Wiedźmin. Kraniec świata

Kolejny komiks z serii Wiedźmin, tym razem trochę bardziej połączony z grami wiec czuć tutaj ciąg dalszy tamtych historii. Sama przygoda jest jak zawsze wciągająca i z ciekawym morałem na sam koniec. Gorąco Polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Bardzo dobra część fabularnie. Mocno wiedźminska. Bardzo spójna z wizerunkiem Geralta, który przysięgał bronić ludzi. Dużo różnych potworów i trudne wybory między nimi. Kocham tą konsekwencję dotyczącą miecza na ludzi 💚 Immersja na full, nie było szans bym się oderwała. Klimatyczne czytelne rysunki. Wiele oddane wyrazem twarzy. Warta za trzymania i postawienia się w sytuacji Geralta. Co ja bym zrobił na jego miejscu?

Kapkę nie czaję lekkiego, zasłyszanego tu i ówdzie w internetu odmętach hejtu, czy też negatywnych opinii o XOXO. Nie do końca wiem, czego ludzie spodziewają się po - zeszytówce, jakby nie było - w uniwersum Cyberpunk’a. Gdzieś tam widziałem - ktoś napisał, że XOXO miał momenty lepsze i momenty gorsze. Albo że to miernota, na szybko strzelona, prosta i zbyt skupiona na jednym wątku. Czego ludzie oczekują, od kilkudziesięcio stronicowego, zamkniętego komiksu z logo Cyberpunk na okładce? Rozwinięcia czterdziestu wątków z gry? Wyjaśnienia absolutnie wszystkich niuansów na pierwszych czterech stronach, ażeby każdy zrozumiał sens? To miał być szybki strzał. Kupiłem XOXO, bo zbieram sajberanki. Spodziewałem się, że pyknę, ciachnę na raz i bajlando. Posta nie będę pieścił, bo o czym? Toż te sajberpanki, to nie wszystkie warte tego, aby posta pieścić.  Ale XOXO w mojej ocenie jest najlepszym jak dotąd Cyberpunkowym komiksem. Przeczytałem dwa razy w ciągu jednego dnia. I jestem zachwycony skurwysyńsko. Bo raz, że to naprawdę skupiona na jednym wątku opowieść - i to ogromny plus. Biorąc kolejny komiks z pokaźnego uniwersum, wcale nie mam ochoty dostawać zbyt długiego przedwstępu, ażebym się połapał. Dlatego Sztybor odwalił kawał dobrej roboty, robiąc z XOXO bardzo przystępną opowieść, która w zasadzie tylko klimatem i światem przedstawionym skleja się z macierzystym uniwersum i nie potrzebuje absolutnie żadnych wyjaśnień. Człowiek, który nie ma bladego pojęcia o Cyberpunku, zrozumie XOXO w 101%. Gdyż XOXO to komiks o… miłości (o zgrozo!),który ukradkiem o miłości stara się nie mówić, a jednak mówi o niej wcale a wcale sporo. I robi to prześwietnie. Pokazując ją od zupełnie… tyłka strony - tej brudnej i pełnej negatywnych konsekwencji. Tej absolutnie pozbawionej romantyzmu, przykrej i zepsutej od samego zaczątku. I jest to niesamowita wręcz skrajność do settingu i półświatka, w którym rzecz się dzieje. Sztosem jest również prowadzona pobocznie rysowana kreskówka, która nie dość, że stanowi przepięknie podaną alegorię tego, z czego zlepiony jest główny wątek, to jeszcze Sztybor kapitalnie wręcz uzasadnia jej istnienie w opowieści. Wizualna strona, za którą odpowiada Jakub Rebelka to miód, orzeszki, trufle - i wszystko inne dobre, co sobie tutaj wymyślisz, co to lubisz czasem wdrążolić na przekąskę, wstaw - a pasowało będzie. Rysunek Rebelki wpasowuje się w komiksowy świat Cyberpunku w pełnym tego słowa znaczeniu. Jest gęsto, brudno, ciężko i konkretnie. Owa wspomniana kreskówka to absolutny majstersztyk stylistyczny. Nie mogłem się napatrzeć. No coś pięknego. Finalnie więc, jak szacować komiks, który - jakkolwiek zły czy dobry by nie był - to w ostatecznym rozrachunku i tak będzie elementem/kawałkiem/częścią czegoś większego? Na moje oko - w dupie mieć czy to sajberpank, czy nie. Kooperacja świetnego rysunku i dobrego scenariusza obroni się sama. Więcej na (IG) @znakiem_tego

Nawet dość dobry tom. Jak zwykle bogowie i półbogowie wykorzystują go aby, dokonał czegoś niemożliwego dla śmiertelnika. Przyczepić się można do sposobu w jaki załatwił sobie przejście u nowej strażniczki kluczy. Nielogiczny i kiepski. Ale końcówka nawet zaskakująca z tym dzieckiem.

