Lola: Tajna misja

Książka mi się bardzo spodobała i mimo braku czasu przeczytałam ją bardzo szybko :) Ale nie dlatego że była nudna i chciałam się jej pozbyć, ona była po prostu bardzo wciągająca. Pokazuje jak trudne jest życie gwiazdy i jej rodziny. Sama nie wiem co więcej pisać jest po prostu warta przeczytania. POLECAM

Jest ich pięć dziewczyn, mają jeden cel założyć własny zespół w ,którym chcą śpiewać to jest ich wielkie marzenie, chcą to spełnić, każda z nich ma inny pomysł na to. Karolina to wzorowa uczennica, Sara to zbuntowana fanka metalu. Lena ma genialny głos,którym zachwyca, a Agata choć przyciąga uwagę swym wyglądem i budzi sympatię spontanicznym i nieco hałaśliwym sposobem swojego bycia. Jeszcze jest Iza, która była od dziecka wychowana na gwiazdę. Czy uda się Przemkowi sprostać temu poprowadzić dziewczyny do sukcesu, żeby za istniały na wielkiej scenie. Jest to książka z gatunku młodzieżówki fajna, lekka i przyjemna w odbiorze zrelaksowałam się przy niej i oderwałam od wszystkiego. Katarzyna Majgier napisała super książkę, wciąga naprawdę do czytania poprawia humor. Z przyjemnością przeczytałam spędziłam miłe chwile przy książce.

Ta część opowieści o Penderwickównach jeszcze bardziej mi się podobała niż pierwsza, a to dlatego, że ich przygody rozgrywały się w ich naturalnym środowisku, czyli domu: na ulicy Gardam, wśród (starych i nowych!) sąsiadów, w szkole. Wartko napisane, ciepłe historyjki, pełne szacunku dla dziecięcej fantazji i indywidualności poszczególnych bohaterek (stąd fajny zabieg pisania każdego rozdziału z perspektywy każdej siostry osobno). Takie książki to miód na serce!

Kolejna przygoda Loli i jej przyjaciół. Tym razem oprócz Loli główną rolę odgrywa tu jej nowy zwierzak, a właściwie zwierzaki – kotek i koza. Ta część była dla mnie wyjątkowa śmieszna, ze względu na komiczny wątek poszukiwania domu dla kozy. Zastawiałam się, czy takie sytuacje przeszłyby w realnym życiu z takimi skutkami. Mimo wszystko Lola i Raszka miały masę pomysłów i w najgorszych momentach zachowywały pozytywne myślenie. Pomoc starszej osobie i spotkanie przyjaciółek po latach, a również krótkie nawiązanie do wojny. Książka warta przeczytania. Polecam.

Książka jest fajna. Na początku nudna (jak każda inna) Ciekawiej robi się, jak Danni i Sam dowiadują się że mają dziadka od strony jej zmarłego ojca. Ogólnie polecam książkę osobom w wieku 10-13 lat. Starsze osoby nie miały by tu czego szukać .. (Oczywiście moje zdanie ;p)

W tej części Lola zajmuje się tym, co kiedyś mnie bardzo interesowało - dziennikarstwem. Robienie wywiadów, pisanie artykułów... Jednak na jej drodze znowu pojawiają się kłopoty, które musi pokonać. Miłość, przyjaźń, podejmowanie ważnych decyzji - to wszystko znajduje się w tej książce. Przygody Loli są świetne, a książka napisana w lekki sposób więc przyjemnie się czyta. Polecam :)

