Po drugiej stronie. Autobiografia

Jeśli osiągnąłeś dno- ta książka może być dla ciebie pocieszeniem, że tak długo jak jesteś gorącą laską, możesz liczyć na mnóstwo kasy od gości, którzy cię odpowiednio wykorzystają i... nie wiem... naprawdę nie wiem po co powstała ta książka. Chyba tylko dla hajsu- jak wszystkie poczynania głównej bohaterki- autorki, która jest w stanie zrobić wiele dla pieniędzy. Ciężko jest współczuć, ciężko się z nią utożsamić, ciężko jej zazdrościć... Książka bruka świadomość, a autorka chwali się rzeczami, którymi w miarę rozsądny człowiek miałby problem podzielić się z najbliższym przyjacielem. Julia Fox twierdzi, że jej życie to sztuka- jeśli tak to jedynie co mi się kojarzy to słynne gówno artysty- fekalia sprzedawane w puszcze, które z biegiem lat eksplodowały w domach nabywców- co absurdalnie tylko zwiększało wartość pozostałych. Jedyne co usprawiedliwia autorkę to wyraźna solidna warstwa mechanizmów obronnych, która nie pozwala jej spojrzeć uczciwie na swoje życie. Jednak fakt, że nikt nie powstrzymał wydania tego bestselleru nie napawa optymizmem co do kondycji umysłowej ludzkości.

Jeśli osiągnąłeś dno- ta książka może być dla ciebie pocieszeniem, że tak długo jak jesteś gorącą laską, możesz liczyć na mnóstwo kasy od gości, którzy cię odpowiednio wykorzystają i... nie wiem... naprawdę nie wiem po co powstała ta książka. Chyba tylko dla hajsu- jak wszystkie poczynania głównej bohaterki- autorki, która jest w stanie zrobić wiele dla pieniędzy. Ciężko...

Jak na celebrycką biografię to całkiem nieźle napisana książka. Z humorem, brutalna, bez owijania w bawełnę, autorka jest świadoma że dosłownie szczęście ją uratowało przed podzieleniem losu tysięcy innych podobnych dziewczyn. Ciekawie się czyta o tym jak przy pomocy internetu i w sumie przypadku człowiek znikąd może stać się kimś znanym, czy to dobrze? trudno powiedzieć. Jako czysta rozrywka - polecam.

Jak na celebrycką biografię to całkiem nieźle napisana książka. Z humorem, brutalna, bez owijania w bawełnę, autorka jest świadoma że dosłownie szczęście ją uratowało przed podzieleniem losu tysięcy innych podobnych dziewczyn. Ciekawie się czyta o tym jak przy pomocy internetu i w sumie przypadku człowiek znikąd może stać się kimś znanym, czy to dobrze? trudno powiedzieć....

delulu human trash

delulu human trash

"Po drugiej stronie" to autobiografia Julii Fox - artystki, aktorki i ikony stylu, która w świecie show-biznesu nie boi się iść wtasną drogą. W książce opowiada o swoim dzieciństwie, dorastaniu, uzależnieniach, związkach, a także o
walce o własną tożsamość i niezależność.

Julia pisze szczerze - jej styl jest surowy.
bezpośredni, chwilami wręcz brutalnie dosadny. Pierwszoosobowa narracja sprawia, że tatwiej jest zrozumieć jej emocje i doświadczenia - ta
książka odsłania prawdę ukrytą pod warstwą kontrowersyjnych stylizacji i medialnych nagłówków, historię dziewczyny, która przeszła
piekto. Nie próbuje wybielić swojej przeszłości - obnaża ją, pokazując, jak złożyła się na nią seria trudnych decyzji i niełatwych okoliczności.

Choć historia Julii jest pełna bólu, uzależnień i samotności, to kończy ją z uniesioną gtową, "Wyśmiewano mnie za to, że byłam inna i robitam
wszystko, co mogłam, by przetrwać. A teraz wszyscy noszą lateks". To nie tylko ironia - to dowód, że autentyczność
zawsze znajdzie drogę.

Ta książka nie podsuwa gotowych
motywacyjnych hasełek - ale paradoksalnie właśnie dzięki swojej szczerości może stać się źródłem prawdziwej motywacji. Julia Fox staje się
gtosem tych mtodych, którzy nie mieli tatwego startu - pokazuje, że nawet z samego dna można się podnieść i dojść daleko.

Ta opowieść jest dla tych, którzy nie szukają idealnych historii. Dla fanów estetyki "messy but reat". Dla każdego, kto lubi, kiedy książka przypomina rozmowę w środku nocy - trochę smutną, trochę dziwną, lecz prawdziwą.