Cholera jasna, nie mogę się otrząsnąć! Ja, który jako student historii zajmowałem się naprawdę trudną tematyką, nie mogę się pozbyć sprzed oczu tych obrazów. Nie wiem jakie demony muszą nękać ludzką psychikę by stworzyć takie dzieło. Jednego jestem jednak pewien, tytuł tej powieści zdecydowanie nie jest na wyrost… Mowa o graficznej adaptacji powieści autorstwa Williama Goldinga, pt. „Władca Much”. Książka traktuje o grupie chłopców, w różnym wieku, którzy na skutek katastrofy trafiają na bezludną wyspę. Początkowo są w panice, zdani sami na siebie, bo żaden dorosły nie przeżył. Szybko jednak zaczynają się organizować. W drodze głosowania wybierają wodza, w tej roli 12 letni Ralph, a on rozdziela wszystkim zadania, w tym to najważniejsze: podtrzymywać ogień sygnalizacyjny. Nie wszystkim jednak podoba się postępowanie wodza, a niektórzy z nich chętnie sięgnęli by po władzę. Czy cokolwiek zmienia sposób opowiedzenia tej historii? Nie, ponieważ autorka adaptacji nie ingerowała w tekst źródłowy, więc dialogi, itd. są tożsame z dziełem Goldinga. Jedyne co zrobiła to zilustrowała używając w tym celu medium jakim jest komiks. Można rozłożyć na czynniki pierwsze każdy element fabuły i analizować go niczym traktat filozoficzny, którym niewątpliwie jest. Ja jednak skupię się na wrażeniach i wydźwięku jaki ów komiks zrodził we mnie. Przede wszystkim perfekcyjne zobrazowanie ludzkiej natury. Ukazanie, że nie ma czegoś takiego jak niewinność, bo każdy będzie miał coś na sumieniu. Nie ma dobra, gdy w grę wchodzi przetrwanie. Nie ma moralność, gdy jedyne co nas ogranicza to my sami. To potworne wnioski, zwłaszcza gdy mamy na myśli dzieci. Szczerze NIC, absolutnie nic, nie przygotowało mnie na taki scenariusz. Na fakt, iż zło zakorzenione jest w każdym i to niezależnie od wieku. Na tempo w jakim demokracja, może przerodzić się w dyktaturę. Na łatwość i lekkość z jakimi można usprawiedliwić lub wymazać najpodlejszy czyn. Golding walczył na wojnie, a „Władca Much”, jego pierwsza książka, stała się nie tylko sposobem na krytykę społeczeństwa. Stała się rozliczeniem z jego wojenną traumą. Autorka we wspaniały sposób zobrazowała to dzieło. Niewątpliwie kreska ma w sobie to coś i jest przyjemna dla oka. Jednak to jeszcze bardziej miażdży czytelnika. Bo czy mogła być w obrazowaniu brutalniejsza i bardziej turpistyczna? Oczywiście. Jednak doskonale rozumiała, że „Władca Much” tego nie potrzebuje. Zło wszak jest ohydne same z siebie, nie trzeba go więc dodatkowo „upiększać”, zwłaszcza gdy w swej surowej formie i tak jest już niemal nie do zniesienia. A co z postaciami zapytacie? Nic. Nie ocenie ich. Po prostu. Próba ustosunkowania się do nich, zbyt głęboko weszła by w fabułę. Jedyne co mogę stwierdzić to fakt, że nie ma tu postaci na siłę, bo wszyscy dopełniają całość zamysłu. Do myślenia niech da wam fakt, że ani razu nie użyłem słowa bohaterowie… Podsumowując, ten komiks to fenomenalne zobrazowanie arcydzieła literatury brytyjskiej. Dzięki takiej formie wydaje się ono być nieco przystępniejsze niż oryginał, więc z pewnością powinien po to sięgnąć zasadniczo każdy, kto będzie na nie gotów. Wydaje mi się, że jest to oczywiste, jednak wspomnę, że mimo iż jest to komiks i to o dzieciach, do dzieci skierowany nie jest. P.S. Dla jasności tytuł „Władca Much” odnosi się do jednego z imion Belzebuba i jest jego dosłownym tłumaczenie z hebrajskiego. Ten demon przez niektórych utożsamiany jest z szatanem, a jedną z jego domen jest wojna.

