Co u pana słychać?

Mistrz reportażu! Choć mocno zmieniły się standardy tego gatunku, warto czytać klasyków, ojców współczesnego reportażu.

Mistrz reportażu! Choć mocno zmieniły się standardy tego gatunku, warto czytać klasyków, ojców współczesnego reportażu.

Temat sam w sobie fascynujący, ale reportaż to rozczarowanie.

Temat sam w sobie fascynujący, ale reportaż to rozczarowanie.

Treść i forma nie do przecenienia. Dla wszystkich, którzy chcą dowiedzieć się jak proces norymberski oraz powojenne niemieckie sądy potraktowały zbrodniarzy wojennych.

Treść i forma nie do przecenienia. Dla wszystkich, którzy chcą dowiedzieć się jak proces norymberski oraz powojenne niemieckie sądy potraktowały zbrodniarzy wojennych.

Bardzo ciekawy pomysł na reportaż. Autor skupił się tutaj nie na zbrodniarzach nazistowskich znanych z pierwszych stron gazet, ale na tych, którym udało się uniknąć kary lub otrzymać krótkie wyroki, co umożliwiło im powrót do powojennych społeczeństw. Moim zdaniem Kąkolewskiemu nie udało się wydobyć od nich pełni odczuć oraz informacji o czasach wojny, ale zdołał pokazać typowy mechanizm obrony i usprawiedliwiania czynów popełnianych w latach II wojny światowej.

Bardzo ciekawy pomysł na reportaż. Autor skupił się tutaj nie na zbrodniarzach nazistowskich znanych z pierwszych stron gazet, ale na tych, którym udało się uniknąć kary lub otrzymać krótkie wyroki, co umożliwiło im powrót do powojennych społeczeństw. Moim zdaniem Kąkolewskiemu nie udało się wydobyć od nich pełni odczuć oraz informacji o czasach wojny, ale zdołał pokazać...

151/2025 (audiobook 109/2025)
Książka, rzec można, legendarna. I to nie tylko ze względu na zawartość, ale także, a może nawet – przede wszystkim - na okoliczności towarzyszące jej powstawaniu, wydaniu i recepcji.
Bo wydawałoby się, że trzydzieści lat po wojnie tematyka rozrachunkowa będzie uprzywilejowana i w interesie wszystkich, którzy tworzyli powojenną rzeczywistość, będzie dociekanie prawdy sprzed trzech dekad oraz pociągnięcie do odpowiedzialności niemieckich zbrodniarzy cieszącym się wówczas niczym nieskrępowaną swobodą i prowadzącym spokojne życie z dala od historii. Jak się okazało – niekoniecznie...

Pomysł Kąkolewskiego na tę książkę był prosty: dotrzeć do tylu zbrodniarzy ze sporządzonej do ilu się da i zadać im szereg pytań, wraz z tym symbolicznym, które stało się tytułem zbioru zapisów tych rozmów.
Jak można się domyślać – rozmówcy Kąkolewskiego nie są skorzy ani do spotkań, ani do rozmów. A ci, z którymi dzięki różnym zabiegom i reporterskim podchodom, udało się spotkać i porozmawiać – jak można się spodziewać – zasłaniali się brakiem wiedzy lub lukami w pamięci, zaprzeczali wielu faktom, pomniejszali swoją rolę w omawianych wydarzeniach, przerzucali odpowiedzialność na innych. Z tego powodu zbiór reportaży Kąkolewskiego nie stanowi materiału badawczego dla historyka.
Ale też chyba i nie taki był cel Autora.
Wydaje się, że reporter doskonale spodziewał się zarówno samych trudności za żelazną kurtyną, jak i przewidywał przebieg tych rozmów. Starał się jednak skonfrontować – co ważne: po latach – swoich rozmówców z niewygodną prawdą i przedstawić czytelnikowi szereg ludzkich postaw oraz swoistych „technik przetrwania”, jakie z powodzeniem stosowali jego rozmówcy, aby po tak tragicznych wydarzeniach, których sami byli sprawcami i nierzadko wykonawcami – mogli wieść spokojne, uporządkowane życia na łonie powojennego społeczeństwa.

