Ocalić wzruszenie. Autobiografia poetycka

„Ocalić wzruszenie. Autobiografia poetycka” to wyjątkowy zbiór, który pozwala czytelnikowi wejść w intymną przestrzeń życia i duchowości księdza Jana Twardowskiego. Nie jest to klasyczna autobiografia prowadzona linearną narracją, lecz opowieść o człowieku zapisana w wierszach – subtelna, pełna pokory i czułości wobec świata. Sam ksiądz Twardowski pisał, że dzieląc się utworem, człowiek dzieli się sobą. W tym tomie ta myśl wybrzmiewa szczególnie mocno.

Zbiór obejmuje aż 210 wierszy z różnych okresów twórczości poety. Dzięki temu czytelnik może prześledzić jego drogę – od młodzieńczych doświadczeń i atmosfery domu rodzinnego, przez studia filologiczne, dramatyczne przeżycia wojenne oraz udział w konspiracji, aż po lata kapłaństwa i niespodziewaną, późną popularność. Poezja księdza Twardowskiego staje się tu swoistą kroniką życia, w której fakty historyczne i osobiste doświadczenia zostają przefiltrowane przez wrażliwość poety.

Szczególnie poruszające są wiersze odnoszące się do wojny i powojennej rzeczywistości. Nie ma w nich patosu ani rozbudowanych opisów grozy – jest raczej cicha refleksja nad kruchością człowieka i potrzebą nadziei. Podobnie w utworach inspirowanych pracą duszpasterską: czy to w wiejskiej parafii, czy w szkole specjalnej, ksiądz Twardowski dostrzegał w drugim człowieku przede wszystkim jego niepowtarzalność i godność. Ta perspektywa nadaje jego liryce autentyczność i głębię.

Ważnym elementem tomu są wiersze poświęcone wierze – proste w formie, a zarazem niezwykle głębokie. Charakterystyczny dla księdza Twardowskiego styl, łączący humor, paradoks i dziecięcą ufność, sprawia, że tematy religijne nie przytłaczają, lecz otwierają przestrzeń do osobistej refleksji. Wiersz „Jezu, ufam Tobie”, napisany w warszawskim szpitalu przy ulicy Banacha, nabiera w tym kontekście szczególnej mocy – jest jak ostatnie wyznanie zaufania, spokojne i pogodne mimo bliskości śmierci.

Cennym dopełnieniem zbioru jest odnaleziony po latach i wcześniej niepublikowany utwór „*** (Choć jedną chwilę dzieciństwa)”. Ten wiersz, pełen tęsknoty za prostotą i czystością dziecięcego spojrzenia, doskonale wpisuje się w całość tomu. Pokazuje, jak istotnym motywem w twórczości księdza Twardowskiego była potrzeba zachowania w sobie wrażliwości – tytułowego wzruszenia.

Na uwagę zasługuje także piękne wydanie książki. Staranny dobór tekstów, przemyślana kompozycja oraz komentarz Aleksandry Iwanowskiej, która określiła tom jako obraz „życia wpisanego w wiersze”, pomagają czytelnikowi odczytać go jako spójną opowieść. To nie tylko antologia, lecz świadomie ułożona historia człowieka, który poprzez poezję opowiada o swojej drodze.

„Ocalić wzruszenie. Autobiografia poetycka” to książka dla tych, którzy szukają literatury pełnej ciszy, refleksji i autentyczności. Poezja księdza Twardowskiego nie epatuje wielkimi słowami – przeciwnie, uczy uważności na drobiazgi, na drugiego człowieka, na Boga obecnego w codzienności. To lektura, która nie tyle dostarcza literackich fajerwerków, ile zostawia w sercu czytelnika delikatne, ale trwałe światło.

