Sekret

Jestem na nie, a nawet na tak ;) Czyli – pomysł dobry, prowadzenie fabuły też i niby powinnam być zadowolona z lektury, ale… no właśnie. Nie do końca wiem co mi się nie podobało, narracja, sposób pisania, nie wiem, ale od początku w czytaniu cały czas coś mnie uwierało. Na pewno zbyt teatralne zbrodnie, lecz nie takie rzeczy czytałam, choć kamykiem sporym w tym uwieraniu było. Szczerze powiedziawszy nie chce mi się zastanawiać nad tym co to jeszcze może być. Jak kiedyś jeszcze coś autora przeczytam to może wtedy wyklaruje się o co mi chodzi, albo problem zniknie.

Widzę, że książka ma bardzo dobre opinie. Nie jest tak, że daję 6, bo jest zła. Po prostu się zmęczyłam czytaniem, dzieło opasłe, pisane dobrym językiem, bohaterowie z ikrą, mają swoje historie, są tacy z krwi i kości, podobnie miejscowość, w której się dzieje akcja. Ale... Tam się nic nie dzieje. Nagle się spotyka kilka osób, które mają wspólną przeszłość i gadają i wspominają i gadają. Zginęła dziewczyna. I gadają o niej i przesłuchują i totalnie nic się nie dzieje. Do czegoś dochodzą, ale tylko lazeniem i gadaniem. Dopiero na koniec wielka akcja, finał. Trochę tak, jakby autorka dużo czasu poświęciła bohaterom , spisała ich życiorysy, historie i szkoda było nie wsadzić do książki i nie wydać. Jak dla mnie trzeba to było rozłożyć na kilka serii z kilkoma wątkami kryminalnymi. Wtedy takie życiorysy są dobrym tłem. A tu mamy love story, w tle zginęła dziewczyna.

Miła i przyjemna historia. Jednak bardzo przewidywalna. Końcówki domyśliłam się już w połowie choć marny ze mnie Sherlock. Szybko się czyta. Opowieść z punktu widzenia mamy i taty fanie dawkuje napięcie i czytelnik nabiera chęci do dalszego rozwikłania zagadki😉

