Cyberpunk 2077: XOXO

Jezu, jaka wiwisekcja miłości. Dobrze że estetyka offu, brzydka, niedokładna, bluźniercza, bo ekstremy wizualne (czysty Lobo) byłyby nie do zniesienia. Nu XXI Love ❤️

Jezu, jaka wiwisekcja miłości. Dobrze że estetyka offu, brzydka, niedokładna, bluźniercza, bo ekstremy wizualne (czysty Lobo) byłyby nie do zniesienia. Nu XXI Love ❤️

styl graficzny kompletnie do mnie nie trafia. Dramatycznie nieczytelne.

styl graficzny kompletnie do mnie nie trafia. Dramatycznie nieczytelne.

Kapkę nie czaję lekkiego, zasłyszanego tu i ówdzie w internetu odmętach hejtu, czy też negatywnych opinii o XOXO. Nie do końca wiem, czego ludzie spodziewają się po - zeszytówce, jakby nie było - w uniwersum Cyberpunk’a. Gdzieś tam widziałem - ktoś napisał, że XOXO miał momenty lepsze i momenty gorsze. Albo że to miernota, na szybko strzelona, prosta i zbyt skupiona na jednym wątku.

Czego ludzie oczekują, od kilkudziesięcio stronicowego, zamkniętego komiksu z logo Cyberpunk na okładce? Rozwinięcia czterdziestu wątków z gry? Wyjaśnienia absolutnie wszystkich niuansów na pierwszych czterech stronach, ażeby każdy zrozumiał sens?

To miał być szybki strzał. Kupiłem XOXO, bo zbieram sajberanki. Spodziewałem się, że pyknę, ciachnę na raz i bajlando. Posta nie będę pieścił, bo o czym? Toż te sajberpanki, to nie wszystkie warte tego, aby posta pieścić. 

Ale XOXO w mojej ocenie jest najlepszym jak dotąd Cyberpunkowym komiksem. Przeczytałem dwa razy w ciągu jednego dnia. I jestem zachwycony skurwysyńsko.

Bo raz, że to naprawdę skupiona na jednym wątku opowieść - i to ogromny plus. Biorąc kolejny komiks z pokaźnego uniwersum, wcale nie mam ochoty dostawać zbyt długiego przedwstępu, ażebym się połapał. Dlatego Sztybor odwalił kawał dobrej roboty, robiąc z XOXO bardzo przystępną opowieść, która w zasadzie tylko klimatem i światem przedstawionym skleja się z macierzystym uniwersum i nie potrzebuje absolutnie żadnych wyjaśnień. Człowiek, który nie ma bladego pojęcia o Cyberpunku, zrozumie XOXO w 101%.

Gdyż XOXO to komiks o… miłości (o zgrozo!),który ukradkiem o miłości stara się nie mówić, a jednak mówi o niej wcale a wcale sporo. I robi to prześwietnie. Pokazując ją od zupełnie… tyłka strony - tej brudnej i pełnej negatywnych konsekwencji. Tej absolutnie pozbawionej romantyzmu, przykrej i zepsutej od samego zaczątku. I jest to niesamowita wręcz skrajność do settingu i półświatka, w którym rzecz się dzieje.

Sztosem jest również prowadzona pobocznie rysowana kreskówka, która nie dość, że stanowi przepięknie podaną alegorię tego, z czego zlepiony jest główny wątek, to jeszcze Sztybor kapitalnie wręcz uzasadnia jej istnienie w opowieści.

Wizualna strona, za którą odpowiada Jakub Rebelka to miód, orzeszki, trufle - i wszystko inne dobre, co sobie tutaj wymyślisz, co to lubisz czasem wdrążolić na przekąskę, wstaw - a pasowało będzie.
Rysunek Rebelki wpasowuje się w komiksowy świat Cyberpunku w pełnym tego słowa znaczeniu. Jest gęsto, brudno, ciężko i konkretnie. Owa wspomniana kreskówka to absolutny majstersztyk stylistyczny. Nie mogłem się napatrzeć. No coś pięknego.

Finalnie więc, jak szacować komiks, który - jakkolwiek zły czy dobry by nie był - to w ostatecznym rozrachunku i tak będzie elementem/kawałkiem/częścią czegoś większego? Na moje oko - w dupie mieć czy to sajberpank, czy nie. Kooperacja świetnego rysunku i dobrego scenariusza obroni się sama.

Więcej na (IG) @znakiem_tego

Kapkę nie czaję lekkiego, zasłyszanego tu i ówdzie w internetu odmętach hejtu, czy też negatywnych opinii o XOXO. Nie do końca wiem, czego ludzie spodziewają się po - zeszytówce, jakby nie było - w uniwersum Cyberpunk’a. Gdzieś tam widziałem - ktoś napisał, że XOXO miał momenty lepsze i momenty gorsze. Albo że to miernota, na szybko strzelona, prosta i zbyt skupiona na...

Bardzo brutalny o życiu low life'ów, miał kilka lepszych i kilka gorszych momentów

Bardzo brutalny o życiu low life'ów, miał kilka lepszych i kilka gorszych momentów

Kolejna dobra historia od mistrza depresyjnych klimatów Bartosza Sztybora.