„Ocalić wzruszenie. Autobiografia poetycka” to wyjątkowy zbiór, który pozwala czytelnikowi wejść w intymną przestrzeń życia i duchowości księdza Jana Twardowskiego. Nie jest to klasyczna autobiografia prowadzona linearną narracją, lecz opowieść o człowieku zapisana w wierszach – subtelna, pełna pokory i czułości wobec świata. Sam ksiądz Twardowski pisał, że dzieląc się...

Twórczość księdza Twardowskiego ma dla mnie bardzo osobisty wymiar. Jest mi znana i bliska od wielu lat, jeszcze z czasu, gdy bardziej intensywnie interesowałam się poezją. Ten przepięknie wydany tom, stanowiący poetycką autobiografię autora, jest dla mnie powrotem do tamtych czasów, w których ten rodzaj literatury miał duży wpływ na kształtowanie się mojego sposobu patrzenia na świat i wiarę.

Zgromadzone wiersze rzeczywiście układają się w poetycką autobiografię od młodzieńczych doświadczeń, aż po dojrzałą refleksję nad wiarą, przemijaniem i samym pisaniem. Podział zbioru na trzy części, a do tego chronologiczne ułożenie wierszy, porządkuje tę drogę w sposób bardzo czytelny.

To, co w tej poezji niezmiennie porusza, to jej prostota. Ks. Twardowski potrafił zatrzymać uwagę nawet na niepozornym źdźble trawy, czy krótkiej chwili wzruszenia. Te niepozorne szczegóły prowadzą jednak do spraw najważniejszych – sensu życia, relacji z Bogiem, miejsca człowieka w świecie. Jako osoba wierząca odnajduję tu wiarę bardzo bliską: nienarzucającą się, czułą, pełną zaufania, a jednocześnie nieuciekającą od pytań i wątpliwości. To poezja, która nie moralizuje, ale zaprasza do myślenia i przeżywania.

Ważne jest też to, że autor potrafi mówić o Bogu w sposób otwarty, tak, że trafia również do tych, którzy stoją dalej od Kościoła. Nie ma tu nachalnego „nawracania”, jest za to uważność na człowieka i jego doświadczenie.

Z dzisiejszej perspektywy widzę, że poezja księdza Jana Twardowskiego miała realny wpływ na moje pierwsze próby pisania wierszy. Był to czas, gdy poezja była mi szczególnie bliska, a własne teksty – inspirowane jego wrażliwością, prostotą i uważnym patrzeniem na świat – pozwalały mi zyskiwać uznanie w różnego rodzaju konkursach poetyckich. Traktuję to jako jeden z wyraźnych znaków, jak wartościowa i pouczająca potrafi być twórczość Twardowskiego, która nie tylko porusza i daje oparcie, ale też uczy języka wrażliwości i myślenia o człowieku.

Twórczość księdza Twardowskiego ma dla mnie bardzo osobisty wymiar. Jest mi znana i bliska od wielu lat, jeszcze z czasu, gdy bardziej intensywnie interesowałam się poezją. Ten przepięknie wydany tom, stanowiący poetycką autobiografię autora, jest dla mnie powrotem do tamtych czasów, w których ten rodzaj literatury miał duży wpływ na kształtowanie się mojego sposobu...

Przepiękna kolorowa okładka aż kusi, uśmiecha się i zaprasza do czytania. Chylę czoła dla Pani Urszuli Gireń za opracowanie graficzne i projekt okładki.
Za wybór i układ wierszy odpowiada Aleksandra Iwanowska. Mnie bardzo zaciekawił podtytuł tomiku: autobiografia poetycka. Otóż wiersze zostały podzielone na trzy części. W pierwszej zatytułowanej "Odgłos moich butów" zebrano poezje i refleksje o życiu kapłańskim, o przemijaniu oraz myśli związane z przemijaniem. W części drugiej "Wierzę panu Bogu jak dziecko" mamy poezję odnoszącą się do wiary w Boga. Część trzecia pod tytułem "Żebym nie zamykał sie w budce poezji" przynosi poezję o tworzeniu wierszy. W każdej z części zachowany zostal układ chronologiczny. Co ciekawe pod niektórymi wierszami zobaczymy dwie daty: rok pierwodruku tekstu w pierwszej redakcji oraz rok druku ostatecznej redakcji tekstu.

