SZEPTY MROCZNYCH CIENI

Wciągająca od pierwszej strony.Swietne pióro 🤗,cudowne opisy,czułam że jestem na miejscu z bohaterami

Wciągająca od pierwszej strony.Swietne pióro 🤗,cudowne opisy,czułam że jestem na miejscu z bohaterami

„Szepty Mrocznych Cieni” to mroczny, gotycki kryminał, który zamiast dynamicznej akcji stawia przede wszystkim na klimat, ciekawy pomysł na fabułę i psychologiczną głębię. Napięcie budowane jest stopniowo, a historia rozwija się bez pośpiechu, pozwalając czytelnikowi zanurzyć się w atmosferze niepokoju i tajemnicy.

Dużą siłą książki jest motyw mroku, który nie pełni jedynie roli tła, lecz staje się ważnym elementem całej opowieści. Symbolizuje on to, co ukryte, niewypowiedziane lęki, trudne wspomnienia i decyzje z przeszłości, które wciąż wpływają na życie bohaterów. Postacie są wiarygodne i wielowymiarowe, a ich wewnętrzne konflikty nadają historii autentyczności i emocjonalnej głębi.

Styl autora jest obrazowy i wyważony, a opisy oraz dialogi tworzą spójną i wciągającą narrację. Jeśli jednak miałabym wskazać słabszy element powieści, byłby nim wątek romantyczny, który nie do końca mnie przekonał.

Mimo to „Szepty Mrocznych Cieni” to interesująca, klimatyczna książka dla czytelników, którzy cenią mroczne historie, napięcie i refleksję nad ludzką naturą.

„Szepty Mrocznych Cieni” to mroczny, gotycki kryminał, który zamiast dynamicznej akcji stawia przede wszystkim na klimat, ciekawy pomysł na fabułę i psychologiczną głębię. Napięcie budowane jest stopniowo, a historia rozwija się bez pośpiechu, pozwalając czytelnikowi zanurzyć się w atmosferze niepokoju i tajemnicy.

Dużą siłą książki jest motyw mroku, który nie pełni...

Bardzo dobra książka. Polecam.

Bardzo dobra książka. Polecam.

Treść książki pokazuje, jak ogromną siłe może mieć literatura, kiedy łączy w sobie piękny język, psychologiczną głebię i atmosferę tajemnicy. Autor nie idzie utartymi ścieżkami, zamiast prostych rozwiązań daje nam subtelnie utkany świat, w którym natura, historia i ludzkie emocje splatają się w jedną, niezwykle sugestywną opowieść. To historia, która nie tylko wciąga, ale i porusza, zostawiając w czytelniku coś więcej niż chwilowe wrażenie, po prostu pozostaje w glowie i sercu jeszcze długo po odłożeniu książki.
Dla mnie to jedna z tych historii, do których chce się wracać, by odkrywać ukryte znaczenia i podskórne sensy. Pieknie napisana, pełna klimatu i nieoczywistych bohaterów, zachwyca zarówno stylem, jak i emocjonalnym ciężarem. Jeśli ktoś szuka literatury, która ma duszę to to jest ta pozycja. Zdecydowanie polecam.

Treść książki pokazuje, jak ogromną siłe może mieć literatura, kiedy łączy w sobie piękny język, psychologiczną głebię i atmosferę tajemnicy. Autor nie idzie utartymi ścieżkami, zamiast prostych rozwiązań daje nam subtelnie utkany świat, w którym natura, historia i ludzkie emocje splatają się w jedną, niezwykle sugestywną opowieść. To historia, która nie tylko wciąga, ale i...

Nie rozumiem zachwytów nad tą książką. Nie będę rozwodził się nad fabułą, bo albo ktoś lubi tego typu konwencję albo nie jest w stanie jej strawić. Jak dla mnie, nic tu nie trzyma się kupy. Błędy logiczne w rozwoju akcji plus nijakie zakończenie (a właściwie podsumowanie "co dalej" na kilku stronach) nie pozwalają na lepszą ocenę tej pozycji. No i niestety wykonanie - plastikowe dialogi, opisy jak z telenoweli brazylijskiej. Nic się tutaj nie broni. Gdyby nie wakacje na Rugii, a więc zbieżność miejsca oraz duża ilość wolnego czasu, nigdy bym tej książki nie skończył.

Nie rozumiem zachwytów nad tą książką. Nie będę rozwodził się nad fabułą, bo albo ktoś lubi tego typu konwencję albo nie jest w stanie jej strawić. Jak dla mnie, nic tu nie trzyma się kupy. Błędy logiczne w rozwoju akcji plus nijakie zakończenie (a właściwie podsumowanie "co dalej" na kilku stronach) nie pozwalają na lepszą ocenę tej pozycji. No i niestety wykonanie -...