I pod tym względem: książka to przerażająca. Ofiary, które przeżyły niemiecki terror częstokroć do końca swoich dni zmagały się z traumą i po tym, co widziały, nigdy już nie wróciły całkiem do normalnego życia.
Ich oprawcy natomiast, niezależnie od statusu społeczno-ekonomicznego, wiedli całkowicie zwyczajne, często szczęśliwe życie, otaczając się bliskimi, realizując swoje pasje, będąc szanowanymi członkami lokalnych społeczności.

Warto o tym wszystkim pamiętać dzisiaj – w dobie budzącego się znów do działania faszyzmu. Miejcie to na uwadze…

Lektor: Jacek Dragun

151/2025 (audiobook 109/2025)
Książka, rzec można, legendarna. I to nie tylko ze względu na zawartość, ale także, a może nawet – przede wszystkim - na okoliczności towarzyszące jej powstawaniu, wydaniu i recepcji.
Bo wydawałoby się, że trzydzieści lat po wojnie tematyka rozrachunkowa będzie uprzywilejowana i w interesie wszystkich, którzy tworzyli powojenną rzeczywistość,...

Autor włożył w tę książkę ogromną ilość pracy, za co należy mu się pochwała. Dzięki niemu pewne zbrodnie i nazwiska nie znikną tak łatwo z historii.

Jak bardzo potrzebne są takie książki, pokazywał zarówno przykry fragmenty o przemarszu faszystowskiej bojówki, jak i ignorancja dzisiejszego społeczeństwa wobec okrucieństwa nazizmu.

Autor włożył w tę książkę ogromną ilość pracy, za co należy mu się pochwała. Dzięki niemu pewne zbrodnie i nazwiska nie znikną tak łatwo z historii.

Jak bardzo potrzebne są takie książki, pokazywał zarówno przykry fragmenty o przemarszu faszystowskiej bojówki, jak i ignorancja dzisiejszego społeczeństwa wobec okrucieństwa nazizmu.

Do książki "Co u Pana słychać" podchodziłem z dużymi oczekiwaniami. 10 rozmów z hitlerowskimi zbrodniarzami przeprowadzonych kilkadziesiąt lat po wojnie - temat z bardzo dużym potencjałem. Ten potencjał nie został moim zdaniem wykorzystany. Całość jest poprawna, ale brakuje podsumowania i pewnej analityczności. Autor nie ciągnie rozpoczętych wątków i czasem trudno oprzeć się wrażeniu, że po prostu odpuszcza. Kąkolewskiemu nie udało się stworzyć wokół tych 10 rozmów "opowieści", która by spinała je w całość. Mimo to lektura należała do przyjemnych, a i same rozmowy nawet pomimo braków dają pewien obraz poglądów hitlerowskich zbrodniarzy. Daje mocą 6.

Do książki "Co u Pana słychać" podchodziłem z dużymi oczekiwaniami. 10 rozmów z hitlerowskimi zbrodniarzami przeprowadzonych kilkadziesiąt lat po wojnie - temat z bardzo dużym potencjałem. Ten potencjał nie został moim zdaniem wykorzystany. Całość jest poprawna, ale brakuje podsumowania i pewnej analityczności. Autor nie ciągnie rozpoczętych wątków i czasem trudno oprzeć...

Było dobrze, chociaż spodziewałam się czegoś lepszego. Żałuję tylko, że autor nie dał rady wyciągnąć więcej od tych ludzi, zdaję sobie jednak sprawę jak trudne, a nawet niebezpieczne to było.

Było dobrze, chociaż spodziewałam się czegoś lepszego. Żałuję tylko, że autor nie dał rady wyciągnąć więcej od tych ludzi, zdaję sobie jednak sprawę jak trudne, a nawet niebezpieczne to było.

