Mea culpa

Pomiędzy sceną a codziennością PRL-u, czyli recenzja czwartego już tomu książki pt. „Mea culpa” autorstwa Barbary Rybałtowskiej. Kiedy bierzemy do ręki czwarty tom sagi, mamy poczucie powrotu do starych znajomych, i mówię/piszę całkiem poważnie bo jak wytłumaczyć przywiązanie do naszych bohaterów, kiedy czekasz na kolejne tomy na kolejne losy oraz to jak skończy się dana sytuacja, a co najważniejsze, jakie będą konsekwencje podjętych decyzji. Jednym słowem, czekamy na to jak na wiadomości od przyjaciela, kogoś z rodziny. Autorka przyzwyczaiła nas już do tego, że losy Zofii i jej córki Kasi to nie jest tylko suchy zapis faktów, ale żywa pulsująca emocjami opowieść.
„Mea culpa” przenosi nas w lata 50. i 60. XX wieku, czas, który z jednej strony kojarzy się z szarością PRL-u, a z drugiej, z niesamowitą energią ludzi, którzy po wojnie chcieli po prostu normalnie żyć i kochać. Takie książki pokazują, w jakich czasach przyszło żyć naszym dziadkom czy rodzicom. Chcąc nie chcąc zaczynamy weryfikować, co mamy, a czego nie mieli nasi rodzice itp. Jeśli chcecie wiedzieć, o czym jest ta część? Uwaga, spojler. Główną bohaterką tego tomu staje się dorosła już Kasia. To postać, którą polubiliśmy za jej determinację i talent. Książka skupia się na trudnych wyborach i ich konsekwencjach. Kasia musi zmierzyć się z bolesnymi wydarzeniami w życiu osobistym, które wywracają jej świat do góry nogami. Autorka wspaniale pokazuje, że sukces zawodowy i blask reflektorów nie zawsze idą w parze ze szczęściem w domu.
Życie w Polsce na przełomie tych lat było pełne kontrastów. Z jednej strony panowała wszechobecna polityka i absurdy socjalizmu kolejki, braki w sklepach i poczucie, że władza patrzy każdemu na ręce. Z drugiej strony ludzie potrafili czerpać radość z drobiazgów jak np. ze wspólnej kawy, z sukcesu polskiej kultury czy z bliskości rodziny. Rodzina dla bohaterki jest fundamentem, który pozwala przetrwać najgorsze burze. Autorka świetnie oddała ten specyficzny klimat „małej stabilizacji”, gdzie pod powierzchnią spokoju kryły się dramaty i niewypowiedziane sekrety.
Według mnie największą siłą tej części jest jej autentyczność. Autorka pisze prosto, bez zbędnych upiększeń, ale z ogromnym wyczuciem. Nie znajdziecie tu skomplikowanych metafor, które trzeba czytać po pięć razy, by je zrozumieć. To literatura, która trafia prosto w serce, bo opowiada o rzeczach uniwersalnych o miłości, poczuciu winy, o stracie i o tym, że zawsze trzeba iść naprzód, nawet gdy nogi odmawiają posłuszeństwa. Ludzie mierzyli się z biedą i absurdami systemu, ale jednocześnie budowali silne więzi społeczne i rodzinne, które dawały im oparcie. Był to czas powolnego wychodzenia z traumy wojennej, w którym młode pokolenie, takie jak Kasia, starało się realizować marzenia mimo szarych realiów PRL-u. Biorę se za piąty tom a was zachęcam do poznania naszych wspaniałych bohaterek.

Pomiędzy sceną a codziennością PRL-u, czyli recenzja czwartego już tomu książki pt. „Mea culpa” autorstwa Barbary Rybałtowskiej. Kiedy bierzemy do ręki czwarty tom sagi, mamy poczucie powrotu do starych znajomych, i mówię/piszę całkiem poważnie bo jak wytłumaczyć przywiązanie do naszych bohaterów, kiedy czekasz na kolejne tomy na kolejne losy oraz to jak skończy się dana...

