Ludzie Hitlera. Twarze Trzeciej Rzeszy

Jeżeli interesujesz się tematem III rzeszy to raczej nic ciekawego w tej książce nie znajdziesz.

Jeżeli interesujesz się tematem III rzeszy to raczej nic ciekawego w tej książce nie znajdziesz.

Bardzo dobra książka z porządną, długą bibliografią. Na plus język autora, dzięki któremu czyta się łatwo i szybko,lektura nie nuży, nie przytłacza. Bardzo spodobało mi się to, że autor przytaczał słowa innych autorów oraz to, co o danych ludziach III Rzeszy się mówi i że stawiał to z faktami, opartym na porządnych źródłach. Mocną stroną tytułu jets to, że nie traktuje tylko o najważniejszych, najbardziej znanych osobach, ale zbiera informacje o mnóstwo mniej oczywistych postaciach, o których czasem się zapomina. Dzięki wnikliwej analizie, to nie tylko książka biograficzna o Hitlerze i jego podwładnych, ale przekrój III Rzeszy i obraz tego, kto ją tworzył i w jaki sposób.

Bardzo dobra książka z porządną, długą bibliografią. Na plus język autora, dzięki któremu czyta się łatwo i szybko,lektura nie nuży, nie przytłacza. Bardzo spodobało mi się to, że autor przytaczał słowa innych autorów oraz to, co o danych ludziach III Rzeszy się mówi i że stawiał to z faktami, opartym na porządnych źródłach. Mocną stroną tytułu jets to, że nie traktuje...

Dzisiejsza recenzja dotyczy kategorii która naprawdę unikałam lecz ten temat od dawna mnie interesuję. Czytając „Ludzie Hitlera”, miałem wrażenie, że autor prowadzi mnie za rękę przez zawiłe korytarze historii, nie po to, by zasypać datami i suchymi faktami, ale by pokazać, jak skomplikowane i często zwyczajne były ludzkie losy w cieniu jednej z najbardziej przerażających epok XX wieku. Wojna nie była, nie jest i nie będzie czymś przyjemnym do wspominania czy czytania ale trzeba pamiętać i uświadamiać kolejne młodsze pokolenia żeby nigdy nie powtórzyło się coś podobnego. Muszę przyznać że ta książka nie jest kolejną biografią lub suchym zarysem politycznych przemian. To (moim zdaniem) taki „zbiór” ludzkich historii, które razem składają się na obraz Trzeciej Rzeszy jako systemu stworzonego i napędzanego przez konkretne osoby.
Evans, jako historyk z ogromnym doświadczeniem i autorytetem, zanurza się głęboko w życie postaci dobrze znanych i zupełnie zapomnianych. Nie przeczytasz tu tylko o Hitlerze, Goebbelsie czy Himmlerze choć ich portrety są fascynujące i obnażają ludzkie słabości, ambicje, sprzeczności i często paradoksy osobowości. Autor wybiera także tych, którzy pozostawali w cieniu wielkiej historii: urzędników biurokracji, szefów propagandy, członków SS, strażniczki obozów i twórców kultury. Dzięki temu zaczynasz rozumieć, że nazistowskie zło nie było dziełem jednej osoby ani zamkniętej grupy „potworów”, lecz systemu, który zyskał swoich wykonawców w ludziach często nie wyróżniających się niczym szczególnym w ich codziennym życiu.
To, co najbardziej porusza w tej książce, to fakt, że Evans nie próbuje moralizować czy upraszczać. On raczej mówi: przyjrzyj się dokładnie tym postaciom i sam zastanów się, jak to możliwe, że zwykli ludzie mogli uczynić tak ogromne zło. Widzimy, jak ambicje, karierowiczostwo, lojalność wobec ideologii, strach przed utratą pozycji czy potrzeba przynależności potrafiły przemienić osoby z codziennymi pasjami i upodobaniami w funkcjonariuszy aparatu terroru. To nie jest tylko sucha analiza, to refleksja nad ludzką naturą i mechanizmami, które mogą prowadzić od „normalności” do współuczestnictwa w bezprecedensowej katastrofie moralnej.
Co jeszcze wyróżnia tę książkę? Przede wszystkim fakt, że czyta się ją jak opowieść o ludziach, a nie jak encyklopedię bo trzeba przyznać że w rozmiarach przewyższa inne które posiadam w swoim zbiorze. Autor potrafi z pasją opisać człowieka i jego los z wszystkimi sprzecznościami, motywami i błędami. Dzięki temu ta lektura nie pozostaje obojętna. Po jej skończeniu nie tylko więcej wiesz o Trzeciej Rzeszy, ale zaczynasz również zadawać sobie pytania o granice odpowiedzialności, rolę przypadku i wpływ indywidualnych wyborów na bieg historii. „Ludzie Hitlera. Twarze Trzeciej Rzeszy” to książka, którą warto przeczytać, nawet jeśli temat II Wojny Światowej czy historii nazizmu wydaje się już dobrze znany. To inny sposób patrzenia na te same wydarzenia przez pryzmat ludzkich historii i osobistych wyborów. Dzięki temu lektura jest nie tylko wartościowa merytorycznie, ale też głęboko poruszająca i skłaniająca do refleksji. To jedna z tych książek, które zostają z czytelnikiem na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Temat nie jest łatwy do czytania ale warto przeczytać żeby pamiętać żeby uczyć, ostrzegać.

