Po pogrzebie

Bardzo typowa Christie, nie wiem nawet co do tego dodać. Sporo bohaterów, z których można na spokojnie wybierać swojego podejrzanego, mój ulubiony detektyw i nietypowe rozwiazanie historii, na które po części udalo mi sie wpaść. Typowe pióro Christie dla osób lubiących te klimaty.

Bardzo typowa Christie, nie wiem nawet co do tego dodać. Sporo bohaterów, z których można na spokojnie wybierać swojego podejrzanego, mój ulubiony detektyw i nietypowe rozwiazanie historii, na które po części udalo mi sie wpaść. Typowe pióro Christie dla osób lubiących te klimaty.

Dobra książka o przygodach Herkulesa, podobało mi się, że na początku ktoś inny doszukuję się sprawy.

Dobra książka o przygodach Herkulesa, podobało mi się, że na początku ktoś inny doszukuję się sprawy.

„Po pogrzebie” to jedna z tych powieści A.Christie, które czyta się z rosnącym poczuciem niepokoju – nie dlatego, że akcja pędzi, ale dlatego, że napięcie sączy się powoli, niemal niezauważalnie. Dla mnie była to historia przede wszystkim o rodzinie: o urazach, przemilczeniach i pieniądzach, które potrafią obnażyć prawdziwe charaktery.
Punkt wyjścia jest pozornie prosty – po pogrzebie zamożnego mężczyzny jedna z krewnych rzuca mimochodem zdanie, że zmarły został zamordowany. To krótkie pytanie uruchamia lawinę wydarzeń. Kiedy kobieta wkrótce sama ginie, atmosfera robi się naprawdę gęsta. Wtedy na scenę wkracza Herkules Poirot – spokojny, uprzejmy, a jednocześnie bezlitośnie przenikliwy.
Słuchając tę książkę, miałem wrażenie, że Christie bawi się moimi przypuszczeniami. Kilkakrotnie byłem przekonany, że już wiem, kto stoi za zbrodnią – tylko po to, by kilka stron później zwątpić w swoje teorie. Autorka świetnie prowadzi czytelnika przez labirynt półprawd i rodzinnych tajemnic. Najbardziej uderzyło mnie to, jak zwyczajne rozmowy przy herbacie mogą być bardziej napięte niż niejedna scena pościgu.
Szczególnie poruszył mnie motyw kruchości relacji rodzinnych. W „Po pogrzebie” bliskość okazuje się często pozorem, a wspólna przeszłość – ciężarem. Christie pokazuje, że zbrodnia nie rodzi się w próżni; wyrasta z zazdrości, poczucia krzywdy, niespełnionych ambicji. To sprawia, że historia wydaje się zaskakująco realna.
Zakończenie było dla mnie satysfakcjonujące – zaskoczyło mnie, ale jednocześnie wszystko nagle stało się logiczne. To uczucie „jak mogłem tego nie zauważyć?” jest chyba tym, co w kryminałach Christie cenię najbardziej.
Dla mnie „Po pogrzebie” to nie tylko zagadka kryminalna, lecz także kameralny dramat o ludziach, którzy – choć spokrewnieni – wcale się nie znają. To książka, do której chętnie wraca się myślami jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę.
I na sam koniec wspomnę jeszcze o lektorze-Pan Krzysztof to Mistrz.Nie wyobrażam sobie nikogo innego w tej roli.

„Po pogrzebie” to jedna z tych powieści A.Christie, które czyta się z rosnącym poczuciem niepokoju – nie dlatego, że akcja pędzi, ale dlatego, że napięcie sączy się powoli, niemal niezauważalnie. Dla mnie była to historia przede wszystkim o rodzinie: o urazach, przemilczeniach i pieniądzach, które potrafią obnażyć prawdziwe charaktery.
Punkt wyjścia jest pozornie prosty –...

Po serii przeczytanych współczesnych autorów, powrót do królowej kryminały był naprawdę odświeżający. Śmierć dwóch członków rodziny w krótkim czasie, rzucona mimochodem uwaga i wszystko staje się niby bardziej, a jednak mniej jasne. Wojenka o spadek, dodaje pikanterii, jednocześnie odkrywa jacy są ludzie i jak są oceniani. Szczególnie kobiety, które są oceniane nie przez pryzmat swoich dokonań, a charakterów mężów. Niezastąpiony Hercules Poirot pojawia się w finale, jednak jego dedukcja jak zawsze - genialna.

Po serii przeczytanych współczesnych autorów, powrót do królowej kryminały był naprawdę odświeżający. Śmierć dwóch członków rodziny w krótkim czasie, rzucona mimochodem uwaga i wszystko staje się niby bardziej, a jednak mniej jasne. Wojenka o spadek, dodaje pikanterii, jednocześnie odkrywa jacy są ludzie i jak są oceniani. Szczególnie kobiety, które są oceniane nie przez...

Styl nie do podrobienia.

Styl nie do podrobienia.

