Pamiętnik statecznej panienki

Rewelacja jak na wspomnienia z młodości, z dzieciństwa. Urzeka pamięcią i codziennością i rozwarstoinym społeczeństwem we Francji. Ciekawe spojrzenie i wgląd do swojej przeszłości z dalszej perspektywy. Dzień codzienny widziany okiem dziecka i filozofki Simon de Beauvoir.

Rewelacja jak na wspomnienia z młodości, z dzieciństwa. Urzeka pamięcią i codziennością i rozwarstoinym społeczeństwem we Francji. Ciekawe spojrzenie i wgląd do swojej przeszłości z dalszej perspektywy. Dzień codzienny widziany okiem dziecka i filozofki Simon de Beauvoir.

Usłyszeliśmy dziś nowinę, że Cyc opuszcza Rodzinę. Rusza sobie w świat daleki,hen za góry, hen za rzeki. Rusza sobie w świat nieznany i kompletnie pojebany.

Usłyszeliśmy dziś nowinę, że Cyc opuszcza Rodzinę. Rusza sobie w świat daleki,hen za góry, hen za rzeki. Rusza sobie w świat nieznany i kompletnie pojebany.

druga płeć, która myślała inaczej. było tylko kilku zdolnych utrzymać jej kroku. ciekawość nie pierwszym stopniem do piekła, ale zastępstwem absolutu. szukała czegoś więcej niż role zaprojektowane przez czasy czy rodzinę. mamy tu lata formowania, od dzieciństwa po studia, gdzie książki często pełnią bardziej znaczącą rolę niż najbliżsi, bo ci tylko ograniczają albo narzucają swoje rządy. ich role raczej standardowe. atmosfera kawiarnii i barów Paryża i prowincja, gdzie należący do trochę wyższej klasy mogli spędzać sielankowe wakacje odkrywcze. co roku. pytanie: kim byłaby bez poznanego na studiach trio, bo wtedy raczej zaczęła się jej przygoda na poważnie. wcześniej trochę hamowania. mimo wszystko. i smutny koniec Zazy, która także stała się częścią Simone.

druga płeć, która myślała inaczej. było tylko kilku zdolnych utrzymać jej kroku. ciekawość nie pierwszym stopniem do piekła, ale zastępstwem absolutu. szukała czegoś więcej niż role zaprojektowane przez czasy czy rodzinę. mamy tu lata formowania, od dzieciństwa po studia, gdzie książki często pełnią bardziej znaczącą rolę niż najbliżsi, bo ci tylko ograniczają albo...

Niektóre szczegółowe opisy członków jej rodziny dłużyły się, jednak byłam podekscytowana czytając tak osobiste i szczere wspomnienia.

Niektóre szczegółowe opisy członków jej rodziny dłużyły się, jednak byłam podekscytowana czytając tak osobiste i szczere wspomnienia.

Interesująca, wciągająca, ważna książka. Simone de Beauvoir była niezwykłą osobą i dzięki jej pamiętnikowi możemy zrozumieć skąd wzięła się jej wyjątkowość, co sprawiło że z uporem szła własną drogą, została pisarką, myślicielką, feministką.
Czytając "Pamiętnik" odczuwałam przyjemność obcowania z kimś niezwykle ciekawym. Autorka zaimponowała mi swoją niezależnością, samodzielnością w myśleniu, chęcią zrozumienia siebie i świata po swojemu. Od najmłodszych lat obserwowała, czytała, rozmyślała, nie dawała się zamknąć w żadnej szufladce, nie podążała schematami. Z odwagą, siłą i wytrwałością szukała swojej własnej drogi. Simone była nauczycielką i lubiła uczyć, jej wspomnienia to także lekcja:
samodzielności, odwagi, niezależności, poszukiwania swojej drogi, zrozumienia tego kim się jest.