Kontynuacja historii Zofii i jej córki Kasi. Akcja rozgrywa się w Polsce na przełomie lat 50. i 60., w pierwszych latach PRL-u. Opowieść przywołuje klimat epoki wraz z jej absurdami. Kasia odbywa podróż na Daleki Wschód z zespołem Mazowsze, a dramatyczne zdarzenia w życiu osobistym wywracają jej świat do góry nogami...
W tej części bohaterkom książki przyjdzie się zmagać z licznymi tragicznymi wydarzeniami w ich życiu . Kasia pełna radości , talentu i wchodząca w dorosłe życie po poślubieniu tego jedynego , ma mnóstwo
zajęć i przysłowiowo nie wie w co wsadzić ręce ... Młody , przystojny mąż jest całym jej światem , który wspiera pasje i zainteresowania żony . Mogłoby się wydawać , że po trudach jakie przeszła dziewczyna będąc dzieckiem teraz tylko cud, miód i malina .... Niestety los bywa przewrotny i doświadcza Kasię w najgorszy możliwy sposób .

Kontynuacja historii Zofii i jej córki Kasi. Akcja rozgrywa się w Polsce na przełomie lat 50. i 60., w pierwszych latach PRL-u. Opowieść przywołuje klimat epoki wraz z jej absurdami. Kasia odbywa podróż na Daleki Wschód z zespołem Mazowsze, a dramatyczne zdarzenia w życiu osobistym wywracają jej świat do góry nogami...
W tej części bohaterkom książki przyjdzie się zmagać z...

Polecam bardzo. Wspaniała saga.

Polecam bardzo. Wspaniała saga.

Kolejna część sagi. Pierwsze lata PRL-u, przełom 50. i 60. Kasia poślubiła Piotra. Kocha go nad życie. Kiedy wspierając koleżankę Krysię jedzie z nią na przesłuchanie do zespołu Mazowsze okazuje się, że ona właśnie zrobiła wrażenie na jurorach. Spotyka się z Mirą Zimińską. Piotr jej nie ogranicza, Kasia dostaje się do Mazowsza i wraz z zespołem wyjeżdża na turnee na Daleki Wschód. W tym czasie pisze pamiętni aby Piotr mógł przeczytać to wszystko co ona widziała i czego doświadczała. Wraca do domu szczęśliwa. Już teraz będzie z Piotrem, ale ...

Kolejna część sagi. Pierwsze lata PRL-u, przełom 50. i 60. Kasia poślubiła Piotra. Kocha go nad życie. Kiedy wspierając koleżankę Krysię jedzie z nią na przesłuchanie do zespołu Mazowsze okazuje się, że ona właśnie zrobiła wrażenie na jurorach. Spotyka się z Mirą Zimińską. Piotr jej nie ogranicza, Kasia dostaje się do Mazowsza i wraz z zespołem wyjeżdża na turnee na Daleki...

Niektóre książki czyta się jak powieści, inne – jak wspomnienia cudzej duszy. „Mea culpa” Barbary Rybałtowskiej to jedno i drugie naraz. To powrót do świata, który pachnie wilgotnym drewnem, kurzem PRL-owskich biur i perfumami kobiet, które musiały być silniejsze, niż pozwalała na to rzeczywistość.

Zofia i Kasia to duet, który powinien trafić na karty podręczników o kobiecej determinacji. Matka – z przeszłością, która nauczyła ją przetrwania. Córka – z przyszłością, która wciąż jest wielką niewiadomą. I oto nadchodzi czas, gdy historia znów stawia je w ogniu prób. Polska lat 50. i 60. to nie jest świat delikatnych sentymentów – to rzeczywistość, w której absurd miesza się z dramatem szybciej niż herbata z fusami w szklance z metalowym koszyczkiem.

Najbardziej uderzyła mnie w tej powieści podróż Kasi na Daleki Wschód. Nie tylko fizyczna, ale i wewnętrzna. To więcej niż wyjazd z zespołem Mazowsze – to wyłamanie się z ram, w których świat chciał ją zamknąć. Bo jak się okazuje, nawet taniec i śpiew nie zawsze mogą być niewinne, gdy polityka patrzy przez ramię.

Jednak nie tylko egzotyczne wojaże sprawiają, że ta książka jest tak magnetyczna. To także opowieść o miłości, która nie wybiera odpowiednich momentów, o decyzjach, które mogą zmienić wszystko, i o poczuciu winy, które potrafi być równie ciężkie jak betonowa płyta Pałacu Kultury.