Miejsce akcji: stary, tajemniczy dworek w miotanej deszczami Anglii. Już samo to powinno wystarczyć za zachętę, aby tę książkę przeczytać. Czy bowiem istnieje lepsze miejsce akcji niż pełen sekretów i setek drzwi dwór w okolicy, o której pewnie nikt nawet nie słyszał? Taką właśnie okolicą w powieści Newbery jest Słota, niedaleko której znajduje się stary dwór o tajemniczej nazwie Jezioro Samotnia. Pewnego deszczowego dnia przyjeżdżają do niego dwunastoletnia Beta Furlong z matką, Morag. Mama dziewczynki ma objąć w dworze posadę kucharki, Beta zaś poznaje wszystkich jego mieszkańców: Willa - ogrodnika, Davy'ego - jego syna, panią Crump - babcię tegoż, starego Jacka Doughty'ego oraz zarządcę dworu, Finnigana. Właścicielem dworu jest lord Rupert Evershall, jednak, jak się okazuje, oprócz Finnigana nikt nigdy nie widział ani jego, ani jego żony Angel, ani też córki Grety. Wkrótce mają jednak wrócić, a wszystko zostaje na ten powrót przygotowane. Davy jednakże twierdzi, że już wielokrotnie mieli przyjechać, a do tej pory jeszcze tego nie zrobili... Co tak naprawdę stało się z lordem Rupertem, a przede wszystkim z Gretą? Czy oni w ogóle istnieją? A może już nie żyją? Zagadkę będzie próbowała rozwiązać Beta. Największą zaletą powieści jest jej atmosfera. Książka wciąga czytelnika w swój świat, świat tajemniczego dworu i nie mniej tajemniczych ludzi. Zagadka również poprowadzona jest doskonale, w ciekawy sposób. Powieść czyta się świetnie nawet, jeśli zna się już ją na pamięć. A minusy? Jest jeden. Wywaliłabym dwa ostatnie rozdziały, są zupełnie niepotrzebne, psują efekt. Polecam! Bardzo dobra książka, świetna rozrywka i świetna atmosfera. Okładka też śliczna (z brokatem!),chociaż może bez tego domku na dole, który w niczym nie przypomina dworu opisanego w książce. https://arnikaczyta.blogspot.com/2018/07/linda-newbery-jezioro-samotnia.html

Wypożyczyłam z biblioteki - i to był jeden z moich najlepszych książkowych wyborów! Wakacje Karoliny oraz jej szalonej babci obfitują w wiele niesamowitych, ale i szalonych, przezabawnych przygód z wątkiem kryminalnym w tle. Wciąga i bawi przez długi czas. Rewelacyjna lektura, podobnie jak pierwsza część!

Są też dwa filmy, pierwszy z nich jest na podstawie książki, lecz drugi opowiada już całkiem inną historie, nie mająca nic wspólnego z drugim tomem serii. Nie będę się rozpisywać i powiem wprost, książki bardzo fajnie napisane, dużo się w nich dzieje i są ciekawe oraz wciągające. Mimo to są o lekkim, przyjemnym charakterze, które dobrze i miło się czyta, ale intrygują czytelnika. Mimo że początek jest troszkę niemrawy to książka przypadła mi do gustu.

Czytałam ją 3 lata temu, mimo tego pamiętam ją bardzo dobrze. Miałam wtedy 10 lat, więc książka o znęcaniu się po prostu mną wstrząsnęła. Paula, spokojna dziewczyna, która pada ofiarom znęcania się. Nie pamiętam dokładnie imion tych, powiedzmy, złych dziewczyn było ich chyba trzy. 3:1 ni za bardzo trafnie. Była jeszcze przyjaciółka Pauli Maxie, która w najgorszym momencie musiała wyjechać.

Zapracowani rodzice, małe kłopoty finansowe na widnokręgu, pierwsza miłość, mały wakacyjny romans, pokonywanie własnych słabości i swojej nieśmiałości, chęć imponowania i akceptacji, kochająca babcia i rodzice spełniający największe marzenie , a do tego internetowa znajomość, nowe technologie, zderzenie bogactwa (jeśli tak można powiedzieć o klasie średniej) i biedy (rodzina z kilkoma dziećmi posiadająca niewielkie dochody, czyli standard w naszym kraju) – to wszystko w jednej książce o Monice, która właśnie dostała się do gimnazjum, więc jest już na tyle dużą i odpowiedzialną dziewczyną, by mieć psa, a którym będzie mogła przebywać i rozmawiać oraz opiekować się nim. Nowa szkoła, młode zwierzę, starzy i nowi znajomi staną się codziennością pełną problemów, które są częścią świata nastolatków, przez co fabuła może wydawać się oklepana. Bohaterowie są często tacy jak czytelnicy, do których książka jest adresowana: pełni sprzecznych uczuć, zagubienia, złości na świat, infantylnych zachowań i niespodziewanych wybuchów radości. Jest to świat, który gimnazjaliści znają z amerykańskich seriali kierowanych do nich (trochę w nich złośliwości i braku zrozumienia norm społecznych). Całość można podsumować wejściem we wiek, w którym burza hormonów sprawia, że młodzi ludzie zaczynają nas irytować. Z pogodnych i przyjaznych dzieci stają się kapryśnymi nastolatkami, które nie bardzo wiedzą, czego chcą, ale i tak za wszelką cenę postawią na swoim, a dorosłych uznają za przeszkody do realizacji własnych celów. „K@jamoko” to świat nastolatków i to oni powinni ocenić, czy ta książka podoba im się. Myślę, że wielu gimnazjalistom problemy głównej bohaterki mogą być bliskie. Wielkim plusem jest obecność technologii (większość książek dla młodzieży ciągle osadza bohaterów w zacofanej komunie, kiedy niczego nie było, a radio i telewizja należały do niesamowitych odkryć zapewniających rozrywkę). Myślę, że dorosłym ta książka pozwoli spojrzeć na świat swoich dzieci nieco innym okiem. Przecież one nie są takie poważne jak nam się wydaje czy tak strasznie złe i wymagające. Po prostu przeżywają życie nieco inaczej niż my i właśnie o tym jest książka. Książkę polecam młodzieży od dwunastego do piętnastego roku życia.