"Po drugiej stronie" to autobiografia Julii Fox - artystki, aktorki i ikony stylu, która w świecie show-biznesu nie boi się iść wtasną drogą. W książce opowiada o swoim dzieciństwie, dorastaniu, uzależnieniach, związkach, a także o
walce o własną tożsamość i niezależność.

Julia pisze szczerze - jej styl jest surowy.
bezpośredni, chwilami wręcz brutalnie dosadny....

'To nie kolejna celebrycka książka'- otóż to dokładnie jest kolejna celebrycka książka. Płytka, obliczona tylko na sensację. Autorka sili się na jakąś literackość, ale niestety te próby spełzają na niczym. To jest po prostu bardzo słabo napisane, ciągle powtórzenia, nijaki styl. Skandalizująca treść pełna przemocy, jednak bez jakiejkolwiek refleksji. Autorka za to za wszelką cenę stara się czytelnika przekonać jak nie tylko jest piękna, pożądana, ale też niezwykle mądra i nie wypada to przekonująco xd
Otrzymujemy rozwlekłe i szczegółowe opisy scen z dzieciństwa, z czasem jednak akcja w dość kontrastujący z pierwszą częścią sposób przyspiesza. Właściwie w gąszczu narkotycznych przygód i przyjaciół trudno zapamiętać gdzie jesteśmy i po co. Możnaby mocno współczuć głównej bohaterce lub zazdrościć 'barwnego' życia pełnego różnych szans, ale z uwagi na sposób w jaki autorka te wydarzenia serwuje- właściwie przechodzimy nad nimi obojętnie, jedno po drugim, bo to wszytsko jest dość nijakie, bohaterka jest nijaka, nie czujemy nic.
Słowem- dramat. Dlaczego to ma tak wysokie oceny- nie wiem. Po co to powstało- nie wiem. Czemu to przeczytałam- również nie wiem. Ale żałuję.

'To nie kolejna celebrycka książka'- otóż to dokładnie jest kolejna celebrycka książka. Płytka, obliczona tylko na sensację. Autorka sili się na jakąś literackość, ale niestety te próby spełzają na niczym. To jest po prostu bardzo słabo napisane, ciągle powtórzenia, nijaki styl. Skandalizująca treść pełna przemocy, jednak bez jakiejkolwiek refleksji. Autorka za to za...

Julia Fox zaczyna opowiadać historię swojego życia od momentu przeprowadzki z Włoch do Nowego Jorku. Z dużym skupieniem na detale, snuje opowieść o dzieciństwie, relacjach z rodzicami, a także mnóstwem znajomych i przyjaciół. Ciężko zapamiętać wszystkie imiona i ksywki które się pojawiają, choć tak naprawdę nie mają one większego znaczenia. Główną rolę i tak odgrywają tutaj narkotyki.
Pierwsza część autobiografii to mieszanka „My, dzieci z dworca Zoo” z „Pamiętnikiem narkomanki” B. Rosiek. Fox brutalnie opisuje zdarzenia z dzieciństwa: wszystkie możliwe odmiany dragów, seks i przemoc. Na poziomie językowym ewidentnie aspiruje do literatury pięknej. Sili się na barwne opisy i zabawę słowem, ale efekt jest najczęściej żenujący.
Druga część to spowiedź celebrytki. Już bez szczegółów, bez opisów więzi bohaterów, raczej wypunktowanie zdarzeń. Najbardziej jednak razi mnie ciągłe wybielanie się autorki. Ostatnie kilkadziesiąt stron to jedynie ataki na kogoś lub bronienie siebie względem ciągłych konfliktów i kłótni Fox.
Spodziewałam się czegoś trochę mądrzejszego, bardziej przemyślanego i spójnego. W książce jest parę dobrych momentów, autorka wydaje się mieć lekką rękę, ale całość jest niedopracowana.

Julia Fox zaczyna opowiadać historię swojego życia od momentu przeprowadzki z Włoch do Nowego Jorku. Z dużym skupieniem na detale, snuje opowieść o dzieciństwie, relacjach z rodzicami, a także mnóstwem znajomych i przyjaciół. Ciężko zapamiętać wszystkie imiona i ksywki które się pojawiają, choć tak naprawdę nie mają one większego znaczenia. Główną rolę i tak odgrywają tutaj...

