rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

1Q84. Tom 1

Okładka książki 1Q84. Tom 1 autorstwa Haruki Murakami
Okładka książki 1Q84. Tom 1 autorstwa Haruki Murakami
Haruki Murakami
7,5 / 10
Wydawnictwo: Muza Cykl: 1Q84 (tom 1) literatura piękna
480 str. 8 godz. 0 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Cykl:
1Q84 (tom 1)
Tytuł oryginału:
1Q84
Data wydania:
2010-10-27
Data 1. wyd. pol.:
2010-10-27
Liczba stron:
480
Czas czytania
8 godz. 0 min.
Język:
polski
ISBN:
9788374958721
Tłumacz:
Anna Zielińska-Elliott
Polski przekład "1Q84" autorstwa Anny Zielińskiej-Elliott jest TRZECIM NA ŚWIECIE (po koreańskim i chińskim) tłumaczeniem najnowszej powieści Harukiego Murakamiego
- tytuł nawiązuje do "1984" George'a Orwella; po japońsku wyraz "dziewięć" wymawia się jak angielskie Q, a q nawiązuje do słowa "question" - pytanie.

Podobnie jak w "Kafce nad morzem" autor rozwija jednocześnie dwa wątki - rozdziały o numerach nieparzystych opowiadają historię kobiety imieniem Aomame, a rozdziały o numerach parzystych historię mężczyzny imieniem Tengo. Oboje w dzieciństwie się znali i wszystko wskazuje na to, że znów spotkają się dwadzieścia lat poźniej. Akcja rozgrywa się w roku 1984, więc, oczywiście, można znaleźć w niej kilka odwołań do powieści Orwella. Dominujące tematy to przemoc i okrucieństwo wobec kobiet oraz działalność sekt religijnych, przedstawionych jako organizacje fanatyczne i niebezpieczne. Wątek ten zdaje się do pewnego stopnia oparty na historii sekty Najwyższej Prawdy Aum, która w 1995 roku dokonała zamachu terrorystycznego w w tokijskim metrze. Autor buduje równoległe światy i wprowadza fantastyczne postaci, jak zawsze w mistrzowski sposób zaciera granice między rzeczywistością a literaturą.
Średnia ocen
7,5 / 10
481 opinii 6001 ocen 1 dyskusji
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup 1Q84. Tom 1 w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

1Q84. Tom 1

Arek Brach
Arek Brach
1663 860

Oceny książki 1Q84. Tom 1

Średnia ocen
7,5 / 10
6001 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
449 ocen
9
966 ocen
8
1 705 ocen
7
1 725 ocen
6
763 ocen
5
239 ocen
4
75 ocen
3
49 ocen
2
19 ocen
1
11 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce 1Q84. Tom 1

avatar
203
140
Matthew
24.03.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Moja pierwsza powieść Murakamiego (przedtem tylko opowiadania i wspomnienia),więc oczekiwania były ogromne. Bardzo fajny i unikalny klimat. Jakbyśmy byli w sennym alternatywnym świecie. Lubiłem czytać zwłaszcza historię Tengo. Fukaeri też bardzo mnie ciekawi.

W tym tomie nic się nie wyjaśnia. Nie ma zakończenia. Wydaje mi się, że jest tylko wstępem/wprowadzeniem a prawdziwa akcja zacznie się w kolejnych tomach. Rozbudził moją ciekawość, więc na pewno sięgnę po następną część. Narazie wydaje mi się, że Aomame to wytwór wyobraźni Tengo ale zobaczymy.

Tłumaczenie wydaje mi się dość słabe jak na tak popularną książkę. A unikanie słowa warzywa przez całą książkę było trochę absurdalne.

Rzeczywiście zgadzam się z zarzutem, że Murakami trochę przesadził z nawiązaniami do seksu.

Kolejne minus to bohaterowie rozgadujący się tłumaczący czytelnikowi świat. Ten świat codzienny. Nużące fragmenty kiedy na przykład autor chce nam wyjaśnić problem przemocy wobec kobiet i tworzy dialog tylko po to żeby bohaterowie wyjaśnili nam każdy szczegół problemu jak w jakimś programie edukacyjno-publicystycznym. Widać na kilometr co autor tu robi. Właściwie jakby bezpośrednio zwracał się do czytelnika i łopatą chciał wbić informację do naszej głowy. Jak dla mnie typowy przykład jak pisarz zamiast pokazać jak działa świat to nam mówi i objaśnia. Nie spodziewałem się tego po Murakamim.

Moja pierwsza powieść Murakamiego (przedtem tylko opowiadania i wspomnienia),więc oczekiwania były ogromne. Bardzo fajny i unikalny klimat. Jakbyśmy byli w sennym alternatywnym świecie. Lubiłem czytać zwłaszcza historię Tengo. Fukaeri też bardzo mnie ciekawi.

W tym tomie nic się nie wyjaśnia. Nie ma zakończenia. Wydaje mi się, że jest tylko wstępem/wprowadzeniem a...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1
1
Ewa
09.03.2026
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Bardzo ciekawy pomysł na fabułę, intrygujący bohaterowie, fajny klimat, ale.... po co tyle nawiązań do seksu. Pierwsza moja myśl: co za stary erotoman to napisał... i faktycznie autor miał 61 lat, jak marzyło mu się, że młoda, piękna kobieta będzie zainteresowana starym, łysiejącym i siwiejącym pięćdziesięciolatkiem... Seria byłaby świetna, ale autor zepsuł cały klimat. Momentami ciężko czytać bo poziom zażenowania sięga zenitu.

