Córka kapitana okrętu

Świetna powieść, czytałam jako nastolatka. Postać Jurka tak mi się wtedy podobała, że do dzisiaj myślę że jeżeli będę miała syna to dam mu imię Jerzy 😅

Świetna powieść, czytałam jako nastolatka. Postać Jurka tak mi się wtedy podobała, że do dzisiaj myślę że jeżeli będę miała syna to dam mu imię Jerzy 😅

Książka napisana pięknym językiem z wciągającą fabułą poruszającą kwestię potrzeby obecności ojca w życiu dziecka, wytrwałości w dążeniu do realizacji marzeń.

Książka napisana pięknym językiem z wciągającą fabułą poruszającą kwestię potrzeby obecności ojca w życiu dziecka, wytrwałości w dążeniu do realizacji marzeń.

Piękna i wzruszająca książka dla młodzieży czytana od pokoleń. Świetna fabuła, tworząca składną całość. Bardzo wciągająca. Powieść jest autorstwa polskiej autorki, jednak krajobraz Italii został przedstawiony tak, że gdy zamknęłam oczy widziałam każdy szczegół. Za tę właśnie umiejętność malowania wyobraźni bardzo podziwiam autorkę.

Piękna i wzruszająca książka dla młodzieży czytana od pokoleń. Świetna fabuła, tworząca składną całość. Bardzo wciągająca. Powieść jest autorstwa polskiej autorki, jednak krajobraz Italii został przedstawiony tak, że gdy zamknęłam oczy widziałam każdy szczegół. Za tę właśnie umiejętność malowania wyobraźni bardzo podziwiam autorkę.

Nie potrafię być obiektywna w stosunku do tej książki. Czytałam ją po kilkanaście razy za dzieciaka i zawsze z wracam do niej z sentymentem i wielką przyjemnością. Była i jest dla mnie magiczna pod każdym względem.

Nie potrafię być obiektywna w stosunku do tej książki. Czytałam ją po kilkanaście razy za dzieciaka i zawsze z wracam do niej z sentymentem i wielką przyjemnością. Była i jest dla mnie magiczna pod każdym względem.

"Córka Kapitana Okrętu" to wydana w latach 30stych powieść młodzieżowa, która skradła serca wielu dziewczynek i nie tylko. Opowiada o losach Benity Rizzo, znanej jako rezolutna Tita. Osierocona przez matkę, pozostająca pod opieką ciotki, jednak cały czas zmagająca się z tęsknotą za ojcem, który porzucił ją, bo nie była chłopcem. Dziewczynka z wyjątkową zawziętością stara się upodobnić do chłopców z wyspy, wdrapuje się na drzewa, przewodzi szajce rozbójników i zdobywa wielu przyjaciół. Pewnego dnia jej opiekunka umiera, a Benita postanawia pod przebraniem chłopca okrętowego, spotkać się z ojcem. Tak oto zaczyna się piękna, malownicza i dojrzała opowieść o przyjaźni, sile woli, uporze i oddaniu. Opowieść, która mimo swych lat, ani trochę nie straciła na uroku i nadal wzrusza niejedno dziewczęce serce.

Przeczytałam tę książkę w jedno popołudnie. Nie przeczytałam, pochłonęłam! Jak przyjemnie było towarzyszyć pełnej, barwnej i bardzo żywej Benicie. Od samego początku ją polubiłam, za upór, odwagę i stanowczość. W każdej chwili czułam się jak bym tam była i brała udział w spisku, przekradała się, pracowała i poznawała świat u boku Tity, a działo się dużo. Jednak Benita nie cały czas była nieustraszona, miała chwile zwątpienia, a to sprawiało, że stała się w moich oczach bardziej realistyczna i wiarygodna. Całości dopełniły malownicze opisy krain mijanych podczas rejsu. Dzięki nim czułam się jak na prawdziwym, długim rejsie. Słyszałam szum fal, wystawiałam twarz do słońca, a płuca wypełniała mi słona bryza. Tak bardzo nie chciałam schodzić na ląd i wracać do rzeczywistości. Tak bardzo pragnęłam płynąć wraz z opowieścią jeszcze długo i długo...