Ks. Jan Twardowski pisze o wierszu jak o intymnym wyznaniu. O dzieleniu się samym sobą w poezji oraz o wielkiej, cudownej mocy wierszy, która może ocalić człowieka.
To, co wyróżnia tę poezję, to prostota i zrozumiałość. Każdy z nas może się w tych linijkach poetyckich przeglądnąć, może się zatrzymać w codziennym pędzie albo przyjrzeć się światu z nieoczywistej perspektywy i zachwycić sie cudowną, niepowtarzalną pięknością przyrody. Bardzo blisko jest ks.Twardowskiemu do dziecięcej wrażliwości i odbioru świata oraz drugiego człowieka przez maluczkich. Bez ogródek i owijania w bawełnę próuje też swoimi wierszami trafić też do niewierzących. Jednocześnie pisząc :
"dlaczego jest niewiara gdy wszystko być może"
Poeta tworzył różne wiersze. Dla mnie i mam nadzieję, że dla wielu odbiorców był, jest i będzie swoistym kołem ratunkowym. Często sięgam po Jego twrórczość w momentach trudnych, zdawałoby się bez rozwiązania, w niemocy. Na chybił trafił otwieram tomik, przebiegam oczami wers i... staje się światło. Jest słowo, porównanie, które otwiera drzwi. Tak jak przepięknie zaśpiewał jeden z wierszy ks. Twardowskiego - Mieczysław Szcześniak:
"Nie bój się chodzenia po morzu
Niemożliwego życia..."
Warto sięgnąć po tę niezapomnianą autobiografię. W tych wierszach zatrzymał się ktoś wyjątkowy. Człowiek, który wiedzial i widział bardzo wiele. I tą mądrością podzielił się z czytelnikiem.

Polecam!
Dziękuję Wydawnictwu Literackiemu za egzemplarz recenzencki książki

Przepiękna kolorowa okładka aż kusi, uśmiecha się i zaprasza do czytania. Chylę czoła dla Pani Urszuli Gireń za opracowanie graficzne i projekt okładki.
Za wybór i układ wierszy odpowiada Aleksandra Iwanowska. Mnie bardzo zaciekawił podtytuł tomiku: autobiografia poetycka. Otóż wiersze zostały podzielone na trzy części. W pierwszej zatytułowanej "Odgłos moich butów"...

RECENZJA PREMIEROWA – książka ukazała się wczoraj nakładem Wydawnictwo Literackie 📖

Poezja księdza Jana Twardowskiego towarzyszy mi od ponad czterdziestu lat, ale niezmiennie z zainteresowaniem sięgam po jego wydane pośmiertnie zbiory. I zawsze odnajduję w nich coś nowego.
Tak też było i tym razem, gdy czytałam liryki z tomu „Ocalić wzruszenie. Autobiografia poetycka”, wybrane przez Aleksandrę Iwanowską i opatrzone jej posłowiem.

To 210 tekstów, które powstawały na przestrzeni ponad siedemdziesięciu lat, od 1934 roku po rok 2006. Ostatni z wierszy, „Jezu, ufam Tobie” został napisany w szpitalu, w dniu śmierci poety. Prócz tego mamy tu utwór, który pierwszy raz ukazał się drukiem – to liryk bez tytułu zaczynający się od słów „Choć jedną chwilę dzieciństwa”, napisany około 1953 roku. Odnajdziemy w nim typowe dla autora odwołania do świata przyrody, zadumę i głęboką refleksję.