Bardzo ciekawy pomysł na fabułę, intrygujący bohaterowie, fajny klimat, ale.... po co tyle nawiązań do seksu. Pierwsza moja myśl: co za stary erotoman to napisał... i faktycznie autor miał 61 lat, jak marzyło mu się, że młoda, piękna kobieta będzie zainteresowana starym, łysiejącym i siwiejącym pięćdziesięciolatkiem... Seria byłaby świetna, ale autor zepsuł cały klimat....

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
418
322
Margczu
18.02.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Wspaniale napisana powieść, bardzo wciągająca, bardzo precyzyjnie opowiedziana językiem prostym, acz bardzo celnym. Fakty i pomysły podane są jasno, dokładnie opisane sytuacje naprawdę przenoszą do Tokio lat osiemdziesiątych i bohaterowie są tacy zwyczajni-niezwyczajni. Jest ogromna siła przyciągająca uwagę czytelnika i arcyciekawa fabuła: sekty, przemoc wobec dzieci, proces tworzenia... A w tle trochę fantazji.

Wspaniale napisana powieść, bardzo wciągająca, bardzo precyzyjnie opowiedziana językiem prostym, acz bardzo celnym. Fakty i pomysły podane są jasno, dokładnie opisane sytuacje naprawdę przenoszą do Tokio lat osiemdziesiątych i bohaterowie są tacy zwyczajni-niezwyczajni. Jest ogromna siła przyciągająca uwagę czytelnika i arcyciekawa fabuła: sekty, przemoc wobec dzieci,...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

13779 użytkowników ma tytuł 1Q84. Tom 1 na półkach głównych
  • 8 401
  • 5 145
  • 233
2811 użytkowników ma tytuł 1Q84. Tom 1 na półkach dodatkowych
  • 1 952
  • 457
  • 97
  • 94
  • 77
  • 67
  • 67

