Prawdziwa księżna Monako

Świetna biografia, ta autorka znana jest z wyszukiwania ciekawych smaczków w życiorysach, ale sprawdzonych, podobno bez fantazji :) Nie znałam wielu niuansow tła historycznego tamtego okresu, a były to totalnie niedzisiejsze warunki życia. Przepaść między arystokracją na Wersalu a mieszkańcami Paryża była naprawdę niewyobrażalna.... Końcówka życia Marii Antoniny też świetnie opisana, nie miałam o tym pojęcia z lekcji historii w szkole.

rzetelna biografia "księcia Hollywood". Opisuje dzieciństwo, młodość, ambicje młodego Disneya. Liczne anegdoty np. jak z królika powstała Myszka Mickey itp. Historia pełnometrażowych filmów animowanych to także wyraz obsesji które nękały młodego twórcę. Biografia tłumaczy jego artystyczne decyzje i fabuły takich filmów jak Dumbo pokręconą psychiką samego Walta, szuka w psychoanalizie odpowiedzi na nurtujące czytelnika/widza pytania odnośnie motywów działania niepokornego Walta. zasłynął także jako zasłużony współpracownik tajnych służb, które inwigilowały Hollywood pod kątem sympatii komunistycznych, wielu rysowników czy aktorów, którzy zaleźli mu za skórę miało potem nieprzyjemności. Walt Disney był bezwzględnym zwierzchnikiem, który eksploatował swoich utalentowanych rysowników, i tę mroczną stronę jego postaci ujawnia Marc Eliot. Teoretycznie jego kreskówki miały być uroczą rozrywką dla całej rodziny, pozbawiona kontrowersyjnych momentów. Tymczasem w historii Dumbo czy Pinokia odnajdujemy pewne echa przeszłości Disneya. Nie wiedział, kto naprawdę jest jego ojcem, czuł się nie na miejscu w swojej rodzinie (przecież Dumbo wcześnie rozstał się z matką, a jak drewniany pajacyk mógłby być synem człowieka, starego Gepetta? Interesujące jest jak wielkie wytwórnie filmowe walczyły z tworzącymi się związkami zawodowymi, które miały za zadanie bronić interesów filmowców i wielkich gwiazd. Liczne strajki były bezwzględnie łamane, wielu artystów zniknęło bezpowrotnie i złamano im kariery bo ośmielili się sprzeciwić nielegalnym praktykom gigantów tego przemysłu.

Od razu mówię - w temacie książek historycznych jestem zieleńsza od szczypiorku. Niemniej jednak "Niebezpieczne związki" czytało mi się bardzo przyjemnie, głównie ze względu na narratora, który w dość żartobliwy sposób komentuje dworską rzeczywistość. Urzekł mnie też opis sytuacji, kiedy "Madam dowiedziała się tego/Że czeka ją coś okropnego" (pozdrawiam wszystkich, którzy wiedzą, z czego to cytat) i czekała na śmierć. Bardzo emocjonalny i budzący współczucie. Wyraźnie widać, że autor jest "rojalistą" - rewolucjonistów odmalowuje jako żądnych krwi psychopatów i z samej treści książki ciężko zrozumieć, dlaczego Francuzi w ogóle chcieli obalenia monarchy. Zaś słynna kwestia: "Niech jedzą ciastka" nie pada. Pomijając te zgrzyty - bardzo dobra książka.

Synonim elegancji i kobiecego wdzięku, fascynowała swoim pięknem i zadziwiała wrażliwością. Aktorka, matka, ambasadorka- taką sportretował ją Warren G. Harris. Jest to jednocześnie historia okupowanej przez hitlerowców Holandii i Belgii a później Hollywood lat 50 i 60. Biografia Audrey została napisana z zachowaniem obiektywizmu bez uciekania w plotkarskie wersje wydarzeń. Już choćby dlatego warto sięgnąć po tę pozycję i poznać losy tej niezwykłej kobiety.