Dzisiejsza recenzja dotyczy kategorii która naprawdę unikałam lecz ten temat od dawna mnie interesuję. Czytając „Ludzie Hitlera”, miałem wrażenie, że autor prowadzi mnie za rękę przez zawiłe korytarze historii, nie po to, by zasypać datami i suchymi faktami, ale by pokazać, jak skomplikowane i często zwyczajne były ludzkie losy w cieniu jednej z najbardziej przerażających...

Kim byli naziści? Z jakiej części niemieckiego społeczeństwa się wywodzili? Co nimi motywowało? Co ich skłaniało do aprobowania lub popełniania zbrodni? Czy mieli z tego powodu wyrzuty sumienia? Dlaczego takim ludziom udało się pozyskać ślepo oddanych zwolenników?

To tylko kilka z wielu pytań, na które usiłuje znaleźć odpowiedź nestor brytyjskiej historiografii, sir Richard J. Evans z Uniwersytetu Cambridge. Autor uważa, że w dobie mody na silnych przywódców (z których część to materiał na potencjalnych dyktatorów) i traktowania reguł demokracji po macoszemu, podobne pytania nabrały ponownie znaczenia. „Tylko przyglądając się poszczególnym osobom i kolejom ich życia, będziemy mogli zrozumieć wypaczoną moralność, która zrodziła i utrzymywała reżim nazistowski, a przy okazji może dowiemy się również czegoś o niespokojnych czasach w jakich żyjemy” – przekonuje autor.

O większości osób wybranych przez Evansa do zaprezentowania w książce – zwłaszcza o najbliższych „paladynach” Adolfa Hitlera i o nim samym – napisano już opasłe tomy. Mógłby zadać ktoś pytanie, po co w takiej sytuacji raz jeszcze pisać „to samo”? Co więcej, swego czasu podejście biograficzne do postaci nazistowskich zbrodniarzy nie było popularne wśród historyków. Uważano, że przypisywanie odpowiedzialności za zbrodnie tylko wierchuszce III Rzeszy, może być odebrano jako próba uwolnienia od winy ogromnej masy Niemców, którzy taką politykę popierali i współtworzyli system władzy nie tylko na terenie Niemiec, a przede wszystkim w krajach okupowanych. Finalnie, biografii Hitlera, Himmlera, Goebbelsa, Goeringa i innych ukazało się tak wiele, że temat ten wydaje się praktycznie wyczerpany.

