Morderstwo odbyło się

Ciekawa i wciągająca. Mocno odwołująca się do twórczości Agathy Christie, ale zabieg ten jest celowy i nie "utajony".
Czy fakt ten może przeszkadzać? - Owszem.
Czy dyskwalifikuje książkę? - Zdecydowanie nie.

Ciekawa i wciągająca. Mocno odwołująca się do twórczości Agathy Christie, ale zabieg ten jest celowy i nie "utajony".
Czy fakt ten może przeszkadzać? - Owszem.
Czy dyskwalifikuje książkę? - Zdecydowanie nie.

Ta książka to nie lada gratka dla fanów Agathy Christie. Już sam tytuł nawiązuje do książki tej autorki: _Morderstwo odbędzie się_. Takich nawiązań jest tutaj dużo więcej: tytuł każdego rozdziału to albo jeden z tytułów książek Christie albo jego przerobiona wersja. Można również znaleźć podobieństwo z Herculesem Poirotem w imieniu i nazwisku głównego bohatera: Filip Marlot. Jest jeszcze jeden smaczek z imieniem i nazwiskiem innej postaci ale nie powiem jaki (mi sprawiło dużą przyjemność odkrycie go i nie chciałabym komuś psuć zabawy :)).

Sama fabuła nie jest przesadnie skomplikowana ale trzyma w napięciu i jest kilka ciekawych zwrotów akcji. Dynamika pomiędzy Filipem, a jego ciotką jest świetnie napisana i dodaje uroku całej lekturze.

Ja fanką Agathy Christie jestem ogromną i wydaje mi się, że każdy kto lubi królową kryminałów, polubi i tę pozycję.

Ta książka to nie lada gratka dla fanów Agathy Christie. Już sam tytuł nawiązuje do książki tej autorki: _Morderstwo odbędzie się_. Takich nawiązań jest tutaj dużo więcej: tytuł każdego rozdziału to albo jeden z tytułów książek Christie albo jego przerobiona wersja. Można również znaleźć podobieństwo z Herculesem Poirotem w imieniu i nazwisku głównego bohatera: Filip...

Jak jestem fanką twórczości autorki, tak ta powieść nie do końca mnie przekonała. Plus za fabułę w środowisku lektorskim i za liczne nawiązania do Agaty Christie - na przykład w tytułach rozdziałów.

Jak jestem fanką twórczości autorki, tak ta powieść nie do końca mnie przekonała. Plus za fabułę w środowisku lektorskim i za liczne nawiązania do Agaty Christie - na przykład w tytułach rozdziałów.

Nie lubię odcinania kuponów od sukcesu innych autorów, w tym wypadku królowej Christie. Przeciętny kryminał okraszony tysiącem odniesień do książek Agathy - nie kupuje tego.

Nie lubię odcinania kuponów od sukcesu innych autorów, w tym wypadku królowej Christie. Przeciętny kryminał okraszony tysiącem odniesień do książek Agathy - nie kupuje tego.