Autor po raz kolejny udowadnia, że należy do ścisłej czołówki twórców gotyckiej grozy i literatury z pogranicza kryminału, folkloru i metafizyki. „Szepty mrocznych cieni” to powieść, która nie tylko wciąga bez reszty, ale też zostawia w czytelniku coś na długo po zamknięciu ostatniej strony – niepokój, zachwyt i pytania, które nie dają spokoju.
Tym razem autor zabiera nas na mroczne wybrzeża Rugii oraz w tajemnicze kręgi w Odrach – miejsca pulsujące pradawną energią i zapomnianą magią. Tu nic nie jest przypadkowe. Każdy szczegół – od mgieł snujących się nad lasem, po szorstkość głazów w kamiennych kręgach – ma znaczenie. Baranowicz potrafi malować słowem tak sugestywnie, że momentami wydaje się, jakbyśmy czytali nie książkę, lecz przeżywali sen… lub raczej koszmar.
Fabuła, choć zbudowana na szkielecie klasycznego kryminału, szybko wychodzi poza jego ramy. Brutalne morderstwo młodej kobiety nie jest tylko zagadką – to brama do czegoś znacznie mroczniejszego. Autor mistrzowsko łączy śledztwo policyjne z motywami słowiańskich wierzeń, demonologii i duchowości. Czytelnik błądzi pośród mroku, a szeptów, które dają tytuł powieści, zaczyna niemal fizycznie słyszeć.
Postacie są żywe, prawdziwe, psychologicznie pogłębione – szczególnie śledczy, których decyzje są równie logiczne, co ludzkie w swojej słabości. Ale to nie bohaterowie grają tu pierwsze skrzypce – najważniejszą postacią jest atmosfera. Gęsta, duszna, hipnotyzująca. Czytając, możemy zachwycić się klimatem i narracją – nie znajdziemy tu sztampy ani fabularnych skrótów.
Dla tych, którzy czytali „Jezioro Szeptuny”, „Szepty...” będą smakowitym rozwinięciem znanych motywów – powracają echa starych demonów i duchowej ciemności, ale w nowej, jeszcze bardziej dojrzałej i dopracowanej formie. Dla nowych czytelników – to doskonały punkt wejścia w mroczny świat Baranowicza, którego książki są jak rytuał: powolne, intensywnie zanurzające się w nieznane.
„Szepty mrocznych cieni” to nie tylko książka – to doświadczenie. Dla fanów literatury z duszą, klimatem i grozą, która nie potrzebuje krwi, by przestraszyć – to pozycja obowiązkowa. I chyba najlepszy dowód na to, że polska literatura grozy ma się świetnie. 9/10
*w ramach programu recenzenckiego*

Autor po raz kolejny udowadnia, że należy do ścisłej czołówki twórców gotyckiej grozy i literatury z pogranicza kryminału, folkloru i metafizyki. „Szepty mrocznych cieni” to powieść, która nie tylko wciąga bez reszty, ale też zostawia w czytelniku coś na długo po zamknięciu ostatniej strony – niepokój, zachwyt i pytania, które nie dają spokoju.
Tym razem autor zabiera nas...

Jako miłośniczka thrillerów zazwyczaj sięgam po nazwiska dobrze znane – zagraniczne, sprawdzone, głośne. Tym razem trafiłam na coś zupełnie innego – Szepty mrocznych cieni Arkadiusza Baranowicza. Przyznam szczerze: nie znałam autora, nie miałam oczekiwań… i właśnie dlatego to odkrycie smakuje jeszcze lepiej.
Książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Jest mroczna, klimatyczna i zaskakująco dojrzała jak na mniej znane nazwisko. Baranowicz umiejętnie buduje napięcie – nic nie dzieje się za szybko, ale cały czas czujesz, że coś czai się tuż za rogiem. Tytułowe „szepty” to nie tylko chwytliwy motyw – to atmosfera, która sączy się przez całą powieść. Delikatnie, ale niepokojąco.
Postacie są prawdziwe, nieprzesadzone, a zagadka? Intrygująca i do samego końca trzymająca w napięciu. Co ważne – czuć, że autor zna gatunek i wie, jak zagrać na emocjach czytelnika. Jest trochę grozy, trochę psychologii, a wszystko podane z literackim wyczuciem.
Nie spodziewałam się, że to powiem, ale… wow. Polak potrafi! Jeśli lubicie thrillery z klimatem, tajemnicą i lekką nutą niepokoju – koniecznie sięgnijcie po Szepty mrocznych cieni. Dla mnie – jedno z większych zaskoczeń tego roku. Warto przeczytać!