Evans postanowił pokazać przekrój systemu dyktatorskiego od szczytu po urzędnicze doły. Od „austriackiego akwarelisty” po obozowych strażników. Korzystał z wyników nowych badań, niepublikowanych wcześniej dokumentów i nowatorskich interpretacji kolegów po fachu. Zestaw szkiców biograficznych podzielono na cztery części – od Adolfa Hitlera, przez jego najbliższych współpracowników oraz propagatorów i egzekutorów ideologii nazistowskiej, po wykonawców niższego szczebla i narzędzia reżimu. „Nazizm zatriumfował między innymi dlatego, że przemawiał do szerokich kręgów niemieckiego społeczeństwa. Nie wszyscy Niemcy akceptowali w całości jego idee, obietnice i praktyki. Ale popierało go wystarczająco wielu, aby Trzecia Rzesza utrzymała się dobrze ponad dziesięciolecie” – wskazuje Evans.

Ostatni rozdział o skromnej nauczycielce z Hamburga, Luise Solmitz, to przykład losu konserwatywnej nacjonalistki, która reprezentowała miliony podobnych jej sympatyków Hitlera – „silnego człowieka”, jak go opisała. Luise od 1905 r. prowadziła skrupulatnie zapisywany dziennik. Nie wahała się donieść nowym władzom na swojego brata, który był rzecznikiem Niemieckiej Partii Demokratycznej. Z czasem okazało się, że jej mąż był Żydem, co ukrywał przed żoną i otoczeniem. Na początku wiązało się to z nieprzyjemnościami, potem administracyjnymi szykanami (także wobec ich córki – rasowego „mieszańca” według terminologii nazistowskiej),a wreszcie codziennymi obawami o przeżycie (o czym zadecydował przede wszystkim fakt, że Solmitz był odznaczanym kombatantem I wojny światowej). Dopiero alianckie bombardowania Hamburga, gdzie mieszkali, zmieniły jej opinię o brunatnym reżimie.

Kim byli naziści? Z jakiej części niemieckiego społeczeństwa się wywodzili? Co nimi motywowało? Co ich skłaniało do aprobowania lub popełniania zbrodni? Czy mieli z tego powodu wyrzuty sumienia? Dlaczego takim ludziom udało się pozyskać ślepo oddanych zwolenników?

To tylko kilka z wielu pytań, na które usiłuje znaleźć odpowiedź nestor brytyjskiej historiografii, sir...

Wspaniała. Lektura obowiązkowa, dla tych, którzy próbują zrozumieć niepojęte - historie Niemców, którzy tworzyli III Rzeszę

Wspaniała. Lektura obowiązkowa, dla tych, którzy próbują zrozumieć niepojęte - historie Niemców, którzy tworzyli III Rzeszę

„A co myśleli ci, którzy przeżyli wojnę, o swoim postępowaniu w okresie Trzeciej Rzeszy? Czy spojrzeli na siebie z perspektywy moralnej, czy czuli skruchę, czy zrozumieli, co zrobili?”

Dużo zyskałam na spotkaniu z książką, uporządkowałam wiedzę o hitlerowcach, otrzymałam materiał do refleksji o naturze człowieka i źródło do badań nad zachowaniem społeczności zespolonej krańcowo destrukcyjną ideologią. Przyjęta perspektywa ujęcia tematyki znakomicie wpisała się w moje zainteresowania. Spojrzenie na nazizm nie od strony szeroko rozumianej historii, ale jednostki, osobowości, mentalności i motywów służenia reżimowi cechującym się totalnym brakiem skrupułów, pozwoliło wniknąć w praprzyczynę zła dokonywanego przez Niemców podczas drugiej wojny światowej. Przypisanie się do „tylko wykonywania rozkazów”, podczas napaści na inne narody i masowej eliminacji ich reprezentantów, nie było żadnym wytłumaczeniem, ponieważ poprzedzała go możliwość dokonania wyboru i kierowania się zwykłą ludzką przyzwoitością. Nie było usprawiedliwienia dla narodu, który dopuścił do władzy kogoś takiego jak Adolf Hitler, akceptował dyktaturę, wojnę i ludobójstwo. Bez względu na panujący klimat społecznego niezadowolenia z przegranej wcześniej wojny, słabej kondycji gospodarki i mocy odwołań do wyjątkowości własnego narodu. Żądza władzy i dominacji rozsiewała się po wszystkich szczeblach struktury nazizmu, a każdy składał się z konkretnych ludzi i to oni dokładali cegiełkę do budowy wypaczonej moralności.