Mimo, że biografia nie wyczerpuje, moim skromnym zdaniem, tematu (wiele wydarzeń z biografii aktorki zostało ledwie wspomnianych),to napewno jest to książka bardzo rzetelna. Szacunek dla Autorki, że nie szukała taniej sensacji, skandali wyssanych z palca etc. Jeśli ktoś chce zacząć badać życie ten niezwykłej postaci, to jest to bardzo dobra książka na początek.

Najbardziej obiektywna i dokładna biografia Marilyn jaką czytałam (2 inne były naprawdę tragiczne),mamy tutaj aż 60 stron przypisów. Faktycznie czuć, że autorka zgłębiała wiele źródeł, natomiast ta jej wnikliwość nie idzie w parze z chronologicznym ułożeniem zdarzeń i opowiedzeniem wszystkiego w najbardziej przystępny sposób, można się pogubić. Momentami książka była dla mnie nudna, a zwłaszcza jak zaczęło się w niej pojawiać milion postaci i o każej można się było bardzo wiele dowiedzieć. Są plusy i minusy Marilyn oraz samej paskudnej branży filmowej, która kształtowała zarówno ją jak i pozostałe gwiazdy Hollywood. Dla fanów Marilyn jak najbardziej, ale nie wiem czy polecam pozostałym (jak ja niezbyt zainteresowanych jej osobą).

Biografię Audrey Hepburn w tym wydaniu czyta się jak wciągającą powieść, wielowątkową po meandrach życia tej, tak naprawdę, wielopostaciowej kobiety. Audrey poznałam nie tylko jako filigranową, drobną kobietkę o nieśmiałym usposobieniu jako aktorka, ale również w roli córki , dziewczynkę z trudnym dzieciństwem determinującym jej osobę w dorosłym życiu, jako żonę, jako matkę, jako filnantropkę i po prostu jako zwyczajną dziewczynę, która spełnia marzenia i pragnie żyć według własnych reguł mimo że ci, którzy nad nią stoją, pragną po swojemu, komercyjnie kreować jej życie. Co spodobało mi się w tym biograficznym wydaniu jest to, że nie dostrzegłam lukrowania Audrey, jej obraz został przedstawiony realistycznie, chronologicznie, w pełnej, szerokiej perspektywie, w naprawdę w bardzo dobrym pigułkowym wydaniu; na miarę możliwości uwzględniający przy tym przedstawienie i wyczerpanie tematu rozwoju kinematografii/ filmiografii w świecie amerykańskiego kina.