Świat stworzony przez Andrzej Sapkowski od zawsze opierał się na jednym pytaniu: czy naprawdę istnieje mniejsze zło? Ten komiks dobrze to przypomina. To nie jest opowieść o bohaterstwie, tylko o wyborach, które brudzą ręce, nawet jeśli ktoś bardzo chce ich uniknąć. Historia jest gęsta, ponura i pełna napięcia. Każda strona prowadzi do decyzji, przed którą nikt nie chciałby stanąć. Rysunki idealnie oddają ten klimat, są mroczne, surowe i bez upiększania pokazują brutalność świata, w którym żyje wiedźmin. Jedyny problem to długość. Komiks kończy się szybko, zostawiając uczucie niedosytu, jakby ta historia mogła jeszcze chwilę pobrzmieć echem. Mimo to jest to bardzo dobra, wierna duchowi Wiedźmina adaptacja.

Świetny komiks! Rysunki Mikiego Montllo są epickie - oddają mimikę postaci, powagę sytuacji jak i świetnie ukazują bohaterów ruchu i akcję, no i te kolory. Fabuła - fajnie wykorzystane motywy braci Grimm, Czerwonego Kapturka i nie tylko. Dobry plot twist na końcu i Geralt niczym detektyw po środku tego wszystkiego. Humor jak u Sapka (np. postać Piotera). Wszystko w akompaniamencie ballady w wykonaniu beztroskiego Jaskra. Dobrze jest wrócić do Wieśka!

Raczej reportaże to nie mój typ literatury. Jednak gdy zobaczyłam książkę opowiadająca o tym, jak powstawała moja ulubiona gra, nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Czyta się ją naprawdę fajnie, zawiera wiele ciekawostek z etapu produkcji. Zawsze wiedziałam, że twórcy włożyli dużo roboty w jej postanie, jednak po tej lekturze chylę czoła jeszcze niżej, wspaniała robota!

Autorzy: Renaud Roche i Laurent Hopman. Wydawnictwo Lost in Time. Jako wielki miłośnik uniwersum SW, na dobre i na złe, nie mogłem oczywiście odpuścić sobie zakupu tych dwóch komiksów. I już z niecierpliwością czekam na ukazanie się kolejnego tomu. Patrząc na daty wydania myśle że niestety, gdzieś w okolicy 2027. Dostajemy ponad 200 stron opowieści o powstaniu Epizodu 1 i 2 slynnej sagi. Podaje wg chronologi powstawania filmów, a nie numerów poszczególnych części sagi. Co prawda większość tych historii znalazła się już w innych, powiedzmy bardziej poważnych publikacjach, jak np George Lucas. GWIEZDNE WOJNY I RESZTA ŻYCIA. Ale tu dostajemy to skondensowane w formie rysunkowej i jest to doprawdy przednia zabawa. Trzeba naprawde docenić research autorów, którzy zasypują nas wielką ilością ciekawostek, faktów i anegdot z planu filmowego i kulis powstawania filmów. Doprawdy doskonała rzecz. Gorąco polecam. 8 na 10 bez dwóch zdań

Kristo - którko. Blackout to niezła zabawa, której dawno nie miałem przy komiksie. Taką frajdę dawno temu dała mi 2 tomowa polska seria "Status 7", też w duchu cyberpunkowym. Historia ma świetny scenariusz i dynamiczne rysunki. Plansze są pełne szczegółów (mogłyby mieć większy format),kondensujące się na opowiadanej, wielowariantowej historii organizacji skoku na sejf w trakcie wyłączenia prądu. Bohaterowie są zróżnicowani, dający się mimo wszystko lubić, mamy historię wymagającą skupienia i inteligentną grę konwencją CP. Zastanawiam się, czy nazwa firmy DMS ma nawiązywać do amerykańskiej serii DMZ, czy to przypadek?