Przeciętna. Nie zachwyciła mnie raczej. Ciężko się było połapać kto jest kim bo udział w wydarzeniach bierze aż ponad 10 osób. Wyjątkiem, którego często u Agathy nie spotykam, był morderca- nie członek rodziny a ktoś ze służby! Zbrodnia prymitywna. Choć samo wykonanie i pomysł już nie. Sprytna to jest kobieta! Motyw bardzo częsty– pieniądze. Przyznam, że podejrzewałam spadkobierców Richarda a tu proszę. Dziwna mieszanka ludzi. Cora wydawała się ciekawa ale się okazało, że Cora to nie Cora... To prowadzi do wniosku, że w takich książkach i w ogóle w takich sprawach niczego, absolutnie niczego, nie można brać za pewnik. Tożsamość, śmierć, obecność, logika. To wszystko może być złudnym wrażeniem. Nie podobało mi się tutaj dochodzenie. Za mało szczegółów, tak jakbym patrzyła na to z boku a nie brała udział. Pośpieszne zakończenie. Lubię docierać do prawdy kawałek po kawałku. Tu tego zabrakło. Oby w następnej było lepiej!

Przeciętna. Nie zachwyciła mnie raczej. Ciężko się było połapać kto jest kim bo udział w wydarzeniach bierze aż ponad 10 osób. Wyjątkiem, którego często u Agathy nie spotykam, był morderca- nie członek rodziny a ktoś ze służby! Zbrodnia prymitywna. Choć samo wykonanie i pomysł już nie. Sprytna to jest kobieta! Motyw bardzo częsty– pieniądze. Przyznam, że podejrzewałam...

3.75⭐

3.75⭐

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!

W większości po każdym pogrzebie rodzina spotyka się na stypie, inaczej mówiąc na uroczystej uczcie organizowanej z powodu śmierci kogoś bliskiego. I tak jest w tej powieści Agathy Christie „Po pogrzebie”.

Rodzinne spotkanie rodziny Richarda Abernethiego spotyka się po pogrzebie, by poznać ostatnią wolę zmarłego a samo spotkanie po pogrzebie przebiega pod znakiem niepewności. Choć testament zmarłego wzbudza lekką kontrowersję, to dopiero ekscentryczna ciotka Cora, nie bacząc na powagę chwili, wysnuwa śmiałą sugestię, że jej brat został zamordowany.

Mamy spadek, mamy członków rodziny, z których każdy ma potrzeby finansowe. Cora znana jest z tego, że mówi, co jej ślina na język przyniesie. Jednak gdy następnego dnia Cora ginie w brutalnych okolicznościach, sytuacja zaczyna wyglądać bardzo podejrzanie i nikomu z rodziny już nie jest do śmiechu, angażując Herkulesa Poirota w sprawę. Herkules Poirot, który wkracza do tej ponurej rzeczywistości, niczym anioł sprawiedliwości, z nieubłaganą cierpliwością zbiera strzępy informacji.

Każdy z bohaterów zdaje się być uwięziony w labiryncie własnych tajemnic, a nad każdym z nich wisi, cień podejrzenia. Jednak prawdę H. Poirot, ukazuje dopiero na końcu, gdy wszystkie maski opadną, a sprawca stanie nagi przed obliczem swoich czynów.

To powieść, która pochłania swoją mroczną aurą, przypominając, że śmierć nie zawsze oznacza koniec – czasem bywa jedynie początkiem jeszcze większej intrygi rodzinnej.
W tej książce autorka stworzyła różnorodne i realistyczne postacie, uchwycając niezbyt chlubne cechy ludzkiej natury w kontekście spraw spadkowych.
Christie opisuje z precyzją, co sprawia, że akcja jest szybka i szczegółowa, ale nie ma wrażenia pośpiechu. Według mojej oceny powieść jest dobrze napisana, wciągająca i nie zawiera zbędnych elementów, co sprawia, że dobrze się ją czyta. Polecam.

W większości po każdym pogrzebie rodzina spotyka się na stypie, inaczej mówiąc na uroczystej uczcie organizowanej z powodu śmierci kogoś bliskiego. I tak jest w tej powieści Agathy Christie „Po pogrzebie”.

Rodzinne spotkanie rodziny Richarda Abernethiego spotyka się po pogrzebie, by poznać ostatnią wolę zmarłego a samo spotkanie po pogrzebie przebiega pod znakiem...

Siadając do Po pogrzebie, od razu poczułam ten charakterystyczny klimat Christie – elegancki, pełen napięcia i subtelnej intrygi. Historia powoli wciąga, budując atmosferę tajemnicy wokół śmierci, która na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajna, ale w rzeczywistości skrywa wiele sekretów. Uwielbiam, jak autorka prowadzi czytelnika, podsuwając fałszywe tropy i zmuszając do myślenia, kto naprawdę ma coś do ukrycia. To opowieść, przy której trudno oderwać wzrok od strony do strony, choć momentami tempo jest spokojniejsze, co daje czas na delektowanie się detalami i psychologią postaci.

Siadając do Po pogrzebie, od razu poczułam ten charakterystyczny klimat Christie – elegancki, pełen napięcia i subtelnej intrygi. Historia powoli wciąga, budując atmosferę tajemnicy wokół śmierci, która na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajna, ale w rzeczywistości skrywa wiele sekretów. Uwielbiam, jak autorka prowadzi czytelnika, podsuwając fałszywe tropy i zmuszając do...