Edukacja motyli

Zaczęłam czytać ale jakoś mi nie szło, sięgnęłam więc po audiobooka. Lektor bardzo się stara stopniować napięcie, którego....nie ma. Słucham, słucham i słucham, myślałam, że zbliżam się do końca, a tu jeszcze sześć godzin przede mną🤦🏻‍♀️. Chyba nie dam rady....

Zaczęłam czytać ale jakoś mi nie szło, sięgnęłam więc po audiobooka. Lektor bardzo się stara stopniować napięcie, którego....nie ma. Słucham, słucham i słucham, myślałam, że zbliżam się do końca, a tu jeszcze sześć godzin przede mną🤦🏻‍♀️. Chyba nie dam rady....

Ależ ta powieść trzyma w napięciu! Dobry mroczny thriller.

Ależ ta powieść trzyma w napięciu! Dobry mroczny thriller.

Świetny, wciągający od pierwszych stron thriller. Słucham w świetnej interpretacji Kamila Prubana, co sprawiło, że niejednokrotnie oglądałam się za siebie z niepokojem. Chętnie sięgnę po inne książki włoskiego autora.

Świetny, wciągający od pierwszych stron thriller. Słucham w świetnej interpretacji Kamila Prubana, co sprawiło, że niejednokrotnie oglądałam się za siebie z niepokojem. Chętnie sięgnę po inne książki włoskiego autora.

Książka wciąga od pierwszych stron. Jest napisana w świetnym stylu. Czułam się jakbym towarzyszyła bohaterce w jej zmaganiach. Polecam!!!! Na pewno przeczytam wszystkie książki autora

Książka wciąga od pierwszych stron. Jest napisana w świetnym stylu. Czułam się jakbym towarzyszyła bohaterce w jej zmaganiach. Polecam!!!! Na pewno przeczytam wszystkie książki autora

Serena, ambitna brokerka z Mediolanu, wieczorem dzwoni do swojej sześcioletniej córki przebywającej na zimowym obozie narciarskim w Szwajcarii. Dziewczynka spieszy się na „święto motylkowych wróżek”, więc rozmowa trwa krótko. To ostatni kontakt matki z dzieckiem. Tej samej nocy w pensjonacie wybucha pożar. Wszystkie dzieci zostają uratowane… poza jednym. Ciała nie odnaleziono, jednak policja uznaje, że córka Sereny zginęła w ogniu. Kobieta, która dotąd dawała dziecku wszystko oprócz miłości i czasu, próbuje poradzić sobie z poczuciem winy i pustką. W jej codzienność wkrada się alkohol i psychotropy. Rok po tragedii zaczyna otrzymywać anonimowe wiadomości i głuche telefony. Ktoś wyraźnie sugeruje, że jej córka żyje. Serena wraca do Szwajcarii i rozpoczyna prywatne śledztwo. Pytanie brzmi: czy prawda okaże się bardziej niszcząca niż dotychczasowe życie w odrętwieniu? Carrisi buduje historię, która od pierwszych stron uderza w emocje. Podstawę fabuły stanowi dramat matki: choć początkowo kobieta była chłodna, zdystansowana, skupiona na karierze, dopiero po zaginięciu córki zaczyna rozumieć, co naprawdę utraciła. To właśnie jej poczucie winy napędza tę powieść mocniej niż sama zagadka kryminalna.
Niewątpliwym atutem książki jest głęboka warstwa psychologiczna - Carrisi jest w tym mistrzem. Serenę trudno polubić, ale mimo to kibicowałam jej od początku. Egoistyczna, uzależniona, momentami irytująca, ale stara się wykrzesać z siebie matczyne odruchy i przez to jest prawdziwa. Autor dokładnie przedstawił portret kobiety stopniowo rozpadającej się pod ciężarem żalu, wyrzutów sumienia i niepewności co do dalszych losów jej dziecka. Dostajemy umiejętnie dawkowane informacje, napięcie narasta powoli, ale konsekwentnie. Nic nie dzieje się za szybko ani za wolno. Symbolika motyla – obecna już w tytule – odnosi się do przemiany. Serena przechodzi bolesny proces konfrontacji z samą sobą. Carrisi stawia niewygodne pytania: czy miłość można obudzić po czasie? Czy poczucie winy jest formą kary, czy impulsem do zmiany? I wreszcie: czy prawda zawsze przynosi wyzwolenie? Nie jest to może najmocniejsza książka Autora, ale absorbuje uwagę, emocje i szybko się czyta. Ocena: 7,5/10

Serena, ambitna brokerka z Mediolanu, wieczorem dzwoni do swojej sześcioletniej córki przebywającej na zimowym obozie narciarskim w Szwajcarii. Dziewczynka spieszy się na „święto motylkowych wróżek”, więc rozmowa trwa krótko. To ostatni kontakt matki z dzieckiem. Tej samej nocy w pensjonacie wybucha pożar. Wszystkie dzieci zostają uratowane… poza jednym. Ciała nie...

