Fobia

Opis z tyłu książki brzmiał zachęcająco i nawet trochę intrygująco. Renomowany psycholog i badacz próbuje wyleczyć skazanych morderców z ich fobii, które popchnęły ich do popełnienia zbrodni. I taki krótki zarys fabularny niesie niezwykły potencjał i wiele możliwości na wplecenie różnych tematów do fabuły. W praktyce jednak dostajemy przewidywalny thriller, z prostą i na wskroś lineraną fabułą, bez zaskoczeń i z płaskimi bohaterami. Mogło być dobrze, wyszło przeciętnie. Na szczęście całość napisana jest lekkim językiem, dzięki czemu powieść sama się czyta.

Opis z tyłu książki brzmiał zachęcająco i nawet trochę intrygująco. Renomowany psycholog i badacz próbuje wyleczyć skazanych morderców z ich fobii, które popchnęły ich do popełnienia zbrodni. I taki krótki zarys fabularny niesie niezwykły potencjał i wiele możliwości na wplecenie różnych tematów do fabuły. W praktyce jednak dostajemy przewidywalny thriller, z prostą i na...

Jaka by nie była książka Mastertona... nudna, dziwna, straszna, beznadziejna, jak bardzo przesadzona czy wspaniała jedno trzeba oddać: że czyta się je jednym tchem. W czym tkwi ten ewenement?

Jaka by nie była książka Mastertona... nudna, dziwna, straszna, beznadziejna, jak bardzo przesadzona czy wspaniała jedno trzeba oddać: że czyta się je jednym tchem. W czym tkwi ten ewenement?

To nie było zbyt dobre. Złapałem się na tym, że myślałem o tej książce jak o jakiejś nowości, a nie pozycji sprzed 46 lat… Czytając ją jak większość pozycji Mastertona w latach 90 pewnie byłbym zadowolony, ale dzisiaj to już trochę relikt przeszłości. Fabuła zapowiadała i przez dłuższy czas kształtowała się dość ciekawie, ale wątki terapii oraz późniejszych kluczowych dla fabuły momentów były mocno wytarte z emocji, podobnie jak postać doktora Rossa (choć finalnie on miał ku temu realne powody). To w połączeniu z irytującą pozą detektywa prowadzącego śledztwo oraz strasznie marnym zakończeniem sprawiło, że tej książki dzisiaj nie da się polecić. Jest wiele pozycji Mastertona, na które warto zwrócić uwagę - chociażby ostatni „Dom stu szeptów”. Na „Fobię” lepiej zrzucić zasłonę milczenia lub ewentualnie czytać ją z przeświadczeniem cofnięcia się w czasie do właściwej daty premiery z 1980 roku :)

To nie było zbyt dobre. Złapałem się na tym, że myślałem o tej książce jak o jakiejś nowości, a nie pozycji sprzed 46 lat… Czytając ją jak większość pozycji Mastertona w latach 90 pewnie byłbym zadowolony, ale dzisiaj to już trochę relikt przeszłości. Fabuła zapowiadała i przez dłuższy czas kształtowała się dość ciekawie, ale wątki terapii oraz późniejszych kluczowych dla...

Po „Fobię” Grahama Mastertona sięgałam z dużymi oczekiwaniami. Sam opis zapowiadał mroczny, psychologicznie duszny thriller, w którym granica między leczeniem a okrucieństwem będzie boleśnie cienka, a czytelnik zostanie wrzucony w sam środek ludzkich lęków. Spodziewałam się czegoś bardziej intensywnego, może nawet bardziej niepokojącego; książki, która zostawi po sobie długotrwały dyskomfort i zmusi do głębszej refleksji nad naturą strachu.
W trakcie lektury pojawiło się jednak lekkie rozczarowanie. Pomysł jest bardzo mocny, a potencjał ogromny, ale momentami miałam wrażenie, że nie wszystko zostało wykorzystane do końca. Relacje między bohaterami, zwłaszcza samą postacią doktora Rossa, mogłyby zostać pogłębione, a psychologiczna strona eksperymentów być bardziej przytłaczająca. Zamiast pełnego zanurzenia w grozie ludzkich fobii, dostajemy raczej sprawnie poprowadzoną historię z elementami thrillera niż prawdziwie wstrząsające studium strachu.
Trzeba jednak uczciwie przyznać, że mimo tego niedosytu książkę czyta się dobrze. Masterton potrafi budować napięcie, rozdziały są dynamiczne, a fabuła na tyle wciągająca, że chce się poznać dalszy ciąg. „Fobia” nie do końca spełniła moje oczekiwania wynikające z opisu, ale jako lekka, mroczna lektura na wieczór sprawdza się całkiem solidnie. Szczególnie dla fanów thrillerów z psychologicznym zacięciem.