Ta magiczna podróż do dzieciństwa utwierdziła mnie w przekonaniu, że warto wracać do ukochanych powieści. Warto przeżyć jeszcze raz przygody, które emocjonowały nas dawno temu, to ogromny zastrzyk pozytywnej energii. Ewolucja literatury dziecięcej nie zawsze idzie w dobrą stronę i często zamiast pięknych baśni powstają głupawe historyjki. A tam, w naszej przeszłości tkwią nadal opowieści dojrzałe, mądre i bogate w dobre emocje, a przede wszystkim nadal aktualne i pouczające. "Córka Kapitana Okrętu" do takich należy. I pragnę polecić ja Wam i Waszym pociechom z całego serca. Daję 9/10 i z niemałym żalem oddaję do biblioteki :)

"Córka Kapitana Okrętu" to wydana w latach 30stych powieść młodzieżowa, która skradła serca wielu dziewczynek i nie tylko. Opowiada o losach Benity Rizzo, znanej jako rezolutna Tita. Osierocona przez matkę, pozostająca pod opieką ciotki, jednak cały czas zmagająca się z tęsknotą za ojcem, który porzucił ją, bo nie była chłopcem. Dziewczynka z wyjątkową zawziętością stara...

Moja ulubiona książka z dzieciństwa,przeczytana w wieku nastu lat na wakacjach u babci.
Byłam pod ogromnym jej wrażeniem.Kibicowałam bohaterom i trzymałam kciuki by wszystko dobrze się skończyło.
Teraz po wielu,wielu latach postanowiłam odtworzyć biblioteczkę swojego dzieciństwa i pierwszą książką,którą chciałam zdobyć była własnie "Córka kapitana okrętu".
Polecam ją nie tylko nastolatkom ale i ich mamom,by choć przez chwilę powrócić do czasów,kiedy wszystko wydawało się proste i nie było rzeczy niemożliwych do osiągnięcia.

Moja ulubiona książka z dzieciństwa,przeczytana w wieku nastu lat na wakacjach u babci.
Byłam pod ogromnym jej wrażeniem.Kibicowałam bohaterom i trzymałam kciuki by wszystko dobrze się skończyło.
Teraz po wielu,wielu latach postanowiłam odtworzyć biblioteczkę swojego dzieciństwa i pierwszą książką,którą chciałam zdobyć była własnie "Córka kapitana okrętu".
Polecam ją nie...

Czytałam ją dawno temu, ale wciąż lubię myślami wracać do tej książki. Jedna z tych historii gdzie dziewczyna pragnie spełniać marzenia nie bacząc na przyzwoitość i konwenanse. Z pewnością będzie jedną z lektur kupioną dla moich dzieci.

Czytałam ją dawno temu, ale wciąż lubię myślami wracać do tej książki. Jedna z tych historii gdzie dziewczyna pragnie spełniać marzenia nie bacząc na przyzwoitość i konwenanse. Z pewnością będzie jedną z lektur kupioną dla moich dzieci.

Mam do niej spory sentyment, bo jako nastolatka sięgałam po nią kilka razy. A skoro do czegoś się wraca to znaczy, że tkwi w niej coś magnetycznego. Może i historia sama w sobie nie jest bardzo porywająca ale spodobał mi się styl pisania, zwłaszcza barwne opisy; choćiaż za opisami nie przepadam.

Mam do niej spory sentyment, bo jako nastolatka sięgałam po nią kilka razy. A skoro do czegoś się wraca to znaczy, że tkwi w niej coś magnetycznego. Może i historia sama w sobie nie jest bardzo porywająca ale spodobał mi się styl pisania, zwłaszcza barwne opisy; choćiaż za opisami nie przepadam.

przeurocza

przeurocza

Sympatyczna, "dziewczynska" opowiesc o realizacji marzen, ciekawosci swiata, odwadze i radosci zycia. Podejrzewam, ze najlepsza miedzy 11 a 16 rokiem zycia.

Sympatyczna, "dziewczynska" opowiesc o realizacji marzen, ciekawosci swiata, odwadze i radosci zycia. Podejrzewam, ze najlepsza miedzy 11 a 16 rokiem zycia.