Niech się stanie, niech się odstanie, niech się skończy, niech się zacznie, niech się polepszy, niech... Zaklinanie rzeczywistości. Myślenie życzeniowe. Znacie? Takie zaklęcia na plaży stosuje dwójka nastoletnich bohaterów książki "Morskie zaklęcia" Cathy Cassidy. Zaklinają sprawy ważne i mniej ważne. Okładka trochę cukierkowa, początek dość infantylny, a to książka o bardzo trudnych tematach! Wśród nich przemoc szkolna, depresja, samookaleczanie. Wrażliwość, inność, wyrażanie siebie, niezrozumienie, złe relacje, pierwsza miłość, niełatwe dzieciństwo, porzucenie, sieroctwo. Autorka jest mistrzynią prowadzenia akcji i przykuwania uwagi! W historyjkę o trzech kociętach uratowanych przez dwie przyjaciółki wplotła tak wiele, tak naturalnie, jakby przypadkiem. A potem walnęła obuchem! Końcówka mnie zmroziła. Co byś zrobił, gdybyś wiedział? Autorka jest mistrzynią tworzenia postaci! Wszyscy nastoletni bohaterowie są tacy autentyczni. Nawet dwulicowość jednego z nich wydaje się na miejscu. Ale i dorośli zasługują na uwagę: despotyczny dyrektor, niecodzienni rodzice zastępczy, empatyczna plastyczka. Ważna, dobra książka! Polecam młodszym nastolatkom i nie tylko! https://bajdocja.blogspot.com/2021/10/morskie-zaklecia.html

Sympatyczna książka o przygodach wakacyjnych bystrej Danusi, jej siostry i mamy. Trochę w stylu Chmielewskiej i jej przygód o Teresce i Okrętce. Dla młodych czytelników pewnie rzeczy mogą być niezrozumiałe, choćby policjant wysiadający z... poloneza czy możliwość biwakowania bez oglądania się na kemping. Mogą jednak poczytać, jak ich babcie podróżowały, a policja (właściwie milicja) łapała gangsterów.

Czuję, że będzie to jedyna książka, której kiedykolwiek przyznam tak wysoką ocenę, a otrzymuje ją, ponieważ, jeśli dobrze kojarzę, to przeczytałam ją w czwartej klasie podstawówki. Nigdy nie byłam zapalonym molem książkowym, to była pierwsza dłuższa książka, po którą sama z siebie sięgnęłam i pożarłam ją okropnie szybko. Urzekająca historia, wszystkie obrazy w niej malowane po prawie dziesięciu latach dalej istnieją i żyją w mojej głowie, pamiętam przejęcie, grozę, płacz, kibicowanie Storm (jeśli dobrze pamiętam),podziwianie jej charakteru, zachwycanie się jej relacjami z rodziną, każdym nowym bohaterem. Wywarła na mnie ogromne wrażenie i wpływ, nawet jako tak mała dziewczynka podczas poznawania jej świata i światopoglądu skłaniała mnie do ogromnych refleksji, cierpienia, współczucia, empatii. Pięknie oddane wartości, uczucia, zróżnicowane kobiece postaci, mimo tego, że można było odczytywać ją bawiąc się w znajdywanie nawiązań do ukochanych bajek, to najważniejszym powiązaniem z nimi było przedstawienie ich w prawdziwym świecie dziewczynki, która nie przeżyje tylko jednej z tych historii, to nie jest jej cały świat, ona ma misję, musi znaleźć rozwiązania na prawdziwe problemy dotykające ją i jej rodzinę. Ta książka pięknie pokazuje jak nawet najmniejsze dzieci muszą zmagać się z trudnościami, mają w sobie poczucie walki, empatię, nie są tak beztroskie jak dorośli próbują je przedstawić. Staczają własne bitwy i są w pełni świadome własnego istnienia, świata, który je otacza i okrutności z jakimi muszą się zmierzyć. Nie wiem czy zdołam powrócić do niej, spróbować zinterpretować jeszcze raz świat, w którym się kiedyś zakochałam, zostałam, w pewnym sensie mnie ukształtował. Nie wiem czy te kolejne dziesięć lat życiowego doświadczenia nie przeszkodzą mi w ponownym spojrzeniu na wszystko oczami dziecka. Ale jestem ogromnie wdzięczna tej książce za pokazanie mi świata niejednoznacznego, skomplikowanego, w końcu opisanego. Pomogło mi to zrozumieć mój własny.