Właśnie te nawiązania do natury, niepozornej, drobnej, ginącej pod butem przechodnia, są charakterystyczne dla całej twórczości księdza Twardowskiego i odnajdziemy je również w wierszach z tego zbioru. To właśnie ta cecha kiedyś mnie zauroczyła i nauczyła patrzeć na świat z dystansu człowieka, który jest elementem przyrody i to wcale nie doskonałym; nauczyła zauważać piękno i głębię w elementach tylko pozornie niepozornych – sprzeczność ta, jakże częsta w poezji księdza Jana, przenosi się w umyśle odbiorcy także na głębszy grunt, gdyż uświadamia, jak wielką i ważką wartość stanowią małe radości. Obok małych smuteczków, wielkich tragedii, ale i bezmiaru szczęścia składają się na nasze życie.

W lirykach księdza Twardowskiego odnajdujemy jeszcze głęboką wiarę i Boga – to stałe elementy jego twórczości, nie tylko poetyckiej. Co ciekawe, autor potrafi tak o nich pisać, że przemawia przekonująco nawet do ateistów, czego ja jestem przykładem.

Dlaczego tak się dzieje? Bo autor nikomu nie narzuca swoich poglądów i refleksji. Jakże znamienny tytuł jego zbioru „Nie przyszedłem pana nawracać” zdaje się być jedną z myśli przewodnich jego liryki. Jan Twardowski nie musi bowiem nikogo przekonywać – do czytelnika przemawia mądrość i skromność poety, który niezmiennie łączy prostotę przekazu z głębią myśli.

Utwory zebrane w tomie „Ocalić wzruszenie” są bardziej i mniej znane. Odnajdziemy tu wiersze, które czyta się w szkołach (np. „Do moich uczniów”, „Sprawiedliwość”, „Mrówko ważko biedronko”),jak i te mniej popularne. Wszystkie one ułożone są w trzy bloki tematyczne dotyczące nieco innych zagadnień, każdorazowo w chronologicznej kolejności powstawania, dzięki czemu możemy obserwować, jak zmieniał się warsztat poety, chociaż trzeba przyznać, że już jako młodziutki twórca z Pokolenia Kolumbów pisał bardzo dojrzale.
Tematyka i problematyka wierszy jest też ściśle powiązana z posługą kapłańską, miejscem zamieszkania, poznawanymi ludźmi, zmieniającym się wokół światem… Bardzo ciekawe okazują się również utwory z ostatniej części – o charakterze autotematycznym, poświęcone tworzeniu, ale i dedykowane konkretnym osobom.

O zawartych w tym zbiorze wierszach można byłoby napisać książkę, ale najlepiej po prostu je przeczytać. To doskonała okazja i do tego, by zacząć swoją czytelniczą przygodę z liryką księdza Twardowskiego, i do tego, by ją sobie przypomnieć albo kolejny raz spotkać się z jej głębią, wrażliwością i ponadczasowością.

POLECAM SZCZERZE, tym bardziej, że zbiór jest pięknie, elegancko wydany !!!

RECENZJA PREMIEROWA – książka ukazała się wczoraj nakładem Wydawnictwo Literackie 📖

Poezja księdza Jana Twardowskiego towarzyszy mi od ponad czterdziestu lat, ale niezmiennie z zainteresowaniem sięgam po jego wydane pośmiertnie zbiory. I zawsze odnajduję w nich coś nowego.
Tak też było i tym razem, gdy czytałam liryki z tomu „Ocalić wzruszenie. Autobiografia poetycka”,...

"Człowiek sięga po pióro, żeby porozumieć się z innym człowiekiem. Wiersze to bardzo osobisty przekaz… człowiek dzieli się samym sobą… mają cudowną moc, mogą ocalić człowieka, ocalić coś ludzkiego.”