Tagi i tematy do książki 1Q84. Tom 1

literatura japońska Anna Zielińska-Elliott

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Haruki Murakami Manga Stories 3 Jean-Christophe Deveney, Pierre-Marie Grille-Liou, Haruki Murakami
Ocena 8,0
Haruki Murakami Manga Stories 3 Jean-Christophe Deveney, Pierre-Marie Grille-Liou, Haruki Murakami
więcej
Haruki Murakami
Haruki Murakami
Japoński pisarz, eseista i tłumacz literatury amerykańskiej. Ukończył dramat klasyczny na Wydziale Literatury Uniwersytetu Waseda w Tokio. W wieku 30 lat wydał swoją pierwszą powieść „Hear the Wind Sing” (1979). Po napisaniu wysłał ją na konkurs literacki, zajmując pierwsze miejsce i zdobywając nagrodę Gunzō. Kolejnymi utworami Murakamiego były: „Pinball, 1973” (1980) i „Przygoda z owcą” (1982). Te trzy utwory nazywane są Trylogią „Szczura”, od przydomka narratora. Następne książki: „Koniec świata i Hard-boiled Wonderland” (1985, nagroda Jun'ichirō Tanizaki),„Tańcz, tańcz, tańcz” (1988) i „Na południe od granicy, na zachód od słońca” (1992) ugruntowały jego pozycję jako pisarza, a także przyniosły mu sławę na Zachodzie, głównie w Stanach Zjednoczonych. Najnowsza, dwutomowa powieść nosi tytuł „Śmierć komandora” (2018). Książka „Mężczyźni bez kobiet” była nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Literatura piękna.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Haruki Murakami i muzyka słów Jay Rubin
Haruki Murakami i muzyka słów
Jay Rubin
6,5/10 Dla wielbicieli Murakamiego będzie to zdecydowanie ciekawa książka. Jako, że do nich należę, to uważam tę pozycję za wartościową, jeśli chodzi o pogłębianie wiedzy o jego życiu i twórczości. Tylko OSTRZEGAM - warto przeczytać najpierw wszystkie książki H.M., które napisał do 2003 roku (wtedy została wydana książka Rubina),bo inaczej może nie tyle nie będziecie widzieć, o czym mowa (przytaczane są mniej lub bardziej obszerne fragmenty omawianych powieści i opowiadań),co po prostu natkniecie się na mnóstwo SPOJLERÓW. Dlatego uważam, że jest to książka przede wszystkim dla wieloletnich fanów Harukiego Murakamiego. To swego rodzaju opracowanie jego twórczości połączone z elementami biografii. Można tu znaleźć sporo wyjaśnień, które pomagają zrozumieć symbolikę w powieściach i opowiadaniach Murakamiego. Autor zwraca też uwagę na liczne powiązania między różnymi książkami pisarza, na wspólne metafory, imiona, bohaterów, a także wyjaśnia kontekst historyczny i kulturowy. Poza tym cytuje sporo wypowiedzi H.M., pochodzących z wywiadów lub wykładów, które raczej nie są dostępne gdzie indziej dla polskiego czytelnika. Przynajmniej ja się na nie nigdy nie natknęłam w internecie. Można się też dowiedzieć, jaki jest ulubiony pisarz Murakamiego, jakich autorów czytał, jakimi się z inspirował, a także za którym nie przepada. Ostatecznie moja lista książek do przeczytania znacznie się wydłużyła ;) Na końcu każdego rozdziału znajduje się po kilkadziesiąt przypisów z odnośnikami do źródeł - szanuję. Jednak nie ukrywam, że nie zgadzam się z Jayem Rubinem w kwestii krytyki różnych powieści, ale pewnie wynika to z mojego zaślepienia miłością do nich - według mnie książki Murakamiego nie mają żadnych wad i mogłabym uargumentować dlaczego cechy uważane przez Rubina za negatywne są właściwie zaletami ;) Nie pasuje mi też wiele interpretacji (nadinterpretacji?) tu przedstawianych. Choć zawsze to ciekawe poznać inny punkt widzenia. Ale cóż, nie podoba mi się, jak ktoś podważa wspaniałość dzieł mojego ukochanego pisarza, nawet jeśli to jego tłumacz. Nic nie poradzę ;P Wiem, że to moje subiektywne odczucie, ale czy to nie właśnie subiektywne odczucia wpływają zwykle na ocenę książek? W każdym razie polecam tę pozycję - pod warunkiem że jesteście już po lekturze omawianych w niej lektur ;)
Sumire - awatar Sumire
ocenił na62 lata temu
Haruki Murakami i jego Tokio. Przewodnik nie tylko literacki Anna Zielińska-Elliott
Haruki Murakami i jego Tokio. Przewodnik nie tylko literacki
Anna Zielińska-Elliott
Książka bardzo ciekawa, jednak ednak brakowało mi to co powinno być w kazdym przewodniku- mapki. Albo chociaż trasy jaką przemierza autorka w każdym rodziale z wyszczególnieniem poszczelgólnych punktów na trasie. Dla osoby która nigdy w Tokio nie była na pewno ułatwiłoby wyobrażenie jak wielkie miasto to jest.
Ania Stępień - awatar Ania Stępień
ocenił na64 lata temu
Dzieci ze schowka Ryū Murakami
Dzieci ze schowka
Ryū Murakami
Dwóch braci z bidula którzy potem dorośleją i ich życie trochę się przeplata i trochę nie, każdy z nich jest z deczka popierdolony i próbuje sobie z tym radzić na swój sposób. Niemal każda z postaci w książce ma krzywo pod deklem, już pierwsze słowa pokazują kaliber i że nie będzie to czytadełko do fotelu i kawki. Mimo festiwalu obrzydliwości wszystko co się dzieje jest niesamowicie ludzkie. Jeśli jest opcja poprowadzenia wydarzeń w kontrowersyjnym kierunku to dokładnie w takim będą poprowadzone, mi to nie przeszkadza ale na pewno pojawią się głosy ze to tani zabieg szokowania czytelnika. Nie mogę powiedzieć że książka ma jakaś odkrywczą wartość czy czegoś uczy, ot lecimy od miejsca do miejsca, coś się dzieje, fabuła leci do przodu, poznajemy kolejne lokacje, są jakieś myślówki ale nie prowadzą do niczego - może trochę do zmiany zachowania braci ale nie spodziewajcie się że ktoś tu zmądrzeje. Autor ma talent do snucia historii i nawet nowe watki siadają dobrze już po kilku zdaniach. Mi się czytało przyjemnie choć przyznam się ze tykałem to w przerwach między innymi pozycjami jako wypełniacz i cos do łechtania ośródka przyjemności.
