Człowiek, który nigdy nie skłamał

Chiny okresu przełomu, czasy pierwszej Republiki. Jeszcze przed erą Mao (od 1949 r.),a już po obaleniu ostatniej cesarskiej dynastii Qing (1912 r.). W tych czterech dekadach osadzona jest akcja większości opowiadań Lao She, autora narodowości mandżurskiej, uznawanego za jednego z wybitniejszych twórców prozy Dalekiego Wschodu.

Utwory zamieszczone w zbiorze to obrazki obyczajowe, sceny z życia zwykłych ludzi, którzy wikłają się w rozmaite kłopoty, zmagają się ze swoimi obsesjami albo miewają pomysły kończące się na ogół mniejszą lub większą katastrofą. Autor przygląda się im z ironicznym dystansem: niepozbawionym ciepła i zrozumienia dla ludzkich słabości.

Uwagę przykuwają:
1) komiczny "Film z dźwiękiem" o rodzince wybierającej się do kina (po drodze ktoś się gubi, ktoś czegoś zapomina, trzeba zawracać itp.),
2) groteskowy "Stary romantyk" o wyprawie, podczas której bohater zamierzający wyrównać rachunki z całym światem, zostaje porwany przez wiatr,
3) melancholijny "Królik" (określenie homoseksualisty) o upadku młodego artysty operowego, zwiedzionego przez cynicznego impresario,
4) piękny i smutny "Sierp księżyca" o ubogiej dziewczynie, która rozpaczliwie poszukuje pracy, walcząc o swoje marzenia i cnotę (niestety bezskutecznie),
5) tytułowe opowiadanie o organizacji "Stowarzyszenie Kłamców" i chwiejnych granicach prawdomówności.

W tle jest kultura konfucjańska (a w każdym razie jej ślady: mentalność i hierarchia),smak wszechobecnej herbaty oraz wojna chińska-japońska, która wstrząsnęła społeczeństwem Republiki, przyczyniając się do jej kresu.

Wynotowane cytaty:
1) „Wiedzieć, co się wie i wiedzieć, czego się nie wie – oto prawdziwa mądrość” (sentencja z „Analektów” Konfucjusza).
2) „Ludzie zostawiają po sobie imię. Po dzikich gęsiach pozostaje tylko echo ich krzyków” (z qingowskiej „Opowieści o walecznych kobietach i mężczyznach”).
3) „Wyglądał jak ryba usiłująca nabrać powietrza w skrzela w wysuszonym jeziorze” („Sterczące kitki”).
4) „Słowa pocieszenia kierowane do samego siebie są polukrowane z wierzchu, ale w środku – gorzkie jak czarna herbata” („Stary romantyk”).
5) „W tym czasie nawet za dnia wypatrywałam na firmamencie mojego księżyca. Jeśli moje cierpienia dałoby się opisać za pomocą jakiegoś kształtu, z pewnością miałyby kształt sierpu księżyca, który – opuszczony i samotny – wisiał na poszarzałym niebie, emanując delikatnym blaskiem, lada chwila mogącym zniknąć w otchłani nocy” („Sierp księżyca”).

Chiny okresu przełomu, czasy pierwszej Republiki. Jeszcze przed erą Mao (od 1949 r.),a już po obaleniu ostatniej cesarskiej dynastii Qing (1912 r.). W tych czterech dekadach osadzona jest akcja większości opowiadań Lao She, autora narodowości mandżurskiej, uznawanego za jednego z wybitniejszych twórców prozy Dalekiego Wschodu.

Utwory zamieszczone w zbiorze to obrazki...

Zainteresowanych zapraszam do oficjalnej recenzji.

Zainteresowanych zapraszam do oficjalnej recenzji.

Bardzo przyjemny zbiór opowiadań przenoszący nas do zupełnie innej rzeczywistości - do innych czasów i kultury. Poznajemy historie i wewnętrzne rozterki zwykłych ludzi, możemy się z nimi utożsamić, mimo tej ww przepaści kulturowej. Wielkie uznania należą się tłumaczce, która nie tylko sprawiła, że te poetyckie utwory czyta się płynnie, ale dodała też mnóstwo przypisów pomagających choć trochę zrozumieć kulturę w Chinach :).

Bardzo przyjemny zbiór opowiadań przenoszący nas do zupełnie innej rzeczywistości - do innych czasów i kultury. Poznajemy historie i wewnętrzne rozterki zwykłych ludzi, możemy się z nimi utożsamić, mimo tej ww przepaści kulturowej. Wielkie uznania należą się tłumaczce, która nie tylko sprawiła, że te poetyckie utwory czyta się płynnie, ale dodała też mnóstwo przypisów...

Ukłony w stronę tłumaczki.

Ukłony w stronę tłumaczki.

Opowiadanie o wyprawie rodziny do kina to majstersztyk, rozśmiesza do łez a m
imo to zakończenie sprawia, że po plecach przelatuje dreszcz, bo uświadamia, jak ci uroczy ubodzy ludzie postrzegają Europejczyków, kulturowa obcość i stereotypy działają w obie strony...