"Dizzy" Cathy Cassidy to wzruszająca opowieść o potrzebie przynależności do rodziny i bycia kochanym. Książka jest pierwszoosobową opowieścią 12-letniej Dizzy o wielkiej tęsknocie i... rozczarowaniu. Matka porzuciła malutką Dizzy 8 lat wcześniej. A teraz wróciła i porwała ją ustatkowanemu ojcu, wyrwała ze szkoły i szarej codzienności i zaoferowała barwne przygody w hipisowskiej społeczności. Odzyskana po latach matka fascynuje Dizzy. Wytęskniona, ale i nietuzinkowa, charyzmatyczna. W dodatku pokazuje ciekawe życie imprezowe. Cóż z tego, że nieprzewidywalne i czasem nielegalne? "Jest piękna i tajemnicza, mam wrażenie, że jej nie znam. Jest niska, szczupła, ma brązową skórę. Tańcząc odrzuca do tyłu ogoloną głowę, zamyka oczy i otwiera usta. Kolczyk w jej brwi połyskuje w świetle kilkunastu lampionów z bibuły. Wywija rękami, wygina się i obraca. Jest niesamowita, ekscytująca i nieobliczalna. Ma tyle energii, że mogłaby przez tydzień kręcić całym festiwalem." "Moja mama, trąba powietrzna, tańcząca królowa, stuprocentowa imprezowiczka." Ale wśród fajerwerków i nowych znajomych Dizzy zaczyna tęsknić za ojcem i dotychczasowym życiem. Książka opowiada o zderzeniu rzeczywistości z wyobrażeniami, o dorastaniu, odpowiedzialności, trosce, przyjaźni i zakochaniu. Czyta się szybko i trudno przerwać. Wciąga, budzi refleksje. I czułość. https://bajdocja.blogspot.com/2021/10/dizzy.html