Richarda Evansa poddawał badaniu osobowości sprawców, osadzał w społecznym i politycznym kontekście, ukazywał wzorce i cechy wspólne. Przemyślenia płynące z analiz jednoznacznie wskazywały, że ludzie ci nie byli psychopatami, lecz zwykłymi, w potocznym ujęciu, osobami. Na własne życzenie łamali własny kręgosłup moralny w imię indywidualnych korzyści, skrywali wybujałe ambicje i pragnienia rewanżu pod płaszczykiem nazistowskiej ideologii. Zgadzam się z autorem, że traktowanie ich jako osobników zdeprawowanych, wykoślawionych czy zdegenerowanych wyrzuca ich poza nawias normalnej społeczności ludzkiej i tym samym służy jako forma usprawiedliwienia dla reszty z nas, w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Nie były to osoby poza marginesem społecznym, ale aktywni uczestnicy naruszania zasad ludzkiej przyzwoitości. Podobało mi się zbliżenie na różnorodne tłumaczenia przyjmowane przez historyków przez dziesięciolecia, zmiany narracji i interpretacji w miarę zdobywania dowodów i szerszego kontekstu, z tego również mogłam wyciągnąć wiele ciekawych informacji. Jestem za szeroką skalą odpowiedzialności, z góry w dół, bez pomijania żadnych szczebli.

Historyk podzielił publikację na trzy główne części. Pierwsza obejmowała ujęciem Adolfa Hitlera i jego najbliższe otoczenie - siedmiu paladynów. Druga przybliżała sylwetki siedmiu wykonawców. Trzecia koncentrowała się na dziewięciu osobach, które uczyniły z siebie narzędzia nazizmu. Silne emocje wyzwoliło wsłuchiwanie się w krótką relację osadzonej w obozie koncentracyjnym, głos świadka cierpienia i masakry. To przypomniało o drugiej stronie szkiców biograficznych, o ofiarach i ich przeżyciach. Każdą z części książki poprzedzało zwięzłe wprowadzenie. Autor zdecydował się dołączyć zdjęcia osób, w których profile zagłębiał się. Pomocny okazał się indeks nazwisk i zerkanie w przypisy. „Ludzie Hitlera” to wartościowa propozycja czytelnicza, zarówno od historii i pamięci o niej, ale również psychologii i socjologii. Przyjazny i przejrzysty styl narracji sprawiał, że nie miałam żadnych problemów z przyswojeniem i interpretacją tekstu. Wypełnianie luk w wiedzy dało mi wiele satysfakcji. Zakończenie książki wspomnieniem Niemki i jej reakcją na to, co działo się w jej ojczyźnie, dawało nadzieję na to, że kiedy chcemy potrafimy dostrzec fatalne skutki w poparciu dla zła i zaprzeczyć racjom ludzi ogarniętych obsesją wyjątkowości. Jeszcze lepiej byłoby, gdybyśmy wyciągali naukę z dramatycznej lekcji niemieckiego nazizmu, mieli na tyle silne przywiązanie do moralności, aby nie uciekać od zła, a zdławić w zarodku jego zamiary i projekty, zapobiec aprobowaniu zbrodniczych okrucieństw.
bookendorfina.pl

„A co myśleli ci, którzy przeżyli wojnę, o swoim postępowaniu w okresie Trzeciej Rzeszy? Czy spojrzeli na siebie z perspektywy moralnej, czy czuli skruchę, czy zrozumieli, co zrobili?”

Dużo zyskałam na spotkaniu z książką, uporządkowałam wiedzę o hitlerowcach, otrzymałam materiał do refleksji o naturze człowieka i źródło do badań nad zachowaniem społeczności zespolonej...

