Ostatnia przysługa

Duże, bardzo pozytywne, zaskoczenie. Znając kilka wcześniejszych kryminałów autora spodziewałem się kryminału z jakimś supergliną i dużym poczuciem humoru.
Dostałem mroczny i ponury dramat matki szukającej zaginionej córki. Kobiety biednej, prostej, wychowanej w irlandzkiej dzielnicy Bostonu.
W tle zamieszki na tle rasowym, wspomniane środowisko irlandczyków w Bostonie i jedynie okruchy kapitalnego poczucia humoru.
Mnie ta książka bardzo przypadła do gustu i polecam ją każdemu.

Duże, bardzo pozytywne, zaskoczenie. Znając kilka wcześniejszych kryminałów autora spodziewałem się kryminału z jakimś supergliną i dużym poczuciem humoru.
Dostałem mroczny i ponury dramat matki szukającej zaginionej córki. Kobiety biednej, prostej, wychowanej w irlandzkiej dzielnicy Bostonu.
W tle zamieszki na tle rasowym, wspomniane środowisko irlandczyków w Bostonie i...

Dobre. Nieoczywiste. Niegłupie.

Dobre. Nieoczywiste. Niegłupie.

Po raz kolejny odwiedzam Boston słowami Dennisa Lehane'a i znowu jest to wspaniała, ale niezwykle gorzka przygoda.
Tym razem autor pokazuje nam Boston z przeszłości, mamy rok 1974, Ameryka nadal porządkuje swoją politykę rasową, a cierpią obywatele.
My jednak skupiamy się przede wszystkim na cierpieniu matki zranionej, najbardziej jak można zranić matkę...
Brawurowo opowiedziana historia, niebanalna fabuła, genialne dialogi i narracja, każda z postaci błyszczy swoim światłem.
Nigdy nie byłam w Bostonie, a zaczynam go znać jak własną kieszeń, a Dennis Lehane zostaje jednym z moich ulubionych pisarzy.

Po raz kolejny odwiedzam Boston słowami Dennisa Lehane'a i znowu jest to wspaniała, ale niezwykle gorzka przygoda.
Tym razem autor pokazuje nam Boston z przeszłości, mamy rok 1974, Ameryka nadal porządkuje swoją politykę rasową, a cierpią obywatele.
My jednak skupiamy się przede wszystkim na cierpieniu matki zranionej, najbardziej jak można zranić matkę...
Brawurowo...

Mroczna powieść o matce szukającej córki w podzielonym uprzedzeniami rasowymi Bostonie lat '70.

Thriller zaangażowany historycznie z silną i wielowymiarową postacią kobiecą.

Mroczna powieść o matce szukającej córki w podzielonym uprzedzeniami rasowymi Bostonie lat '70.

Thriller zaangażowany historycznie z silną i wielowymiarową postacią kobiecą.

Prawdziwa kąpiel w przemocy i wulgaryzmach. Narracja jest oczywiście zręczna, na swój sposób imituje reportaż, czy też literaturę faktu, ale przemoc za przemoc to kiepska zasada... Kiepsko, że trzeba posługiwać się takim narzędziem, żeby się wybić z tłumu innych książek... O tempora!

Prawdziwa kąpiel w przemocy i wulgaryzmach. Narracja jest oczywiście zręczna, na swój sposób imituje reportaż, czy też literaturę faktu, ale przemoc za przemoc to kiepska zasada... Kiepsko, że trzeba posługiwać się takim narzędziem, żeby się wybić z tłumu innych książek... O tempora!

Twarda i surowa ta książka Lehane. Tematyka społeczna na pierwszym planie, intryga kryminalna jest tylko pretekstem by poruszyć zawsze istotne kwestie mechanizmów społecznych. W tym wypadku amerykańskich( konflikty rasowe, tradycje rodzinne).

Twarda i surowa ta książka Lehane. Tematyka społeczna na pierwszym planie, intryga kryminalna jest tylko pretekstem by poruszyć zawsze istotne kwestie mechanizmów społecznych. W tym wypadku amerykańskich( konflikty rasowe, tradycje rodzinne).

"Ostatnia przysługa", albo nienawiść którą dajesz.

Zaczyna się od słów, złośliwych komentarzy. Ten kwas drąży empatię latami, wyżera dobro, budzi brzydotę. To przyzwolenie na szerzenie nienawiści, bo ostatecznie o nienawiść zawsze chodzi, powinno budzić wstręt.