Margaret Thatcher powiedziała o niej "Wspaniała i perfekcyjna dama, która zawsze wie, co należy powiedzieć.". Wrzesień już się kończy. Ten miesiąc już zawsze będzie mi się kojarzył z Elżbietą II. Minął właśnie rok od jej śmierci i pogrzebu, który oglądały tłumy i to właśnie tłumy stały w kolejce do jej trumny w Westminster Hall, by po raz ostatni oddać jej hołd, pożegnać się. Myślę, że dzień śmierci królowej Elżbiety II bez wyjątku zapisał się w pamięci każdego z nas. Odeszła ikona, historia, znak czasów, w których się urodziliśmy. Jeśli chcecie się podzielić wspomnieniami z tych dni, śmiało komentujcie. Ja doskonale pamiętam, co robiłam w momencie, ogłoszenia śmierci Elżbiety II, tak samo było w przypadku śmierci księcia Filipa. Nie ukrywam, że łzy stanęły mi w oczach i parę samotnych kropel pociekło po policzku. Pomimo tego, iż nie znałam ich osobiście to były tak, można powiedzieć kultowe postacie, a ich brak spowodował pewną pustkę, ponieważ byli oni zawsze. To było coś wręcz irracjonalnego, niespodziewanego. W związku z rocznicą śmieci królowej postanowiłam sięgnąć do dawni już wydanej biografii Elżbiety II. "Elżbieta II. Ostatnia królowa" Marca Roche'a została wydana w 2007 roku. Dzięki niej mogłam się cofnąć w czasie i poczuć jakby nadal żyła. Ten czas czuć podczas czytania, nie dostaniemy tutaj nowych informacji. Wiele faktów nie jest już aktualna. Ta biografia jest idealna dla kogoś, kto chce sprawdzić jak wiele się przez te lata zmieniło i co udało się przewidzieć autorowi. Nie wniesie ona nic nowego osobie, która interesuje się rodziną królewską, może być ona dobra dla tych, co swą przygodę chcą dopiero zacząć. Jednak muszą być świadomi, że nie wszystko jest prawdą objawioną i należy patrzeć na niektóre informacje z dystansem. W książce znajdują się przepiękne zdjęcia, drzewo genealogiczne, które może być pomocne przy poznawaniu zawiłości historii rodzinnych. Autor przedstawia kolejność następców Elżbiety II (oczywiście nieuaktualnioną),ale także jej poprzedników i najważniejszych królowych angielskich. Marc Roche tak pisze o Elżbiecie II " Po pierwsze, w naszych czasach pozbawionych wielkich osobowości w polityce, reprezentuje Historię, i to jaką! Urodziła się w roku strajku generalnego (1926),dorastała w latach drugiej wojny światowej, na tron wstąpiła w roku 1953. Brała udział we wszystkich wielkich przeżyciach narodu i doprowadziła do końca cykl historyczny, w wyniku którego jej królestwo zostało wymyślone od nowa. Elżbieta II jest jedną z ostatnich osobistości XX wieku i brała w nich udział w stylu, który tylko jej jest właściwy. Rodzinne wspomnienia sprawiają, że należy jednocześnie do pokolenia międzywojennego i powojennego. Oryginalność jej drogi, którą przybyła polega na jej ciągłości- i to w czasie zmiany z państwowego socjalizmu na konserwatyzm czy z thatcheryzmu na blairyzm. Zawdzięcza to fenomenalnej wręcz zdolności przystosowania się do wszelkich okoliczności.".