Po przestudiowaniu myśli na każdy dzień, ujętych w książce „Wszystko darowane”, Jana Twardowskiego, poczułam potrzebę powrotu i głębszego poznania wierszy księdza. Dlatego ucieszyłam się, kiedy Wydawnictwo Literackie wysunęło propozycję autobiografii poetyckiej „Ocalić wzruszenie”. Zanurzenie się w świadomej, pięknej i wzruszającej liryce przyniosło wiele satysfakcji. Nawet jeśli religijność nie przemawiała, to szanowałam postawę, wytrwałość i niezłomność w wierze. Zachwycił ludzki wymiar wierszy, dotykanie człowieczeństwa, zwykłej codzienności emocjonalnej, oraz umiejętność uważnej obserwacji i snucia wnikliwych refleksji. Wspaniale czytało się o dosłowności serca, o tym, że serce to jeszcze za mało, aby kochać, o łzie, która wybiegła i rozebrała się do naga, o nadziei stojącej obok rozpaczy, do której warto napisać odę, o tym, że milczą tylko prawda i nieszczęście, o wierze jako doświadczeniu, ufności jako zaufaniu, ocaleniu wspomnień i wzruszeń.

Jakże wiele elementów składa się na treść życia, wszystko do czegoś zmierza, okazuje się ważnym przeżyciem, cierpienie zaś wyznacza drogę. Dom rodzinny, matka, szkoła, uświęcenie, uczniowie, parafia, kapłaństwo, modlitwa i odpowiedzialność. Ale również rachunek sumienia, wybaczenie, sprawiedliwość, ostatnie namaszczenie, śmierć i cmentarz. Jan Twardowski przepięknie wyrażał przemyślenia o różnych rodzajach samotności i postanowień. Mnóstwo w treści miłości do Boga, Jezusa i Matki Boskiej, podziwu dla zwykłej świętości, osobistej skruchy, optymizmu wspomagającego duszę. Utwory poświęcone przyrodzie zachwycały wyjątkowymi obrazami, nie miało znaczenia, kto był podmiotem, dominowała perspektywa cudów natury. Z wierszy powstających i publikowanych od tysiąc dziewięćset trzydziestego czwartego do dwa tysiące szóstego utworzyłam długą listę ulubionych. Lirykę cechowała uniwersalność przekazów, prostota formy i zrozumiałość treści. Trafiała do wyobraźni i serca. Podchwytywałam myśli z warstw poezji, czułam entuzjazm i podziw dla dowodów życia i kreacji świata. Wiele wierszy zestroiło się z moim wewnętrznym klimatem duszy (”Mrówko ważko biedronko”, „Pytam”, „Wiem, że nie wiem”, „Zapomni”, „Czas niedokończony”, „Prośba” i „Bałem się”. Zapamiętam „Modlitwę spowiednika”, „Rymowankę”, „Przyszła”, „Pytam”, „Szukam”, „Januszowi Korczakowi” i „Co zostało we mnie”). A na koniec perełki:

„Korepetycje” (1996):
Koniku polny
od nieważnych wierszy
naucz mnie od małego być mniejszym

„Jezu, ufam Tobie” (2006):
Zamiast śmierci
racz z uśmiechem
przyjąć Panie
pod twe stopy
życie moje
jak różaniec

bookendorfina.pl

"Człowiek sięga po pióro, żeby porozumieć się z innym człowiekiem. Wiersze to bardzo osobisty przekaz… człowiek dzieli się samym sobą… mają cudowną moc, mogą ocalić człowieka, ocalić coś ludzkiego.”

Po przestudiowaniu myśli na każdy dzień, ujętych w książce „Wszystko darowane”, Jana Twardowskiego, poczułam potrzebę powrotu i głębszego poznania wierszy księdza. Dlatego...

W cieniu słów, gdzie echo serca bije cicho jak deszcz na liściach jesieni, otwiera się księga "Ocalić wzruszenie. Autobiografia poetycka" księdza Jana Twardowskiego – nie tyle tom wierszy, co mapa duszy, wyrysowana piórem zanurzonym w strumieniu życia. Jak drzewo, co korzeniami sięga ziemi rodzinnego domu, a gałęziami dotyka nieba wiary, ta książka splata nici wspomnień w gobelin poezji, gdzie każdy wers jest oddechem, każdy rym – westchnieniem za tym, co ulotne.