Koniecznie kupić do każdej biblioteki szkolnej, zwłaszcza w szkole średniej. Warto także podarować znajomym introwertyczkom, których nikt nie rozumie, oraz ekstrawertyczkom narzekającym na koleżanki, że są dzikie i się nie socjalizują. Introwertyczki poczują ulgę, że ktoś wie, co przeżywają, a ekstrawertyczki być może zrozumieją problemy i punkt widzenia koleżanek. Treść ważna, ale przedstawiona lekko i z humorem, co ułatwia odbiór.

Komiksowa adaptacja jednego z wiedźminskich opowiadań Andrzeja Sapkowskiego. Geralt trafia do tajemniczego domostwa zarządzanego przez człowieka zmienionego w bestię. Fabuła znana, ale komiksowa edycja dodaje całości jeszcze więcej uroku. Świetna adaptacja, lektura zajmie może 30 minut, ale będzie to bardzo klimatyczne pół godzinki.

Sięgnąłem po ten komiks zafascynowany grą „Cyberpunk 2077” i w ogóle uniwersum, a ta odsłona serii była najlepiej oceniana. I rzeczywiście, fajna oraz dynamiczna kreska, dość ciekawa fabuła i miło się czyta. Nihilistyczna opowieść o zemście i świecie bez nadziei. „Słowo honoru” powinno zadowolić wybrednych; czyli takich jak ja.

Podobała mi się prezentacja relacji duchownego i naukowca badającego przyczyny klątwy w mieście Yharnam - w dobrym stylu budowała klimat miejsca skażonego tajemnicą Starszej Krwi. Wydanie komiksu bardzo solidne, chociaż myślałem że styl, kreska i kolory będą bardziej mroczne, realistycznie. Z gry zaciągnięto głównie design postaci i kolorystykę, ale sam art style aż tak nie przypadł mi do gustu. Pozycja osłodzi czas czekania na remaster tego tytułu (to cięgnie się już wiele lat),ale raczej po kolejne tomy nie będę sięgał. Sam świat jest kapitalny i unikalny, ale jednak klimat w grze diametralnie lepszy.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: W ułamku sekundy opowiada historię Eadwearda Muybridge’a. Angielskiego emigranta, który w drugiej połowie XIX wieku przybył do USA w poszukiwaniu lepszego życia. Opowieść śledzi jego losy od przybycia do Ameryki aż po współpracę z potężnym i bogatym magnatem kolejowym. Centralnym punktem fabuły jest tu słynny eksperyment mający dowieść, czy koń w galopie odrywa wszystkie cztery kopyta od ziemi, co prowadzi do wynalezienia chronofotografii. Równolegle komiks pokazuje burzliwe życie osobiste Muybridge’a w tym wypadek, załamanie psychiczne, zdradę i zabójstwo. Guy Delisle udowodnił już wielokrotnie, że jest niezwykle wnikliwym obserwatorem rzeczywistości, który potrafi doskonale przełożyć ją na komiksowe realia. Dzięki temu jego „Kroniki jerozolimskie” czy „Pjongjang” stały się kanonem komiksu reportażowego. W albumie W ułamku sekundy Delisle wykonuje za to ciekawy zwrot. Zamiast opisywać własne podróże, sięga do korzeni swojej pierwszej profesji animacji i kieruje wzrok czytelnika ku postaci, która odmieniła oblicze teraźniejszości. Tytuł ten mocno odróżnia się od klasycznego komiksu biograficznego. Guy Delisle nie próbują uczynić bohatera swojego dzieła łatwym do polubienia i rozumienia. Świadomie rezygnuje on z narracji heroicznej, wybierając portret człowieka skomplikowanego, często odpychającego, ale jednocześnie fascynującego. Eadweard Muybridge nie jest tu genialnym wizjonerem, lecz jednostką uwikłaną w obsesję, ambicję i własne ograniczenia psychiczne. To właśnie ta perspektywa sprawia, że komiks wyróżnia się na tle konkurencji i potrafi mocno przykuć uwagę. Do dużych zalet albumu z pewnością trzeba zaliczyć świetną prezentację XIX wieku, jak i samego miejsca akcji. Kalifornia nie stanowi tu jedynie tła wydarzeń, lecz aktywnie wpływa na losy bohatera. Gorączka złota, dynamiczny rozwój kolei, narodziny kapitalizmu przemysłowego, wyścig technologiczny. Wszystko to tworzy obraz Ameryki jako placu budowy nowoczesnego świata. Środowiska, w którym obsesja Muybridge’a może się nieustannie rozwijać. Delisle poświęca tu także wiele miejsca samemu procesowi wynalazczemu, nie upraszczając go do jednego olśnienia. Autor pokazuje, że wynalazki nie powstają w próżni, ale są efektem konkretnych warunków społecznych, ekonomicznych i kulturowych. Kolejne eksperymenty, modyfikacje sprzętu, techniczne ograniczenia epoki, wszystko to zostaje przedstawione w sposób zrozumiały nawet dla czytelnika niezaznajomionego z historią fotografii. Komiks nie popada jednak w nadmierny dydaktyzm. Wiedza przekazywana jest tu mimochodem, jako naturalna część narracji. W ułamku sekundy obejmuje ważną i sporą część życia Muybridge’a. Oznacza to dużo treści, którą trzeba jakoś upchnąć na ograniczonej liczbie stron. W większości przypadków autorowi się to udaje, ale jest tu kilka wątków ewidentnie spłyconych tylko do stosownej wzmianki. Delisle w pewnych scenach ma tu wybór skupić się na emocjach i życiu osobistym bohatera czy poświęcić miejsce na przykład jego eksperymentom z ruchem. Autor z tego pierwszego rezygnuje, tak samo jak z własnych komentarzy czy ocen wydarzeń. Tworzy to pewien zauważalny dystans narracji i może nie przypaść do gustu tym czytelnikom, którym w biografiach zależy na autentycznych emocjach.... https://popkulturowykociolek.pl/w-ulamku-sekundy-recenzja-komiksu/

