Postny reset dla kobiet. Spalaj tłuszcz, reguluj hormony, dodaj sobie energii

Baza, którą powinien znać każdy. Dla mnie dużo tematów było podstawowych, bo jednak ta wiedza jest obecnie odmieniana przez wszystkie przypadki w social mediach i znanych podcastach. Jednakże dla mnie książka ma funkcję porządkującą i kilka aspektów rzeczywiście było bardzo odkrywczych.

Książka dla kobiet, które zmagają się z ADHD, szczególnie na początku diagnozy. Pomaga zrozumieć, że "nie jestem sama", a słowa "też tak mam" mogą pojawić się w głowie na co drugiej stronie :) Nie jest to kompendium wiedzy, ale zbiór wywiadów z kobietami, które na co dzień żyją i od zawsze żyły z ADHD. Lekka i potrzebna. Pokazuje, ze nie taki diabeł straszny, aczkolwiek prawdziwy.

𝗖𝘇𝘂ł𝗼ść 𝘄𝗼𝗯𝗲𝗰 𝘀𝗶𝗲𝗯𝗶𝗲 𝘁𝗼 𝗮𝗸𝘁 𝗼𝗱𝘄𝗮𝗴𝗶. Nie każda książka z działu „rozwój osobisty” potrafi przemówić do mnie językiem, który nie zgrzyta. Zbyt często przypominają one monologi samozwańczych mentorów – napompowane frazesami, wypolerowane hasłami, które dobrze brzmią na okładce, ale rozpadają się przy pierwszym kryzysie. Czytam: „wystarczy, że wybierzesz szczęście”, i czuję, jak coś we mnie się buntuje. Bo to nie zawsze wystarczy. Bo życie to nie równanie z jednym rozwiązaniem. A cierpienie – choć nielubiane – też jest częścią bycia człowiekiem. Zbyt często spotykam się z książkami, które nie tyle chcą pomóc, ile podporządkować. W których autor – z pozycji eksperta – mówi mi, że moja obecna wersja to wersja „do poprawki”. I że jeśli się nie zmienię, jeśli nie wprowadzę ich magicznych zasad w życie, to właściwie… sama jestem sobie winna. Znasz ten ton? Taki chłodny coaching w przebraniu empatii? Podobno z troski, ale jednak z wyższością. To właśnie od takich książek nauczyłam się być podejrzliwa. I dlatego po Psychopozytywność sięgnęłam bez większych oczekiwań – spodziewałam się ładnie wydanego zestawu uproszczeń. Tymczasem autorka zrobiła coś, czego nie potrafi większość autorów poradników: zamilkła wtedy, kiedy było trzeba. Dała przestrzeń. Zamiast rzucać rozwiązaniami, zaczęła zadawać pytania. Zamiast mobilizować, pozwalała odpocząć. Zamiast udawać, że zna mnie lepiej niż ja sama – po prostu towarzyszyła. Bez oceny, bez presji, bez pustych słów. Ta książka nie próbuje mnie ulepszać. Nie próbuje mnie przekonać, że moje obecne „ja” to tylko przystanek na drodze do lepszego „ja 2.0”. Wręcz przeciwnie – mówi: możesz się zatrzymać. Możesz nie być gotowa. Możesz czuć się zmęczona. I w tym zmęczeniu – nadal zasługujesz na troskę. Bo jesteś wystarczająca. Już teraz. To jest właśnie ten język, który nie zgrzyta. Delikatny, nienarzucający się, prawdziwie ludzki. Nie gloryfikuje „ciągłego rozwoju”. Nie podsyca strachu, że jeśli nie zrobisz kroku do przodu, to zostaniesz w tyle. Zamiast tego przypomina: czasem największym krokiem do przodu jest danie sobie spokoju. I tak – bywało, że zamykałam tę książkę z wilgocią w oczach. Bo jej słowa nie wbijały się we mnie jak ostrze. One osiadały cicho – jak kropelki deszczu na suchym listku. Przynosiły ulgę. Nie krzyczały: „zmień się”. Mówiły: „możesz być przy sobie – taka, jaka jesteś”. A to, w świecie poradników, które krzyczą „więcej!”, „lepiej!”, „mocniej!”, jest rewolucyjne. Psychologia, która nie rani Zaskoczyło mnie, jak bardzo Psychopozytywność była inna od wszystkiego, co znałam z popularnej psychologii. Bo to nie poradnik. Nie esej. Nie tylko zbiór rysunków – choć ilustracje autorki są czułe, trafne i miejscami