knifers - awatar knifers
ocenił na61 miesiąc temu
1Q84. Tom 3 Haruki Murakami
1Q84. Tom 3
Haruki Murakami
Spacer w środku nocy po wyludnionym miasteczku z włączonym audiobookiem tej powieści był magicznym doświadczeniem. Kilka razy wybrałem się na plac zabaw szukając wzrokiem Księżyca. Wspaniała to była podróż, zarówno od strony warsztatu literackiego Murakamiego, jak i baśniowego przedstawienia opowiadanej historii.
LEGOMANIAK - awatar LEGOMANIAK
ocenił na83 miesiące temu
Obfite piersi, pełne biodra Mo Yan
Obfite piersi, pełne biodra
Mo Yan
Moje kolejne spotkanie z prozą noblistów - Mo Yan, Nobel 2012. Zdążyłem się już przyzwyczaić, że z Noblistami nie ma lekko, tym razem trudność wynikała z dużej objętości książki, fabuły, która porusza ciężkimi przeżyciami bohaterów, a także - z postawy dziwnego i niekoniecznie wzbudzającego sympatię protagonisty. Najogólniej rzecz ujmując - powieść Mo Yana jest swego rodzaju chińskim odpowiednikiem "Stu lat samotności", przy czym elementy zahaczające o realizm magiczny są tu ledwie zauważalnymi dodatkami. Jest to proza dosadna, naturalistyczna, naszpikowana tragicznymi wydarzeniami i ogromną dawką przemocy. Opisuje historię chińskiej prowincji na przestrzeni całego XX wieku, z perspektywy jednej rodziny, której losy budzą wiele sprzecznych uczuć - od współczucia, do bezsilnej złości. Zdecydowaną zaletą powieści jest świetna strona literacka - opisy postaci, wydarzeń i miejsc są wspaniałe. Drugą mocną stroną jest też nieprzewidywalność wydarzeń - Mo Yan potrafi zaskoczyć, nigdy nie wiadomo, co zdarzy się dalej i jak zachowają się bohaterowie. Wadą jest natomiast nadmierne rozwleczenie całej opowieści, która w drugiej połowie zaczyna się jednak coraz bardziej dłużyć. W ogólnej ocenie - książka godna polecenia, ale należy się przygotować na długą, dość trudną i wyczerpującą emocjonalnie podróż. (Nobliści #11, 2012)
drawn - awatar drawn
ocenił na71 miesiąc temu
1Q84. Tom 2 Haruki Murakami
1Q84. Tom 2
Haruki Murakami
Podobnie jak od tomu 1 również od tomu 2 nie można się oderwać. Jedynie trochę drażniło mnie coraz większe nagromadzenie elementów fantastycznych, im bliżej końca opowieści. Bohaterowie budzili moją sympatię, szczególnie polubiłam i bardzo dobrze rozumiałam Tengo. Jego tryb życia, choć nietypowy i trochę ekscentryczny podobał mi się szczególnie.
Margczu - awatar Margczu
ocenił na81 miesiąc temu
Kraina wódki Mo Yan
Kraina wódki
Mo Yan
„Literackie delirium”. Tę zwięzłą, ale treściwą opinię przeczytałam na stronie tytułowej książki, pod wymowną i charakterystyczną butelką, w której Chińczycy przechowują alkohol. Jakby mówiącej przed wejściem w opowieść – napij się, zanim zaczniesz czytać. Wchodzisz do Alkoholandii ze stolicą Alkoholowa, w której trunki spotkasz w całej swojej różnorodności i postaci, bo „alkohol to słońce, powietrze, krew. Alkohol to muzyka, malarstwo, balet, poezja”, a „człowiek, który wytwarza napoje alkoholowe, jest mistrzem wielu sztuk, jednoczy w sobie wszystkie umiejętności”. Od przewodnika po Alkoholandii można usłyszeć - alkohol jest również „niezbędnym smarem dla trybików naszego państwa, bez niego cała ta machina nigdy nie kręciłaby się tak gładko i sprawnie!” Jego konsumpcji towarzyszą motywujące hasła – „Gdy coś bardzo wzruszy nas, to najlepszy picia czas!” Piją go wszyscy, bo nie piją tylko zdrajcy i sprzedawczyki. Chociaż „pijany bywa tylko niewykształcony, ciemny lud, najniższe warstwy społeczeństwa. Elita, czysta jak wiosenny śnieg, nie upija się nigdy”. W takim kraju wprowadzenie delegalizacji lub prohibicji alkoholu to jak „zabronić ludziom uprawiania seksu i jednocześnie popierać rozwój przyszłych pokoleń”. Do takiej krainy wódki przyjechał Ding Gouer. Czterdziestoośmioletni śledczy do zadań specjalnych, któremu najwyższą satysfakcję sprawiało rozwiązywanie kryminalnych zagadek. Doświadczony fachowiec i wysłannik prokuratury, do której dotarły informacje, że w kopalni Luo Shan uprawia się dzieciożerstwo. Śledczy Ding Gouer miał przeprowadzić dochodzenie i znaleźć odpowiedź na pytanie – kto smaży i zjada niemowlęta? Jego wędrówka po Alkoholandii w docieraniu do prawdy przypominała ciąg alkoholowy, w którego trakcie poznawał zasady funkcjonowania krainy oraz żyjących w niej obywateli. Alkoholandia była metaforą albo, jak kto woli, parabolą Chin. Alkohol symbolizował ideologię komunizmu, która, niczym psychodeliczne opary, otumaniała umysły Chińczyków, zastępując im krytyczne myślenie, autorytety, Boga, Buddę oraz przenicowując wartości moralne, sankcjonując absurd, bogactwem czyniąc komunizm, a jednostkę bezwolnym trybikiem jej mechanizmów. Obrazem tego były losy tych, którzy próbowali jej się przeciwstawić – śledczy Ding Gouer, opozycjonista z łuskowatą skórą i doktorant alkohologii. Wszyscy bez powodzenia w swoim oporze, by ostatecznie potwierdzić, że „wszystkie największe świętości – ideały, sprawiedliwość, szacunek, honor