To moja pierwsza książka pana Saulskiego, która nie jest rozciągnięta w trylogii (a jestem po dwóch takich jego autorstwa). Jedna historia, ci sami bohaterowie. Krew się leje, naboje latają a kurz pustyni gości na wszystkich możliwych twarzach; historia prosta, nieco oklepana, główny bohater przewidywalny jeśli chodzi o cechy charakteru i hart walki - ale może taki miał być dla lepszej immersji historii. Czyta się płynnie, ilość opisów względem dialogów optymalna, jednak mimo to wolę świat Japonii, czyli świat w którym pan Saulski wręcz bryluje umiejąc tak wszystko przekazać, że nie znając się na ich kulturze nagle wszystko pojmuję. Taka szósteczka w ocenie. Nie ziębi ani nie grzeje.

Panowie naprawdę godnie reprezentują pierwowzór i kreskę Grzegorza Risińskiego. Jak pan Sławomir Kiełbus pana Janusza Christę (bo trzeba mieć klasę gdy kontynuujemy czyjeś dzieło. Nie ma tego czegoś np. Tomasz Samojlik. Jak coś kogoś przerasta to powinien odpuścić).

DLACZEGO: 1. Zaintrygował mnie tytuł. 2. Żeby motywować się do czytania robię sobie challenge pod roboczym tytułem: Książka na 100 dni - wybieram książki z krótkimi rozdziałami i czytam jeden na dzień. Nie takie głupie te zwierzęta, jak o nich pisują. OPINIA: Nie byłam pewna, czego się spodziewać. Chociaż miałam pewne podejrzenia. I się nie zawiodłam. Wydaje mi się, że dla uzyskania jakieś podstawowej wiedzy książka się nadaje, ale jeśli ktoś oczekuje wiedzy akademickiej, to nie tym razem. Pan Autor bardzo trafia w moje poczucie humoru, ale rozumiem, jeśli komuś nie spodoba się ten typ żartów. Troszkę żałuje, iż mam książkę tylko w ebooku, bo wydaje się, że wydanie papierowe może być naprawdę ładne, ale wszystko jeszcze przede mną i być może skuszę się na „namacalną” wersję, tym bardziej, iż wydaje mi się to ciekawa opcja dla dziecka (chociaż większości żartów raczej nie zrozumie). Niechaj najlepszą reklamą dla książki będzie fakt, że od razu wzięłam się za czytanie "głupich ptaków..." i już nie mogę doczekać się kolejnej, nadchodzącej pozycji z tej serii.