Jako miłośniczka thrillerów zazwyczaj sięgam po nazwiska dobrze znane – zagraniczne, sprawdzone, głośne. Tym razem trafiłam na coś zupełnie innego – Szepty mrocznych cieni Arkadiusza Baranowicza. Przyznam szczerze: nie znałam autora, nie miałam oczekiwań… i właśnie dlatego to odkrycie smakuje jeszcze lepiej.
Książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Jest mroczna,...

Arkadiusz Baranowicz w „Szeptach mrocznych cieni” zabiera czytelnika w podróż na owianą tajemnicą wyspę Rugię – miejsce, gdzie cisza niesie echo dawnych legend, a każdy kamień zdaje się skrywać niepokojące wspomnienia. To opowieść, która rozwija się powoli, hipnotyzująco, wciągając nas w świat pełen niedopowiedzeń, napięcia i mroku, który zdaje się przenikać nie tylko fabułę, ale i duszę czytelnika.
Katarzyna – główna bohaterka – zostaje wciągnięta w wir wydarzeń, które niepokojąco splatają przeszłość z teraźniejszością. Jej odkrycie śladów pradawnego rytuału staje się początkiem pełnej napięcia wędrówki przez warstwy lokalnych mitów, ludzkich obsesji i niepokojących sekretów. Baranowicz znakomicie buduje atmosferę – posługując się językiem obrazowym, niemal filmowym – a surowe piękno przyrody Rugii staje się kontrapunktem dla coraz brutalniejszej prawdy, która wyłania się z cienia.

To nie jest zwykły thriller. To literacka układanka, w której autor umiejętnie łączy elementy psychologicznego dreszczowca z pogłębioną refleksją nad ludzką psychiką, mechanizmami wypierania traumy i cienką granicą między rzeczywistością a urojeniem. Relacja Zubilewicza z trzema kobietami to kolejny wątek, który zasługuje na uwagę – nieszablonowy, wielowymiarowy, wypełniony napięciem i emocjonalną niejednoznacznością.
„Szepty mrocznych cieni” to opowieść, która zostaje z czytelnikiem na dłużej – nie tylko ze względu na fabułę, ale również na sposób, w jaki porusza. To książka dla tych, którzy nie szukają prostych odpowiedzi, lecz cenią sobie niepokój, tajemnicę i literacką głębię.
Zdecydowanie polecam. I z niecierpliwością wypatruję kolejnych tytułów spod pióra Baranowicza.

Arkadiusz Baranowicz w „Szeptach mrocznych cieni” zabiera czytelnika w podróż na owianą tajemnicą wyspę Rugię – miejsce, gdzie cisza niesie echo dawnych legend, a każdy kamień zdaje się skrywać niepokojące wspomnienia. To opowieść, która rozwija się powoli, hipnotyzująco, wciągając nas w świat pełen niedopowiedzeń, napięcia i mroku, który zdaje się przenikać nie tylko...

Rzadko kiedy piszę opinię, ale ta pozycja mnie urzekła. Świetny pomysł na germańską Arkonę, powiązanie świata niezwykłej historii wyspy Rugii z czasami współczesnymi, mocne, rytualne zabójstwa, lekki wątek polityczny, miłość prokuratora do dwóch kobiet, dylematy rodzicielskie, zawiłe śledztwo, ukryty świat dla przeciętnego człowieka. Cudownie jest to wszystko zmiksowane, napisane lekko, z humorem. Światy znane i nieznane, drugie dno egzystencji człowieka, barbarzyńskie zabójstwa, miłość pomiędzy kobieta i mężczyzną. Wszystko podane naturalnie, ciekawie, z dreszczykiem emocji. Zakończenie mega zajebiste. Jest pan moim odkryciem tegorocznym. Chcę więcej tego typu historii!!!!!!!!!!!!!!! Świetna książka!

Rzadko kiedy piszę opinię, ale ta pozycja mnie urzekła. Świetny pomysł na germańską Arkonę, powiązanie świata niezwykłej historii wyspy Rugii z czasami współczesnymi, mocne, rytualne zabójstwa, lekki wątek polityczny, miłość prokuratora do dwóch kobiet, dylematy rodzicielskie, zawiłe śledztwo, ukryty świat dla przeciętnego człowieka. Cudownie jest to wszystko zmiksowane,...