Rybałtowska pisze tak, że czytelnik czuje się, jakby znalazł się w samym sercu tamtej epoki – bez prawa głosu, ale z przywilejem obserwowania. To nie jest grzeczna, nostalgiczna opowiastka o dawnych czasach. To żywa, pulsująca emocjami historia, która pokazuje, że PRL był nie tylko szary, ale i pełen krzykliwych barw – tych, które trzeba było ukrywać. Czytając „Mea culpa”, czułam się, jakbym podróżowała w czasie – z jednej strony chłonęłam atmosferę PRL-u, z drugiej przeżywałam osobiste dramaty bohaterów, których losy wciągnęły mnie od pierwszej do ostatniej strony.

Nie czytaj tej książki, jeśli chcesz lekkiej rozrywki. Czytaj ją, jeśli chcesz poczuć, jak to jest żyć w czasach, gdy wszystko było pod górę.

Niektóre książki czyta się jak powieści, inne – jak wspomnienia cudzej duszy. „Mea culpa” Barbary Rybałtowskiej to jedno i drugie naraz. To powrót do świata, który pachnie wilgotnym drewnem, kurzem PRL-owskich biur i perfumami kobiet, które musiały być silniejsze, niż pozwalała na to rzeczywistość.

Zofia i Kasia to duet, który powinien trafić na karty podręczników o...

7/10

7/10

W czwartej części Sagi przestawione zostały losy Kasi, która dzięki swoim zdolnościom (ale też z przypadku) wstąpiła do zespołu „Mazowsze”. Ten moment w jej życiu obfituje w liczne podróże po całym świecie. Dziewczyna poznaje też swoją wielką miłość i bierze szybki ślub. Warto wspomnieć, że wyrosła na piękną, mądrą i perfekcyjną kobietę (także otwartą i trochę naiwną),ale dorosłość niesie za sobą także trudne wybory, a długie wyjazdy wiele zmian..
Spotykamy się zarówno z pozytywnymi, jak i smutnymi chwilami. Zakończenie jest naprawdę zaskakujące, może nawet aż za bardzo…

Saga robi na mnie ogromne wrażenie. Język jest prosty i ciepły, dzięki czemu strony lecą jak szalone. Wywołuje emocje, podczas których stale kibicuję naszym bohaterom. Ciekawym aspektem jest całe tło powieści, w którym poznajemy rzeczywistość „wolnej” Polski.

W czwartej części Sagi przestawione zostały losy Kasi, która dzięki swoim zdolnościom (ale też z przypadku) wstąpiła do zespołu „Mazowsze”. Ten moment w jej życiu obfituje w liczne podróże po całym świecie. Dziewczyna poznaje też swoją wielką miłość i bierze szybki ślub. Warto wspomnieć, że wyrosła na piękną, mądrą i perfekcyjną kobietę (także otwartą i trochę naiwną),ale...

Rzadko która książka doprowadza mnie do łez... Polecam całą serię.

Rzadko która książka doprowadza mnie do łez... Polecam całą serię.

Dalsza część sagi - bardzo wiele wątków - niektóre mogłyby posłużyć na oddzielną książkę - jak np. życiorys pani Mai. Trochę przegadane i przedobrzone, ale i tak mnie wciągnęło. Zakończenie... cóż, nie będę zdradzać... ale dla mnie zbyt ostre...

Dalsza część sagi - bardzo wiele wątków - niektóre mogłyby posłużyć na oddzielną książkę - jak np. życiorys pani Mai. Trochę przegadane i przedobrzone, ale i tak mnie wciągnęło. Zakończenie... cóż, nie będę zdradzać... ale dla mnie zbyt ostre...

Piękna i bardzo wzruszająca IV część cyklu.
W prostym i łatwym w odbiorze przez czytelnika stylu, autorka tym razem skupiła się na karierze Kasi, córce Zosi.
Wciągnęła mnie jej historia na przełomie lat 50
i 60-ych, w czasach absurdów komunistycznych.
Kasia, dzięki wielu swoim zdolnościom została członkiem zespołu "Mazowsze"
i wspólnie z nim odbywała długie tournee po świecie.
Miała też szczęście trafić na swoją wielką miłość...

Piękna i bardzo wzruszająca IV część cyklu.
W prostym i łatwym w odbiorze przez czytelnika stylu, autorka tym razem skupiła się na karierze Kasi, córce Zosi.
Wciągnęła mnie jej historia na przełomie lat 50
i 60-ych, w czasach absurdów komunistycznych.
Kasia, dzięki wielu swoim zdolnościom została członkiem zespołu "Mazowsze"
i wspólnie z nim odbywała długie tournee po...