Opowiadanie o wyprawie rodziny do kina to majstersztyk, rozśmiesza do łez a m
imo to zakończenie sprawia, że po plecach przelatuje dreszcz, bo uświadamia, jak ci uroczy ubodzy ludzie postrzegają Europejczyków, kulturowa obcość i stereotypy działają w obie strony...

Fenomenalny zbiór! Każda opowieść, 9+/10, jedn. 8/10. Klimat Dalekiego Wschodu, duch konfucjański, przedstawienie problemów chińskiej moralności publicznej sprzed 100 lat. Wyrafinowane pióro z brakiem dłużyzn. Irytujący jest może modernizm autora wyrażający się w bezkompromisowej krytyce konfucjanizmu, który przedstawiany jest zawsze w sposób wyolbrzymiony i głupkowaty; jednak jest to też chiński patriota, czyli coś w rodzaju chińskiego narodowca.

Fenomenalny zbiór! Każda opowieść, 9+/10, jedn. 8/10. Klimat Dalekiego Wschodu, duch konfucjański, przedstawienie problemów chińskiej moralności publicznej sprzed 100 lat. Wyrafinowane pióro z brakiem dłużyzn. Irytujący jest może modernizm autora wyrażający się w bezkompromisowej krytyce konfucjanizmu, który przedstawiany jest zawsze w sposób wyolbrzymiony i głupkowaty;...

Piękne, nastrojowe opowiadania wprowadzające nas w świat bohaterów należących do zupełnie odmiennej kultury. Wszystkie są opowiedziane pięknym, poetyckim językiem i choć poruszają bardzo trudne problemy nie są pozbawione elementów humorystycznych.

Piękne, nastrojowe opowiadania wprowadzające nas w świat bohaterów należących do zupełnie odmiennej kultury. Wszystkie są opowiedziane pięknym, poetyckim językiem i choć poruszają bardzo trudne problemy nie są pozbawione elementów humorystycznych.

"Zimny wiatr uniósł pana Liu i porwał go za sobą"

Tym razem w dłonie czytelniczek i czytelników trafia zbiór jedenastu opowiadań Lao She. Niech nie zmyli Was jednak wylegujący się na okładce kot ani niewielka objętość tomu – oto bowiem, pozwolę sobie na subiektywną ocenę, jeden z najlepszych zbiorów opowiadań, jakie ostatnio miałem przyjemność czytać.
Lao She po mistrzowsku tworzy miniatury chińskiego życia, niekiedy wypełnione dojmującym poczuciem osamotnienia, nadwrażliwością na nieszczęścia innych. To przesiąknięty polityczną doktryną świat miast i wsi, pełen skomplikowanej sieci powiązań, w którą wplątani są – często nieświadomie i wbrew własnej woli – bohaterowie opowiadań, ujętą jednak tak delikatnie, że tylko wytrwali i bystrzy czytelnicy odnajdą ślady, którymi prowadzi nas autor. Ale to nie czas przemian i czerwonych chorągwi jest tu głównym tematem – są nimi zwykli ludzie, którym tylko czasami przytrafia się szczęście, ich rozterki, sytuacje niespotykane i banalne, ulepione z codziennego mozołu i zdarzeń zwykłych. To panoptikum postaci i historii podanych z brawurową ironią, innych melancholijnych i wyciszonych. Jest zatem do łez i do śmiechu, mądrze i przenikliwie.
Człowiecza natura zaskakuje skomplikowaniem i pięknem, a jednocześnie swoją prostotą – Lao She pojął ją przenikliwie. Opisał w przesympatyczny sposób, nawet jeśli bohaterami jego noweli stali się ludzie słabi i malutcy. Już w pierwszym opowiadaniu dostrzec można kwintesencję spostrzegawczości autora. W „Sąsiadach” kreśli obraz banalnego konfliktu, który zmącił spokój mieszkających „poprzez ścianę” rodzin. Może i przyczyna kłótni była błaha, ale zdaje się, mówi Lao She, że awantura wybuchłaby i tak – popatrzcie na te dwie kobiety i na ich mężów. To tlące się wulkany, nie mogłyby nie wybuchnąć. W tytułowym opowiadaniu, które rozpoczyna list o istocie kłamstwa, dostajemy postać zdezorientowanego pracownika, który mimo zapewnień o swej szczerości i przekonaniu o własnej uczciwości, nienaganności życia i przestrzegania wymaganych społecznie reguł, łatwo wchodzi na drogę słownych oszustw i oszukańczych czynów. W moim ulubionym „Filmie z dźwiękiem”, które przypomina slapstickową komedię, opisano rodzinną wyprawę do pobliskiego kina. Ta historia to smaczek, cukierek i sama słodycz, pure nonsense, doskonały przykład, jak świetnym obserwatorem ludzkich przywar i dziwaczności był She. „Przywiązanie” to historia pochłoniętego manią książkowego kolekcjonerstwa, który woli zbratać się z wrogiem, byleby zaspokoić swoje żądze. W „Wielkim otwarciu” przyglądamy się działalności pewnego szpitala, w którym może nie jest ważne, by leczyć, ale by ściągnąć doń jak największą liczbę zamożnych pacjentów, którzy gotowi są uiścić każdą cenę chociażby za ułudę obietnicy wyzdrowienia. „Królik” to historia zdradzieckiej siły muzyki, delikatności twórcy i obłędu, jaki przynosi sukces, zaś „Sierp księżyca” to znów tragiczna historia dziewczyny, która swe życie i ciało oddaje innym.
I na koniec jeszcze jedno spostrzeżenie – Lao She jest mistrzem (celowe powtórzenie) końców właśnie. Ostatnie akapity jego opowiadań są prawdziwymi literackimi perłami. Czytajcie „Człowieka…” chociażby dla nich, dla ujmującego zaskoczenia, które staje się nagrodą, tajemnicą i rozwiązaniem zagadki jednocześnie.