Książka Ludzie Hitlera. Twarze Trzeciej Rzeszy to jedna z tych publikacji historycznych, które nie tylko poszerzają wiedzę, ale także zmuszają do głębokiej refleksji nad mechanizmami władzy, odpowiedzialnością jednostki i granicą między „normalnością” a zbrodnią. Zmuszają także do przemyślenia tego, co dzieje się teraz wokół nas. Evans proponuje czytelnikowi spojrzenie na III Rzeszę poprzez ludzi, którzy ją współtworzyli, a którzy byli zwyczajni, często jak ja czy ty. Badacz ukazuje ich nie jako abstrakcyjnych funkcjonariuszy systemu, lecz jako konkretne osoby z określonym życiorysem, wykształceniem i ambicjami.
Autor koncentruje się na szerokim gronie postaci. Obok najbardziej znanych figur reżimu – takich jak Joseph Goebbels, Heinrich Himmler czy Hermann Göring – badacz opisuje także osoby mniej rozpoznawalne, które jednak odegrały istotną rolę w funkcjonowaniu państwa hitlerowskiego. Dzięki temu książka pokazuje, że nazizm był systemem opartym na współpracy wielu środowisk: polityków, urzędników, nauczycieli, artystów, dziennikarzy, wojskowych i ludzi kultury. Przerażające. Przez wiele lat zastanawiałam sie, jak nazizm mógł zdominowac zycie przeciętnych, z pozoru zwyczajnych Niemców. W tej książce znalazłam częściową odpowiedż.
Każdy rozdział poświęcony jest innemu bohaterowi lub grupie bohaterów, a ich losy przedstawiane są na tle zmieniającej się sytuacji politycznej i społecznej Niemiec. Wplecenie osoby, postaci w wielką historię jest doskonałym posunięciem. Dopiero ukazanie osoby w całym kontekście historyczno- kulturowo- społecznym daje pełen, przerażający obraz. Evans szczegółowo opisuje drogę, jaką przeszli – od często zupełnie przeciętnego życia, przez stopniowe zaangażowanie w ideologię nazistowską, aż po czynny udział w aparacie represji i propagandy. Wielu z nich nie było od początku fanatycznymi zbrodniarzami, lecz ludźmi, którzy krok po kroku dostosowywali się do realiów systemu, widząc w nim szansę na karierę, prestiż lub osobiste korzyści. Straszne i jakże znajome.
Dużą zaletą książki jest ciekawe połączenie biografii z szeroką analizą psychologiczną i społeczną. Evans nie ogranicza się do opisu faktów, lecz stara się zrozumieć motywacje swoich bohaterów ukazując je w kontekście historyczno-społecznym. Pokazuje, jak frustracje powojennych Niemiec, poczucie upokorzenia po I wojnie światowej, lęk przed komunizmem czy pragnienie stabilizacji sprzyjały akceptacji coraz bardziej radykalnych poglądów.
Szczególnie interesujące są fragmenty poświęcone postaciom takim jak Julius Streicher, dawny nauczyciel, który stał się jednym z najbardziej agresywnych propagatorów antysemityzmu, czy Leni Riefenstahl – utalentowana artystka, której filmy odegrały ogromną rolę w budowaniu wizualnego mitu Hitlera i potęgi III Rzeszy. Evans pokazuje, że nazistowska ideologia przenikała nie tylko politykę, ale także kulturę i edukację, co czyniło ją jeszcze bardziej niebezpieczną i skuteczną.
Książka oparta jest na bardzo solidnej bazie źródłowej. Autor korzysta z pamiętników, listów, oficjalnych dokumentów partyjnych i państwowych, akt sądowych, materiałów propagandowych oraz relacji powojennych. Dzięki temu narracja jest wiarygodna i dobrze udokumentowana, a czytelnik ma poczucie obcowania z historią opartą na faktach, a nie uproszczonych ocenach.
Badacz umiejętnie zestawia różne źródła, pokazując sprzeczności między publicznym wizerunkiem bohaterów a ich prywatnymi wypowiedziami czy działaniami. To sprawia, że portrety postaci są wielowymiarowe i dalekie od schematów. Jednocześnie Evans zachowuje dużą ostrożność interpretacyjną – nie usprawiedliwia, ale też nie popada w sensacyjność.
Mimo naukowego charakteru, książka napisana jest prostym i klarownym językiem. Evans potrafi tłumaczyć skomplikowane procesy historyczne w sposób zrozumiały dla czytelnika niebędącego specjalistą. Ludzie Hitlera to książka ze wszech miar wstrząsająca i będąca książką- przestrogą. Autor pokazuje, że historia III Rzeszy nie jest jedynie opowieścią o jednym dyktatorze, lecz o całej sieci ludzi, którzy umożliwili mu sprawowanie władzy. Evans przekonująco obala mit, że sprawcy nazistowskich zbrodni byli „inni” czy „nieludzcy”. Przeciwnie – byli częścią zwyczajnego społeczeństwa, co czyni tę historię jeszcze bardziej niepokojącą. Jest to przestroga dla nas samych. Nigdy nie możemy o tym zapomnieć. Polecam.
https://www.instagram.com/pasje_fascynacje_ksiazkowe/
https://pasje-fascynacje-mola-ksiazkowego.blogspot.com/