i miłość – podążały” za udręczonymi bohaterami „na samo dno kloacznego dołu”. Autor, Chińczyk żyjący w swojej ojczyźnie, by tę krytykę Chin lat dziewięćdziesiątych poprzedniego milenium, pełną czarnego humoru, ironii, surrealizmu, ukazać pośrednio, stworzył powieść, której dla jednych bliżej do postmodernizmu, a dla innych do realizmu magicznego. Ja przychylam się do pierwszej. Ma ona wszystkie cechy ją charakteryzujące – wątek kryminalny prowadzony przez śledczego, jego droga dochodzenia przypominająca błądzenie w labiryncie, intertekstualność ujmująca myśli i dorobek innych twórców, łączenie gatunków – prozy, listy w korespondencji między doktorem alkohologii a pisarzem Mo Yanem reprezentującym alter ego autora oraz opowiadań pisanych przez doktoranta, a ocenianych przez pisarza, a także przenikanie się realiów z fikcją wizji w stanie upojenia alkoholowego bohaterów, wykluczające ustalenie ostatecznej prawdy, co jest rzeczywiste, a co zmyślone – „małpy robiące wino i kradnące księżyc, śledczy siłujący się z karłem, złotopióre salangany, budujące gniazda ze śliny, karzeł tańczący na brzuchu pięknej kobiety, doktor alkohologii romansujący potajemnie z teściową, dziennikarka fotografująca niemowlę duszone w sosie sojowym”, demon w ciele łuskowatego chłopca i wiele, wiele innych nieweryfikowalnych zdarzeń i obrazów. Pozornie totalny chaos. Służący jednemu celowi – ukazaniu obrazu chińskiego społeczeństwa. Pełnego charakterystycznych cech dla „krajów demoludu”. Z jednej strony przenikliwie naturalistycznego w swojej brzydocie dzięki wykorzystaniu wielu środków stylistycznych, a z drugiej strony niezwykle poetyckiego. W efekcie smutnego, bo na wskroś prawdziwego. To właśnie jest prawda w całej swojej odsłonie, którą ma ujrzeć czytelnik. I o ile, nie udało się oszukać formą opowieści chińskiej cenzury, odrzucającej wydanie powieści, o tyle udało się tym krytycznym obrazem dotrzeć do odbiorców na całym świecie, ponieważ książka została wydana w Tajwanie i przetłumaczona na języki obce. Na pewno pomogła w tym Nagroda Nobla w 2012 roku za „Obfite piersi, pełne biodra”, która jest zupełnie odmienną gatunkowo powieścią, a która wpisałam na mój top książek czytanych w 2013 roku i od której polecam zacząć znajomość z twórczością autora. Być może dlatego „Kraina wódki” tak bardzo zaskoczyła mnie swoją innością, po lekturze tej pierwszej. naostrzuksiazki.pl
Maria Akida - awatar Maria Akida
oceniła na82 lata temu
Japoński wachlarz Joanna Bator
Japoński wachlarz
Joanna Bator
Wydawało mi się, że już czytałam tę książkę, ale sprawdziłam tutaj i okazało się, że nie. Kiedy zaczęłam słuchać, już wiedziałam, że jednak na pewno ją czytałam. Jeszcze raz wpisałam tytuł na LC i ukazała mi się książka "Japoński wachlarz. Powroty" - i tę właśnie mam i już kilka lat temu pochłonęłam. No nic, wysłuchałam audiobooka z przyjemnością, bo wspomnienia autorki z jej pierwszych lat poznawania Japonii są ciekawe i czasami zaskakują a czasami bawią.
BetiFiore - awatar BetiFiore
ocenił na61 miesiąc temu
Japoński wachlarz. Powroty Joanna Bator
Japoński wachlarz. Powroty
Joanna Bator
#rodzinnewyzwanie2024 "Japoński wachlarz. Powroty" Joanna Bator Bardzo ciekawe spojrzenie autorki na Japonię, w której spędziła w ramach otrzymanych grantów kilka lat. Bator ukazuje nam kulturę, zwyczaje Japonii tak trochę od strony kulturoznawczej, a trochę od kuchni. Ale fascynację tym krajem czuć w niemalże każdym zdaniu. Tym ciekawiej było mi czytać "Japoński wachlarz. Powroty", że czytałam bodajże w ubiegłym roku, albo dwa lata temu "Kwiaty w pudełku. Japonia oczami kobiet" p. Bednarz. Każda z tych książek pokazuje ten sam kraj, a jednak od zupełnie innej strony.
Edi_Edi - awatar Edi_Edi
ocenił na71 rok temu
Bezsenność w Tokio Marcin Bruczkowski
Bezsenność w Tokio
Marcin Bruczkowski
Książka podobała mi się. Taka forma pamiętnika dodatkowo z analogowych lat. Zawsze marzyłem o podróży do kraju kwitnącej wiśni i nadal jest to na mojej liście. Dzięki tej książce bardziej poczułem ten kraj. Pewne fakty są zdumiewające. Zachęcam do lektury.
Łukasz Bederski - awatar Łukasz Bederski
ocenił na711 dni temu
Miasto ślepców José Saramago
Miasto ślepców
José Saramago
Bezlitośnie obnaża ludzkie słabości. Bardzo niepokojącą, smutna. Najbardziej wstrząsające były dla mnie sceny przemocy seksualnej, czyli brutalna prawda o zezwierzęceniu w sytuacjach kryzysowych. Chociaż te zachowania są dziełem fikcji, rzeczywistość pisze podobne scenariusze- wojny nierzadko stanowią tło dla obrzydliwych i bezlitosnych nadużyć. Myślę, że ta książka musi jeszcze chwilę pobyć w moich myślach, wiele rozważań pewnie też wniesie film, który zmierzam obejrzeć. Z przemyśleń na teraz... może jestem niewdzięczna albo czepialska, ale brakowało mi standardowych dialogów. Bardzo długie zdania, dziwnie mi było na początku z tym stylem pisania
tosienka - awatar tosienka
oceniła na89 dni temu
Życie Pi Yann Martel
Życie Pi
Yann Martel