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

Czy 7 napisanych książek z gatunku kryminał/sensacja/thriller to dużo? Na tle innych ludzi piórka, a jest ich sporo, może nie, ale ja nigdy nie zwracam uwagi na ilość, Nade wszystko stawiam na jakość zaprojektowanej historii, a po tym względem Dorota Glica jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Przeczytałam do tej pory wszystkie jej powieści, nie żałuję poświęconego czasu. Na „Zatrutą przyjaźń” czekałam dość długo- wszystko dlatego, że książka ta była notorycznie wypożyczana. Zainteresowanie czytelnicze to dla mnie ważny znak. Wtedy uświadamiam sobie, że za znanym nazwiskiem pisarki stoi przede wszystkim wciągająca historia. Czy i tym razem tak właśnie było? Oczywiście, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Otrzymałam coś, co nie jest oczywiste, każdy detal ma znaczenie, a książka ta nie może zostać przeczytana w sposób powierzchowny. Warto się skupić i nierzadko otwierać usta ze zdziwienia. Fabuła książki została, nie bez przyczyny, ujęta w tak zwaną klamrę kompozycyjną. Początkowe wydarzenia mają miejsce w 2005 roku i na tej dacie bazuje zakończenie. Środek opowieści to natomiast lata pośrednie, dzięki czemu łatwiej nam zrozumieć intencje bohaterek. Szokujący wątek z zaplanowanym mordem w tle jest jednak zbudowany na zupełnie innych emocjach, konkretnie na bezgranicznej przyjaźni. Czy tak mocna próba owej przyjaźni była w stanie przetrwać? Warto się o tym przekonać, gdyż jest to świetnie skomponowany wątek. Polecam się z nim zapoznać, ale NIGDY nie przekładać jego znaczenia do prawdziwego życia odbiorców. Nie traktujmy go jak makabrycznej instrukcji obsługi, bardzo wszystkich o to proszę. Nie było chyba na świecie dziewczynek, które nie obiecywały sobie wiecznej przyjaźni, prawda? Dzwoń o każdej porze dnia i nocy, zawsze Ci pomogę- tak często mówimy. Ale czy nasze obietnice mają odzwierciedlenie w rzeczywistości, czy jednak są to słowa rzucone na wiatr? W nowej powieści Doroty Glicy musimy zwrócić uwagę na przyjaźń łączącą 2 główne postaci- Polę i Lenę. Ich przywiązanie do siebie przybiera dużo poważniejszy wymiar, ale ja nie mogę nic więcej zdradzić. Wszystko wyjaśnia się z każdym kolejnym rozdziałem, a w przypadku tej historii cierpliwość bardzo, ale to bardzo popłaca. Sama byłam zaskoczona końcem tej opowieści, nic nie okazało się być powtarzalne czy banalne. Autorka słusznie podkreśliła, że „jest to opowieść, która zaczyna się jak spokojna bajka, ale bajką nie jest.” Teraz, świeżo po lekturze, zgadzam się z tym stwierdzeniem w stu procentach. Już sam początek okazuje się mocno wciągający i zarazem szokujący, a czytelnicy zadają sobie pytanie: co się tu dzieje? Dlatego właśnie autorka, niczym po nitce do kłębka, prowadzi nas przez lata wielkiej, ale bardzo niebezpiecznej przyjaźni. To, co wydarza się w życiu Poli i Leny, nie może zniknąć z ich umysłów, nie ulega przedawnieniu. Czy przeciwieństwa się przyciągają? Dorota Glica słusznie uważa, że tak. Stwierdzenie to nie dotyczy tylko miłości, ale też szczenięcych lat głównych bohaterek. Pola, uważana za dzikuskę, jest mocno poniżana przez mieszkańców, jednak zaprzyjaźnia się z Leną- bogatą córką komendanta policji. Czy jest w ich relacji jakiś sens? Niczego więcej nie ujawnię, podkreślę tylko, że pieniądze nie zawsze mogą dać szczęście. Pisarka bardzo umiejętnie opisała też miłość to zwierząt, która dla mnie jest szalenie ważna i mocno działa na mą podświadomość. Psy czy koty także czują i należy im się szacunek i empatia. To one niejednokrotnie okazują się najlepszymi przyjaciółmi dla smutnego człowieka. Kto się o tym przekonał, na pewno to potwierdzi. Nie wiem, jak można być okrutnym wobec czworonogów, a poza tym- one umierają, a NIE zdychają! Mimo, iż „Zatruta przyjaźń” to powieść z mordem w tle, niektóre fragmenty rozgrzewają serce i odnoszą nasze rozumienie do cech powieści obyczajowych. Dzięki temu śmiało mogę uznać, że relacja Poli z jej babcią, a jednocześnie wychowanką, jest mądra, magiczna, empatyczna, wzruszająca, prawdziwa, nieprzesłodzona. W najnowszej powieści Doroty Glicy los bywa bardzo, ale to bardzo przewrotny. Nie mogę niczego zdradzić, ale historia ta to z pewnością nie piękna bajka, w której nie dzieje się nic złego. Wręcz przeciwnie- autorka doskonale pokazała nam, że przeszłość człowieka zawsze ma wpływ na jego późniejsze życie. Cóż, jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. Chyba tak można podsumować całą opowieść. Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tejże powieści. Znajdowało się w niej wszystko, co powinien zawierać thriller, kryminał czy obyczaj. Zakończenie nie jest też oczywiste, co zwiększa ogólną ocenę. Czytanie powieści autorstwa Doroty Glicy nie będzie straconym czasem. „Zatruta przyjaźń” to perfekcyjny opis bardzo nieuczciwych działań policyjnych, jak też zawiłych brudów rodzinnych. Walorem jest też wygodny druk, który nie męczy oczu. Zatytułowane rozdziały dodają smaku całej opowieści i pobudzają ciekawość czytelnika. Polecam.

Miałam dylemat, na ile ocenić tą książkę. Historia ciekawa, zakończenie mnie zaskoczyło, czułam emocje podczas zagłębiania się w historię. A jednak czegoś mi zabrakło. Bardzo ciężko było mi się wkręcić na początku w wydarzenia - całość wg mnie rozkręciła się dopiero gdzieś w połowie, ale za to trzymała w napięciu już do końca. Dwie wcześniejsze powieści autorki oceniam wyżej. Tutaj jest lekki zawód.