Książka Ludzie Hitlera. Twarze Trzeciej Rzeszy to jedna z tych publikacji historycznych, które nie tylko poszerzają wiedzę, ale także zmuszają do głębokiej refleksji nad mechanizmami władzy, odpowiedzialnością jednostki i granicą między „normalnością” a zbrodnią. Zmuszają także do przemyślenia tego, co dzieje się teraz wokół nas. Evans proponuje czytelnikowi spojrzenie na...

„Ludzie Hitlera. Twarze Trzeciej Rzeszy” Richarda J. Evansa to ponad pięćset stron fascynującej, a zarazem niepokojącej podróży przez historię Niemiec – od schyłku XIX wieku po całkowity upadek nazistowskiego projektu. Evans tworzy tu panoramiczny obraz społeczeństwa, które uległo ideologii, ktorej konsekwencje odcisnęły potworne piętno na dziejach świata.
Autor z chirurgiczną precyzją przygląda się zarówno najbardziej rozpoznawalnym twarzom Trzeciej Rzeszy – Hitlerowi, Goebbelsowi, Himmlerowi, Ribbentropowi czy Göringowi – jak i ludziom drugiego planu: funkcjonariuszom SS i Gestapo, strażniczkom obozów koncentracyjnych, a nawet przedstawicielom kultury, takim jak Leni Riefenstahl. Nie pomija także postaci niemal anonimowych, których losy i decyzje pozwalają zrozumieć, jak zwykli obywatele stali się częścią bezprecedensowej machiny terroru.
Szczególnie ciekawie wypada perspektywa zwykłych Niemców – ich codzienność od czasów I wojny światowej, przez traumę kryzysu gospodarczego, wzrost nastrojów nacjonalistycznych i triumf NSDAP, aż po życie w państwie totalitarnym i tragiczny finał II wojny światowej. Evans odrzuca wygodną tezę, że twórcy systemu byli „obłąkani” lub „zdegenerowani”. Zamiast tego zadaje fundamentalne pytanie: co sprawiło, że inteligentni, wykształceni i często utalentowani ludzie – zarówno Niemcy, jak i Austriacy – świadomie włączyli się w budowę zbrodniczego reżimu?
Przywołując losy takich osób jak Ilse Koch czy Marie-Luise Solmitz, autor pokazuje, jak głęboka indoktrynacja i presja społeczna potrafią wypaczyć moralność jednostki. Książka Evansa to nie tylko studium przeszłości, ale także ważne ostrzeżenie: mechanizmy prowadzące do populizmu, polaryzacji, uprzedzeń i autorytaryzmu nie zniknęły. Wręcz przeciwnie – warto je rozumieć, aby móc je rozpoznawać i im przeciwdziałać.
To niezwykle wartościowa lektura dla każdego, kto chce pogłębić wiedzę o naturze totalitaryzmu oraz o tym, jak zwykli ludzie stają się częścią systemu zdolnego do zbrodni na niewyobrażalną skalę.
Polecam!
[Współpraca recenzencka]
IG: strona.insta

„Ludzie Hitlera. Twarze Trzeciej Rzeszy” Richarda J. Evansa to ponad pięćset stron fascynującej, a zarazem niepokojącej podróży przez historię Niemiec – od schyłku XIX wieku po całkowity upadek nazistowskiego projektu. Evans tworzy tu panoramiczny obraz społeczeństwa, które uległo ideologii, ktorej konsekwencje odcisnęły potworne piętno na dziejach świata.
Autor z...