Do tej pory znałem Julię Fox przede wszystkim z tego, że jest znana. I choć moje oczekiwania do autobiografii drugorzędnej celebrytki były już na wejściu dość niskie, autorce udało się i tak mnie zawieść.

Moja niechęć może wynikać między innymi z tego, że podczas lektury w ogóle nie polubiłem głównej bohaterki. Jej zachowania i przemyślenia napawały mnie zażenowaniem i wściekłością, a z każdą kolejną stroną umacniałem się we wrażeniu, że jest ona osobą niedojrzałą, nieodpowiedzialną, impulsywną, płytką i egocentryczną.

Również styl autorki jest nieznośnie dziecinny, chaotyczny i niespójny. Czasami próbuje w swojej twórczości imitować literaturę piękną, siłując się na górnolotne wyrażenia i wymyślne epitety, częściej jednak stylem zbliża się do nastolatek piszących romantyczne fanfiki na Wattpadzie. „My pussy tingles at the raw thought of him” jest tylko jednym z dziesiątek zdań, przy których przewróciłem oczami z zażenowaniem.

Pierwsze rozdziały książki są niesamowicie szczegółowe – każdą, nawet zupełnie nieistotną sytuację czy postać poznajemy z najdrobniejszymi detalami, mimo że często nie wnoszą do całej historii absolutnie nic. Z biegiem czasu można jednak odnieść wrażenie, że autorce znudziło się rozpisywanie o każdym szczególe (albo uświadomiła sobie, że jeśli całe swoje życie rozpisze tak dokładnie jak dzieciństwo, to książka będzie rozwleczona i nudna) i chce tylko dobrnąć do końca swojej biografii. W ostatnich rozdziałach nowe postacie pojawiają się równie szybko, co znikają, a kolejne historie są przedstawiane w pośpiechu i często bez odpowiedniego kontekstu. Tym samym, struktura powieści jest porażająco nierówna i nieprzemyślana, jakby całość została napisana na kolanie, bez żadnego konkretnego planu.

Jedno pozostaje jednak niezmienne przez całą rozpiętość lektury – prawie każdy bohater przedstawiany jest albo jako najlepsza przyjaciółka/przyjaciel, albo jako miłość życia, bratnia dusza. Autorka bardzo swobodnie i niezobowiązująco nadaje te tytuły dziesiątkom postaci, co jeszcze bardziej utrudnia połapanie się w gęstej sieci bohaterów, a już całkowicie uniemożliwia zbudowanie relacji, utożsamienie się z nimi i zaangażowanie w ich losy.

Mimo ogólnego rozczarowania, myślę, że powieść miała też kilka mocniejszych fragmentów – mnie szczególnie zaciekawiły wspomnienia z pracy w roli dominy. Były to jednak krople w morzu żenady i marnej jakości.

Choć Julia Fox uparcie przedstawia się jako artystkę, a nie celebrytkę, z przykrością stwierdzam, że artystyczna wartość jej autobiografii jest znikoma, a sukces odniosła wyłącznie ze względu na popularność autorki.

Do tej pory znałem Julię Fox przede wszystkim z tego, że jest znana. I choć moje oczekiwania do autobiografii drugorzędnej celebrytki były już na wejściu dość niskie, autorce udało się i tak mnie zawieść.

Moja niechęć może wynikać między innymi z tego, że podczas lektury w ogóle nie polubiłem głównej bohaterki. Jej zachowania i przemyślenia napawały mnie zażenowaniem i...

To książka, którą nie da się ocenić. Jak można ocenić czyjeś życie?

Nie kojarzyłam za dużo szczegółów z życia Juli Fox, więc przeżyłam szok. Momentami czytało się ciężko, ale myślę że warto. Koniec końców przeżyła sporo i sama doszła do tego wszystkiego co ma i jest teraz najlepsza wersją siebie.

Końcówka mnie już nużyła mocno, te same błędy popełniane, ale w końcu jest tylko człowiekiem. Muszę pomyśleć o tej książce trochę.

To książka, którą nie da się ocenić. Jak można ocenić czyjeś życie?

Nie kojarzyłam za dużo szczegółów z życia Juli Fox, więc przeżyłam szok. Momentami czytało się ciężko, ale myślę że warto. Koniec końców przeżyła sporo i sama doszła do tego wszystkiego co ma i jest teraz najlepsza wersją siebie.

Końcówka mnie już nużyła mocno, te same błędy popełniane, ale w końcu jest...

Nie można powiedzieć, że dotychczasowe życie Julii Fox było nudne. Alkohol, narkotyki, nieodpowiednie związki, zdrady partnerskie i przyjacielskie, zakłady psychiatryczne i odwyki – i to wszystko jeszcze przed osiemnastym rokiem życia. Czasem aż dziw, że ta kobieta jeszcze żyje.