Poeta dzieli się w nim sobą, jak chlebem łamanym przy stole: oto dom dzieciństwa, ciepły jak piec w zimowy wieczór, studia filologiczne – mosty słów nad rzeką wiedzy; wojenne burze, gdzie konspiracja szepcze w cieniu nocy, i seminarium, jak ogród, w którym kiełkują ziarna powołania. Pierwsza parafia na wsi, lekcje religii w szkole specjalnej – tam, gdzie serca dzieci są jak otwarte okna na świat – i późna sława, nie szukana, lecz dana jak dar niespodziewany. Dwieście dziesięć wierszy, z różnych pór roku duszy, w tym ostatni, napisany w szpitalnym zaciszu: "Jezu, ufam Tobie" – wołanie ufności, co brzmi jak pieśń wieczorna. A pośród nich skarb ukryty: "*** (Choć jedną chwilę dzieciństwa)", odnaleziony po latach w skoroszycie maszynopisów, jak zagubiony list od dawnego przyjaciela, przynoszący łzę wzruszenia.

W tej autobiografii poetyckiej, jak w zwierciadle mgłą otulonym, odbija się życie wpisane w wiersze – nie kronika suchych faktów, lecz symfonia refleksji nad wiarą, co jest jak latarnia w mroku, i pisaniem, co ocala to, co kruche. Ksiądz Twardowski, mistrz prostoty, uczy nas, że dzieląc się utworem, dzielimy się sobą: w jego liryce ludzie, miejsca, zdarzenia tańczą jak liście na wietrze, przypominając, iż wzruszenie jest mostem między ziemią a niebem, między "ja" a "ty". Aleksandra Iwanowska, strażniczka tego wyboru, maluje obraz "życia wpisanego w wiersze" – i w istocie, to nie książka, lecz zaproszenie do tańca z własną duszą.

Czytając, czuje się, jak wzruszenie budzi się w nas jak poranne słońce, inspirując do ocalenia własnych chwil: bo w świecie pośpiechu, gdzie słowa tracą smak, Twardowski przypomina, że poezja jest modlitwą, a życie – wierszem niedokończonym.

Otwórzcie ten tomik, a znajdziecie w nim nie tylko poetę, lecz przewodnika, co szepcze: "Ocal wzruszenie, by serce nie zamarzło". Inspirująca jak pierwszy śnieg, refleksyjna jak echo w pustym kościele – ta książka jest darem, co trwa dłużej niż strony, budząc w nas odwagę, by pisać własną autobiografię duszy 🩷.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwoliterackie (współpraca reklamowa) 🩷.

W cieniu słów, gdzie echo serca bije cicho jak deszcz na liściach jesieni, otwiera się księga "Ocalić wzruszenie. Autobiografia poetycka" księdza Jana Twardowskiego – nie tyle tom wierszy, co mapa duszy, wyrysowana piórem zanurzonym w strumieniu życia. Jak drzewo, co korzeniami sięga ziemi rodzinnego domu, a gałęziami dotyka nieba wiary, ta książka splata nici wspomnień w...

Ta wzruszająca autobiografia to nie kronika dat ani faktów, lecz opowieść utkana ze słów i emocji, z fragmentów poezji, które ks. Jan Twardowski pozostawił w spuściźnie. To świat widziany jego wyjątkowymi oczami, pełen prostoty, czułości, codziennych cudów i subtelnych gestów, w którym każdy szczegół ma znaczenie. To historia życia przeżytego w zgodzie z wartościami: dobrocią, przebaczeniem, miłością do ludzi i wrażliwością na ich los. Autobiografia ta pokazuje Twardowskiego w całej jego złożoności: kapłana, poetę, człowieka wrażliwego na ludzkie cierpienie i piękno. Jednostkę, która codziennością czyniła modlitwę i wiersz. Jest to lektura niezwykle poruszająca i uniwersalna. Będzie odpowiednia dla każdego, kto chce odkryć, że poezja może być mostem między sercami, że zwykłe gesty dobroci mają moc, a codzienność może kryć nieskończoność. To zaproszenie do świata, w którym radość, człowieczeństwo i miłość są realne, możliwe do uchwycenia, jeśli tylko otworzymy drzwi oczu i serca.