„Wszystkie jego dowcipy i żartobliwe uwagi […] wywoływały śmiech w reżyserce, ale po jakimś czasie zdałem sobie sprawę, że śmiano się o wiele głośniej, niż wskazywałaby na to jakość żartów. […] Zupełnie jakby te wszystkie obecne tam osoby zmuszały się do śmiechu. Dziwne jednak było to, że oddzielało ich od niego podwójne okno, więc nie mógł ich słyszeć i w żaden sposób nie mógł wiedzieć, kto śmiał się z jego żartów najgłośniej, a mimo to i tak w ten sposób reagowali”*. Muszę przyznać, że kiedy natrafiłam na przytoczony fragment w książce „Sinatra. Miłość, muzyka mafia”, doznałam pewnego rodzaju konsternacji. Pojawiło się, bowiem we mnie pytanie czy opisany śmiech był wyrazem bezbrzeżnego podziwu czy raczej oznaką strachu. W trakcie lektury biografii słynnego artysty to uczucie niepewności towarzyszyło mi wiele razy. Wszystko za sprawą faktu, iż słynny „Głos”, jak nazywano Sinatrę za czasów jego pierwszych, wielkich przebojów, uosabiał w sobie światło i ciemność, które istniały jakby obok siebie przez lata wykuwając jego legendę. Podróż zaczynamy jednak w Hoboken w stanie New Jersey w Stanach Zjednoczonych, gdzie osiedlił się dziadek jednej z najjaśniejszych gwiazd amerykańskiej muzyki popularnej. Rodzina Sinatrów miała swoje korzenie prawdopodobnie w Agrigento we Włoszech, czyli w regionie, gdzie narodziła się sycylijska mafia. Jest to o tyle istotne, iż istnieje wiele dowodów, że gdyby nie ta słynna organizacja przestępcza - w tym jej szef Lucky Luciano - talent wokalny chuderlawego chłopaka nigdy nie zostałby zauważony. Jednak zanim Frankie wylądował na ulicy, by początkowo śpiewać w nocnych klubach o wątpliwej renomie, jego dzieciństwo nie przypominało sielanki. Życiem przyszłego wokalisty i aktora zawiadywała apodyktyczna matka, która na skutek komplikacji porodowych, doczekała się tylko jednego dziecka. To wydarzenie sprawiło, że kobieta przelała na jedynaka wszystkie swoje zawyżone oczekiwania i frustracje. Frank już wkrótce uciekł w świat młodzieńczego buntu, przez który ostatecznie nie skończył szkoły średniej i został wyrzucony z domu. Ta sytuacja zaowocowała zerwaniem więzi rodzinnych na ok. dwa lata. Można przypuszczać, że to właśnie wówczas narodziła się fascynacja nastolatka jazzem i twórczością Binga Crosby’ego. Buńczuczny chłopak już wówczas mówił, że marzy by być największym wokalistą świata, lecz minęło kilka dobrych lat, zanim to pragnienie zaczęło się spełniać. Według relacji pierwszych współpracowników Sinatry, nie grzeszył on wówczas talentem, ale niewątpliwie zwracał uwagę kobiet. Może właśnie ten fakt sprawił, że zainteresował się nim uznany trębacz Henry James, a następnie Tommy Dorsey, któremu Frank zawdzięczał pierwszy szczyt swojej kilkudziesięcioletniej kariery, obfitującej w cudowne wzloty i niedające się z niczym porównać upadki. Sinatra postawił wszystko na jedną kartę. Zaczął brać lekcje emisji głosu, by po kilku latach opuścić swojego mentora i zacząć karierę solową. Właśnie wówczas stało się coś niezwykłego. 30 grudnia 1942r. Sinatra na zaproszenie Boba Weitmana zaśpiewał w Paramount Theatre w Nowym Jorku. Tego wieczoru zaczęła się pierwsza w dziejach muzyki zbiorowa histeria. Artysta występował przez dziewięć dni z rzędu przez kilka godzin dziennie przed grupą kilku tysięcy rozwrzeszczanych nastolatek, które mdlały na jego widok. Relacje niektórych świadków tych wydarzeń mówią nawet o tym, że nieletnie „podkolanówki”, okupowały salę koncertową, tylko po to, aby jeszcze raz usłyszeć Frankie’go. Jaki był powód tego zbiorowego szaleństwa? Czy można je wytłumaczyć tym, że Sinatra po latach będzie uznawany za jednego z mistrzów frazowania? A może prawda tkwi gdzie indziej? ` Część znawców uważa, że tamtego wieczoru nie wygrał talent, lecz wyrachowane oszustwo. Z dzisiejszej perspektywy już wiemy, że Frank Sinatra był wspierany przez mafię, choć on sam przez całe życie konsekwentnie temu zaprzeczał. Przebieg jego kariery zdaje się jednak dowodzić, iż celowo mijał się z prawdą. Świadczy o tym chociażby zatrudnienie wątłego chłopaka w klubie Rustic Cabin, gdzie stołowali się szefowie gangsterskiego półświatka. To właśnie oni sporo zainwestowali w talent młodego wokalisty w nadziei, że ta inwestycja kiedyś się zwróci. Sam zainteresowany zdawał się nie przykładać dużej wagi do podejmowanego ryzyka. Uwielbiał życie na wysokim poziomie i póki mógł zapewniać swoim mocodawcom usługi pań lekkich obyczajów, czuł się bezpiecznie. Oczywiście, wiązało się to ze strachem, ale Sinatra w jakimś sensie podziwiał bandytów, od których był finansowo uzależniony. Dostrzegł to m.in. Francis Ford Coppola, który chciał na kanwie życiorysu piosenkarza stworzyć jedną z postaci w filmie „Ojciec Chrzestny”, jednak groźba pozwu ze strony artysty sprawiła, że ograniczono się tylko do jednej nic nieznaczącej