Kolejna dobra historia od mistrza depresyjnych klimatów Bartosza Sztybora.

Cyberpunk 2077 XOXO
Bartosz Sztybor uderza ponownie, dostarczając kolejny komiks osadzony w brutalnym uniwersum Cyberpunk 2077. Tym razem jednak zamiast historii zemsty czy spisków, dostajemy opowieść… miłosną. Ale nie dajcie się zwieść – to wciąż Night City, miasto gdzie uczucia bywają równie niebezpieczne co seria z Militech ARK-44.
Głównym bohaterem jest Screw – członek gangu Maelstrom, który traktuje wszczepy i chrom niczym religię. Na pozór bezlitosny twardziel otrzymuje zadanie napadnięcia konwoju gangu Moxy – luźno zorganizowanej grupy punków, outsiderów i pracowników seksualnych. Wszystko idzie zgodnie z planem… dopóki Screw nie zakochuje się w jednej z uczestniczek tej operacji.
Czy w mieście, gdzie zaufanie to waluta równie rzadka co szczęście, taka relacja ma jakiekolwiek szanse? Fabuła XOXO wydaje się prosta, ale Bartosz Sztybor nie byłby sobą, gdyby nie przemycił kilku narracyjnych niespodzianek – zwłaszcza w finale, który potrafi zaskoczyć.
Świat przedstawiony tętni brutalnością i dekadencją, a autor po raz kolejny pokazuje, że doskonale czuje klimat Cyberpunka 2077. Komiks nie tyle odbywa się w tym uniwersum, on się z niego wywodzi. Jest krwawo, bezlitośnie, a jednocześnie… intymnie.
Warstwa graficzna, za którą odpowiada Jakub Rebelka, stanowi osobny rozdział tej opowieści. Malarski styl zmieszany z kreskówkowymi wstawkami może na początku budzić wątpliwości (czasem wręcz wydają się one niepotrzebne),ale szybko okazuje się, że to przemyślana konwencja. Rebelka tworzy wizualny chaos, który idealnie oddaje stan ducha bohatera i złożoność jego emocji. Ilustracje są odpowiednio brudne, brutalne i dziwaczne – tak jak samo Night City.
XOXO to komiks, który zadowoli zarówno fanów uniwersum, jak i miłośników nietypowych historii miłosnych. To cyberpunk z sercem – poszarpanym, pokrytym chromem, ale wciąż bijącym. Ja, jako fan, jestem usatysfakcjonowany.
Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek
https://www.instagram.com/p/DJ_blHssnFj/?igsh=MXg3ajVnMDZqb2h4aw==

Cyberpunk 2077 XOXO
Bartosz Sztybor uderza ponownie, dostarczając kolejny komiks osadzony w brutalnym uniwersum Cyberpunk 2077. Tym razem jednak zamiast historii zemsty czy spisków, dostajemy opowieść… miłosną. Ale nie dajcie się zwieść – to wciąż Night City, miasto gdzie uczucia bywają równie niebezpieczne co seria z Militech ARK-44.
Głównym bohaterem jest Screw – członek...

Chyba najlepsza do tej pory. Sztybor naklepał to w jeden weekend, taśmówka i mocno to widać, mimo ciekawemu pomysłowi na fabułę. Kreska fajna, Rebelka daję radę, widać że to małe zlecenie. Można poczytać i sprzedać, bo nie wrócisz do tego.

Chyba najlepsza do tej pory. Sztybor naklepał to w jeden weekend, taśmówka i mocno to widać, mimo ciekawemu pomysłowi na fabułę. Kreska fajna, Rebelka daję radę, widać że to małe zlecenie. Można poczytać i sprzedać, bo nie wrócisz do tego.

Czym jest miłość? Miłość jest.
Krwawa brutalna, rozdzierająca serce historia o miłości z elementami kreskówki o wilku i królicy. Zaraz po przeczytaniu trudno to ocenić, sporo krwi i kończyn. Ale chwilę po przeczytaniu historia układa się w całość.

Czym jest miłość? Miłość jest.
Krwawa brutalna, rozdzierająca serce historia o miłości z elementami kreskówki o wilku i królicy. Zaraz po przeczytaniu trudno to ocenić, sporo krwi i kończyn. Ale chwilę po przeczytaniu historia układa się w całość.

Rebelka się starał ,ale Sztybor na autopilocie

Rebelka się starał ,ale Sztybor na autopilocie

Zdecydowanie odstaje od innych udanych tomów z serii.

Pomimo ciekawego stylu wizualnego, fabuła kuleje, komiks jest do bólu przewidywalny i przesadnie wulgarny.

Koncept z łączeniem kreskówkowego świata jest ciekawy, ale nie wystarcza jako motor pociągowy całej historii.

Zdecydowanie odstaje od innych udanych tomów z serii.

Pomimo ciekawego stylu wizualnego, fabuła kuleje, komiks jest do bólu przewidywalny i przesadnie wulgarny.

Koncept z łączeniem kreskówkowego świata jest ciekawy, ale nie wystarcza jako motor pociągowy całej historii.