Interesująca, wciągająca, ważna książka. Simone de Beauvoir była niezwykłą osobą i dzięki jej pamiętnikowi możemy zrozumieć skąd wzięła się jej wyjątkowość, co sprawiło że z uporem szła własną drogą, została pisarką, myślicielką, feministką.
Czytając "Pamiętnik" odczuwałam przyjemność obcowania z kimś niezwykle ciekawym. Autorka zaimponowała mi swoją niezależnością,...

przepiękna biografia intelektualna... i nie tylko

przepiękna biografia intelektualna... i nie tylko

PAMIĘTNIK STATECZNEJ PANIENKI

Jean Paul Sartre, wielka miłość Simone de Beauvoir wypowiadał się o jej twórczości, że najlepsze jej książki to te
autobiograficzne.
Po przeczytaniu "Pamiętnika statecznej panienki" nie mam żadnej wątpliwości, że to prawda.
Tak bogate życie wewnętrzne, a również spotkania z niezwykłymi ludźmi i czasy w jakich przyszło jej żyć, wystarczą na napisanie najciekawszej lektury.
"Pamiętnik statecznej panienki" to pierwsza z 3-tomowego cyklu autobiograficznego, kolejne to : "W sile wieku" i "Siłą rzeczy".
Piszę się o niej, że była feministką, to nie prawda. Denerwowały ją wręcz chwilowe wystąpienia kobiet, uważała to za upokarzające.
Pisała:" nikt nie rodzi się kobietą, tylko stopniowo do tej roli dorasta".
Wygłaszane przez nią opinie wywoływały burzę, opowiadała się za wolną miłością, kochała kobiety i mężczyzn, nie widziała się w roli matki.
Przez ponad 50 lat była partnerką Jean Paul Sartre, w niczym nie ustępując mu na polu intelektualnym.
W "Pamiętniku statecznej panienki" poznajemy jej życie od samego początku: w jakiej rodzinie się urodziła, jej stosunek do rodziców (pisała, że matkę szanowała, ojca kochała),jaki mieli na nią wpływ, poznajemy jej dzieciństwo, relacje z siostrą, nauczycielami, stopniową utratę wiary w Boga.
Zaskakuje fakt, jak właściwie bardzo wcześnie stała się myślicielką.
"Nie zapomnę, iż mając pięć lat, byłam już całkowitym człowiekiem".
"Muszę kimś być, muszę decydować o samej sobie, a więc muszę być sobą".
Uwielbiała czytać, książki i nauka miały dla niej ogromne znaczenie.
"......póki będą na świecie książki, moje szczęście jest zabezpieczone".
Tak szczegółowo opisuje swoje życie, że czytając, miałam wrażenie, jakby zaczęła pisać od urodzenia, pisze: jak była ubrana, w co się bawiła, gdzie chodziła na spacery, opisuje przyjaciół z dzieciństwa, cytuje wypowiedzi rodziców.....wiele, wiele szczegółów.
"Od zawsze uważałam rzeczywistość za ważniejszą od złudzeń"
W czasach jej współczesnych edukacja dziewcząt szybko się kończyła, jej to nigdy nie wystarczyło.
Rozpoczęła studia na Sorbonie i tu ponownie zauważyła swoją odmienność: ona szła naprzód, koleżanki przystosowywały się do losu panien na wydaniu.
Z rodzicami, po tym, jak przyznała się, że straciła wiarę w Boga, porozumienie zostało zerwane.
Ojciec powtarzał jej, że lubi kobiety mądre, ale nie uczone.
Często słyszała, jak rodzice wyrażali opinię o niej, iż woleliby, żeby była chłopcem.
Kiedy pracowała żyła w ascezie, nie pozwalała sobie na żadne rozrywki, chodziła zaniedbana.
Czytałam, czytałam i właściwie mogłabym zacytować jeszcze wiele ulubionych (już:) ) fragmentów:
"Kiedy była pogoda, szłam czytać do Ogrodu Luksemburskiego, na słońce; chodziłam wniebowzięta dookoła basenu, powtarzając sobie zdania, które mi się spodobały".
"Pogrążałam się w czytaniu tak jak niegdyś w modlitwie".
"Ulubione książki stały się biblią, z której czerpałam rady i pociechy".
Konflikt z rodzicami narastał i wtedy zaczęła pisać dziennik, jego motyw przewodni to: " Jestem sama. Każdy jest sam. Będę zawsze sama".
Przeżywała swoje pierwsze miłości, przyjaźnie, zaczęła pisać pierwsze powieści, jednak: " czułam się wciąż bardzo sama; nikt mnie nie znał i nie kochał całkowicie taka, jaką byłam".
Nie zrozumiana, nigdy do końca nie akceptowana bez zastrzeżeń, po kolei traciła swoje związki.
Czuła się bardzo samotna, a ta samotność wpędzała ją w pychę: "jestem lepsza".
Z czasem zaczęła otwierać się na innych, prowadziła wykłady na uczelni, zaczęła dbać o siebie.
" Nie żałowałam, że jestem kobietą; przeciwnie, czerpałam dużo zadowolenia z tego faktu. Moje wychowanie przekonało mnie o intelektualnej niższości mojej płci.....ten pogląd dodawał moim sukcesom rzadszego blasku niż ten jakim lśniły sukcesy studentów-mężczyzn.....nie mieli żadnej przewagi nade mną".
Bardzo ceniła swoją siostrę, przyjaciółki, stawiała wyżej od przyjaciół-mężczyzn: "wrażliwsze, szlachetniejsze, były bardziej od nich zdolne do marzeń, łez, miłości....".
"Pamiętnik statecznej panienki", kończy się gdy poznaje Sartre: "nareszcie poznałam kogoś, komu moje uniesienia wydawały się nieśmiałe. I rzeczywiście, kiedy się zn im porównywałam-jakże letnie były moje gorączki. Uważałam się za
wyjątkową, bo nie wyobrażałam sobie życia bez pisania: on żył tylko po to, żeby pisać".
Znalazła wreszcie kogoś, kto zmusił ja do intelektualnej skromności.
Ta miłość, fascynacja, będzie trwała do końca jej życia.
POLECAM.

