Król zamczyska

Pierwsza połowa książki jest świetna - nastrojowa i intrygująca. Świetnie porusza sie między elementami gotyckiej powieści wykorzystując cechy romantycznego paradygmatu. Postać Machnickiego faktycznie intryguje, gdyż mężczyzna zdaje się być na granicy obłędu. Gdy widzimy jego zachowanie chcemy odkryć z narratorem prawdę: kto ma rację? Machnicki czy społeczność? Nawet język nie jest zbyt trudny mimo upływu czasu. Natomiast druga część książki, ta kluczowa, jawi się już znacznie gorzej. Zbyt szybko, za dużo informacji w zbyt małej przestrzeni i czasie. Gdyby powieść nie przybrała formy niemal monologu byłaby znacznie lepsza. Mimo to nie jest to zaprzepaszczony potencjał. Wciąż można znaleźć w niej ciekawe elementy, jak np. liczne nawiązania do literatury, sztuki, filozofii etc. Szkoda jedynie że zrobiła się w pewnym momencie lekko tendencyjna i dydaktyzująca.

Pierwsza połowa książki jest świetna - nastrojowa i intrygująca. Świetnie porusza sie między elementami gotyckiej powieści wykorzystując cechy romantycznego paradygmatu. Postać Machnickiego faktycznie intryguje, gdyż mężczyzna zdaje się być na granicy obłędu. Gdy widzimy jego zachowanie chcemy odkryć z narratorem prawdę: kto ma rację? Machnicki czy społeczność? Nawet język...

"Król zamczyska" to jedna z pierwszych romantycznych polskich powieści. Kryje się za nią również deklaracja patriotyczna.

Całość powieści liczy niewiele ponad 80 stron, więc jest dość krótka. Nie przeraża tutaj fakt, że sama książka ma już trochę lat, bo powstała w 1842 roku. Nie ma w niej akurat cięższego stylu pisania. Plusem jest, że szybko się ją czyta. Główny bohater wzbudza ogromną ciekawość, rozciąga wokół siebie otoczkę tajemnicy, dlatego tym bardziej chce się poznać tę historię.

Tytułowe zamczysko to ruiny zamku w Odrzykoniu niedaleko Krosna na Podkarpaciu.
Akurat to województwo jest tym, w którym mieszkam, dlatego tym bardziej ta powieść stała się w pewien sposób dla mnie bliższa, chociaż nigdy nie byłam w tamtym miejscu.

"Król zamczyska" jest napisany z perspektywy narratora, który jedzie zobaczyć ruiny i nawiązuje bliższą relację z Janem Machnickim, który ma w okolicy "łatkę" wariata. Sam narrator stara się skupiać uwagę nie na sobie, ale na tajemniczym mężczyźnie. Wiadomo o nim, że nie tańczy od czasu upadku powstania listopadowego, potępiając w ten sposób zabawowy tryb życia szlachty.

Pod symbolem zamku kryje się Polska. W jej gruzach jest jej wielkość i świetność. Pod ruinami trwa i rośnie duch ojczyzny.
W oczach Machnickiego zamek to nie tylko pomnik przeszłości, ale jego przyszły los miał być zapowiedzią przyszłości ojczyzny.
Naród polski miałby umrzeć i zmartwychwstać, a lud sprawować władzę.

Sam koniec tej powieści nie ma zakończenia. Forma jest otwarta. Narrator już nigdy nie spotkał się z królem zamczyska. Nie wiadomo jakie były ich dalsze losy. Można je sobie dopowiedzieć, podomyślać się.

"Król zamczyska" chociaż ma już nieco lat, z pewnością nie będzie nudził. Czytałam go z ciekawością i zachęcam do lektury😊

ksiazka.cytaty - https://www.instagram.com/p/C2SntWPNkAa/

"Król zamczyska" to jedna z pierwszych romantycznych polskich powieści. Kryje się za nią również deklaracja patriotyczna.

Całość powieści liczy niewiele ponad 80 stron, więc jest dość krótka. Nie przeraża tutaj fakt, że sama książka ma już trochę lat, bo powstała w 1842 roku. Nie ma w niej akurat cięższego stylu pisania. Plusem jest, że szybko się ją czyta. Główny bohater...

