziła się nad sprawami , które w biografii Anny Boleyn nie odrywały szczególnej roli. Ogólnie książka mi się podobała, moja ocena 8/10.

Biografia królowej Margot, która dla mnie już zawsze będzie miała twarz Isabel Adjani. I dla Deckera chyba też, bo pierwsze 50 stron czyta się tak, jakby powstały na podstawie słynnego filmu w reżyserii Patrice'a Chéreau. Co nie oznacza, że czyta się źle, wręcz przeciwnie. Wydaje mi się jednak, że mogłoby być więcej. Decker pisze dla czytelnika, który albo orientuje się już co nieco w losach Margot oraz w jej epoce, albo szybko łapie. Fakt następuje po fakcie z prędkością błyskawicy, raz-dwa, Margot się urodziła i już! ślub i noc św. Bartłomieja, lecimy dalej. Taki trochę rollercoaster. Mam wrażenie, że z tych 200 stron możnaby spokojnie zrobić 400 i nadal nie byłoby nudno. Ale i tak jest to godny polecenia zbiór ciekawostek z życia jednej z ciekawszych kobiet historii.

Jestem zbyt młoda, żeby pamiętać cokolwiek, ale jak wielu o Grace Kelly trochę słyszałam. Książka przedstawia historię jej oraz jej najbliższych i ich życiu w Monako. Po przeczytaniu wciąż myślę o rodzie Grimaldi i o ich bądź co bądź skomplikowanym życiu. Skomplikowanym głównie przez prasę, media. Ale myślę, że Monako nie miało lepszej pary książęcej niż Grace i Rainier. Polecam, bo warto przeczytać!