Co u pana słychać? - takie pytanie zadajemy najczęściej osobie, którą lubimy, szanujemy, albo kurtuazyjnie komuś, kogo dawno nie widzieliśmy. Krzysztof Kąkolewski, jeden z najważniejszych przedstawicieli literatury faktu, zadaje to pytanie obcym. W dziesięciu reportażach o powojennych losach byłych nazistów wysokiej rangi zadaje im właśnie to pytanie. Trudno tak po ludzku, ze spokojem podejść do tych rozmów, bo moralność zbrodniarzy hitlerowskich w 30 lat po wojnie jest niezrozumiała. W większości ci hitlerowcy nie wykonywali wyroków własnymi rękami, ale wydawali rozkazy i to od nich zależało życie tysięcy ludzi. To Hermann Stolting, prokurator, którego wyroki śmierci wydawano co 3 minuty, czy Heinz Rolf Höppner, który razem z Adolfem Eichmannem pozbawił życia 4 i pół miliona ludzi. To najbardziej wciągający i jednocześnie odpychający reportaż, jaki przeczytałam w życiu. Wcześniej takie wrażenie zrobiło na mnie tylko berlińskie muzeum „Topografia terroru” - placówka przypominająca o centrali planowania i stosowania nazistowskiego terroru, ale co było dla mnie wtedy najbardziej szokujące - w pierwszych latach po wojnie tylko 15 zbrodniarzy zostało skazanych na karę śmierci, dwóch na dożywocie, a pięciu na wieloletnie kary więzienia. Wielu z nich ułaskawiono w latach pięćdziesiątych, m.in. bohater książki Heinz Rolf Höppner, skazany w Polsce na dożywocie, po napisaniu petycji do prezydenta Bieruta, został zwolniony po 12 latach odbywania kary. Z reportażu Krzysztofa Kąkolewskiego „Co u pana słychać?” wysuwa się jeden wniosek – zło potrafi być bardzo banalne.

Co u pana słychać? - takie pytanie zadajemy najczęściej osobie, którą lubimy, szanujemy, albo kurtuazyjnie komuś, kogo dawno nie widzieliśmy. Krzysztof Kąkolewski, jeden z najważniejszych przedstawicieli literatury faktu, zadaje to pytanie obcym. W dziesięciu reportażach o powojennych losach byłych nazistów wysokiej rangi zadaje im właśnie to pytanie. Trudno tak po ludzku,...

Do tematu książki wprowadzi rekomendacja Platformy.
To najbardziej znana książka autora, przynajmniej tak mi się wydaje, bo jest jeszcze jedna, warta wspomnienia, zaraz o niej napiszę.
Tą rekomenduję dlatego, że chociaż byłem nastolatkiem, kiedy ją wydano w 1975 r. pamiętam, ile szumu narobiła.
Jedne, mądre, gadające głowy, pełne zachwytu, inne jeszcze mądrzejsze, ujadały ile wlezie, oj, to były dopiero " wesołe " czasy.
Wtedy mało jeszcze z tego wszystkiego rozumiałem, ale prawdopodobnie, niechcąco robiony PR swoje zrobił ( dzisiaj pomyślałbym, że cyrk robiony jest celowo ),książkę kupiłem, przeczytałem i dobrze na tym wyszedłem, nigdy nie żałowałem !!!
To książka niepodlegająca upływowi czasu, powinna wzbudzić zainteresowanie nawet po latach.
Dlatego wszystkim POLECAM !!!

Do tematu książki wprowadzi rekomendacja Platformy.
To najbardziej znana książka autora, przynajmniej tak mi się wydaje, bo jest jeszcze jedna, warta wspomnienia, zaraz o niej napiszę.
Tą rekomenduję dlatego, że chociaż byłem nastolatkiem, kiedy ją wydano w 1975 r. pamiętam, ile szumu narobiła.
Jedne, mądre, gadające głowy, pełne zachwytu, inne jeszcze mądrzejsze, ujadały...