Na Krawędzi Cienia

Mam bardzo duży problem z uczciwą ocena ksiązki. Z jednej strony zarwalem ze dwie nocki bo za nic nie moglem odmówić sobie poznania historii do końca, z drugiej jednak czułem ten rodzaj zażenowania, gdy oglądasz jakis film niskich lotów i nie chcesz sie przed sobą przyznać, ze Ci sie podoba. 1. Mrok, zepsucie, zgnilizna - niby wszystko tutaj jest, az w nadmiarze, krew sika, gwałty, pogromy, ale w ogole sie tego nie czuje, nie wzbudza to takiej odrazy, jaką teoretycznie powinno. Nie wiem czy to przez indolencje pisarską, czy tak własnie miało być. 2. Postacie - ja rozumiem, ze głowni bohaterowie to wykastrowane emocjonalnie dzieciaki które dopiero uczą sie swoich emocji i uczuć, ale są przy tym tak płytcy, bezmyślni i trywialni, ze usprawiedliwanie tego grupą docelową nastolatków nie usprawiedliwia tego. Dodatkowo poświecono bardzo dużo tuszu na opisywanie ich wewnętrznego życia, ale za duża ilościa słów nie idzie duza ilość treści. Ksiazka moglabyc o połowe krótsza bo w moim odczuciu te wewnętrzne eseje nie wnoszą nic wiecej, ponad to czego nie daloby sie opisać w kilku zdaniach.
I tutaj własnie mam dylemat, bo sama historia jest dobrze poprowadzona i trudno oderwać sie od czytania, wiec ksiązka jest chyba dobra, z drugiej strony odczucie po przeczytaniu jest jak po fast foodzie - musi minąc troche czas az zabiore sie za kolejną część. Ale na pewno to zrobie - w końcu musze sie dowiedzieć jak sie skończy wątek romantyczny :-)

Mam bardzo duży problem z uczciwą ocena ksiązki. Z jednej strony zarwalem ze dwie nocki bo za nic nie moglem odmówić sobie poznania historii do końca, z drugiej jednak czułem ten rodzaj zażenowania, gdy oglądasz jakis film niskich lotów i nie chcesz sie przed sobą przyznać, ze Ci sie podoba. 1. Mrok, zepsucie, zgnilizna - niby wszystko tutaj jest, az w nadmiarze, krew sika,...

Mam mieszane uczucia jeśli chodzi o tą część, autor nawciskał trochę za dużo nowych wątków, co prawda one się pod koniec łączą, ale strasznie to rozwleka akcję. Poza tym bardzo mnie irytuje jak autor głównym bohaterom daje super moce a potem wciska im same porażki przez 590 stron po czym wszystko się cudownie rozwiązuje na 10 ostatnich. Cóż sięgam po następną część, ale już bez poprzedniego entuzjazmu.

Mam mieszane uczucia jeśli chodzi o tą część, autor nawciskał trochę za dużo nowych wątków, co prawda one się pod koniec łączą, ale strasznie to rozwleka akcję. Poza tym bardzo mnie irytuje jak autor głównym bohaterom daje super moce a potem wciska im same porażki przez 590 stron po czym wszystko się cudownie rozwiązuje na 10 ostatnich. Cóż sięgam po następną część, ale już...

Po przeczytaniu 1wszego tomu, porzuciłem serie na dłuższy czas. Nie do końca pamiętałem co się działo poprzednio. Ale to był błąd... Drugi tom jest znacznie lepszy. Ciekawszy, postacie nabierają kolorów i charakteru. Szkoda, że nie odswiezylem sobie poprzedniej części, ale skąd mogłem wiedzieć?

Po przeczytaniu 1wszego tomu, porzuciłem serie na dłuższy czas. Nie do końca pamiętałem co się działo poprzednio. Ale to był błąd... Drugi tom jest znacznie lepszy. Ciekawszy, postacie nabierają kolorów i charakteru. Szkoda, że nie odswiezylem sobie poprzedniej części, ale skąd mogłem wiedzieć?

„Na krawędzi Cienia” to mocna, emocjonująca kontynuacja – szybka akcja, magia, humor i mrok w jednym. Idealna dla osób lubiących dynamiczne fantasy z głębszym konfliktem wewnętrznym. Dla mnie świetna lektura – daję 8/10 i nie mogę się doczekać finału trylogii.

„Na krawędzi Cienia” to mocna, emocjonująca kontynuacja – szybka akcja, magia, humor i mrok w jednym. Idealna dla osób lubiących dynamiczne fantasy z głębszym konfliktem wewnętrznym. Dla mnie świetna lektura – daję 8/10 i nie mogę się doczekać finału trylogii.

Rewelacja

Rewelacja

W porównaniu z poprzedniczką dużo lepsza. I pomaga to, że znamy już główne postaci, oraz to, że akcja trwa prawie cały czas.

Bo i mamy podział wydarzeń - więcej spojrzeń na obecną sytuację z innych perspektyw - i nowe postacie które płynnie wkomponowują się w akcję. Obserwujemy rozdarcie głównego bohatera pomiędzy życiem rodzinnym, a tym którego nauczył go Durzo. Fajne walki i nowi sojusznicy. Ciekawa była też sama historia widziana oczami Logana.

Ale z drugiej strony Kylar jest bardzo mocno rzucany pomiędzy niepowstrzymaniem, a byciem słabeuszem. A sam początek za szczegółowy, mocno przeciągany i średnio konieczny (przynajmniej połowa początku).