Małgorzata Węglarz – Moja Lubię, kiedy autorzy wydają różne gatunki i dają się poznać czytelnikom z szerszej perspektywy. Tak jest z @poestmortem, autorką, którą dotychczas znałam ze świetnych reportaży, jak np.: „Jak usunąć wujka z podłogi?”. Od zeszłego roku wydała ona jednak trzy powieści. Na pierwszy ogień poszła „Moja”, która zbiera naprawdę dobre recenzje, więc poprzeczkę postawiłam jej naprawdę wysoką. Zaczyna się od płonącego domu, w którym na progu stoi dziewczyna. Zaniedbana i skrajnie przerażona, jakby bała się wyjść. Nie wie ona, kim jest i jak się nazywa. Jest pewna jednego – on będzie zły, że wyszła i ukaże ją za nieposłuszeństwo. W sprawę zostaje zaangażowana psycholog Barbara, której życie wywróciło się do góry nogami, po zaginięciu córki 20 lat temu. Za wszelką cenę chce pomóc Mojej, gdyż w przypomina jej ona utraconą Polę. Jak odzyskać wspomnienia dziewczyny? Jak straszna przeszłość kryje się w jej umyśle? I najważniejsze pytanie – Kim jest Moja i kim jest tajemniczy on, który w pełni przejął jej wolność i podporządkował swojej woli? „Moja” to świetnie napisany thriller psychologiczny, który już od pierwszych stron przyciąga uwagę czytelnika. Jest to historia, która w niezwykle realistyczny sposób ukazuje wręcz paraliżujący strach głównej bohaterki, która została poddana tak permanentnej manipulacji, że sama nie wie, kim jest i w pewien sposób boi się dowiedzieć prawdy o swoim życiu. Te sceny, kiedy ma ona wspomnienia z przeszłości, w stopniowy sposób odkrywają przed czytelnikiem prawdę, ale do ostatniego momentu nie wie on, jak bardzo popieprzona jest tajemnica, która skrywa się w pamięci Mojej. Cieszę się, że mimo iż wydarzenia opisywane w tej książce są fikcją literacką, to autorka wplotła w nie wątek fundacji ITAKA, która od lat zajmuje się poszukiwaniem osób zaginionych. W końcu chyba niemożliwe jest, by ktoś zniknął tak kompletnie bez śladu, więc zawsze powinno się szukać i nie poddawać. Podsumowując, książka ta jest niezwykle mroczna, tajemnicza i w przerażający sposób ukazuje ludzkie okrucieństwo. Kim jest on, można łatwo wydedukować, ale ostateczne zakończenie jest otwarte, więc z niecierpliwością wyczekuje kontynuacji. 10🔥/10

Jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam! Trzymający w napięciu, nieodkładalny. Od razu jesteśmy wprowadzeni w temat. Jest tajemniczo, ale dynamicznie. Nie ma tu zbędnych opisów, przydługich "wprowadzeń", od razu jesteśmy wrzuceni w wir wydarzeń. Żaden bohater nie jest tu wprowadzony przypadkowo, każdy finalnie odgrywa jakąś rolę w tej zagadce. Matka głównej bohaterki Mackenzi, autorka bestsellerowych thrillerów ginie po nieszcześliwym upadku na spacerze. Czy to aby na pewno był przypadek? Jaką tajemnicę skrywają rodzice Mackenzi? Czy dziewczynie uda się dojść do zatajanej przez lata prawdy? Ta książka tak mnie wciągneła, że 2 długie wieczory i doszłam do ostatniej strony :)