bardziej poruszające niż słowa. To coś bardziej osobistego. Intymnego. Książka Marii Kaczorowskiej to coś pomiędzy dziennikiem a rozmową z terapeutą, który nie chce cię naprawić, tylko usłyszeć. Autorka pisze o akceptacji emocji. Wszystkich – nie tylko tych „ładnych”. Uczy, że wstyd, lęk, złość, smutek – to nie wrogowie, ale komunikaty. Sygnały, że coś w nas potrzebuje uwagi. Że może, zamiast je tłumić, warto się nad nimi pochylić. I nie – nie chodzi tu o pogrążanie się w ciemnościach. Chodzi o ich uznanie. O danie sobie prawa do nie perfekcyjności. To chyba największa siła Psychopozytywności: jej łagodność. Nie tylko w warstwie językowej, ale w samym podejściu do człowieka. To książka, która nie próbuje „zdiagnozować” czytelnika. Nie próbuje też wcisnąć go w psychologiczne schematy, nie szuka w nim defektów do naprawienia. To ogromna ulga, zwłaszcza dla osób zmęczonych narracją, że „wszystko jest w twojej głowie”, „wystarczy zmienić nastawienie”, „zaprogramuj się na sukces”. Kaczorowska nie próbuje niczego programować. Ona przywraca miękkość psychologii – tę pierwotną, humanistyczną, uważną. Taką, w której człowiek nie jest zadaniem do rozwiązania, tylko istotą, która czasem po prostu potrzebuje być wysłuchana. I nie w wersji kontrolowanej, wygładzonej, „do pokazania światu”, ale w tej najprawdziwszej — kiedy boli, kiedy wstyd, kiedy się nie chce. Ta książka daje prawo do emocjonalnej brzydoty. Do krzyku wewnętrznego. Do poczucia zagubienia. To nie jest psychologia w wersji fast food. To raczej emocjonalne slow life — przystanek na poboczu, na którym można po prostu usiąść i nie udawać. I właśnie dlatego działa. Bo nie jest o tym, jak przestać się bać, tylko jak być przy sobie, nawet jeśli się boisz. Bo nie mówi: „złość szkodzi”, tylko: „złość coś ci mówi”. Bo nie wymaga od ciebie bycia „najlepszą wersją siebie”, tylko pomaga spotkać się z tą wersją, którą najczęściej chowasz przed światem. Jeśli więc psychologia miała cię kiedyś zawieść – osądzić, zranić, zmanipulować – ta książka może być formą reparacji. Takiej osobistej. Delikatnej. Czasem niemal szeptanej. Ale prawdziwej. Odwaga czułości Odwaga czułości — samo to zestawienie słów brzmi dziś niemal prowokacyjnie. Bo żyjemy w świecie, który premiuje siłę w rozumieniu twardości. „Ogarnij się”, „nie bądź miękka”, „rób swoje i nie przepraszaj”. Zbyt często zapominamy, że prawdziwa siła nie leży w dominacji nad sobą, lecz w czułości wobec siebie. I właśnie tę perspektywę przywraca Maria Kaczorowska. Nie przez coachingowe frazesy, nie przez nachalne afirmacje. Ale przez prosty akt obecności — bycia przy sobie także wtedy, gdy nie ma się ochoty na bycie „dobrą wersją siebie”. To odwrócenie perspektywy. Bo nie chodzi o to, by siebie „zrobić na nowo”, ale by siebie wreszcie usłyszeć i zobaczyć — nawet w wersji popękanej, drażliwej, zawstydzonej. W Psychopozytywności samoakceptacja nie jest kolejnym punktem do odhaczenia w notesie. Nie jest efektem kursu, terapii, pięciu nawyków. Jest relacją, która zmienia się w czasie. Czasem jest łatwa, czasem bolesna. Czasem mamy ochotę uciec od siebie tak daleko, jak się da. I właśnie wtedy ta książka przypomina — nie musisz siebie lubić w każdej chwili, by być po swojej stronie. To coś rzadkiego. Książka, która nie mówi „bądź lepszy”, tylko pyta: co by było, gdybyś dziś pozwolił sobie być taki, jaki jesteś? Bez presji. Bez poprawiania. Bez „muszę coś ze sobą zrobić”. Tylko Ty i Twoje uczucia – nawet te, które na co dzień próbujesz zakopać pod działaniem, ambicją, kontrolą. W świecie, który mówi „bądź silny”, Psychopozytywność mówi: „bądź łagodny — nawet jeśli dziś ledwo się trzymasz”. Forma, która oddycha Są książki, które chcą być „ważne” przez to, jak wiele mówią. Które rozpisują się, tłumaczą, analizują, nie zostawiając miejsca na oddech. Psychopozytywność idzie zupełnie inną drogą. To książka, która zna wartość ciszy. Wie, że między słowami też toczy się rozmowa. Że czytelnik nie zawsze potrzebuje odpowiedzi — czasem potrzebuje tylko towarzystwa. Nie jest to publikacja, którą czyta się od deski do deski w jedno popołudnie. I dobrze. Bo Psychopozytywność nie została napisana, by ją „zaliczyć”, tylko by do niej wracać. Jak do pamiętnika. Jak do ulubionego kubka, po który sięgasz wtedy, kiedy nic innego nie działa. Każda jej strona to moment zatrzymania. Refleksja. Czasem jedno zdanie, które zostaje z tobą na cały dzień. Autorka świadomie rezygnuje z nadmiaru. Z teoretyzowania. Z rozpisywania się ponad miarę. Oddaje przestrzeń czytelnikowi — jakby mówiła: „ja swoje już powiedziałam, teraz ty powiedz sobie swoje”. To rzadkie. Bo większość książek z kategorii psychologii czy rozwoju osobistego chce nas czymś zapełnić: radą, metodą, analizą. A Kaczorowska… zostawia miejsce. Na Twój smutek. Na Twój opór. Na Twoje własne skojarzenia. I przez to — paradoksalnie — mówi więcej niż setki poradników. Ilustracje, obecne niemal na każdej stronie, nie są dodatkiem. Są częścią tej formy. Intuicyjne, pełne czułości, bardziej odczuwane niż analizowane. To one tworzą rytm tej książki – rytm przypominający oddech. Czytasz krótką myśl, patrzysz na obrazek, zatrzymujesz się. Nie musisz „przyswajać treści”. Możesz po prostu być. Forma Psychopozytywności przypomina, że nie musimy zasługiwać na spokój, na zatrzymanie, na czułość. Możemy je sobie podarować — bez powodu. A ta książka, z całym swoim minimalistycznym pięknem, jest jak liścik zostawiony przy poduszce przez kogoś, kto naprawdę cię rozumie. Ilustracje jak szept Niektóre książki próbują przyciągnąć wzrok ilustracjami pełnymi detalu, koloru, efektu. Psychopozytywność robi coś zupełnie odwrotnego. Maria Kaczorowska ilustruje sama – i robi to tak, jak pisze: z czułością, ostrożnie, bez nachalności. Jej rysunki nie krzyczą. Nie zabiegają o uwagę. One są… jak oddech. Jak cisza, która mówi. Czasem to tylko jedna linia, postać bez twarzy, kontur dłoni. A jednak w tej prostocie kryje się więcej emocji niż w wielu rozbudowanych grafikach. Widać, że te ilustracje nie powstały „dla ozdoby”. One są częścią narracji – organicznie splecione z tekstem, uzupełniające go, czasem wręcz wyprzedzające. Potrafią zatrzymać, poruszyć, powiedzieć coś, czego słowa nie są w stanie unieść. Coś, co bardzo mnie ujęło: te obrazy nie próbują udawać, że wszystko będzie dobrze. Nie są też „motywacyjne” w sposób, który zamienia sztukę w dekoracyjny banał. Nie zobaczysz tu rozpostartych skrzydeł i haseł w stylu „uwierz w siebie”. Zamiast tego dostajesz coś dużo bardziej intymnego: rysunkową obecność. Postać skuloną w rogu kartki. Kroplę spływającą po liniach dłoni. Pustkę, która ma kształt. W ilustracjach Kaczorowskiej czuję echo emocji, których nie potrafię czasem nazwać. To trochę jakby ktoś – zanim coś powiedział – najpierw cię przytulił. I właśnie dzięki temu ta książka działa jak notatnik uczuć. Miękki. Szczery. Delikatny. Ilustracje nie prowadzą za rękę. Ale