Świetny przekład (i posłowie) Marty Torbickej.
Książkę otrzymałem z portalu Sztukater.

"Zimny wiatr uniósł pana Liu i porwał go za sobą"

Tym razem w dłonie czytelniczek i czytelników trafia zbiór jedenastu opowiadań Lao She. Niech nie zmyli Was jednak wylegujący się na okładce kot ani niewielka objętość tomu – oto bowiem, pozwolę sobie na subiektywną ocenę, jeden z najlepszych zbiorów opowiadań, jakie ostatnio miałem przyjemność czytać.
Lao She po...

Zebrane w tej niedużej, lecz ważnej książeczce małe prozy wybitnego i ciekawego chińskiego pisarza wprowadzają w świat ludzi, którzy choć w oczywisty sposób należą do innej kultury, innego kręgu cywilizacyjnego, mówią i myślą innym od naszego językiem (nie chodzi o sam język komunikacji, lecz o odzwierciedlony w nim sposób ujmowania świata) - to jednak odkrywamy, że w głębi swoich codziennych trosk są nam bliscy. To ciekawe odkrycie dla europejskiego, w tym także polskiego, czytelnika - dostrzec u podłoża zachowań, decyzji, działań te same impulsy, te same pragnienia, te same skrywane marzenia, z którymi jednak Chińczycy właśnie ze względu na odmienną od naszej kulturę, obyczaj, religię i tradycję radzą sobie inaczej od ludzi zachodniego świata. Zetknięcie z taką perspektywą zawsze wnosi coś świeżego, uświadamia jak cenne są różnice i jak bardzo te różnice, które widzimy "na wierzchu", w istocie "pod spodem" prowadzą nas do tych samych prawd o człowieku, o jego naturze, o tym jaki jest i jaki chce lub nie chce być.
Wprawdzie nie znam języka chińskiego, jednak w lekturze można wyczuć, że książka została znakomicie przetłumaczona - różnica języka i kultury bohaterów opowiadań w stosunku do języka czytelników nie blokuje tym ostatnim zrozumienia, a polszczyzna tłumaczki, pani Marty Torbickiej, jest subtelna, nasycona poetyckimi walorami wysokiej klasy prozy. Po lekturze tej książki chce się sięgnąć po kolejne dzieła w przekładzie tej tłumaczki.

Zebrane w tej niedużej, lecz ważnej książeczce małe prozy wybitnego i ciekawego chińskiego pisarza wprowadzają w świat ludzi, którzy choć w oczywisty sposób należą do innej kultury, innego kręgu cywilizacyjnego, mówią i myślą innym od naszego językiem (nie chodzi o sam język komunikacji, lecz o odzwierciedlony w nim sposób ujmowania świata) - to jednak odkrywamy, że w głębi...

Dawno tak bardzo nie wciągnęłam się czytając zbiór opowiadań. Aż ciężko było mi się oderwać od lektury - nałogowo pochłaniałam jedną historię za drugą. Jedne opowiadania bawiły do łez, a inne sprawiały, że odczuwałam smutek na równi z bohaterami.

Same historie, język w jakim zostały opowiedziane, a także ich przesłanie, wydają się ponadczasowe. Równie dobrze mogłyby to być opowiadania napisane kilka lat temu, a nie kilkadziesiąt.

Po skończeniu 'Człowieka, który nigdy nie skłamał', zakupiłam nawet dwie inne książki autora - 'Rozwód' oraz 'W cieniu świątyni wielkiego miłosierdzia' (wydane w latach sześćdziesiątych!). Niech samo to świadczy o tym, z jaką przyjemnością zaczytywałam się w opowieściach Lao She. Liczę, że kolejne będą co najmniej tak samo udane.

Więcej recenzji na profilu IG: asia_o_azji

Dawno tak bardzo nie wciągnęłam się czytając zbiór opowiadań. Aż ciężko było mi się oderwać od lektury - nałogowo pochłaniałam jedną historię za drugą. Jedne opowiadania bawiły do łez, a inne sprawiały, że odczuwałam smutek na równi z bohaterami.

Same historie, język w jakim zostały opowiedziane, a także ich przesłanie, wydają się ponadczasowe. Równie dobrze mogłyby to być...