Na wyspie Rugia rybak wyławia w swojej sieci oskór.owane zwł0ki młodej kobiety. Istnieje podejrzenie, że została ona wykorzystana do sata.nisty.cznych obrzą.dków. Okazuje się, że może to być Katarzyna, zaginiona Polka, tak więc do zbadania sprawy zostaje wysłany prokurator Marek Zubilewicz. Zabiera on ze sobą swoją obecną dziewczynę, Adę Kwietniewską. Na miejscu para poznaje Sofię Keller, policjantkę z Niemiec, również oddelegowaną do zbadania danej sprawy. Między Markiem a Sofią od pierwszego wejrzenia rodzi się silne uczucie, jednak oboje starają się je pierwotnie wyprzeć ze swoich świadomości. Wspólna praca jednak zbliża ich do siebie; zostają oni parą. Ada natomiast, niezrażona stratą ukochanego, podejmuje pracę w ośrodku badawczym niedaleko wyspy. Okazuje się, że ośrodek współpracuje z policją, tak więc drogi Marka, Ady i Sofii skrzyżują się przy tej sprawie. Co odkryją nasi bohaterowie i jak wpłynie to na ich życie?

"Było też coś nieuchwytnego, coś, co przenikało do umysłu i serca każdego, kto odważył się stanąć na tych wzniesieniach. Może to była świadomość małości człowieka wobec potęgi natury, a może coś głębszego - poczucie, że miejsce to jest portalem do innego świata, gdzie granice między życiem a śmiercią, rzeczywistością a snem, są rozmyte i niejasne."

Rzadko bywam na facebooku, jednak lubię czasem na niego zajrzeć; bywa, że znajduję tam autorów, o których nie ma jeszcze wielu informacji w eterze. Tak było z Arkiem i jego najnowszą książką "Szepty mrocznych cieni". Uwielbiam książki nieznane jeszcze szerszemu gronu odbiorców, bo często mogę wyłowić jakąś perełkę. Niestety ta taką perłą nie zostanie, choć nie jest to zła pozycja.

To, co mi się w niej podobało, to historia. Misternie splątana, dość zawiła, nie do rozgryzienia tak naprawdę. Powiązania z polityką, które zazwyczaj nużą, tu są naprawdę fajnie wpasowane w powieść, a przede wszystkim są sensowne. Motywy okul.tysty.czne są oczywiście fenomenalne same w sobie. Autor zdecydował się na połączenie ich z wyspą Rugią i kręgami położonymi w Polsce (m.in. kręgami w Odrach) i wyszło to nad wyraz intrygująco. Znajdziemy tu również bardzo dużo opisów, zarówno ludzi, jak i krajobrazu, jednak są bardzo przystępne, napisane naprawdę ciekawym i bogatym językiem.

To, co mi się nie podobało, to sztuczne dialogi pomiędzy bohaterami - mianowicie chodzi o ciągłe mówienie sobie po imieniu. Gryzie mi się to, bo jest to nienaturalne - nikt, kto jest w związku, nie zwraca się do swojego partnera jego imieniem w każdym lub prawie każdym zdaniu! Kolejną sprawą są relacje łączące trójkę bohaterów. Kobieta, która kocha kogoś od liceum, odpuszcza go sobie na pstryknięcie palcem, a potem z nim i jego nową partnerką współpracuje 🤨 sama jestem kobietą, i no, nie wyobrażam sobie tego. Jednak po rozmowie z autorem na ten temat przetrawiłam sytuację i dotarłam do wniosku, że po doczytaniu powieści do końca można sobie ewentualnie dokleić to zakończenie jako wytłumaczenie takiego stanu rzeczy. Podczas czytania mnie to gryzło, ale może się obronić. W książce (z racji miejsca dziania się akcji) występują zdania w języku niemieckim, niestety nie mają one tłumaczenia. Wiem że mogę je sprawdzić w internecie, choć nie lubię się odrywać od akcji jeśli nie muszę. Jednak miło by było, gdyby jakieś odnośniki z tłumaczeniem się tu znalazły.

Reasumując, jest to warta uwagi książka z pewnymi niedociągnięciami. Oczywiście moja opinia jest czysto subiektywna i nie powstała po to, aby kogokolwiek zrazić do tej książki. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie o niej własnego zdania.

Na wyspie Rugia rybak wyławia w swojej sieci oskór.owane zwł0ki młodej kobiety. Istnieje podejrzenie, że została ona wykorzystana do sata.nisty.cznych obrzą.dków. Okazuje się, że może to być Katarzyna, zaginiona Polka, tak więc do zbadania sprawy zostaje wysłany prokurator Marek Zubilewicz. Zabiera on ze sobą swoją obecną dziewczynę, Adę Kwietniewską. Na miejscu para...