Donato Carrisi po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o ludzkim mroku w sposób niepokojąco piękny. „Edukacja motyli” to nie tylko thriller a psychologiczny labirynt, w którym każdy korytarz prowadzi do innego oblicza winy, strachu i miłości.

Poznajemy Serenę, która jest kobietą sukcesu, zimną i precyzyjną jak ostrze, która wszystko w życiu ma pod kontrolą… do momentu, gdy los zabiera jej niechciane dziecko. Po pożarze w alpejskim schronisku nic już nie jest pewne: ani śmierć, ani pamięć, ani to, kim naprawdę jesteśmy, gdy gasną światła rozsądku.

Autor prowadzi historię w swoim charakterystycznym stylu. Powoli, niemal hipnotycznie, budując napięcie nie poprzez akcję, lecz poprzez emocje. To książka o granicach i o tym, jak łatwo człowiek potrafi przekroczyć własne zasady, kiedy w grę wchodzi strata.

Nie jest to łatwa lektura wymaga skupienia i gotowości na emocjonalne zderzenie z samym sobą. A jak to u Carrisiego bywa, wraz z ostatnim rozdziałem przychodzi zrozumienie, że czasem potwory, których się boimy, mieszkają najbliżej.

Książka dla fanów „Dziewczyny we mgle”, „W labiryncie”, ale też dla tych, którzy lubią, gdy thriller nie tylko straszy, ale też zostaje w głowie na długo.

Współpraca reklamowa z @wydawnictwoalbatros

Donato Carrisi po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o ludzkim mroku w sposób niepokojąco piękny. „Edukacja motyli” to nie tylko thriller a psychologiczny labirynt, w którym każdy korytarz prowadzi do innego oblicza winy, strachu i miłości.

Poznajemy Serenę, która jest kobietą sukcesu, zimną i precyzyjną jak ostrze, która wszystko w życiu ma pod kontrolą… do momentu,...

„Edukacja motyli” była swego czasu intensywnie promowana na TikToku i Instagramie jako lektura zapowiadająca „niesamowitą podróż wgłąb lęków”. Czy taka jest w istocie? Pewnie ilu czytelników, tyle odpowiedzi na to pytanie ;) Mając na uwadze ten wszechobecny marketing spodziewałam się czegoś wybitnego, niesamowitego i wyjątkowego, a dostałam całkiem przeciętną książkę, powielającą wiele znanych literaturze motywów literackich.

Naprawdę próbowałam, ale ta historia do mnie nie przemawia. Po pierwsze, fabuła jest mało prawdopodobna, momentami ocierająca się o absurd. Po drugie, zakończenie jest pretensjonalne, tak jakby Autor nie miał pomysłu na dobre domknięcie historii i wymyślił je bez wcześniejszego przemyślenia. Po trzecie, główna bohaterka jest bardzo antypatyczna, ma ewidentne zaburzenia w regulacji emocji, odczuwaniu empatii oraz nazywaniu i wyrażaniu własnych uczuć. Po czwarte, nieodpowiada mi styl pisania Autora - jest niezwykle surowy i chłodny, wręcz kronikarski, co prawdopodobnie sprawiło, że podczas lektury nie odczuwałam większych emocji.

Wiadomo, że czytanie jest subiektywnym doświadczeniem. Z mojej strony mogę tylko stwierdzić, że raczej nie sięgnę po pozostałe książki Autora.

„Edukacja motyli” była swego czasu intensywnie promowana na TikToku i Instagramie jako lektura zapowiadająca „niesamowitą podróż wgłąb lęków”. Czy taka jest w istocie? Pewnie ilu czytelników, tyle odpowiedzi na to pytanie ;) Mając na uwadze ten wszechobecny marketing spodziewałam się czegoś wybitnego, niesamowitego i wyjątkowego, a dostałam całkiem przeciętną książkę,...