sceny, w której jakiś muzyk przychodzi do don Corleone, by prosić go o pieniądze. Warto przy tej okazji nadmienić, że w książce Anthony’ego Summersa i Robbyna Swana znajdziemy kilka rozdziałów o związkach Sinatry, a także amerykańskiej mafii z kampanią wyborczą Johna F. Kennedy’ego, które rzucają ciekawe światło na jedną z potencjalnych przyczyn tragicznej śmierci 35. prezydenta Stanów Zjednoczonych. Obok mrocznej strony życia Sinatry, o której niektórzy nie mieli pojęcia, istniał też bard, którego głos był nagrywany na winylach, by wspierać morale amerykańskich żołnierzy na frontach II wojny światowej. Mężczyzna był wykonawcą blisko tysiąca utworów (zarówno coverów, jak również kompozycji tworzonych specjalnie dla niego). Frank był uzależniony od sceny, pomimo że miewał momenty, w których się z nią żegnał. Lata jego najmniej znanych płyt przypadły na czas ogromnej rewolucji w muzyce rozrywkowej. Gdy swoje triumfy święcił najpierw Elvis Presley, a później The Rolling Stones, Sinatra twierdził, że jest obrońcą tego, co jest prawdziwą muzyką. Artysta mógł sobie pozwolić na komfort bycia sobą również z racji ogromnego majątku, który nie pochodził tylko z legalnych źródeł. Można powiedzieć, że w właśnie dzięki tej nieustępliwości, wokalista u kresu swojego życia doświadczył drugiego szczytu kariery, który przypieczętował jego legendę. Frank, będąc wnukiem włoskiego imigranta, celowo nie chodził do restauracji, w których nie obsługiwano jego czarnoskórych muzyków. Równocześnie w swojej imprezowo-artystycznej grupie Szczurze Stado sypał jak z rękawa pijacko-rasistowskimi żartami. Mogłoby się wydawać, iż na takiej skali sprzeczności nie da się być autentycznym, ale amerykański wokalista niczego w tej kwestii nie udawał Pomimo że uwielbiał splendor i otaczanie się drogimi przedmiotami, to pomagał obcym sobie ludziom podczas gdy rodzina nie mogła doprosić się o jego uwagę. Frank Sinatra był czterokrotnie żonaty, ale niemal wszystkie jego związki kończyły się fiaskiem. Pomimo że przy boku Barbary Marx mężczyzna odnalazł spokój w ostatnich dekadach życia, to wydaje się, że prawdziwą miłość spotkał wiele lat wcześniej w osobie swojej drugiej żony. Mężczyzna poznał Avę Gardner na okrągłym jubileuszu studia filmowego, dla którego wspólnie pracowali. On był już wówczas uznanym aktorem i piosenkarzem, a ona jaśniała blaskiem wschodzącej wielkiej gwiazdy Hollywood. Niemal od razu parę połączyło gorące i wyniszczające uczucie. Na pozór stworzeni dla siebie, nie mogli i nie umieli ze sobą być. To co łączyło ich najbardziej to ogromne ego, które nie pomaga w budowaniu trwałych relacji. Frank był zafascynowany pięknem kobiet. Jedne z nich traktował jak księżniczki, a inne zmuszał do aktów seksualnych wbrew ich woli. Ava natomiast nie pozostawała mu dłużna mając słabość do mężczyzn o latynoskiej urodzie. Kobieta kilkukrotnie dokonała aborcji wbrew woli Franka, bo bała się utraty idealnej sylwetki. Największym problemem pary było jednak ich wspólne uzależnienie od alkoholu. Ava po upiciu się padała nieprzytomna lub podejmowała spektakularne próby samobójcze. Z kolei jej mąż - wysokofunkcjonujący alkoholik – po opróżnieniu kolejnego kieliszka miał tendencję do bicia i grożenia śmiercią tym, którzy go nie doceniali Choć wybuchowość mężczyzny poniekąd doprowadziła do szybkiego rozwodu, piękna brunetka już na zawsze została dla niego punktem odniesienia i to jej cech szukał w późniejszych małżeństwach. Niewątpliwie Summersowi i Swanowi udało się dość skrupulatnie przedstawić dwie twarze wielkiego artysty, co można uznać za spory sukces z racji tego, iż nie wszyscy członkowie rodziny Sinatry zgodzili się na udzielenie wywiadów, będących kanwą do snucia rozważań o życiu niezwykle skomplikowanego człowieka. Mnóstwo materiałów prasowych oraz dotarcie do kilkuset osób, które miały bezpośredni lub pośredni kontakt z gwiazdorem, pozwoliło niemal całkowicie wypełnić tę lukę, dzięki czemu czytelnik podczas lektury, skutecznie lawiruje pomiędzy bezgranicznym podziwem dla talentu wokalnego bohatera i obrzydzeniem, gdy poznaje jego niezwykle niebezpieczny i wybuchowy charakter. Drobiazgowy opis bogactw zdobytych przez Sinatrę imponuje, choć nie wiem, co kierowało autorami, że musieli podawać cenę każdego posiadanego przez niego przedmiotu i to przed i po denominacji dolara. Niewątpliwie jednak udało im się doskonale opisać całą dyskografię Amerykanina. Generalnie „Miłość, muzykę i mafię” powinien przeczytać każdy fan Franka Sinatry, by przekonać się, że nie ma na świecie ludzi nieskazitelnych, a za największą sławę, często płaci się niezbyt udanym życiem osobistym. --- * A. Summers, R. Swan, Sinatra. Miłość, muzyka, mafia, Nowy Styl Wydawnictwo Książkowe, Warszawa 2007, s. 447 (wg. zdygitalizowanej wersji, dokonanej przez Krajowy Depozyt Biblioteczny)