Urodziłem się w Warszawie,
gdzie ziemia pachniała, chlebem, rosą i nadzieją. Tam nauczyłem się patrzeć, słuchać deszczu, wiatru i śpiewu ptaków. Tam odkryłem Boga w drobnych gestach ludzi.Wojna przyszła jak cień, ciężki i cichy,zabrała młodość, wyniosła nad przepaść. Nauczyła mnie, że cierpienie nie niszczy,że w bólu i strachu można odnaleźć światło,że w każdej łzie i w każdym strachu kryje się ziarno istnienia. Zostałem księdzem, aby słuchać, aby towarzyszyć,aby wskazywać, że Bóg jest w każdym drobnym uśmiechu,w każdej dłoni podanej w potrzebie,w cichym spojrzeniu i prostym geście dobroci.Pisałem wiersze, bo słowa były moimi skrzydłami. Codzienność kryje nieskończoność: w kropli rosy, w pohukiwaniu sowy,w dłoni przyjaciela, w uśmiechu dziecka.Moje wiersze są jak okna do serca, do nieba, do ludzi. Radość, dobro, przebaczenie, miłość i nadzieja – oto wartości, które niosłem w każdym słowie, w każdym wierszu.Nie szukałem chwały ani sławy,tylko prostoty życia i prawdy o człowieku. Patrzyłem na ziemską drogę jak na obraz malowany codziennością.
Każdy szczegół był kolorem, każdy gest – pociągnięciem pędzla. Obie Wojny Światowe, głód, strach, rozstania – przeszły przeze mnie, ucząc, że miłość i dobro mają moc większą niż lęk i przemoc, że w człowieku zawsze tkwi ziarno światła, nawet jeśli czasem ukryte.Uczyłem się przebaczać, by serce nie stało się ciężarem,i kochać, choć świat bywał niesprawiedliwy i bezwzględny.Powtarzam sobie: zobacz dobro.Podaj dłoń.Uśmiechnij się. Przebacz.
Ciesz się każdym datowanym porankiem.
Zostałem księdzem i poetą – dwiema twarzami tej samej drogi. Kapłaństwo uczyło mnie słuchać, poezja – mówić.Nie szukałem wielkich słów ani sławy,tylko prawdy, dobra i piękna w zwykłych gestach. Dziś wiem, że życie jest wierszem, którego nigdy nie skończę.Każda łza, każdy śmiech, każdy gest – to wers w wielkim poemacie świata.Nie jestem bohaterem, nie jestem mędrcem – jestem człowiekiem,który stara się dostrzegać cud w prozie dnia,który chce mówić o Bogu prostymi słowami,który pragnie, by dobro i miłość przetrwały w trzewiach ludzi. A ja, Jan Twardowski, jestem tylko małym wierszem. w wielkim poemacie życia.I choć przemijam, słowa zostają –
ciche, proste, prawdziwe,aby każdy mógł znaleźć w nich iskierkę nadziei, dobro i miłość,które ratują człowieka od egzystencjalnej samotności i nicości.

Ta wzruszająca autobiografia to nie kronika dat ani faktów, lecz opowieść utkana ze słów i emocji, z fragmentów poezji, które ks. Jan Twardowski pozostawił w spuściźnie. To świat widziany jego wyjątkowymi oczami, pełen prostoty, czułości, codziennych cudów i subtelnych gestów, w którym każdy szczegół ma znaczenie. To historia życia przeżytego w zgodzie z wartościami:...