"Edukacja motyli" zaczyna się jak thriller, ale w gruncie rzeczy jest intymnym studium pękniętej tożsamości - historią kobiety, która przez lata uciekała przed emocjami tak skutecznie, że kiedy je traci, nie wie nawet, czy ma prawo po nie sięgnąć.
Serena od pierwszych stron wymyka się schematom. Chłodna, zdystansowana, niepasująca do obrazu „instynktownej” matki. Trudno ją polubić, ale trudno też nie poczuć ukłucia zrozumienia: jej samotność ma swoje logiczne kształty, jej emocjonalny pancerz nie wziął się znikąd. Kiedy znika jej córka, ten pancerz nie pęka, on zaczyna skrzypieć. I w tym właśnie tkwi mistrzostwo Carrisiego: pozwala nam widzieć w Serenie nie to, kim powinna być, lecz to, kim naprawdę jest.

Ale najbardziej niezwykłym elementem tej powieści pozostaje symbolika motyla. Kruchość błękitnych, tiulowych skrzydełek - tych, których Aurora nie chciała zdjąć nawet do snu, jakby były jej jedyną tarczą przed światem - z czasem nabiera znacznie głębszego znaczenia. Te delikatne ozdoby, zdające się istnieć na granicy istnienia i znikania, stają się metaforą ludzkiej egzystencji: pięknej, ulotnej i wymagającej odwagi, by unieść się mimo lęku. Carrisi przypomina, że metamorfoza nigdy nie odbywa się bez bólu, a zranienie bywa czasem początkiem przemiany.

„Edukacja motyli” trzyma w napięciu, owszem. Ale to nie napięcie jest tu najważniejsze. Najważniejsze są pytania, które czytelnik zadaje sobie w ciszy - o to, czym jest miłość, kiedy nie wygląda tak, jak powinna, o to, czy intuicja może być formą wiedzy, o to, jak głęboko może sięgnąć rozpacz, zanim zamieni się w siłę.

To thriller dla tych, którzy chcą czegoś więcej niż dreszczu. To powieść, która uczy patrzeć głębiej. A może jak każdy dobry motylowy efekt uczy patrzeć inaczej.

Donato Carrisi pozostaje dla mnie mistrzem intrygi utkanej z emocji wydobytych z najgłębszych zakamarków duszy. Oplata ją subtelną, baśniową mgłą, w której chwilami nie wiesz już, co jest jawą, a co snem a jednak każda scena zawsze drży prawdą.
Coś wspaniałego!🖤

"Edukacja motyli" zaczyna się jak thriller, ale w gruncie rzeczy jest intymnym studium pękniętej tożsamości - historią kobiety, która przez lata uciekała przed emocjami tak skutecznie, że kiedy je traci, nie wie nawet, czy ma prawo po nie sięgnąć.
Serena od pierwszych stron wymyka się schematom. Chłodna, zdystansowana, niepasująca do obrazu „instynktownej” matki. Trudno ją...

Opowieść w oparach absurdu. Męczyła mnie główna bohaterka. Zakończenie mocno wydumane

Opowieść w oparach absurdu. Męczyła mnie główna bohaterka. Zakończenie mocno wydumane

Bardzo ważny składnik mojej oceny stanowi fakt, jak książka wciąga — i tutaj jest mocno. Bardzo dobry, klasyczny i duszny Carissi, ale nie najlepszy. W jego wypadku to i tak jest wysoki standard.
Dając finalną ocenę pozycji, zawsze kieruję się jednak realizmem. Im bardziej prawdopodobne wydarzenia, tym ocena wyższa. Bo jednak łatwo zagmatwać, ale wyprowadzić wątek to prawdziwa sztuka. Tutaj ocenę zaniża fakt, że kobieta w małej miejscowości, gdzie wszyscy się znają, około dwóch lat ukrywała nieobecność swojej córki, cudem znalazła „klona”, by potem podmienić go — cudownie dla świata. Nikt nic nie zauważył? Serio?

Bardzo ważny składnik mojej oceny stanowi fakt, jak książka wciąga — i tutaj jest mocno. Bardzo dobry, klasyczny i duszny Carissi, ale nie najlepszy. W jego wypadku to i tak jest wysoki standard.
Dając finalną ocenę pozycji, zawsze kieruję się jednak realizmem. Im bardziej prawdopodobne wydarzenia, tym ocena wyższa. Bo jednak łatwo zagmatwać, ale wyprowadzić wątek to...