Dzięki tej romantycznej, wielowymiarowej powieści rozpoczęłam poznawanie talentu Seweryna Goszczyńskiego.
I czuję się ukontentowana i oczarowana.

Goszczyński w „Królu zamczyska”, w ośmiu rozdziałach przypomniał romantyczne ideały, a w sercu wariata umieścił bezmiar miłości do nieszczęśliwej ojczyzny.
Czy wariata? To jest kluczowe pytanie.
Sama borykałam się z jednoznaczną odpowiedzą.

Nie można zapominać o drugim, ale równorzędnym bohaterze utworu – zamku, a ściślej o ruinach Kamieńca w Odrzykoniu, którego i Fredro obrał na bohatera, ale to już zupełnie inna historia.

Dzięki tej romantycznej, wielowymiarowej powieści rozpoczęłam poznawanie talentu Seweryna Goszczyńskiego.
I czuję się ukontentowana i oczarowana.

Goszczyński w „Królu zamczyska”, w ośmiu rozdziałach przypomniał romantyczne ideały, a w sercu wariata umieścił bezmiar miłości do nieszczęśliwej ojczyzny.
Czy wariata? To jest kluczowe pytanie.
Sama borykałam się z...

Zawsze byłam zdania, że romantyzm to jedna z najprzyjaźniejszych uczniom epok – w zasadzie wszystkie utwory (zwłaszcza w polskiej odsłonie romantyzmu) są o tym samym, zmienia się tylko scenografia. „Król zamczyska” Seweryna Goszczyńskiego potwierdza moją tezę – obłąkany tytułowy bohater, który dzięki pomieszaniu zmysłów widzi i rozumie więcej, sugestywne opisy przyrody doskonale uzupełniające przekaz podprogowy utworu, alegoryczne nawiązania do sytuacji Polski zahaczające o mesjanizm i zaskakująco trafne komentarze społeczne – sztandarowy zestaw romantycznego dzieła. A przy tym ruiny odrzykońskiego zamku, które są tłem całej opowieści, nasunęły mi skojarzenia z prozą Poego, co dla mnie jest ogromną zaletą. Machnacki wtajemniczający narratora w sprawy swego królestwa staje w zgodnym szeregu z Konradami, Kordianami i Henrykami, a jednak jego postawa patriotyczna jest zdecydowanie mniej sentymentalna i bardziej pragmatyczna. Może to kwestia tego, że Goszczyński był realnie zaangażowany w walkę w powstaniu listopadowym i działalność konspiratorską. W dodatku „Król zamczyska” to powieść, nie dramat, co też wpływa na jakość odbioru treści przez czytelnika.

Spodobał mi się „Król zamczyska”, ale wisienką na torcie wydania dostępnego dzięki Wolnym Lekturom jest „Wstęp” w roli posłowia autorstwa Józefa Tretiaka. Warto przeczytać.

Zawsze byłam zdania, że romantyzm to jedna z najprzyjaźniejszych uczniom epok – w zasadzie wszystkie utwory (zwłaszcza w polskiej odsłonie romantyzmu) są o tym samym, zmienia się tylko scenografia. „Król zamczyska” Seweryna Goszczyńskiego potwierdza moją tezę – obłąkany tytułowy bohater, który dzięki pomieszaniu zmysłów widzi i rozumie więcej, sugestywne opisy przyrody...

Książka pełna życia i zdarzeń, ale podszyta melancholią. Wielki stary zamek każdej historii dodaje niesamowitości http://sobieamuzom.pl/kazdy-dom-ma-swoja-dusze-kazda-dusza-swoja-tajemnice/

Książka pełna życia i zdarzeń, ale podszyta melancholią. Wielki stary zamek każdej historii dodaje niesamowitości http://sobieamuzom.pl/kazdy-dom-ma-swoja-dusze-kazda-dusza-swoja-tajemnice/

Seweryn Goszczyński do mnie przemówił. Przemówił romantycznie, po polsku. Z całym tym patosem, który porusza naszą dusze, z nostalgia, z tęsknotą za straceńczym bohaterem, bohaterem który na takie miano nie zasługuje. Bo cóż wyjątkowego, co wzniosłego w "wariacie", który w szaleńczym widzie mianował się Królem Zamczyska i odtąd roztacza swa władzę nad całym światem.