"I pa­mię­taj: nie można de­fi­nio­wać swo­je­go życia przez pry­zmat gor­szych chwil. Dzię­ki nim mo­że­my do­ce­nić te szczę­śli­we." Kornel Malicki to najpoczytniejszy w kraju reportażysta. Jego umierająca żona Gabi wymaga specjalistycznej opieki. Marcel umieszcza ją w klinice, a sam wynajmuje kwaterę w pobliskiej agroturystyce. Choroba żony nie jest jedynym powodem, dla którego wybiera akurat to miejsce. Zależy mu, by rozliczyć się z własną przeszłością, choć ścisłej chodzi o dokonanie zemsty za porzucenie we wczesnym dzieciństwie. Intrygę skrywa pod płaszczykiem wyjaśnienia sprawy "Króliczków proboszcza". Marcel to niemal czterdziestoletni mężczyzna, którego kręgosłup moralny jest potrzaskany. Momentami zdaje się, że nigdy go nie posiadał. Ciężko się dziwić poznając jego historię krzywd z pierwszych lat życia. To on jest tytułowym porzuconym dzieckiem. Początkowo nie kibicowałam Marcelowi w realizacji planu, jednak z biegiem wydarzeń zaczęłam trzymać kciuki za powodzenie akcji. Im więcej przeszkód napotkał, tym bardziej chciałam, żeby jego plan się powiódł. Ciężko mi było polubić bohatera, ale też nie sposób przejść obok obojętnie. Trudno też podważyć solidną motywację bohatera. W powieści następuje kilka zwrotów akcji, ale jeden zmienia całkowicie optykę na to, co się wydarzyło. Spotkałam się w literaturze z tego typu plot twistem, ale nie spodziewałam się, że właśnie w tę stronę pójdzie fabuła. Bardzo mi się podobała ta powieść, głównie przez emocje, jakie wywołała i przez moje negatywne odczucia w stosunku do głównego bohatera, którego chęć zemsty zaślepia tak bardzo, że umierająca żona i cierpienie córki schodzi na dalszy plan. Paradoks.

Wkreciłam się w tę ksiażkę, choć nie ma tu zawrotnej akcji, bo nie zawsze tylko o to chodzi. Ta pozycja przypomina mi troche twórczość Roberta Małeckiego. Mamy tu więcej skupienia na emocjach, trochę wolniejsze tempo, więcej myślenia, wspominania i wracania do przeszłości niż typowego śledztwa. Po ostatniej lekturze, którą miałam nieprzyjemność przeczytać, ta byla wręcz idealną pozycją na wyciszenie i powrót do takich klimatów, jakie lubię najbardziej. Druga część już czeka na półce.

"Bezsilna" Piotra Kościelnego to lektura, która całkowicie mnie pochłonęła i potrząsnęła moimi emocjami. Autor nie serwuje nam tu chłodnego, skandynawskiego kryminału, lecz brutalnie wciąga w duszny, przerażający klimat polskiej prowincji. Zło w tej powieści nie atakuje nagle – ono powoli dojrzewa, osacza czytelnika i przypomina cichy, nieuchronny koszmar czający się tuż za ścianą. To prawdopodobnie najmroczniejsza pozycja w dorobku pisarza. Styl twórcy jest niezwykle oszczędny, a zarazem piekielnie trafny. Każde zdanie rezonuje w głowie, zmuszając do głębokiej refleksji i konfrontacji z własnym wnętrzem. Powieść rozwija się niespiesznie, by na samym końcu uderzyć z potężną siłą. Finał historii absolutnie mnie zdruzgotał. To dzieło, po którym naprawdę trudno się otrząsnąć.

Przy rozbiórce domu robotnicy znajdują ukryte ludzkie kości. Czy jest to ciało zaginionego przed laty chłopca o którego morderstwo oskarżono syna właścicieli domu? Jednocześnie w mieście dochodzi do serii brutalnych napaści na kobiety. W obie sprawy zaangażowana jest policjantka Laura Halber nie spodziewająca się rodzinnych tajemnic, które ujrzą światło dzienne w toku śledztwa… Autor przedstawia historię na dwóch osiach czasowych - Sosnowiec 1997 i 2024. Trzeba przyznać, że klimat lat 90. jest dobrze oddany - muzyczne subkultury, wandalizm, problemy górników, czy alkoholizm w rodzinach. Bohaterowie są różnorodni, ale nie sympatyzowałam z żadnym z nich. Fabuła jest wielowarstwowa i nieprzewidywalna, ale książka pod koniec traci swój klimat na rzecz policyjnego śledztwa. Mały plus za wrzucenie serialu Fleabag w fabułę. Ciężko mi napisać coś więcej, bo nie porwała mnie ta historia, mimo że jest to poprawnie skonstruowany kryminał z ciekawym zakończeniem, to czegoś mi tu brakowało.