Ludzie Hitlera to niezwykle wszechstronne i wiarygodne kompendium wiedzy na temat zła w jego ludzkiej postaci. Jest to zbiór totalny, gdyż pokazuje, że zło jak i dobro to rewersy tej samej monety.

Autor analizuje, dogłębnie, systematycznie z chirurgiczną prezycją. Sięga do dokumentów, listów i książek. Oddaje miejsce wysoko postawionym urzędnikom Trzeciej Rzeszy, ale też zwykłym ludziom, szeregowcom, którzy tworzyli tę sprawnie naoliwioną i działającą maszynerię zła. Na ich przykładzie pokazuje, jak każdy, nawet najmniejszy gest i czynność wpływały na wprawianie w ruch tego kolosa, którym był nazist.owski system ekst.erminacji życia innego niż zaakceptowane przez linię partii.

Jest to pozycja wstrząsająca a jednak realistycznie dogłębnie eksplorująca codzienne życie i jego wpływ na losy tysięcy wspierających reżim oraz jemu przeciwnych. Autor potrafi kształtować swoją literacką przestrzeń tak, że czytelnik, pomimo, że czyta historyczną książkę czuje się wciągnięty w tę druzgocącą opowieść o upadku człowieczeństwa. Banalność zła to niestety tak niewiele i jednocześnie tak dużo w przypadku tej pozycji.

Polecam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Literackim

Ludzie Hitlera to niezwykle wszechstronne i wiarygodne kompendium wiedzy na temat zła w jego ludzkiej postaci. Jest to zbiór totalny, gdyż pokazuje, że zło jak i dobro to rewersy tej samej monety.

Autor analizuje, dogłębnie, systematycznie z chirurgiczną prezycją. Sięga do dokumentów, listów i książek. Oddaje miejsce wysoko postawionym urzędnikom Trzeciej Rzeszy, ale też...

Opis mechanizmów działania nazistowskiego państwa przez pryzmat panoramy osób, które współtworzyły i podtrzymywały reżim. Autor przedstawia biogramy, motywacje, temperament, słabości i przebiegłość ludzi, którzy nadawali rytm tej machinie.

Każda z postaci - od palatynów, poprzez drugi, trzeci krąg władzy, kończąc na trybikach w maszynie otrzymuje swój rozdział. Ta struktura ma swoją zaletę:książkę można czytać linearnie albo wybiórczo, według własnego zainteresowania, jednocześnie nie tracąc nic ze spójności.
Poza chronologicznym opisem postaci, każdy rozdział rzuca światło na to, jak interpretowano we współczesnych badaniach działania poszczególnych postaci na przestrzeni dekad. W efekcie mamy też kolejne warstwy pamięci historycznej.

Ważnym wątkiem jest również kontekst epoki: atmosfera antysemityzmu, nacjonalizmu, kryzys gospodarczy, lęk przed komunizmem i poniżenie traktatem wersalskim stworzyło glebę na której nazizm mógł zapuścić korzenie.

Przez to nie trudno odnieść wrażenia, że źródłem zła często jest niechęć do wychylania się, technokratyzm, oportunizm, lęk, przekonanie, że inni też to robią.

Jeżeli szukasz książki, którą można traktować jako zbiór autonomicznych mikrobiografii, punkt wyjścia do pogłębiania wiedzy historycznej albo analizy państwa totalitarnego z perspektywy biograficznej to ta książka będzie nie tylko wartościową, ale i konieczną lekturą.

Opis mechanizmów działania nazistowskiego państwa przez pryzmat panoramy osób, które współtworzyły i podtrzymywały reżim. Autor przedstawia biogramy, motywacje, temperament, słabości i przebiegłość ludzi, którzy nadawali rytm tej machinie.

Każda z postaci - od palatynów, poprzez drugi, trzeci krąg władzy, kończąc na trybikach w maszynie otrzymuje swój rozdział. Ta...