Piękna i wzruszająca. Dzięki książce tak jak miliony ludzi pokochałam Panią Kennedy.Korzystając z innych źródeł mogę powiedzieć, że jej postać tutaj jest mocno wyidealizowana. Pokazana od tej lepszej strony, oceniona subiektywnie.
Jednak książkę polecam wszystkim. Wspaniała opowieść o niesamowitej kobiecie!

"Wyższe sfery. Życie Grace Kelly" to biografia, która w głównej mierze skupia się na karierze Grace Kelly niż na samej postaci artystki. Mnóstwo informacji o rolach, scenariuszach, przyjaciołach z planu. Troszkę jakby całe podsumowanie jej kariery dla wiernego fana.

Wciągające... nie tylko o Jackie. Jaki hektar czasu upłynął od lat 50-tych, gdy nawet w postępowym USA kobieta mogła "wypłynąć" tylko "przy mężu" lub jako dziedziczka... Jak grzecznie trzeba było przygryzać język, tolerując wyskoki panów. Wtedy inteligentnej, wyrafinowanej Jackie pozostawało, wysoko mierzyć... w przyszłego męża. Dziś może by zarządzała dużą agencją reklamową może wydawnictwem. Ciekawy jest też obraz rodziny Kennedych. Chmara córek, synów, synowych - wszyscy uwieszeni na pieniądzach papy Joe-go. Żyli, kupowali i... wysyłali wielotysięczne rachunki do biura papy. Tam "niewidzialna ręka" regulowała niezbędne wydatki. A Joe czasem tylko żalił się... "będę musiał więcej zarabiać". Styl Jackie - prosty, staranny, umiarkowany - do dziś inspiruje. Jest taki jak ona - wbrew pozorom nieco nieśmiały i nie do podrobienia. Świetnie się czyta. Polecam!

Autorka w tej biografii posłużyła się głównie wypowiedziami samej Marleny, jak i bliskich jej osób, dlatego obraz artystki został przedstawiony bardzo stronniczo, a tym samym bajkowo i bez cienia krytycyzmu. Ogólnie ciekawa, ale zabrakło nieco "fajerwerków".