Nie tak dawno pisałam o serii książek z Ugne Galantem w roli głównej. I pisałam również, że fascynuje mnie ta postać literacka. I tym razem nie zawiodłam się...ani na fabule, ani na postaci Ugne. A to już 5 część serii. I mam nadzieję, że nie ostatnia:) "Latawiec" kończy się scenę, gdy Ugne wkracza na teren Zakładu Zdrowia Psychicznego MSW - Oddział Terapii Uzależnień. Jednak to nie jest tytułowy Kurort. Albowiem "Kurortem" nazywane jest jedno ze skrzydeł tejże placówki, w której przebywają dzieci. No i właśnie....dzieci, które zostają tam skierowane przez placówki wychowawcze, wbrew własnej woli. A dlaczego? Ponieważ sprawiają problemy wychowawcze. Szok. Mało tego, dzieci te zostają poddawane różnym eksperymentom medycznym tylko dlatego, że kierujący zakładem ośrodkiem profesor Szafir, ma chore ambicje i układy z SB oraz z władzami PRLu. Rządza władzy, rządza bezkarności pochłania go do granic obłędu. Wydaje mu się, że nic i nikt go nie zatrzyma. Jednak zarówno Szafir i jego "ludzie" nie przewidzieli jednego...Że trafi im się w ośrodku Ugne Galant - bohater pozornie gruboskórny, alkoholik, ale mega empatyczny. Bohater bez peleryny. Bohater, który walczy ze swoimi słabościami, wadami, demonami. Bohater na odwyku. A jednak...nawet w takim miejscu podejmuje walkę z chorym systemem. Postanawia walczyć do utraty sił o sprawiedliwość, chroniąc przy tym własne poglądy i ludzi słabych, stłamszonych przez machinę okrutnego systemu i bezwzględności przesiąkniętym złem ludzi. Na szczęście, pomimo swojej gruboskórności ma serce i ma sojuszników. A przede wszystkim i jest wrażliwy na krzywdę dzieci. Co najważniejsze, moim zdaniem, działa Ugne i jego sojuszników, sprawiają, że pojawia się światełko w tunelu. A ja trzymam kciuki żeby Ugne wyszedł na prostą, bo wierzę w niego:) Dla mnie Ugne Galant to taka polska wersja Bonda...szczególnie w scenie ucieczki z dzieckiem z ośrodka na Junaku. Po prostu ...sztos:) Ta książką nie jest łatwa do czytania. To lektura dla wytrawnych czytelników mrocznych thrillerów, silnych bohaterów ze swoimi wadami, ale także skłaniająca do refleksji nad "złem", które spora część ludzi udaje, że nie widzi. I tak jest po dziś dzień. Niestety. Na zakończenie dodam tylko, że fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w Krychowicach pod Radomiem. I ja takie powieści, czyli oparte na prawdziwych wydarzeniach, uwielbiam. Gorąco polecam Wam tę piątą część z Ugne, pomimo trudnej tematyki tamtych lat.

„Oziębłość” Jolanty Żuber to powieść, która uderza przede wszystkim klimatem – chłodnym, zdystansowanym, momentami wręcz emocjonalnie surowym. Już sam tytuł dobrze oddaje ton całej historii: mamy do czynienia z opowieścią o relacjach międzyludzkich, które zamiast ciepła niosą napięcie, niedopowiedzenia i wycofanie. Autorka skupia się na psychologii postaci. Bohaterowie nie są jednowymiarowi – przeciwnie, często irytują swoją biernością czy zamknięciem, ale właśnie to czyni ich wiarygodnymi. Dobrze przedstawione , jak brak komunikacji i tłumione emocje potrafią zniszczyć nawet najbliższe relacje. Nie ma tu łatwych rozwiązań ani „happy endów” podanych na tacy. „Oziębłość” to książka raczej dla czytelników ceniących literaturę psychologiczną i refleksyjną niż dla tych, którzy szukają dynamicznej fabuły. Zostawia po sobie pewien niepokój i skłania do myślenia – co w tym przypadku wydaje się zamierzonym efektem.