zostają w niej na dłużej. Między psychologią a poezją To, co naprawdę wyróżnia Psychopozytywność spośród innych książek o zdrowiu psychicznym, to niezwykła lekkość, z jaką Maria Kaczorowska porusza się między językiem neuronauk a językiem codziennej, poranionej wrażliwości. Mówi o funkcjonowaniu mózgu, o reakcjach stresowych, o tym, co robi z nami kortyzol – ale robi to tak, że ani przez chwilę nie czułam się jak na wykładzie z psychologii. Raczej jak w bezpiecznej rozmowie z kimś, kto nie tylko przeczytał książki, ale też przeszedł swoje. I nie udaje, że wszystko już wie. To ma ogromną wartość. W świecie, gdzie wielu autorów rozwoju osobistego przemawia z piedestału – mówiąc, co masz robić, by być „lepszym człowiekiem” – Kaczorowska schodzi z tej sceny i siada obok. Jej „ja też się czasem gubię” ma większą siłę niż niejedna akademicka mądrość. Bo to nie jest opowieść o idealnej wersji siebie. To zaproszenie do uznania siebie takim, jakim jesteśmy – z całym bałaganem, niepewnością, zmęczeniem. Właśnie dlatego książka balansuje gdzieś pomiędzy psychologią a poezją. Bo obok rzeczowych wyjaśnień o funkcjonowaniu układu limbicznego, znajdziemy zdania, które brzmią jak wersy wiersza. Zamiast instrukcji: pytania. Zamiast zaleceń: obecność. A między słowami – cicha zgoda na to, że nie wszystko musimy wiedzieć. Że możemy się zatrzymać. I że spokój nie przychodzi wtedy, gdy już jesteśmy „naprawieni”. On przychodzi wtedy, gdy wreszcie przestajemy się naprawiać na siłę. Nie musisz być „ogarnięta”, żeby zasługiwać na spokój Psychopozytywność to książka, która nie próbuje sprzedawać obrazka idealnego życia. Nie jest dla tych, którzy mają porządek w kalendarzu, rytuały poranne niczym z reklamy, ani dla tych, którzy codziennie witają dzień z uśmiechem i afirmacją w ręku. To lektura dla nas – tych, którzy czasem po prostu nie mają siły. Którzy zapominają, że wolno się zatrzymać. Którzy noszą w sobie ciężar emocji niewidzialny dla świata. To książka dla zmęczonych byciem „dzielnymi”. I to nie jest tani frazes, ale najgłębszy sens tej opowieści. Bo ile razy czułaś, że musisz trwać, mimo że wszystko w Tobie krzyczy „odpuść”? Ile razy udawałaś, że wszystko jest pod kontrolą, gdy serce było ciężkie? Kaczorowska nie bagatelizuje tych momentów. Wręcz przeciwnie — ona je zna, rozumie i pozwala im być. Pisze tak, jakby trzymała Cię za rękę w chwilach, gdy masz ochotę rzucić wszystko i odejść — od siebie samej, od oczekiwań, od presji. I mówi: „Zostań. Zostań z sobą, nawet jeśli nie wiesz, jak to zrobić. Nawet jeśli się boisz. Nawet jeśli nie wierzysz, że cokolwiek się zmieni.” Ta delikatna, a jednocześnie mocna obecność jest najcenniejszym darem tej książki. To przypomnienie, że spokój nie jest nagrodą za „ogarnięcie” czy perfekcję. Nie trzeba być „naprawioną”, żeby na niego zasługiwać. Spokój jest prawem każdego z nas — nawet, a może zwłaszcza, wtedy, gdy czujemy się zagubieni i niedoskonali. Największą siłą Psychopozytywności jest jej prostota — i zarazem trudność. Uczy czegoś, co na pozór wydaje się banalne, ale w praktyce jest niebywale wymagające: bycia przy sobie. Nie chodzi tu o od razu wielką miłość do siebie, ani o bezustanną wyrozumiałość wobec własnych słabości. Nie jest to też wołanie o sztuczne pozytywne nastawienie czy nieustanne napinanie się na bycie „dobrym”. To przede wszystkim zaproszenie do obecności. Do tego, by nie uciekać przed sobą w momentach zwątpienia, złości, smutku czy lęku. By być