Nie mogło mi umknąć o czym jest ta powieść, bowiem jej połowa to nie szwędanie się z dzikimi zwierzętami po oceanach (chyba na to liczyłam),ale przestrzeganie przed zbytnim zaufaniem do każdego zwierzęcia włączywszy zdecydowanie człowieka (!) i sugestia by zaufaniem obdarzyć raczej boga/bogów. Druga połowa to pasjonująca akcja walki o przetrwanie, przygodowa opowieść o zupełnie nieprawdopodobnych sprawach, a może prawdopodobnych? Najlepsze jest to że wolno nam wybrać. TW - być może będziecie musieli opuścić parę fragmentów, tych zawierających opisy ludzkiego postępowania wobec zwierząt. Albo nie, możecie wybrać.
Ficar - awatar Ficar
ocenił na716 godzin temu
Supersmutna i prawdziwa historia miłosna Gary Shteyngart
Supersmutna i prawdziwa historia miłosna
Gary Shteyngart
Przyznaję, że lepsza, niż się spodziewałam. Czyżby Gary Shteyngart napisał proroczą dystopię dobrych kilkanaście lat temu? Stany Zjednoczone pogrążone w stagnacji gospodarczej i chaosie, biedniejsze, niż Chiny, plutokracja, cyfrowa dyktatura, kult młodości. Ocenianie ludzi podług atrakcyjności fizycznej i stanu portfela. Zagubieni ludzie, przyspawani do swoich "aparatów", tracący coraz bardziej grunt pod nogami. W tym wszystkim nadal tym, co okazuje się najważniejsze są więzi międzyludzkie, stąd miłość w trudnych czasach i to miłość wcale nie jak z bajki. Śmieszne to w ogóle nie jest, biorąc pod uwagę, że najwyraźniej świat zmierza właśnie w takim kierunku... No tylko że ta powieść jest przegadana, za dużo tego słowotoku narratora, o cokolwiek nerwicowym zabarwieniu, co kojarzyło mi się z Woodym Allenem.
joly_fh - awatar joly_fh
ocenił na61 rok temu
Sprawiedliwość owiec Leonie Swann
Sprawiedliwość owiec
Leonie Swann
Przyznam, że miałam kryzys czytając tą książkę, ale cieszę się, że jej nie odłożyłam! Zdecydowanie odbiega od kryminałów standardowych;) Świetne jest przedstawiony sposób myślenia owiec-oczywiście możemy się tylko domyślać, że tak jest i nawet chcielibyśmy żeby tak było. No ale cóż-dość oryginalny pasterz to i owce nie byle jakie! Książka dla każdego i warto aby każdy przeczytał, fajnie jakby znalazła się w kanonie lektur...może w starszych klasach. Ma ponadczasowy charakter i dlatego cieszy się tak dużą popularnością. Nie mogę doczekać się filmu!!
julka_79 - awatar julka_79
ocenił na78 dni temu
Dom ciszy Orhan Pamuk
Dom ciszy
Orhan Pamuk
„Dom ciszy” to dla mnie przejmująca opowieść o ludziach, którzy żyją obok siebie, ale nigdy naprawdę się nie spotykają. Cisza w tej książce nie jest spokojem, tylko przestrzenią, w której wewnętrzny krzyk pozostaje bez odpowiedzi i powoli niszczy człowieka. Mimo trudnych i momentami bolesnych wydarzeń, Pamuk budzi we mnie empatię wobec każdego bohatera – rozumiem ich, choć widzę, jak błądzą w swoich monologach i samotności. Najbardziej porusza mnie to, jak brak dialogu, obecności i relacji sprawia, że młodzi bohaterowie nie potrafią wejść w życie jak dziedzice, ale raczej jak zagubione dzieci szukające sensu po omacku. To książka o traumie, która nie została nazwana, o rodzinie, która istnieje tylko fizycznie, i o życiu, którego – w przeciwieństwie do książki – nie można przeczytać od nowa, żeby zrozumieć jego sens.”
a.w.konieczny - awatar a.w.konieczny
ocenił na81 miesiąc temu
sen_numer_9 David Mitchell
sen_numer_9
David Mitchell
Sen_numer_9 to druga powieść w dorobku Davida Mitchella, autora, którego czytelnicy kojarzą dzięki Atlasowi chmur czy Tysiącu jesieni Jacoba de Zoeta. I jest to powieść dziwna, nietypowa, nieco chaotyczna, która wymaga uważnego czytania i sporej wyobraźni. Głównym bohaterem jest dwudziestoletni Eidżi Mijake, który przybywa do Tokio, by odnaleźć swojego ojca. Nigdy wcześniej go nie widział i tak naprawdę nie zna jego tożsamości, ale liczy, że wydusi z kancelarii prawnej niezbędne szczegóły. Chłopak niedawno stracił siostrę bliźniaczkę, a matka porzuciła go w dzieciństwie. Jeśli dotrze do taty i przekona go do siebie, nie będzie już sam. Taki początek Sen_numer_9 zapowiada dramat egzystencjonalny lub – w najgorszym wypadku – rodzinną soap operę. David Mitchell nie bawi się jednak w takie nudne gatunki, za to tworzy szalone i absurdalne wizje, miesza narracje, łączy sny z rzeczywistością. Już na początku bohater wyobraża sobie moment, w którym wchodzi na nielegalu do owej kancelarii, podając się za karmiciela rybek, i żąda wydania dokumentów dotyczących swojego pochodzenia. Raz widzi to oczyma wyobraźni jak akcję z filmu szpiegowskiego, innym razem jak prawdziwą apokalipsę z powodzią zalewającą miasto. A dalej? Dalej mamy wspomnienia z dzieciństwa, szaloną znajomość z bogatym nastolatkiem o nieciekawych powiązaniach, tajne kluby i imprezy, dzienniki dziadka żołnierza uczestniczącego w II wojnie światowej czy kozę gadającą z kurą. Wątki przeskakują pomiędzy sobą, potęgując wrażenie chaosu, ale też budując oniryczny klimat. W pewnym momencie trudno już się połapać, co jest snem, a co okrutną rzeczywistością. Niełatwo się czyta Sen_numer_9, bo trzeba skupić się na każdym zdaniu. A w tych pojawiają się w nadmiarze trzykropki, myślniki, dialogi złożone w jeden długi ciąg wypowiedzi. Ale wszystko to sprawia, że książki tej nie sposób zapomnieć. Jest zdrowo zakręcona, nietypowa, bardzo inna. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!
Michał Zacharzewski - awatar Michał Zacharzewski
ocenił na81 rok temu
Atlas chmur David Mitchell
Atlas chmur
David Mitchell