Krajobraz u Dennisa Lehane'a to ta pieprzona duma, przywiązanie do społeczności, tradycji. Trzymanie sztamy ze swoimi, sąsiedzka pomoc, ale przede wszystkim pogarda dla innych. Tak, to na pogardzie i wrogości wszystko tutaj urosło. To na nienawiści zbudowane zostały fundamenty pod "lokalsami". W Southie w Bostonie rzeczywiście trzymają się razem. Irlandczycy, którzy obrali sobie za wspólny cel czarnoskórych mieszkańców innych dzielnic. Wara im od Southie, tak krzyczą. Teraz decyzją sądową o desegregacji podlano ogień benzyną. Tego już za wiele, mają wymieszać dzieciaki ze szkół średnich. Czarnoskóre nastolatki mają chodzić do szkoły w irlandzkich dzielnicach i na odwrót. Tego mieszkańcy nie przełkną. W Southie warczą i syczą, przygotowują się do protestów.

To tło wydarzeń, a jednocześnie najważniejszy motyw który prowadzi do prawidłowego odczytania tej niezwykle cierpkiej lektury.

Nienawiść, którą dajesz. Tak napisałem we wstępie i będę do tego wracać. Wydarzenia o których wspominam, czyli ta desegregacja decyzją sądu, rzeczywiście miała miejsce. To był 1974 rok, akcja książki natomiast opowiada o kilku dniach przed nowym rokiem szkolnym, kiedy zaginęła córka Mary Pat Fennessy, zatwardziałej rasistki, mieszkanki Bostonu.

Nie wypada pisać więcej o fabule, trzeba skupić się na nastroju i literackim języku. Obyczajowy kryminał Lehane'a to gęste szuwary pełne parszywych istot. Nie ma tu szczerości, wszyscy są skupieni na własnym interesie. Słowo "społeczność" brzmi jak frazes. Na tym poletku autor stworzył bohaterkę unikatową, której losami się przejmujemy, kibicujemy jej, ale zarazem trudno obdarzyć ją sympatią. W tym całym moralnym zepsuciu, przykro to pisać, wszystko co ją spotyka, dzieje się z konkretnej przyczyny. I Mary Pat szybko zaczyna rozumieć, że ona sama współtworzy te kręgi przemocy. Gniew, brutalizacja każdego jednego życiowego aspektu (od samej rozmowy zaczynając) doprowadziły do tego, że nienawiść krąży, odbija się od ścian budynków, samochodów, ludzkich twarzy. Zasiana nienawiść lata temu wyrasta pod postacią bardzo szpetnego drzewa. A teraz czas zebrać owoce.

Bardzo smutna, wiarygodna, cholernie twarda, tak jak twarda jest Mary Pat. Lehane pisze swoją obyczajówkę nieustannie mając na uwadze, że za każdym rogiem czai się kryminał. Dosłownie i w przenośni. Jedyne śledztwo jakie jest tu prowadzone, to poszukiwanie córki przez matkę. Dla niej, dla matki, to najważniejsza rzecz na świecie. I jest w tym zdeterminowana, uparta, a ostatecznie bardzo niebezpieczna. Dla wszystkich. Wielka gatunkowa proza.

"Ostatnia przysługa", albo nienawiść którą dajesz.

Zaczyna się od słów, złośliwych komentarzy. Ten kwas drąży empatię latami, wyżera dobro, budzi brzydotę. To przyzwolenie na szerzenie nienawiści, bo ostatecznie o nienawiść zawsze chodzi, powinno budzić wstręt.

Krajobraz u Dennisa Lehane'a to ta pieprzona duma, przywiązanie do społeczności, tradycji. Trzymanie sztamy ze...

8,3

8,3

Jeśli chodzi o thrillery, Dennis Lehane należy u mnie do ścisłej czołówki amerykańskich autorów — tuż obok Cobena, Harrisa czy Connelly’ego. Odkryłem go około 2010 roku, kiedy sięgnąłem po "Miasto niepokoju". Łatwo jednak zaznaczyć, że twórca "Gdzie jesteś, Amando?" nie jest szczególnie płodny — przynajmniej jeśli chodzi o książki. Dość powiedzieć, że na jego najnowszą powieść, "Ostatnia przysługa", musieliśmy czekać aż sześć lat.

Lehane po raz kolejny zabiera nas do swojego rodzinnego Bostonu. Tym razem akcja osadzona jest w latach 70. XX wieku. W tle wciąż wyraźnie pulsują — a miejscami wręcz eksplodują — napięcia rasowe, panuje wszechobecna bieda, a najbogatsi, świadomie lub nie (ale raczej świadomie),podsycają nienawiść wśród przedstawicieli niższych warstw społecznych.

