Sparking Fire out of Fate

Spin-offy nie mają obowiązku zadowalać wielbicieli serii oryginalnych i ugłaskiwać ich obecnością ukochanych bohaterów. Zdarzało mi się, że miałam o ten naddatek zresztą wąty, bo nowi bohaterowie i historia potrafiła tracić (jak w dylogii „The Stolen Heir” Holly Black). Jestem jednak trochę zdruzgotana tym, że dostajemy tutaj tak mało Harper. W tym tomie bohaterka nawet nie pojawia się na pół zdania w przeciwieństwie do dosłownie wszystkich innych, którzy mają choćby wejście w rozwiązaniu akcji. Nie wspomnę już nawet o Lii Marze, która jest w zasadzie postacią prawie cały czas obecną w narracji Callyn i Aleka (tak, Alek dorabia się POV). Wchodziłam jednak w tę serię, wiedząc, że siłą rzeczy będzie jej sporo (a to bohaterka, której nie trawię),ale zostałam ugłaskana próbami odkupienia mojego ulubieńca Rhena w oczach publiczności.

Przede wszystkim jednak dostałam nowych bohaterów w tym ansamblu, których historia i relacje były zajmująco prowadzone. Nieśli oni tę historię bezwysiłkowo. Jakże więc mi przykro, że to wielkie zwieńczenie było średnio satysfakcjonujące.

To swoją drogą ciekawe, że serię oryginalną, „The Cursebreakers”, dociągnęłam do końca z poczucia obowiązku, ale zostałam summa summarum nagrodzona. Tutaj czytałam bez poczucia obowiązku, to i nagrodzona też nie zostałam.

Trzymamy się wprawdzie jakiegoś tam realizmu, bo niektóre spiny rozchodzą się po kościach i nie ma w zasadzie wielkich odkupień. Jest sporo dynamicznej akcji, pościgów i walk, ale jednak książka wydała mi się jakaś taka powolna i jakby nic się w niej nie działo. Zwłaszcza w kontekście finału 2. tomu. Była też zaskakująco cienka, bo liczyła sobie ledwie 400 stroniczek! Do tego dekoncentrujące były te wszystkie lustrzane odbicia z serii pierwszej (vide antagonistka kręcąca wąsa, słabsza mimo wszystko od Lilith, która też za mocna nie była, odbitka Iisak / Nakiis, Callyn i Alek, którzy jakoś tak bliscy się robią pod niektórymi względami Harper i Rhenowi).

I to rozwiązanie akcji... Niby w okolicach przewidzianego przeze mnie łowienia ryb w przeręblu, ale jednak wybałuszyłam na to gały...

Wow, warto było rujnować życie Rhenowi w pierwszej serii... Naprawdę.
Gdzie jest jego miesiąc miodowy, ja się pytam!
Justice for Rhen!

Spin-offy nie mają obowiązku zadowalać wielbicieli serii oryginalnych i ugłaskiwać ich obecnością ukochanych bohaterów. Zdarzało mi się, że miałam o ten naddatek zresztą wąty, bo nowi bohaterowie i historia potrafiła tracić (jak w dylogii „The Stolen Heir” Holly Black). Jestem jednak trochę zdruzgotana tym, że dostajemy tutaj tak mało Harper. W tym tomie bohaterka nawet nie...