Ciężko w jakikolwiek sposób zakwalifikować, czy opisać "Atlas Chmur". To tak naprawdę wiele opowieści (opowiadań) przeplatających się ze sobą - i osobiście nie dostrzegłem, między nimi żadnego połączenia. Być może jestem zbyt głupi, by ogarnąć całość. Nie jest mi z tym jakoś szczególnie źle, a to dlatego, że po pierwsze doceniam zabawę formą, a po drugie pojedyncze rozdziały (tudzież opowiadania) są niekiedy bardzo pomysłowe, dobrze napisane i intrygujące....niestety są też takie, które czyta się ciężko i ciężko cokolwiek z nich zrozumieć (historia Zachariasza) Momentami te zabawy formą przekraczają gdzieś granice przyswajalności i miałem wrażenie, że autor w swej pogoni za byciem kreatywnym i oryginalnym puścił lejce i zapomniał, o czym chce opowiedzieć. Zazwyczaj w pierwszej kolejności doceniam książki za opowieść. Dla "Atlasu chmur" zrobiłem wyjątek i doceniłem za walory czysto literackie.
Konrad - awatar Konrad
ocenił na73 miesiące temu
Ostateczne wyjście Natsuo Kirino
Ostateczne wyjście
Natsuo Kirino
Powieść japońskiej pisarki polecana w innej książce przez Joannę Bator - to tym tropem do niej trafiłem. W końcu uznałem też, że na wakacjach należy mi się jakaś lżejsza lektura; lżejsza w sensie gatunkowym, a nie ogólnego ładunku zdarzeń i emocji poszczególnej pozycji. Jak już kryminał, to jakiś nietuzinkowy... Grupa czterech przyjaciółek z nocnej zmiany w zakładzie produkującym gotowe posiłki do podgrzania, a każda z nich poobijana przez los. Zresztą wydaje się, że to nie tylko losy indywidualne się bohaterkom nie udały, to raczej japoński system kastowy i społeczeństwo patriarchalne sprzyja przemocy wobec kobiet. Aż czasem któraś z kobiet poddanych przemocy nie wytrzyma… Chęć pomocy przyjaciółce w tarapatach, wpędza w nie kolejne trzy z nich. Wokół tajemnicy zaginionego mężczyzny - męża tej pierwszej - zaczyna się kręcić sporo osób: czynników oficjalnych (policja) jak i tych z mroczniejszej strony miasta (windykatorzy, lichwiarze, pomniejsi cwaniaczkowie, yakuza). A gdy do tego pojawi się jeszcze zapach pieniędzy… Tam gdzie państwo w postaci służb mundurowych okazuje się bezsilne czy niesprawne, tam znajdą się siły mniej oficjalne, którym skuteczności i umiejętności nie brak… Kirino przedstawia Japonię jako nienajlepsze miejsce do życia. Zwłaszcza dla kobiet, gdzie nie dość, że mierzyć się muszą z dość bezwzględnym dla nich systemem szykan, beznadziei i źle pojętego poczucia odpowiedzialności za wszystkich wokół, to jeszcze - w pewnych okolicznościach - same dla siebie nawzajem mogą stanowić zagrożenie. Jednym słowem piekło, a właściwie każdej z bohaterek piekło jej własne. Dobrze narysowane postaci kobiet, każda o indywidualnym rysie; jak to w literaturze czy kinie Kraju Kwitnącej Wiśni - nieco zamieszania z imionami czy nazwiskami (ale po chwili do opanowania). Akcja dość prawdopodobna i co chwilę się komplikująca - rolercoaster wydarzeń nie zatrzymuje się ani na chwilę. I do tego dość poboczne postaci męskie, bezwolne, pooddalane, nie stanowiące oparcia kobietom i niejako wyzwalające ich siłę. Sporo przemocy, sporo brutalności i czegoś niepokojącego dla europejskiego czytelnika. To jak w japońskich horrorach - groza nie do końca wynika z tego co na ekranie, a po części i z tego, co zamknięte w kodzie kulturowym. Zresztą mam poczucie, że coś z wymowy dzieła traci się w podwójnym jego przekładzie - na polski dopiero z angielskiego; pewne sformułowania brzmią nieco językowo nieporadnie, ale widzę tu właśnie te trudności translatorskie. Pierwsza moja książka japońskiej pisarki i z pewnością nie ostatnia. Dla miłośników kryminałów i thrillerów (ja wprawdzie do nich nie należę, ale dobry przecież docenię),chcących zaznać jakiejś odmiany od chłodu Skandynawii; może właśnie upał i wilgoć azjatyckiej pory monsunowej? O, cholera, jakie to mocne. Jakie tchnące beznadzieją i rozpaczą…
MarWinc - awatar MarWinc
ocenił na71 rok temu
Ulica tysiąca kwiatów Gail Tsukiyama
Ulica tysiąca kwiatów
Gail Tsukiyama
Powtórnie przeczytałam "Ulicę tysiąca kwiatów" i tym razem odebrałam ją inaczej, głębiej. Książka opisuje dzieje rodziny mieszkającej w Tokio w latach 1939-1966. Dwóch chłopców Hiroshi i Kenji, jest wychowywanych przez dziadków. Starszy marzy, by zostać mistrzem sumo, a młodszy fascynuje się tworzeniem masek do teatru Noh. Rodzina przeżywa wojnę i czas odradzającej się nowej Japonii. Wojna, to nie heroizm, a głód, strach o najbliższych i poczucie odczłowieczenia i strasznie brzmią słowa, że pojadę do Hiroszimy, aby tam w spokoju czekać na koniec wojny. Autorka opisuje fakty mało znane mieszkańcom Europy. Pięknie opisane są tradycje, stroje i szczegóły dnia codziennego. Czytelnik poznaje życie zawodników sumo i historie związane z tradycyjnym teatrem japońskim. Książka jest "bardzo japońska". Ja lubię takie klimaty. Polecam
Emma - awatar Emma
oceniła na101 miesiąc temu
Smak Języka. Historia pewnej zemsty Jo Kyung-Ran
Smak Języka. Historia pewnej zemsty
Jo Kyung-Ran
Książka totalnie sensualna, o jedzeniu, miłości, smutku, absolutnej samotności. Napisana przepięknie wrażliwym językiem, opowiada nie wprost o cierpieniu z powodu odejścia miłości, zdrady. Zastępczym dążeniu do perfekcji w zmysłowości jedzenia i gotowania. Wreszcie o pożegnaniu miłości. Przepiękna powieść.
Iza - awatar Iza
oceniła na98 miesięcy temu