Główną bohaterką "Ostatniej przysługi" jest Mary Pat — kobieta, której córka pewnej nocy nie wraca ze spotkania ze znajomymi. Próbując dowiedzieć się, co się z nią stało, Mary Pat wchodzi w konflikt z lokalnymi gangsterami i w pewnym momencie staje przed wyborem: podkulić ogon i siedzieć cicho czy iść na wojnę i sprawić, że dzielnica zahuczy.

Lehane stworzył znakomitą postać — kobietę, której siła płynie z mrocznych otchłani, gdzie spoczywają dusze tych, którym odebrano wszystko i którzy nie mają już nic do stracenia. "Ostatnia przysługa" to mocny, bardzo dobry thriller, choć Lehane — jak to Lehane — w kilku miejscach pozwala sobie na zbyt długie fragmenty. Można mu to jednak wybaczyć, bo nadrabia wciągającą historią, świetnie nakreślonymi bohaterami i literackim kunsztem.

Jeśli chodzi o thrillery, Dennis Lehane należy u mnie do ścisłej czołówki amerykańskich autorów — tuż obok Cobena, Harrisa czy Connelly’ego. Odkryłem go około 2010 roku, kiedy sięgnąłem po "Miasto niepokoju". Łatwo jednak zaznaczyć, że twórca "Gdzie jesteś, Amando?" nie jest szczególnie płodny — przynajmniej jeśli chodzi o książki. Dość powiedzieć, że na jego najnowszą...

Boston, lato 1974. Wydano nakaz końca segregacji w szkołach. Mieszkańcy, których ten nakaz dotyczył, zaczęli się burzyć. Zanosi się na starcie przeciwników tej decyzji.
W tym samym czasie, w dzielnicy irlandzkiej, odnaleziono zwłoki, młodego czarnoskórego. A córka Mary Pat akurat tej samej nocy nie wróciła do domu. Mary, przeczuwając, że tym razem coś się stało, zaczyna poszukiwania córki. Jednak wszystko nie jest takie proste, a mafia irlandzka, pomimo pewnej wspólnoty z mieszkańcami, zaczyna wmawiać jej, że córka po prostu wyjechała i by dała spokój. Jednak ona już nie może dać spokoju, została bowiem tylko ona, jej córka. Musi, po prostu musi dowiedzieć się, co się z nią stało. Czy pozna prawdę? Co się tak naprawdę stało?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Autor umieścił swoją akcję podczas zamieszek w Bostonie. Głownie dzieje się w irlandzkiej dzielnicy, jednej z biedniejszych. Gdzie króluje mafia, alkohol, a prawo brane jest w swoje ręce. Sama mieszkam w Irlandii, widziałam, jak wyglądają, typowi przedstawiciele opisani w książce. No cóż, autor bardzo trafnie opisał pewne rzeczy.
Autor nie boi się poruszać ciężkich tematów. Utraty dziecka, przez zgubny nałóg. Ukazania pewnej beznadziei biedniejszych dzielnic. Nie mają szans na lepsze życie, by wyrwać się z tego kręgu alkoholu, przemocy. Zwykle młodzież wcześniej czy później zaczynają pić, ćpać i staczać się tak jak poprzednie pokolenia.
Przedstawia dramat matki, której każdy mówi by przestała szukać córki. Zamiast pomocy dostaje ostrzeżenia, by nie mieszała itp. Jest to prawdziwy dramat, bo najgorsza rzecz oprócz śmierci to niewiedza. Niewiedza co się stało, z twoimi bliskimi jest najgorsza.
Jednak pomimo tego jakoś nie mogłam odnaleźć się w książce. Niby niczego nie brakowało, akcja jest, historia ciekawa jest. Jest morderstwo do rozwikłania, dziewczyna do odnalezienia, tajemnica do rozwikłania. Pomimo ciekawego rozwiązania na końcu i tego, jakie sekrety wychodzą na wierch, to czegoś mi brakowało. Nie wiem czego jakieś iskry, która sprawiłaby, że czytałabym z większą przyjemnością. Historia jest dobra, ale jak dla mnie czegoś brakło.

Boston, lato 1974. Wydano nakaz końca segregacji w szkołach. Mieszkańcy, których ten nakaz dotyczył, zaczęli się burzyć. Zanosi się na starcie przeciwników tej decyzji.
W tym samym czasie, w dzielnicy irlandzkiej, odnaleziono zwłoki, młodego czarnoskórego. A córka Mary Pat akurat tej samej nocy nie wróciła do domu. Mary, przeczuwając, że tym razem coś się stało, zaczyna...