Nie można też powiedzieć, że wszystkie te sytuacje były kwestią pecha czy przypadku. Przez dużą część swojego życia Julia kierowała się własnym interesem i to do tego stopnia, że czasem miałam ochotę stwierdzić „dobrze ci tak” i skończyć swoją przygodę z tą lekturą. Postanowiłam jednak dokończyć książkę i nie żałuję, bo świetnie w niej widać, że autorka naprawdę przeszła przemianę i wydoroślała. Problem w tym, że mimo coraz lepszych decyzji dalej spotykały ją co najmniej niemiłe, a często i niebezpieczne sytuacje. Tym razem nie potrafiłam jej nie współczuć.

Książka na pewno bardziej spodoba się fanom Julii, którzy mają jakąś wiedzę na temat jej projektów i występów. Autorka zdecydowała się opowiedzieć o nich bardziej w kontekście spotkanych ludzi i własnych przeżyć wewnętrznych niż suchych faktów, które można znaleźć w internecie. Nie pokusiła się też o żadne wyraźne i dosłowne refleksje, nigdy nie mówi „to było złe, a to dobre” – moim zdaniem jednak widać, czego żałuje, do czego nie chce nigdy wracać, a co ma nadzieję osiągnąć w przyszłości. Trzeba się po prostu dobrze wczytać.

Polecam, jeśli lubicie wspomniana bardziej o ludziach niż o wydarzeniach i surowy sposób opowiadania własnej historii.

Nie można powiedzieć, że dotychczasowe życie Julii Fox było nudne. Alkohol, narkotyki, nieodpowiednie związki, zdrady partnerskie i przyjacielskie, zakłady psychiatryczne i odwyki – i to wszystko jeszcze przed osiemnastym rokiem życia. Czasem aż dziw, że ta kobieta jeszcze żyje.

Nie można też powiedzieć, że wszystkie te sytuacje były kwestią pecha czy przypadku. Przez dużą...

Książka „Po drugiej stronie” to zdecydowanie książka, której nie da się w żaden sposób ocenić. Nie wiem, jak miałabym ocenić czyjeś życie, dlatego wstawiam maksymalną ilość gwiazdek po prostu „z reguły” niżeli dlatego, że czuję się osobą, która ma prawo oceniać życie Julii Fox.

Po lekturze tej książki jestem wręcz zszokowana tym, jak wiele jest w stanie przeżyć jeden człowiek, nie będzie przesadą jeśli powiem, że 15 letnia Julia Fox przeżyła więcej niż ja w całym swoim życiu. To niesamowite jak ludzkie życia mogą się od siebie diametralnie różnić. Dosłownie czytając musiałam przypominać sobie, że to realne przeżycia a nie fikcja.

Jeśli ktokolwiek nie pomyślał o autorce, że jest silna to z całą pewnością po przeczytaniu jej książki właśnie te słowa przyjadą jako pierwszy do jego głowy.
Nie potrafię nawet sobie wyobrazić jakim cudem ta kobieta przeszła tak wiele przykrości, zła, smutku i beznadziei w swoim życiu i dosłownie za każdym razem brnąła dalej. Życie dawało jej kopa a ona traktowała go jako przyspieszenie.

Jest mi tak przykro, za to ilu OKROPNYCH mężczyzn spotkała Julia w swoim życiu, ale pociesza mnie fakt, że z każdej toksycznej relacji wychodziła tylko silniejsza. Podziwiam to jak potrafi być oddana najbliższym i mam nadzieję, że jej życie już teraz będzie tylko lepsze.

Książka idealnie pokazuje nam to jak ciężko jest i było kobietom od zawsze w show biznesie i ile musi znieść osoba, która chce coś osiągnąć.
Z całą pewnością „po drugiej stronie” to niezwykle inspirująca powieść, która zapada na długo w głowie a niektóre jej fragmenty zostaną z czytelnikiem do końca życia.

Książka „Po drugiej stronie” to zdecydowanie książka, której nie da się w żaden sposób ocenić. Nie wiem, jak miałabym ocenić czyjeś życie, dlatego wstawiam maksymalną ilość gwiazdek po prostu „z reguły” niżeli dlatego, że czuję się osobą, która ma prawo oceniać życie Julii Fox.

Po lekturze tej książki jestem wręcz zszokowana tym, jak wiele jest w stanie przeżyć jeden...