Świat w płomieniach

Książka jak najbardziej udana, choć słabsza od poprzedniej części. Wiem, że autorka chciała pomóc nam "lepiej zrozumieć, co tak naprawdę wydarzyło się w Iranie i dlaczego iskra irańskiej rewolucji islamskiej trafiła na łatwopalny grun" ale dla mnie to ciągle biadolenie o polityce i nic nie wchodzące rozmowy Halszki i Mehrdada mnie tak nudziły, że ciężko było przez to przebrnąć. Wolałabym więcej historii bohaterów niż polityki.

Książka jak najbardziej udana, choć słabsza od poprzedniej części. Wiem, że autorka chciała pomóc nam "lepiej zrozumieć, co tak naprawdę wydarzyło się w Iranie i dlaczego iskra irańskiej rewolucji islamskiej trafiła na łatwopalny grun" ale dla mnie to ciągle biadolenie o polityce i nic nie wchodzące rozmowy Halszki i Mehrdada mnie tak nudziły, że ciężko było przez to...

W mojej ocenie lepsza od drugiej części. Czuję trochę niewykorzystany potencjał na więcej tomów, bo trochę za dużo przeskoków, często o 10 lat. Myślę, że spokojnie można byłoby zaciekawić czytelnika, bo historia sama w sobie jest wciągająca

W mojej ocenie lepsza od drugiej części. Czuję trochę niewykorzystany potencjał na więcej tomów, bo trochę za dużo przeskoków, często o 10 lat. Myślę, że spokojnie można byłoby zaciekawić czytelnika, bo historia sama w sobie jest wciągająca

Kolejny przeczytany tom i kolejna udana historia Marii Paszyńskiej, choć w pewnym momencie poczułam się już trochę zmęczona serią o bliźniaczkach i potrzebowałam od niej odpoczynku. Niektóre fragmenty były bardziej dynamiczne i ciekawe, niektóre dłużyły się, zawierały zbyt wiele powtórzeń i przemyśleń bohaterów.

Ogólnie na samym początku spodziewałam się, że będzie to bardziej historia o wojennej i być może powojennej Polsce, okazało się jednak, że autorka większość akcji przeniosła do Iranu. W sumie ostatecznie jest to dla mnie na plus, bo zyskałam zupełnie nowe spojrzenie na ten kraj i na jego sytuację.

Jeśli chodzi o bohaterów to tak jak wcześniej kibicowałam Elżbiecie i starałam się ją zrozumieć, tak w tej książce zaczęła mnie nieco irytować. Jej postępowanie nie było uczciwe wobec pewnych osób. Ogólnie książki kręcą się bardziej wokół jej życia, a szkoda, bo z chęcią poczytałabym więcej o Stefanii, która chyba zaczęła przeradzać się w bardziej pozytywną postać.

Akcja zakończyła się w takim momencie, że od razu chciałam sięgnąć po ostatni tom i tak właśnie zrobiłam.

Kolejny przeczytany tom i kolejna udana historia Marii Paszyńskiej, choć w pewnym momencie poczułam się już trochę zmęczona serią o bliźniaczkach i potrzebowałam od niej odpoczynku. Niektóre fragmenty były bardziej dynamiczne i ciekawe, niektóre dłużyły się, zawierały zbyt wiele powtórzeń i przemyśleń bohaterów.

Ogólnie na samym początku spodziewałam się, że będzie to...

Pierwsza połowa książki była dla mnie trudna do przebrnięcia. Zbyt wiele było w niej myśli i rozważań bohaterów, a za mało akcji. Na szczęście, w drugiej części akcja zaczęła się rozkręcać. Pojawiły się nowe wątki. Zakończenie było tak intrygujące, że z pewnością sięgnę po kolejny tom. Mam nadzieję, że będzie jeszcze lepszy!

Pierwsza połowa książki była dla mnie trudna do przebrnięcia. Zbyt wiele było w niej myśli i rozważań bohaterów, a za mało akcji. Na szczęście, w drugiej części akcja zaczęła się rozkręcać. Pojawiły się nowe wątki. Zakończenie było tak intrygujące, że z pewnością sięgnę po kolejny tom. Mam nadzieję, że będzie jeszcze lepszy!

Cała seria jest dobra. Warto przeczytać. Uważam, że pozycja w sam raz na jesienna bądź zimowe wieczory.

Cała seria jest dobra. Warto przeczytać. Uważam, że pozycja w sam raz na jesienna bądź zimowe wieczory.

Bardzo dobra seria książek. Polecał z całego serca .

Bardzo dobra seria książek. Polecał z całego serca .

Trzeci tom cyklu "Owoc granatu". Rok 1963, bliźniaczki Stefania i Halszka są czterdziesteletnimi pięknymi kobietami. Żyją wydawałoby się się w szcześliwych związkach. Prawda jest jednak inna, Halszka mimo długoleteniego małżeństwa nie jest w stanie pokochać męża. Stefania mimo starań nie może się doczakć miłości od swojego męża. Wspomnienia, przeżycia wojenne mają wpływ na ich życie małżeńskie. Zachowanie Halszki irytowało mnie, trudno ją zrozumieć, historia jej trochę przekombinowana. Doskonale wykreowane postacie. Dużo historii Iranu, jak dla mnie trochę za dużo politycznej sytuacji Iranu.

Trzeci tom cyklu "Owoc granatu". Rok 1963, bliźniaczki Stefania i Halszka są czterdziesteletnimi pięknymi kobietami. Żyją wydawałoby się się w szcześliwych związkach. Prawda jest jednak inna, Halszka mimo długoleteniego małżeństwa nie jest w stanie pokochać męża. Stefania mimo starań nie może się doczakć miłości od swojego męża. Wspomnienia, przeżycia wojenne mają wpływ na...