Nieco ponad pół roku po premierze trzeciego tomu „Cyberpunk 2077” Egmont wydał kolejną część serii (oba komiksy ukazały się w 2022 roku). Jak się okazało, po raz kolejny otrzymaliśmy niezależną opowieść, która jest przy okazji bardzo krótka. Poprzednim razem skutkowało to tym, że niektóre wątki z potencjałem nie miały wystarczająco wiele miejsca, aby odpowiednio wybrzmieć. To rodziło obawy, że „Sny wielkiego miasta” również okażą się zbyt skrótowe. Ale czy faktycznie było się czego obawiać? Dwoje młodych drobnych przestępców próbuje odnaleźć własną drogę do szczęścia w futurystycznym mieście grzechu. Kradną i sprzedają cyberwszczepy, celebrują drobne zwycięstwa, relaksują się w wirtualnych światach. Ona pragnie wejść na szczyt przestępczego półświatka, ale on nie ma takich ambicji. Chce znaleźć swój kawałek nieba na ziemi. Tylko czy w mieście takim jak Night City jest to w ogóle możliwe? W „Snach wielkiego miasta” scenarzyście świetnie wyszło pokazanie, jak różne mogą być ludzkie priorytety i jak wiele dysonansu powoduje przebywanie obok siebie dwóch ludzi o zupełnie różnych celach życiowych. Choć ich ścieżki mogą przez pewien czas biec równolegle, ostatecznie nie ma szans, by dotarli do tego samego miejsca i w nim pozostali, ciesząc się wspólnie osiągniętym celem. Dla kogoś zawsze będzie to za mało, zawsze będzie chciał sięgnąć po więcej, a to nie zawsze kończy się dobrze. Sztybor bardzo trafnie pokazuje ten mechanizm na kartach omawianego komiksu. Fabuła opiera się na przenikaniu się dwóch, pozornie niezwiązanych ze sobą wątków. Oba są generalnie nieskomplikowane i raczej mało zaskakujące, ale Sztybor dobrze rozrysował je na płaszczyźnie psychologicznej. Napięcia narastające między bohaterami są wyraźnie wyczuwalne i bardzo wiarygodne, co sprzyja głębszemu wejściu czytelnika w opowieść – jeśli nie w sympatyzowanie z bohaterami, to przynajmniej w zrozumienie ich motywacji. To niezwykle ważny element każdego dzieła literackiego – tutaj jest położony na niego wyczuwalny nacisk i jest to zarazem jedna z największych zalet szóstego tomu komiksowego „Cyberpunka 2077”. Jak przystało na komiks osadzony w podgatunku cyberpunk, znaczącą rolę odgrywa w nim technologia. Jest ona istotna między innymi w relacji dwójki głównych bohaterów – staje się katalizatorem chęci zmiany i ma ogromny wpływ na to, w jakim kierunku potoczą się ich ścieżki. Ten wpływ może być zarówno destrukcyjny, jak i budujący – to od konkretnej osoby zależy, w jaki sposób wykorzysta stale rosnące możliwości, jakie niesie z sobą rozwój cywilizacyjny. To motyw, który zawsze towarzyszył cyberpunkowi, a który Bartosz Sztybor potrafi twórczo wykorzystać. Styl rysowania, jaki prezentują Filipe Andrade i Alessio Fiorinello, dobrze współgra z charakterem tego albumu. Zależnie od toczącego się wątku, widzimy albo ilustracje utrzymane w wyrazistym, neonowym (klasyka gatunku!) klimacie, albo stonowane i spokojne, kolorowane pastelowymi barwami. Prace obu artystów płynnie się przenikają, uzupełniając się wzajemnie i udanie wizualizując pomysły scenarzysty. Po przeczytaniu trzeciego tomu serii uznałem go za najlepszy z dotychczas wydanych. Teraz sytuacja się zmienia – „Sny wielkiego miasta” stoją szczebel wyżej niż „Gdzie jest Johnny”. To komiks jeszcze krótszy niż poprzednia część cyklu, ale jednocześnie bardziej dopracowany – trafnie wpisuje się w cyberpunkowe pytania i niepokoje. Stanowi bardzo treściwą lekturę, a jej jakość pozytywnie rokuje na przyszłość franczyzy. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/09/cyberpunk-2077-tom-4-sny-wielkiego.html

