Kolonia mężczyzn

Nawet nie wiem od czego zacząć. Na początku historia była nawet intrygująca. Styl pisania autorki może nie był górnolotny ale też nie czytało się tego bardzo źle. Po kilku rozdziałach odniosłam też wrażenie dużej inspiracji (bardzo nieudolnej) książki pt. opowieści podręcznej Margaret Atwood.
Jednak im dalej w las tym mniej słońca. I to nie dlatego, że historia stawała się mroczna, tylko dlatego że nic nie było jasne dla czytelnika. Jakikolwiek opis terenu koloni praktycznie nie istnieje. Postacie były płytkie i po prostu niespójne. Zachowywały się zupełnie różnie w zależności od tego co było akurat potrzebne do popchnięcia historii naprzód. Główna bohaterka też zmieniała o nich co chwilę zdanie. Nie wspominając o niekończącym się wewnętrznym monologu, który był chyba po prostu jakimiś luźnymi przemyśleniami autorki. Te same myśli pojawiały się kilkukrotnie w niemal niezmienionej formie i nic nie wnosiły do historii. Generalnie bardzo dużo powtórzeń i traktowania czytelnika jak debila, któremu jeśli nie napisze się wszystkiego wprost to sam tego nie zrozumie. Plot twisty bardzo łatwe do przewidzenia. Nie dało się zaangażować w to emocjonalnie, ponieważ żadna postać (a już w szczególności główna bohaterka) nie budziły jakiejkolwiek sympatii.
Zasady i życie w tytułowej kolonii też było opisane szczątkowo i niezbyt spójnie. Opisy opierały się na pisaniu „było strasznie” a nie faktycznym pokazywaniu nam strasznych wydarzeń. Podkreślane było na każdym kroku jak okropnie się tam żyje kobietom ale gdy czytaliśmy o losach Anny albo Katarzyny, które bezproblemowo robiły wiele zakazanych rzeczy i mogły spędzać ogromnie dużo czasu na tym na co mają ochotę to się po prostu nie kleiło. Zresztą te same wspomnienia były przez główną bohaterkę czasami opisywane w pozytywny a czasami w negatywny sposób, bez wyraźnego powodu. A jej naiwność naprawdę wołała o pomstę do nieba. Na końcu wysryw na katolików tak banalny, że aż chciałam ich bronić. Zakończenie jakby napisane na kolanie i dosyć przewidywalne.

Nawet nie wiem od czego zacząć. Na początku historia była nawet intrygująca. Styl pisania autorki może nie był górnolotny ale też nie czytało się tego bardzo źle. Po kilku rozdziałach odniosłam też wrażenie dużej inspiracji (bardzo nieudolnej) książki pt. opowieści podręcznej Margaret Atwood.
Jednak im dalej w las tym mniej słońca. I to nie dlatego, że historia stawała się...

meh.

meh.

Mam problem z oceną tej książki. Pomysł ciekawy - wykonanie takie sobie.

Mam problem z oceną tej książki. Pomysł ciekawy - wykonanie takie sobie.