W świecie, w którym każdy udaje kogoś lepszego niż jest naprawdę, a ambicje dźwięczą głośniej niż najlepszy mikrofon, małe środowiska bywają… wybuchowe. Zwłaszcza takie, gdzie głos to waluta, ego jest większe niż studio nagraniowe, a każdy patrzy na każdego z ukosa - mniej lub bardziej dyskretnie. Właśnie tam, pośród tej kakofonii charakterów i szeptanych rywalizacji, zaczyna się historia, która z pozoru miała być tylko słuchowiskiem, a kończy się… no cóż…
Cozy crime Małgorzaty Starosty od pierwszych stron ustawia czytelnika w odpowiedniej pozycji: robimy herbatkę, bierzemy koc i szykujemy się na coś niby lekkiego, niby zabawnego, a jednak bardzo sprytnie skonstruowanego. I choć Filip Marlot – główny bohater – deklaruje od razu, że Agaty Christie szczerze nie znosi, to paradoks polega na tym, że Małgosia właśnie w Christie… potrafi. I to jak.
Ta książka ma swój rytm. Taki, który od razu wpada w ucho - nic dziwnego, skoro cała historia wyrosła z pomysłu na słuchowisko. Dialogi płyną, bohaterowie odbijają się od siebie jak w dobrze zagranej komedii kryminalnej, a każda scena dorzuca kolejną porcję chaosu, jakby ktoś rozsypał tubę brokatu w bardzo małym pomieszczeniu.
Filip Marlot to typ, do którego – nie ukrywam – musiałam się przekonać. Początkowo melepeta roku, z gatunku tych, co to potykają się o własne życie i jeszcze przepraszają, że przeszkadzają. Ale potem… potem robi się z niego ktoś, kto faktycznie ma odwagę podążać za podejrzeniem, że śmierć popularnej lektorki nie była wcale przypadkiem.
Jego całkowitym przeciwieństwem jest Janeczka Rampel – ciotka, żywioł, huragan i kobieta, która jednym spojrzeniem załatwiłaby pół obsady lektorskiej.
A reszta postaci? Istny armagedon osobowości. Aktorzy, lektorzy, celebryci – wszyscy niby koleżeńscy, niby „branżowi znajomi”, a tak naprawdę obłudni, uwikłani w mikro-wojenki, ego starające się zmieścić w jednym studiu nagraniowym. Ktoś tu gra, ktoś manipuluje, ktoś udaje przyjaźń. A gdzieś w tym tłumie… morderca.
„Morderstwo odbyło się” to książka, która doskonale wie, czym chce być: lekkim, inteligentnym, rytmicznym czytadłem z twistem i humorem, w którym każdy drobiazg ma swoje miejsce. Nie jest to kryminał, po którym człowiek nie śpi. To kryminał, przy którym człowiek nie chce spać, bo wciąga go atmosfera, dialogi i ta niepowtarzalna, starościowa umiejętność lepienia postaci z samych drobiazgów.
A kiedy dochodzi do finału, to nagle wychodzi na jaw, że w tym całym zabawnym chaosie… był plan. I to całkiem sprytny.

W świecie, w którym każdy udaje kogoś lepszego niż jest naprawdę, a ambicje dźwięczą głośniej niż najlepszy mikrofon, małe środowiska bywają… wybuchowe. Zwłaszcza takie, gdzie głos to waluta, ego jest większe niż studio nagraniowe, a każdy patrzy na każdego z ukosa - mniej lub bardziej dyskretnie. Właśnie tam, pośród tej kakofonii charakterów i szeptanych rywalizacji,...

Nie była zła, ale to nic odkrywczego. Klimat cosy crime sprawia, że czyta się ją niezwykle szybko.

Nie była zła, ale to nic odkrywczego. Klimat cosy crime sprawia, że czyta się ją niezwykle szybko.

Bardzo dobry audiobook! Dużo znanych głosów, świetnie zagrane. Do tego całkiem ciekawa historia. Fajne nawiązania do klasyki kryminałów.

Bardzo dobry audiobook! Dużo znanych głosów, świetnie zagrane. Do tego całkiem ciekawa historia. Fajne nawiązania do klasyki kryminałów.

Spoko 🙂

Spoko 🙂

Lekki, sympatyczny kryminał. Nic odkrywczego ale na tyle sympatyczne, że brnie się przez tą historię bardzo szybko.

Lekki, sympatyczny kryminał. Nic odkrywczego ale na tyle sympatyczne, że brnie się przez tą historię bardzo szybko.

Lubię Agatę Christie "od zawsze" i uważam, że zostawiła po sobie taką spuściznę, że bez sensu jest tworzyć w "jej stylu". Bardzo lubię też książki pani Starosty, ale zdecydowanie te, które są w stylu czysto "starostowym" ;)

Lubię Agatę Christie "od zawsze" i uważam, że zostawiła po sobie taką spuściznę, że bez sensu jest tworzyć w "jej stylu". Bardzo lubię też książki pani Starosty, ale zdecydowanie te, które są w stylu czysto "starostowym" ;)