Po „Fobię” Grahama Mastertona sięgałam z dużymi oczekiwaniami. Sam opis zapowiadał mroczny, psychologicznie duszny thriller, w którym granica między leczeniem a okrucieństwem będzie boleśnie cienka, a czytelnik zostanie wrzucony w sam środek ludzkich lęków. Spodziewałam się czegoś bardziej intensywnego, może nawet bardziej niepokojącego; książki, która zostawi po sobie...

Dosyć przewidywalna, brak "hektolitrow krwi" a nawet kilku kropli czy zadrapań. Nie jest to coś na co czekają fani Mastertona.

Dosyć przewidywalna, brak "hektolitrow krwi" a nawet kilku kropli czy zadrapań. Nie jest to coś na co czekają fani Mastertona.

4.5/10

O ile uwielbiam horrory Mastertona, to jego thrillery i sensacje rzadko kiedy trafiają w mój gust. Tak niestety było też w tym przypadku - fajny pomysł, ale całość zbyt przewidywalna.

4.5/10

O ile uwielbiam horrory Mastertona, to jego thrillery i sensacje rzadko kiedy trafiają w mój gust. Tak niestety było też w tym przypadku - fajny pomysł, ale całość zbyt przewidywalna.

Przeciętny kryminał, choć sam pomysł przykuł moją uwagę. Czytało się szybko. Raczej bez szczególnych emocji.

Przeciętny kryminał, choć sam pomysł przykuł moją uwagę. Czytało się szybko. Raczej bez szczególnych emocji.

Pomysł na książkę ciekawy, sam początek też ciekawy. Jednak jak dochodzi do tego nieudanego zamachu na doktora, to wszystko zaczyna się rozsypywać.

Fabuła staje się bardzo przewidywalna, mocno spłaszczona. Postacie też dziwnie napisane, bo policjantów mamy takich stereotypowych, w miarę przyzwoicie napisana postać doktora, ale pacjenci to tragedia… Tacy „kukłowaci”.

Jakby było mało, to jeszcze dochodzimy do przewidywanego finału. A w nim Masterton tak namieszał, że chyba mało kto jest w stanie zrozumieć zakończenie tej książki.

Jej największy plus to fakt, że nie jest ona grubą książką. Inaczej ocena poleciałaby jeszcze w dół. Choć samo 3/10 jest za początkowy pomysł na tę historię, bo dalsza fabuła wszystko zepsuła.

Pomysł na książkę ciekawy, sam początek też ciekawy. Jednak jak dochodzi do tego nieudanego zamachu na doktora, to wszystko zaczyna się rozsypywać.

Fabuła staje się bardzo przewidywalna, mocno spłaszczona. Postacie też dziwnie napisane, bo policjantów mamy takich stereotypowych, w miarę przyzwoicie napisana postać doktora, ale pacjenci to tragedia… Tacy „kukłowaci”.

Jakby...

Coś mi mówi, że rozpoczęcie przygody z Mastertonem od tej książki to był kiepski pomysł.

Ta historia ma już 45 lat i być może w latach 80. zrobiła furor, ale mnie nie przekonała. Dużo tu naciąganych sytuacji, słabo psychologicznie przygotowanych postaci, zbiegów okoliczności i pokręconego, dośc hmm... mocno opierającego się na przypadku rozwiązania.

Pomijam fakt, że po przeczytaniu opisu, spodziewałam się po tej książce czegoś zupełnie innego.

Dokładając do tego wszystkiego kiepskiego lektora audiobooka otrzymujemy dość słaby efekt...

IG: slowa_na_czytniku

Coś mi mówi, że rozpoczęcie przygody z Mastertonem od tej książki to był kiepski pomysł.

Ta historia ma już 45 lat i być może w latach 80. zrobiła furor, ale mnie nie przekonała. Dużo tu naciąganych sytuacji, słabo psychologicznie przygotowanych postaci, zbiegów okoliczności i pokręconego, dośc hmm... mocno opierającego się na przypadku rozwiązania.

Pomijam fakt, że po...

Najgorsza książka , jaką ostatnio czytałam... Czy to na pewno Masterton??
Nudaaa :(

Najgorsza książka , jaką ostatnio czytałam... Czy to na pewno Masterton??
Nudaaa :(