Zdecydowanie słabsza część.

Zdecydowanie słabsza część.

Siostry Stefania i Elżbieta są już dojrzałymi kobietami. Każda z nich poszła w swoją stronę i każda zadecydowała o zerwaniu kontaktów. Ich losy jednak stale są ze sobą splecione przez decyzje, które podjęły.

Lubię czytać o bohaterach, z którymi się już zżyłam. Wydaje mi się wtedy, że dobrze ich znam i mogę przewidzieć ich zachowania. A jednak Elżbieta i Stefania potrafiły mnie zaskoczyć. Relacje z życia każdej z nich pełne są bólu i starego lęku, mimo że teraźniejszość jest dla nich bardzo łaskawa. Seria "Owoc granatu" to świetne przedstawienie losu osób z ogromną traumą, którym nie wystarczy obiecać, że teraz już będzie dobrze, żeby o wszystkim zapomniały. Siostry dręczone są przez przeszłość. Jako młodziutkie dziewczyny zostały pozbawione poczucia bezpieczeństwa i to sprawiło, że już nigdy go nie odzyskały.

Elżbietę obietnica złożona ojcu obarczyła ogromną odpowiedzialnością. Zrobiła wszystko by jej dotrzymać, a teraz ma ogromny żal o to, że musiała to zrobić, że to nie nią się ktoś zaopiekował. Nie potrafi przez to kochać i cały czas trzyma się na dystans. Rany Stefanii są równie głębokie. Wydawać by się mogło, że przeszła mniej od siostry bliźniaczki, a jednak jest również mocno, jeśli nawet nie bardziej rozbita. Jej małżeństwo miało pomóc jej uciec od samotności i zapewnić byt, o który sama nie potrafiła zadbać. Skończyła jednak w związku pełnym chłodu, niezrozumienia i wzajemnych żali. Kobiecie brakuje sił, by coś zmienić. Dopiero przypadek i pewna osoba zdołają na nowo obudzić w niej życie.

Pod koniec trzeciego tomu sytuacja w Iranie, kraju, który okazał się bezpieczną przystanią, zaczyna się zmieniać. Elżbieta po raz kolejny musi walczyć z fanatycznymi wyznawcami chorych idei. Tym razem zamiast za matkę, siostrę i brata, jest odpowiedzialna za córkę. Te sceny bardzo dobrze oddają strach, jaki odczuwała. Tom trzeci nie zawodzi. Historia bliźniaczek zapętla się coraz bardziej, ich losy ciągle pełne są trudnych doświadczeń i problemów, z którymi muszą się mierzyć. Bardzo dobrze czyta się te książki, opisy nie przytłaczają, do bohaterów można się przywiązać i ich polubić, a akcja naprawdę wciąga. Zdecydowanie polecam.

Siostry Stefania i Elżbieta są już dojrzałymi kobietami. Każda z nich poszła w swoją stronę i każda zadecydowała o zerwaniu kontaktów. Ich losy jednak stale są ze sobą splecione przez decyzje, które podjęły.

Lubię czytać o bohaterach, z którymi się już zżyłam. Wydaje mi się wtedy, że dobrze ich znam i mogę przewidzieć ich zachowania. A jednak Elżbieta i Stefania potrafiły...

Najbardziej podobały mi się opisy sytuacji politycznej Iranu. Lubię książki z których można się dowiedzieć faktów historycznych, codzienności z tamtych okresów. Zaciekawiło mnie to na tyle, że szukałam więcej informacji o Iranie i jego historii.
Jeśli chodzi o bohaterki to ich po prostu nie lubię. Nie potrafię współczuć Elżbiecie. Jej uczucia i stany jakoś mnie nie przekonują. Żyje tyle lat z mężem, zdradziła go z facetem którego kompletnie nie zna.. wtedy jakoś nie czuła wstrętu i strachu.. jakoś nie rozumiem jej myślenia ani działania. Opisy jej zachowania, że często robi ironiczne uśmiechy, emanuje jakąś taką wyższością i pogardą. Ciagle żyje przeszłością, poucza innych, ale jeśli chodzi o miłość z czasu pokoju, rzuca się w objęcia obcego tak naprawdę facet i wtedy czuje się dobrze. Jakieś takie to nierealne. Czytałam wiele książkę o wojnie i zranionych kobietach, i większość bohaterek lubiłam i im współczułam. Tutaj nie potrafię ich polubić. Wydaje mi się to wszystko niemożliwe w realnym życiu. Życie w małżeństwie bez miłości, ale jednoczęściowy uwielbienie męża i mówienie o nim jak o aniele. A jednocześnie zdrada z miłością z młodych lat, jakieś dziwne przyciągnie.. nie przemawia to do mnie. Nie potrafię opisać Elżbiety, a już ta sprawą z Bahar i jej zabójstwem to jakieś chore jest... Przecież dzieci Bahar były dorosłe. Ich świat by się tak łatwo nie zawalił.

Najbardziej podobały mi się opisy sytuacji politycznej Iranu. Lubię książki z których można się dowiedzieć faktów historycznych, codzienności z tamtych okresów. Zaciekawiło mnie to na tyle, że szukałam więcej informacji o Iranie i jego historii.
Jeśli chodzi o bohaterki to ich po prostu nie lubię. Nie potrafię współczuć Elżbiecie. Jej uczucia i stany jakoś mnie nie...