Dziedzictwo średniowiecza. Mity i rzeczywistość

Jedna z ostatnich prac naukowych Mistrza polskiej mediewistyki. Wielka i wszechstronna wiedza, od ksiąg sądowych po historiozofię. Dobry układ treści pozwala na pozyskanie sporej wiedzy z różnych dziedzin w ramach historii średniowiecza. Polecam.

Jedna z ostatnich prac naukowych Mistrza polskiej mediewistyki. Wielka i wszechstronna wiedza, od ksiąg sądowych po historiozofię. Dobry układ treści pozwala na pozyskanie sporej wiedzy z różnych dziedzin w ramach historii średniowiecza. Polecam.

Pomysł zdarzenia mitów o średniowieczu i rzeczywistości średniowiecznej jest świetny. Szczególnie że epoka ta obrosła licznymi i różnorodnymi mitami - od romantycznych o wojownikach i zamkach po te mniej przyjemne o brudzie, smrodzie i odchodach na ulicach.

Książka skierowana do odbiorcy popularnego nie jest najlżejszą pozycją, jaką znajdziemy w księgarni, jej lektur wymaga skupienia i uwagi.

Samsonowicz jest naukowcem i to w tej książce widać.

Myślę, że to pozycja z ogromnym i nieco niewykorzystanym potencjałem.

Pomysł zdarzenia mitów o średniowieczu i rzeczywistości średniowiecznej jest świetny. Szczególnie że epoka ta obrosła licznymi i różnorodnymi mitami - od romantycznych o wojownikach i zamkach po te mniej przyjemne o brudzie, smrodzie i odchodach na ulicach.

Książka skierowana do odbiorcy popularnego nie jest najlżejszą pozycją, jaką znajdziemy w księgarni, jej lektur...

W książce "Dziedzictwo średniowiecza" H. Samsonowicz konfrontuje wieki średnie istniejące w powszechnym wyobrażeniu z tymi, które naprawdę stanowią pewną epokę w dziejach Europy. Krótko rzecz ujmując owe podtytułowe "mity i rzeczywistość". Narracja ma charakter popularyzatorski, choć przypisów do literatury przedmiotu jest dużo. Poszczególne rozdziały opowiadają o chronologicznych granicach epoki, dziejach refleksji nad średniowieczem, ale także o takich zagadnieniach jak społeczeństwo stanowe, czy piśmiennictwo. Bardzo dobry jest rozdział o znajomości średniowiecza we współczesnej Polsce, daje do myślenia.

W książce "Dziedzictwo średniowiecza" H. Samsonowicz konfrontuje wieki średnie istniejące w powszechnym wyobrażeniu z tymi, które naprawdę stanowią pewną epokę w dziejach Europy. Krótko rzecz ujmując owe podtytułowe "mity i rzeczywistość". Narracja ma charakter popularyzatorski, choć przypisów do literatury przedmiotu jest dużo. Poszczególne rozdziały opowiadają o...

Dobre

Dobre

"Dziedzictwo średniowiecza" miało na celu zderzenie popularnej wiedzy (i niewiedzy) o średniowieczu z tym, co faktycznie o nim wiadomo. Zacząć trzeba oczywiście od tego z czym przeciętnemu Polakowi kojarzy się średniowiecze: chrzest Polski, bitwa pod Grunwaldem, unia z Litwą, Zawisza Czarny i niewiele więcej. Samsonowicz tłumaczy więc spokojnie kiedy się średniowiecze zaczyna a kiedy kończy, jak postrzegano średniowiecze w kolejnych późniejszych okresach, co przetrwało z tamtej epoki do naszych czasów.

Drugą kwestią, chyba bardziej intrygującą, są stereotypowe wyobrażenia o średniowieczu. I tak Samsonowicz rozprawia się z mitem o średniowiecznej jednolitości etnicznej - przedstawia nie tylko wiekową przynależność regionów obecnej Polski do obcych państw, ale też sprowadzanie obcych osadników i nadawanie im wielu swobód stawiając w o wiele lepszej sytuacji niż rodzima ludność (dzisiejsze ulgi podatkowe dla zagranicznych hipermarketów to pikuś),współegzystencję w miastach przeróżnych liczbnych nacji i ich partycypację we władzach. Innym mitem jest brak mobilności i Samsonowicz rozprawia się z nim opisując zarówno dalekosiężne wyprawy handlowe, wojny i podboje rozległych obszarów, ale też pielgrzymki biedoty i tułaczki chłopów w poszukiwaniu lepszego życia. Historyk żywo zaprzecza również przekonaniu o braku możliwości awansu społecznego - kariera w stanie duchownym była otwarta dla wszystkich, awansować można było też poprzez karierę w zawodzie a dokumenty świadczą, że pochodzący z niższych warstw odnajdywali się też w strukturach władzy.

Podsumowując uważam, że potencjał książki został jednak gdzieś zmarnowany. Sam pomysł jest świetny a zderzenie naszych wyobrażeń ze średniowieczną rzeczywistością może być literacką mieszanką wybuchową, ale Samsonowicz nie stara się zdumiewać - pisze rzeczowo, lecz raczej chłodno, bez zbędnego rozbudzania emocji. Odbiorcą ma być czytelnik nastawiony na literaturę popularnonaukową, ale treść w żaden sposób nie jest uatrakcyjniona - podział na osiem rozdziałów bez podrozdziałów, ramek, wstawek i zero ilustracji.

"Dziedzictwo średniowiecza" miało na celu zderzenie popularnej wiedzy (i niewiedzy) o średniowieczu z tym, co faktycznie o nim wiadomo. Zacząć trzeba oczywiście od tego z czym przeciętnemu Polakowi kojarzy się średniowiecze: chrzest Polski, bitwa pod Grunwaldem, unia z Litwą, Zawisza Czarny i niewiele więcej. Samsonowicz tłumaczy więc spokojnie kiedy się średniowiecze...