Opis ======================== Geralt poszukuje nowego zajęcia. Wiedźmini zawsze mieli pod górkę, ale teraz wszystkie potwory jakby zapadły się pod ziemię, więc dla ich pogromców brakuje zajęcia. Niespodziewanie pani burmistrz pewnego miasteczka prosi Geralta o pomoc w pozbyciu się mglaków atakujących dzieci. Wiedźmin szybko wyczuwa, że pod pozornie prostym zleceniem kryje się poważniejsza sprawa. Zwłaszcza że w miasteczku rezyduje stary mag, który bez problemu powinien uporać się z mglakami. Tymczasem pani burmistrz okazuje się chętna do współpracy, ale tylko na swoich warunkach… Cytat:====================== Nie pamiętał wydarzeń, które dopiero co miały miejsce. Bałem się, że pewnego dnia zapomni zniszczyć, w co tchnął życie.  Kilka słów==================== Komiks ten jest dość unikalny na tle innych. Zacznijmy od tego, że Geralt próbuje trochę innego zajęcia niż wiedźmiński szlak. Pracuje z jednym z rybaków, z którym dość szybko łapie dobry kontakt. Jednak jakiś czas później pojawia się zlecenie na tajemnicze mglaki atakujące tylko chłopców. Geralt podejmuje się go i wyrusza do miasta. Tym samym zostawiając znajomego samemu sobie, a bez pomocy Geralta, nie da on sobie rady z połowem. Geralt załatwia mglaki, które gadają… tak… Po powrocie do znajomego, zastaje go martwego wraz z listem pożegnalnym.  Po jakimś czasie okazuje się, że mglaki powróciły. Geralt wraca i bada całą sprawę dogłębniej. Jak się okazuje, najpewniej stoi za tym okoliczny stary czarodziej, a mglaki to jego bardzo silna iluzja.  No i tu dochodzimy do jedna, cały zagrożenie w komiksie i główny wątek opiera się na wspomnieniach. A konkretnie o tych należących do czarodzieja, który cierpi na demencję. Nie potrafi on zapamiętać ostatnich wydarzeń, ale te z młodości o silnym ładunku emocjonalnym już tak. W tym wypadku są to rzeczy związane z traumą z dzieciństwa. Bohater był źle traktowany przez własną matkę, a te wspomnienia powróciły ze wzmocnioną siłą. Mordercze iluzje mglaków powstają właśnie w związku z tą traumą. Czarodzieja cały czas męczą traumatyczne dla niego wspomnienia, a te nowsze i z ostatnich lat zostają zatarte.  Starał się on pomagać mieszkańcom poprzez swoje zaklęcia, ale zrobiło się to niebezpieczne przez aktualny stan jego umysłu. Przez iluzję zginął jeden z chłopców z wioski.  I tutaj mamy kolejne dwa wątki, z czego jeden jest mniejszy. Burmistrzyni miasteczka nie obchodzi poziom niebezpieczeństwa związany z dalszym rzucaniem zaklęć. Dla niej liczy się tylko zdobywanie korzyści z działań czarodzieja, by mieć dobrą opinię u mieszkańców. Nie patrzy zupełnie na jego stan i początkowo nie dopuszcza do niego Geralta. Reprezentuje ona samolubność i brak jakiejkolwiek empatii wobec chorego człowieka (a przybiera maskę zatroskanej) Drugim wątkiem jest wątek matki, której syn zginął ze szponów mglaków. Czarodziej chce pomóc i tworzy iluzję jej zmarłego syna. Kobieta pomimo rad i tłumaczeń Geralta, że to nie jest jej syn, pragnie żyć z iluzją. Tworząc tym samym obraz pozornego szczęśliwego życia… Nie mogąc zaakceptować prawdy i żyjąc w dalszej iluzji… Jest to jeden z lepszych wiedźmińskich komiksów, przynajmniej dla mnie. Nie tylko przez mroczną kreskę i dobrze dobraną kolorystykę. Ale głównie przez poruszane w nim problemy i wątki. Zwłaszcza wątek czarodzieja, który chce pomagać mieszkańcom… Ale jego choroba i traumatyczne wydarzenia z przeszłości odbijają się na zaklęciach.  Jaka w tym wszystkim rola Geralta? On odkrywa te wszystkie karty, które były ukryte przez wiele lat. Na koniec komiksu, on sam może chociaż przez moment żyć iluzją normalnego życia w towarzystwie rybaka. Różnica między Geraltem, a matką w żałobie jest taka, że Geralt nie chce do końca żyć wyłącznie złudzeniem tego, co być mogło. Jeżeli chodzi o zestawienie na tle innych wiedźmińskich komiksów, umieściłbym go na drugim miejscu. Zaraz po Dom ze szkła