O, i właśnie jak ktoś wspomniał w jednej opinii:
Dlaczego autorzy unikają dawania prostych map, żeby łatwiej uzmysłowić sobie co się gdzie dzieje?

W porównaniu z poprzedniczką dużo lepsza. I pomaga to, że znamy już główne postaci, oraz to, że akcja trwa prawie cały czas.

Bo i mamy podział wydarzeń - więcej spojrzeń na obecną sytuację z innych perspektyw - i nowe postacie które płynnie wkomponowują się w akcję. Obserwujemy rozdarcie głównego bohatera pomiędzy życiem rodzinnym, a tym którego nauczył go Durzo. Fajne...

Wielkie rozczarowanie i zdziwienie. Inny cykl autora, Powiernik światła, fantastyczny, wciągający, pochłaniałam historię. Pierwsza część Nocnego anioła nieporównywalnie lepsza, ciekawa, chciało się więcej. Druga część jest nie do zniesienia, Kylar stał się tak bardzo sflaczałą i rozmemłaną postacią, do tego pantoflarz, że aż człowieka odpycha. Niektóre dialogi są po prostu żenujące a wywody Jarla głupie. Jedna gwiazdka więcej za Logana, którego historię chciałam poznać, ale nie dałam rady dotrzeć do końca. Utknęłam gdzieś w połowie a i to wymagało ode mnie wykrzesania ogromnych pokładów silnej woli do walki. Przegrałam, nie podejmuję więcej wyzwania, nie polecam.

Wielkie rozczarowanie i zdziwienie. Inny cykl autora, Powiernik światła, fantastyczny, wciągający, pochłaniałam historię. Pierwsza część Nocnego anioła nieporównywalnie lepsza, ciekawa, chciało się więcej. Druga część jest nie do zniesienia, Kylar stał się tak bardzo sflaczałą i rozmemłaną postacią, do tego pantoflarz, że aż człowieka odpycha. Niektóre dialogi są po prostu...

Kylar Stern, pomimo pozyskania ka’kari oraz wiążącej się z nim nieśmiertelności, zdecydował się porzucić żywot siepacza. Wraz z Elene i małą Uly układa sobie życie w Carenarvon jako młody zielarz.

Jednak stare życie sobie o nim przypomni. Król-Bóg chce Kylara dla jego ka’kari, Vi na jego rozkaz już jedzie, by przeszkodzić mu w sielankowym życiu. Jarl z kolei chce, żeby jego przyjaciel zamordował uzurpatora, a następnie uratował swojego przyjaciela prosto z odmętów piekła jakim jest więzienie.

Czy Kylar podoła wszystkim oczekiwaniom w stosunku do jego osoby? Czy może rozdarty się podda?

Świetna kontynuacja, trzymająca w napięciu. Jedyne co mi się mogło nie podobać, to fakt, że Kylar non stop umierał, albo mdlał z powodu przemęczenia :) Tu wielka walka, dotarł na czas – zemdlał, tam liczą na niego, biegnie, dobiegł – zabili go :D Co prawda Pan Weeks pięknie wychodzi potem obronną ręką z tych sytuacji, a jego kunszt artystyczny tylko pokazuje, że takie wkurzanie czytelnika było zamierzone :) Plot twist na końcu wyrywa z kapci (wiem co mówię, miałem kapcie czytając, a potem już nie miałem). Czas na trzeci tom…

Kylar Stern, pomimo pozyskania ka’kari oraz wiążącej się z nim nieśmiertelności, zdecydował się porzucić żywot siepacza. Wraz z Elene i małą Uly układa sobie życie w Carenarvon jako młody zielarz.

Jednak stare życie sobie o nim przypomni. Król-Bóg chce Kylara dla jego ka’kari, Vi na jego rozkaz już jedzie, by przeszkodzić mu w sielankowym życiu. Jarl z kolei chce, żeby...

Trochę sztampowe i przewidywalne, oczywiście to literatura dla nastoletniego czytelnika, ale napisana lekko i szybko się czyta. Taki zapychacz czasu.

Trochę sztampowe i przewidywalne, oczywiście to literatura dla nastoletniego czytelnika, ale napisana lekko i szybko się czyta. Taki zapychacz czasu.

Tak samo jak w poprzedniej część powieści - lekko się gubiłam. Dużo się dzieje i jest dużo pojęć, ale za mało jest ich objaśnień. Naprawdę świetnie mi się czytało tę książkę i z wielkim żalem daje 9 gwiazdek bo uważam, że zasługuje na 10 gdyby nie to, że ogromnie denerwuje mnie, że dużo nie wiem, bo autor rzuca pojęcie, którego dokładnie nam nie wyjaśnia. Na szczęście w tej części poznajemy w końcu niektóre stowarzyszenia z poprzedniego tomu, ale wciąż o niektórych nic nie wiem.
Najbardziej spodobały mi się fragmenty Logana w tej książce. Byłam bardzo ciekawa jego perspektywy i podoba mi się fakt, że autor potrafi sprawić, że nie tylko główny bohater jest najciekawszą postacią.

Tak samo jak w poprzedniej część powieści - lekko się gubiłam. Dużo się dzieje i jest dużo pojęć, ale za mało jest ich objaśnień. Naprawdę świetnie mi się czytało tę książkę i z wielkim żalem daje 9 gwiazdek bo uważam, że zasługuje na 10 gdyby nie to, że ogromnie denerwuje mnie, że dużo nie wiem, bo autor rzuca pojęcie, którego dokładnie nam nie wyjaśnia. Na szczęście w tej...