Inne materiały dotyczące książki 1Q84. Tom 1

Haruki Murakami. Japoński pisarz przyzwyczaja czytelników do Japonii bez kimon
Publicystyka
Remigiusz Koziński - awatar
Remigiusz Koziński
28

Haruki Murakami. Japoński pisarz przyzwyczaja czytelników do Japonii bez kimon

Murakami pisze o jazzie, baseballu, życiu w wielkim mieście, alienacji, seksie i studenckich buntach. Próżno szukać u niego, tak jednoznacznie kojarzonych z Japonią – samurajskich mieczy, kimon, kultu męskości. Może dlatego, że gdy wielki japoński poeta i prozaik Yukio Mishima popełniał rytualne seppuku po nieudanym zamachu stanu – Haruki Murakami miał dwadzieścia jeden lat… To wiek, w którym zapadają decyzje. Nie zawsze świadome.
Zobacz więcej treści

Cytaty z książki 1Q84. Tom 1

Więcej

Jeżeli uda się pokochać choć jedną osobę, to życie ma sens. Nawet jeśli nie można być z tym człowiekiem.

Jeżeli uda się pokochać choć jedną osobę, to życie ma sens. Nawet jeśli nie można być z tym człowiekiem.

Haruki Murakami 1Q84. Tom 1 Zobacz więcej

Bo wiesz, ja
wśród powieści najbardziej cenię te, których nie mogę do końca zrozumieć. To, co potrafię
zrozumieć, ani trochę mnie nie interesuje. To oczywiste, nie? Prosta sprawa.

Bo wiesz, ja
wśród powieści najbardziej cenię te, których nie mogę do końca zrozumieć. To, co potrafię
zrozumieć, ani trochę mni...

Rozwiń
Haruki Murakami 1Q84. Tom 1 Zobacz więcej

Często zadawała sobie pytanie, co to znaczy być wolnym. Czy nawet jeżeli uda nam się wydostać z jednej klatki, okazuje się, że znaleźliśmy się w innej, większej?

Często zadawała sobie pytanie, co to znaczy być wolnym. Czy nawet jeżeli uda nam się wydostać z jednej klatki, okazuje się, że znaleźliśmy s...

Rozwiń
Haruki Murakami 1Q84. Tom 1 Zobacz więcej
Więcej