Dziś chciałabym Wam opowiedzieć o wyjątkowej historii, i choć jest ona dedykowana nastolatkom, ja naprawdę świetnie się przy niej bawiłam. Przyznaję, że po ostatnich mrocznych lekturach, potrzebowałam takiej odskoczni, ponownie przeniosłam się w czasy swojego dzieciństwa, przypomniałam sobie swoje marzenia, niejednokrotnie się do nich uśmiechając i niedowierzająco kręcić głową... Tak, ja też chciałam być księżniczką, mi się nie udało, ale... w Oliwce znalazłam sporo z małej Ewelinki. Nastoletnia Oliwka to dziewczynka jakich wiele, tak przynajmniej zdaje się jej samej i wszystkim wokół. Dziewczynka, chodzi do szkoły, ma dwie przyjaciółki, podkochuje się w Szymonie i rywalizuje o jego względy z Zuzą zwana pieszczotliwie Zołzą. Nikt nie spodziewa się tego, że Oliwia pewnego dnia zostanie... księżniczką. A to za sprawą swego taty, który okazuje się być następcom tronu z rodu Jagiellonów. Jak to wpłynie na dotychczasowe życie całej rodziny i samej Oliwki? Czy Szymon zwróci na nią uwagę i w jaki sposób Apolinek chce zdobyć jej serce? Czy bycie księżniczką jest takie naprawdę fajne? Dlaczego Natalka zerwała internetową znajomość? Co stoi za rezygnacją z tronu, starszego brata Oliwi? Tego Wam nie zdradzę, ale powiem, że odpowiedzi na te wszystkie pytania znajdziecie na kartach tej przewrotnej historii. Tym razem autorka w zabawny sposób opisuje codzienne życie nastolatki, pokazuje, z jakimi problemami mierzą się nastolatkowie i co staje się ich priorytetami. Opowiada o pierwszych zauroczeniach, nowych nieznanych dotąd uczuciach- chociażby takich jak zazdrość, ale co najważniejsze nie wyśmiewa tego, a naprawdę stara się dotrzeć do świadomości młodego czytelnika i pokazać, że nie ten młody człowiek nie jest sam na świecie, a wokół są inni, którzy tak jak on mierzą się z podobnymi problemami takimi jak chociażby: brak samoakceptacji, poczucie niskiej wartości czy nieszczęśliwe zauroczenie. Otulając te wszystkie ważne tematy nutką czegoś magicznego, dosypując szczyptę blasku i blichtru, stwarza magiczną opowieść o dorastaniu i pragnieniu bycia kochanym i zauważanym... "Zapiski nastolatki..." to zabawna i lekka opowieść dla każdej dorastającej dziewczynki, pokazująca, że największą w życiu wartością są ludzie, którzy nas otaczają- nasza rodzina i przyjaciele. I choć czasami, jak to w życiu, bywają trudne momenty, to z każdej opresji można wyjść obronną ręką, a rodzina zawsze powinna trzymać się razem. Za te właśnie przesłania bardzo sobie cenię książki Barbary Wicher, bo pomimo lekkiego stylu, w jakich są one wszystkie napisane, ciągle uczą i pokazują dzieciom, co jest najważniejsze w życiu. Bohaterowie są niezwykle sympatyczni, łatwo zapałać do nich sympatią, są barwni i wyraziści. Wywołują uśmiech, nie sposób tu nikogo nie lubić. Nawet Łysy i Kudłaty wydają się sympatyczni (nie,, nie zdradzę co to za jedni ;) ) Książkę czyta się bardzo przyjemnie- podzielona jest ona na krótkie rozdziały, gdzie na początku każdego z nich umieszczony jest ważny cytat bądź sentencja. Okraszana kilkunastoma czarno- białymi ilustracjami. Jest dopracowana w najdrobniejszym szczególe. Napisana ładnym językiem, zrozumiała i co zaskakujące wciągająca i zaskakująca zakończeniem. Jestem bardzo ciekawa czy powstanie kiedyś kolejna część. Trzymam za to kciuki z całego serca. Czy polecam? Zdecydowanie tak. Fantastyczna opowieść o dziewczynce, która z dnia na dzień stała się księżniczką... i nie do końca jej się to spodobało. Każda dziewczynka będzie zachwycona, a i chłopcy odnajdą się w tej historii, bo przygód tu bez liku.

W tej części Lucy zmaga się z przeciwnościami losu. Poznaje gwiazdy filmu, które na początku nie zwracają na nią uwagi. Dopiero kiedy talent Lucy zostaje wykorzystany wszyscy zaczynają doceniać młodą aktorkę. Kolejne ciekawe przygody Lucy i jej przyjaciółek. Tą część jak i poprzednie przeczytałam z uśmiechem. Lekka książka na popołudnie.

Czytając czwarty tom serii kilka lat po przeczytaniu trzech poprzednich, czułam się jakbym spotkała się ze starymi, dawno niewidzianymi przyjaciółmi. Znowu mogłam pójść z kumplami na śmietnik, wysłuchać ich opowieści i poczuć się jakbym była tam z nimi :) Niesamowite uczucie :)

Ta książka to coś co czasem lubię sobie poczytać gdy jestem zmęczona grubymi tomiskami lub bardziej poważną literaturą.Wartka akcja ale nic specjalnego.Kilka razy mnie zaskoczyła,szczególnie jeśli chodzi o tate dziewczyn. :) Przeczytałam ją w ciągu jednego dnia.

Mam tą książkę w domu, kupiłam se ją i co jestem na początku . prawdę mówiąc początek jest fajny jak dla mnie, bardzo fajna jest w ogóle ta książka, ale po 14 roku życia i tak dalej ... nie polecam, ona jest do 13 roku życia dalej już nie polecam . Kupiłam ją po okładce i troszkę po streszczeniu, dlatego że ze streszczenia jaki tu pisze w tej książce nie da się zrozumieć . wiem tyle że Kate i Marylin są papuszki nierozłączki , no i jeszcze coś napewno ale nie bede pisać . Powiem coś więcej jak ją przeczytam ,ale nie dziwie się że innym się nie podoba, ponieważ mają więcej lat niż jest dopasowany wiek do tej książki wiem, bo mam 12 lat .I daje ocenę bardo dobrą