W świecie rzeczywistym powiem - świr, w świecie literatury powiem - bohater, romantyczny.

Seweryn Goszczyński do mnie przemówił. Przemówił romantycznie, po polsku. Z całym tym patosem, który porusza naszą dusze, z nostalgia, z tęsknotą za straceńczym bohaterem, bohaterem który na takie miano nie zasługuje. Bo cóż wyjątkowego, co wzniosłego w "wariacie", który w szaleńczym widzie mianował się Królem Zamczyska i odtąd roztacza swa władzę nad całym światem.

W...

Były urzędnik pała miłością do zrujnowanego zamku.

Były urzędnik pała miłością do zrujnowanego zamku.

UWAGA!!! "Wolne lektury" zamieszczają tekst Goszczyńskiego, a dopiero po nim wspaniały wstęp profesora UJ Józefa Tretiaka (1841-1923) i dlatego miałem problemy w pełnym zrozumieniu tekstu. Radzę Państwu zacząć od "Wstępu"
Dla leniuszków, którzy po "Wstęp" nie sięgną przytaczam istotny fragment:
"Jak dla Króla Zamczyska zamek odrzykoński stał się żywym symbolem całej Polski, jej przebrzmiałej i przygasłej, ale w gruzach jeszcze tającej się i tlejącej chwały, tak dla Goszczyńskiego ten obłąkany król miał być symbolicznym przedstawicielem najgorętszych duchów współczesnego pokolenia, pochłoniętych jedną tylko myślą, odzyskania ojczyzny, nic poza nią niewidzących i wszystko dla niej gotowych poświęcić...."
Goszczyński (1801-1876) - to wielka postać polskiego romantyzmu; czynny uczestnik mesjanizmu Towiańskiego, twórca powieści poetyckiej "Zamek kaniowski" (1828) oraz omawianej powieści gotyckiej (1842). To jest klasyka, więc konkurować ze wspomnianym opracowaniem Tretiaka, konkurować nie zamierzam.
A moje wrażenia? Czyta się najpierw fajnie jak np. Grabińskiego, ale narastają akcenty mesjanistyczne typowe dla polskiego romantyzmu i wskutek tego humor czytelnikowi się psuje. Do tego lektura "Wstępu", z którego dowiedziałem się, że skompromitowany Lelewel po upadku Powstania Listopadowego, dalej zwodził i mącił w głowach naiwnej młodzieży, poczułem niesmak.
Jednym słowem - polecam; przeczytać warto, a odbiór jest łatwiejszy i przyjemniejszy niż wieszcza Adama.

UWAGA!!! "Wolne lektury" zamieszczają tekst Goszczyńskiego, a dopiero po nim wspaniały wstęp profesora UJ Józefa Tretiaka (1841-1923) i dlatego miałem problemy w pełnym zrozumieniu tekstu. Radzę Państwu zacząć od "Wstępu"
Dla leniuszków, którzy po "Wstęp" nie sięgną przytaczam istotny fragment:
"Jak dla Króla Zamczyska zamek...

Nietypowa to powieść gotycka: z ograniczoną intrygą i akcją, bez pary kochanków, za to skąpana w polskim kolorycie i podporządkowana romantycznym wymaganiom patriotyzmu.

Nietypowa to powieść gotycka: z ograniczoną intrygą i akcją, bez pary kochanków, za to skąpana w polskim kolorycie i podporządkowana romantycznym wymaganiom patriotyzmu.

Ciekawa, aczkolwiek krótka historia. Mamy tutaj typowego bohatera romantycznego (Machnicki),motyw ruin, natury i alegorię upadku Polski w ruinach zamku.

Ciekawa, aczkolwiek krótka historia. Mamy tutaj typowego bohatera romantycznego (Machnicki),motyw ruin, natury i alegorię upadku Polski w ruinach zamku.