PAMIĘTNIK STATECZNEJ PANIENKI

Jean Paul Sartre, wielka miłość Simone de Beauvoir wypowiadał się o jej twórczości, że najlepsze jej książki to te
autobiograficzne.
Po przeczytaniu "Pamiętnika statecznej panienki" nie mam żadnej wątpliwości, że to prawda.
Tak bogate życie wewnętrzne, a również spotkania z niezwykłymi ludźmi i czasy w jakich przyszło jej żyć, wystarczą na...

Cudowne studium rodzenia się kobiety o wysokim poczuciu własnej wartości.

Cudowne studium rodzenia się kobiety o wysokim poczuciu własnej wartości.

Podoba mi się postawa Simone de Beauvoir. Była pasjonatką wiedzy, prawdziwą filozofką.
Reprezentowała tę odmianę feminizmu, który wydaje mi się najrozsądniejsza. Bardziej od wyznaczania innym ich roli w społeczeństwie sama swoim życiem pokazywała, że niemożliwe jest na wyciągnięcie ręki. Była w tym autentyczna, bo czuła, że postępuje właściwie. Postępowała w określony sposób zawsze przede wszystkim dla siebie.
Warto przeczytać, żeby przekonać się w jakich realiach kobiety musiały egzystować, czym być, oraz aby przekonać się, że kobiety mają dziś "łatwiej". Warto też za pośrednictwem "Pamiętnika statecznej panienki" spojrzeć wstecz i zobaczyć, że bez ciężkiej pracy nie możemy liczyć na uznanie ze strony żadnej z płci. Warto przeczytać, aby stworzyć sobie pojęcie silnej kobiety, która nie musi rywalizować z meżczyzą. Dostrzec, że pojęcie kobiety, które mamy można wzbogacać, a nie eksperymentalnie zmieniać w odgórnie narzuconej rewolucji dżender.

Podoba mi się postawa Simone de Beauvoir. Była pasjonatką wiedzy, prawdziwą filozofką.
Reprezentowała tę odmianę feminizmu, który wydaje mi się najrozsądniejsza. Bardziej od wyznaczania innym ich roli w społeczeństwie sama swoim życiem pokazywała, że niemożliwe jest na wyciągnięcie ręki. Była w tym autentyczna, bo czuła, że postępuje właściwie. Postępowała w...

Szalenie interesująca i wciągająca pozycja. Przybliża okres dzieciństwa i wczesnej dorosłości pisarki, filozofki. Pokazuje jak się kształtował jej światopogląd, pierwsze przyjaźnie, relacja z rodzicami. Warto przeczytać!

Szalenie interesująca i wciągająca pozycja. Przybliża okres dzieciństwa i wczesnej dorosłości pisarki, filozofki. Pokazuje jak się kształtował jej światopogląd, pierwsze przyjaźnie, relacja z rodzicami. Warto przeczytać!