To moje drugie spotkanie z autorem, mimo, że poprzednia pozycja którą przeczytałam mnie nie zachwyciła to postanowiłam dać drugą szansę... i się nie zawiodłam! Książka fajnie napisana, ciekawi bohaterowie i całkiem spójna historia. Czytało się szybko i z zainteresowaniem. Czekam na kolejną część! Bardzo polecam.

Ińsko, niewielkie miasteczko nad jeziorem, skrywa wielką tajemnicę… Nieumyślne spowodowanie śmierci, ukrycie ciała i przysięga, która wiąże na lata — aż po grób. Pewnego dnia Michał odkrywa, że jego żona i dwójka dzieci zniknęli. Sąsiad zza ściany słyszał kłótnie i widział wychodzącą rodzinę. W mieszkaniu Michał znajduje list, pozostawiony — jak się domyśla — przez porywacza. Zawiera on reguły gry, których przestrzeganie ma zapewnić bezpieczeństwo jego bliskim. Wraz z kochanką Mileną bohater musi wrócić do rodzinnej miejscowości i zmierzyć się z demonami przeszłości. Fabuła książki jest tajemnicza i stopniowo odsłaniana. Za sprawą głównego bohatera poznajemy wydarzenia z przeszłości, które mają kluczowe znaczenie dla teraźniejszości. Gra, w której Michał bierze udział, wymaga od niego trudnych wyborów i prowadzi do makabrycznych działań. Czytelnik długo nie wie, jaki cel ma „gra” ani kto pociąga za sznurki. Zakończenie zaskakuje i zmienia perspektywę patrzenia na całą historię, pozostawiając jednocześnie przestrzeń na kontynuację. Bohaterowie skrywają wiele tajemnic, które stopniowo wychodzą na jaw, a mroczne wydarzenia z przeszłości wpływają na ich obecne decyzje i nasze ich postrzeganie. Intryga jest rozbudowana i angażuje wiele postaci. Emocji nie brakuje, choć momentami trudno utożsamić się z którymkolwiek z bohaterów. Narracja wciąga, mimo licznych powrotów do przeszłości — momentami bardzo szczegółowych i później jeszcze uzupełnianych o kolejne elementy układanki. Opisywane wydarzenia bywają trudne w odbiorze, szczególnie ze względu na ich psychologiczną brutalność. Podsumowując — „Jezioro trumien” to bardzo udany debiut kryminalny. Na uwagę zasługuje nietypowa konstrukcja fabuły, choć pewnym minusem może być momentami zbyt duża złożoność wątków przeszłych i teraźniejszych. Styl narracji, oparty na przeplataniu tych planów czasowych, również nie każdemu przypadnie do gustu. Natomiast książka z całą pewnością spodoba się osobom lubiącym mroczne tajemnice i wielowartwowe intrygi.