Czytając różne biografie, często można natrafić na pozycje, które bardziej się skupiają na filmografii, niż na życiu aktora. Nie w tym wypadku. Tutaj wszystko wydaje się być wyważone. Sporo miejsca poświęcono na wywiady, opinie osób, które znały Ingrid oraz jej bliskich - w tym córki, Isabelli. Sama Bergman również opowiada o sobie, nie zawsze pochlebnie, raczej ze zdrowym dystansem. Autorka szkicuje portret osoby, z którą chciałoby się zaprzyjaźnić, szczerej i otwartej, z poczuciem humoru,a przy tym ogromnym talentem. Wspaniała, wzruszająca książka. Polecam!

Kiedy myślę o biografii, to wyobrażam ją sobie właśnie napisaną w taki sposób – podchodzący rzetelnie, szczerze i z ciepłem zrozumienia do osoby i jej całego życia. Autorka znajduje złoty środek między komplementami w stronę Vivien a przedstawieniem tych niewygodnych faktów z jej życia. Z resztą nie tylko jej, mam wrażenie, że z wielkim zrozumieniem podeszła do wszystkich osób, które pojawiły się na kartach tej książki. Nie ma tu niepotrzebnej sensacji i spłycania Vivien do jednej z ról – piękności, aktorki, zakochanej kobiety bądź chorego człowieka. Poznajemy ją na każdej możliwej płaszczyźnie, jako Vivien Leigh, i to bardzo mi się spodobało.

Miłość to najpotężniejszy żywioł. Czytając tę książkę, nieustannie zastanawiałam się, czy to mogło zdarzyć się naprawdę. Historie rozstań i powrotów Liz Taylor i Roberta Burtona, na tle filmowej krainy snów, ogromnego bogactwa, przepychu i rozkoszy. A jednocześnie smutny obraz staczania się na samo dno nałogu, depresji, choroby. Niebo i piekło w jednym związku. Na uwagę zasługują przytoczone w książce listy Burtona - ależ on pięknie pisał! Może gdyby jego życie potoczyło się inaczej, byłby bardziej znany jako literat niż aktor. Mały minus dla wydawcy za drobne niedociągnięcia korektorskie i redakcyjne (chociażby uparte mylenie tytułu filmu "Tylko dla orłów" z audycją satyryczną "Nie tylko dla orłów"...). Książka jest jednak potężna, więc można przymknąć na to oko. Mimo tak znacznych rozmiarów nie sposób się od niej oderwać. Polecam wszystkim miłośnikom kina i teatru.

Spodziewałam się czegoś więcej, czegoś, co zupełnie by mnie pochłonęło przy czytaniu. Styl Naslund jest okropny - w pewnych momentach pasuje do epoki Marii Antoniny a w innych wręcz czuć współczesne naleciałości, należało zdecydować się na jedno rozwiązanie. Ogólnie książka pod względem merytorycznym obwita w ciekawe szczegóły, ale styl... utrudnia poznanie Francji oczami jej królowej.

Książka mną trochę wstrząsnęła. Nie zdawałam sobie sprawy, że już tyle lat temu istniała taka rozwiązłość - myślałam, że tego spodziewać się można bardziej po naszych czasach, gdzie z kazdej strony słychać o kolejnych zdradach i rozwodach. Cieszę się, że trafiłam na tę pozycję i że dzięki niej mogłam chociaż trochę dowiedzieć się o "kanonie kobiecego piękna". W gruncie rzeczy, szkoda mi jej, bo okazało się, że nie była wcale taka szczęśliwa jak jest przedstawiona na zdjęciu, z którego jest najbardziej znana. Myślę, że teraz będę zupełnie inaczej patrzeć na tę piękna, lecz nieszczęśliwą kobietę. Jedno jest pewne - to moja pierwsza biografia jakiejkolwiek gwiazdy i na pewno nie jest ostatnią, jaką przeczytam.