Zgodzicie się ze mną, że każda książka, każda historia w niej opowiedziana jest inna i w jakże odmienny sposób na nas oddziałuje? Niektóre z nich po prostu się czyta, inne zaś przeżywa się całym sobą, czując ich ciężar w każdej myśli. Dla mnie twórczość autorki okazała się właśnie takim doświadczeniem - uderzyła z nieoczekiwaną siłą, stając się jednym z najbardziej poruszających odkryć. To fascynujące, jak pod płaszczem kryminalnej intrygi może pulsować tak żywa i bolesna tkanka. To opowieść o milczeniu, które niszczy pokolenia, i o traumach, które mimo upływu lat wciąż nie dają o sobie zapomnieć, kształtując losy bohaterów na nowo. _______________ Wszystko zaczyna się od huku pękającego stropu w starej kamienicy. Pył, który opada na gruzy, odsłania tajemnicę, która nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego: figurę jednoskrzydłego anioła i kruche, ludzkie szczątki. To moment, w którym czas przestaje istnieć, a przeszłość brutalnie upomina się o swoje prawa. Kiedy chwilę później ginie wpływowy człowiek, a mały chłopiec z sierocińca zaczyna obsesyjnie malować anielskie skrzydła, wiesz już jedno: ta historia Cię nie puści. Plusem są wykreowani bohaterowie. To nie są papierowe postaci z policyjnych akt. To ludzie z krwi, kości i niezagojonych ran. Śledczy Zaleski i Gawron niosą bagaż, który przygniata ich każdego dnia, ale to postacie z drugiego planu nadają tej opowieści głębi i wzruszającego charakteru: - Mały Staś - milczący chłopiec, którego rysunki są niemym krzykiem rozpaczy. Patrząc na niego, czujesz każdą nutę jego samotności. - Rysa - kobieta o niezwykłej sile, która każdego ranka staje do heroicznej walki o godność swojego niepełnosprawnego synka. Jej codzienność to lekcja miłości, która nie stawia warunków. - Pani Baziakowa - uosobienie domowego ciepła, za którym kryje się poranione serce, a jednak wciąż zdolne kochać mimo doznanych krzywd. _______________ Autorka z niezwykłą czułością maluje obraz Kotliny Kłodzkiej - miejsca pięknego, a zarazem naznaczonego traumą przesiedleń. To opowieść o ludziach "wyrwanych z korzeniami", którzy na gruzach dawnych żyć próbują zbudować coś własnego. Czuć tu zapach starych piwnic, cień dawnej esbecji i lęk, który przesiąkł mury. Ta książka to coś więcej niż śledztwo. To dotyk najczulszych strun: społecznego sieroctwa, dominującej samotności i tej prostej, a jakże trudniej do zaspokojenia potrzeby bycia dostrzeżonym. _______________ Jeśli szukacie literatury, która nie tylko dostarczy Wam dreszczyku emocji, ale zmusi do refleksji nad własnym życiem i sprawi , że zapłaczecie nad losem drugiego człowieka - ta powieść jest dla Was. To fascynująca, wielowarstwowa podróż dla każdego, kto chce wiedzieć nie tylko "kto zabił", ale przede wszystkim: dlaczego tak bardzo boli. Do zaczytania ❤️ #toniejestwspółpraca

Drugi tom cyklu „Zbawca pragnie zemsty.” „Ogar” jednak dużo gorszy od „Zbawcy.” Ogar zerwał się z łańcucha, a jego wolność przyniesie zagładę wielu ludziom. I chaos. Czysty. Nieokiełznany. Demoniczny.” Julia Marzewska ściga Ogara, ale jest w tym trochę irytująca. To mroczny kryminał z wieloma zwrotami akcji. To opowieść o zemście, traumie i obsesji.

Szczerze, to uważam, że takich książek nie powinno się pisać z prostego powodu: zagadka, którą autor stawia przed czytelnikiem i bohaterką, jest tak wielka i tak intrygująca, że właściwie każde rozwiązanie będzie rozczarowujące. Pewne rzeczy pozostawić bez odpowiedzi, ale kryminały pisze się przecież po to, by odpowiedzi udzielić. Pomijając ten jeden zarzut (dość duży jednak, stąd zaniżona ocena), to wcale niezła książka, dobrze napisana, z ciekawą bohaterką.

Celia,Juliette i Nadia,to kobiety które nigdy się nie spotkały,ale łączy je jedno -wszystkie doświadczyły krzywdy od jednego mężczyzny...Elis Cobain z pozoru jest chodzącym ideałem,do tego dość bogatym,jednak niewielu osobom udaje się dostrzec jego prawdziwe oblicze. Pewnego weekendu kobiety spotykają się przypadkiem w eleganckim hotelu nad wodą...Niedługo potem Elis zostaje zamørďowaŋy... Każda z nich miała motyw,ale czy któraś odważyła się na tak drastyczny krok? Śledztwo,które prowadzi Stephanie King należy do tych bardziej skomplikowanych. Kiedy myślimy,że znaleźliśmy już sprawcę,mamy motyw, na światło dzienne wychodzą nowe fakty i wszystko zaczyna się od początku. Ogromną zaletą powieści są bohaterowie,totalnie różni, pochodzący z innych światów,jednak łączy je jeden cel... Podczas czytania nasuwa się mnóstwo pytań,czy jesteśmy w stanie wytrzymać w toksycznym związku,czy kłamstwo i tak wypłynie, czy zemsta ma sens...Nie jest to może książka,która ma szalone tempo,jednak warto ją przeczytać!