z tym, co jest — z ciekawością, z uważnością, z czułością, ale bez żadnej presji. Kaczorowska pokazuje, że czasem po prostu nie da się siebie pokochać. Że bywają dni, kiedy brak nam cierpliwości wobec własnych słabości, kiedy chcemy uciec od tego, co w nas trudne. I wtedy zamiast miłości, możemy dać sobie coś równie ważnego: wysłuchanie. Nie opuszczanie siebie w najgorszych momentach. Być przy sobie to pozwolić sobie na nieidealność. To dać sobie prawo do bycia zmęczonym, nieogarniętym, zagubionym — bez poczucia winy. To może właśnie jest sedno psychopozytywności: nie „myśl pozytywnie”, ale bądź pozytywnie obecny wobec tego, co w Tobie trudne. Cicha, łagodna, pełna szacunku obecność, która nie wymaga zmiany, tylko akceptacji. Nie będę udawać, że Psychopozytywność to książka, która „odmieniła moje życie”. Nie znajdziemy tu spektakularnych obietnic ani wielkich rewolucji. Ta książka robi coś innego — coś, co w moim odczuciu jest znacznie ważniejsze i trudniejsze: pomaga rozpoznać to, co już jest. Uczy patrzeć na siebie z czułością i zrozumieniem, na to życie, które często jest zamazane, niewyraźne, jak uczucie pod żebrami, którego nie potrafimy nazwać. W świecie pełnym presji na „bycie lepszym”, „bycie bardziej produktywnym”, „bycie szczęśliwym” Psychopozytywność mówi: nie musisz być produktem końcowym swojego rozwoju. Możesz po prostu być. Wystarczy, że pozwolisz sobie na obecność, na odczuwanie, na niedoskonałość. To jest coś, co daje ulgę, bo nie wymaga od nas heroicznych zmian ani nieustannego dążenia do idealnego „ja”. Ta książka nie proponuje złotych recept ani uniwersalnych rozwiązań — ona rozpoznaje i potwierdza to, co u każdego z nas jest prawdziwe: że czasem wystarczy zatrzymać się i po prostu być. Zamknęłam tę książkę nie z euforią, ale z poczuciem ulgi. Jak po rozmowie z kimś, kto nie próbuje mnie przekonać, że „wszystko będzie dobrze”. Kto nie udaje, że zna wszystkie odpowiedzi, ale mówi mi: „Nie musisz być sama z tym, co czujesz. Jesteś ważna, dokładnie taka, jaka jesteś”. To doświadczenie intymnej obecności, które trudno przecenić. Dla kogo jest „Psychopozytywność”? Dla każdego, kto kiedyś miał dość bycia silnym. Dla tych, którzy czują, że nie mieszczą się w idealnych wzorcach „zdrowia psychicznego” serwowanych na Instagramie i mediach społecznościowych. Dla ludzi wrażliwych, którzy noszą w sobie więcej pytań niż odpowiedzi. Dla tych, którzy zagubili się w pędzie życia i nie wiedzą, jak się zatrzymać, by posłuchać własnego oddechu. I przede wszystkim — dla tych, którzy czują, że potrzebują nauczyć się słuchać siebie, zanim znów zaczną siebie wymagać. Psychopozytywność to książka dla tych, którzy nie chcą więcej przymusu pozytywności i nie wierzą w magiczne recepty. To opowieść o łagodnej obecności i cierpliwym byciu, które — choć tak proste — są dla nas prawdziwym ratunkiem. Podsumowanie? Nie będzie. Będzie cisza Zamiast typowego „polecam / nie polecam”, chcę zakończyć tę recenzję czymś innym. Ciszą. Tą samą, którą poczułam, gdy przewróciłam ostatnią stronę. Ciszą, w której nie trzeba mówić niczego więcej. Bo wszystko zostało powiedziane. Cicho. Mądrze. Czułe. Z troską. I w tej ciszy postanowiłam zostać trochę dłużej. Przy sobie.

Książka „W głowie się nie mieści” to przystępnie napisana i niezwykle osobista opowieść o dorosłości z ADHD, ze szczególnym uwzględnieniem doświadczeń kobiet i dziewczynek. Autorka z wyczuciem łączy własne przeżycia z aktualnymi badaniami naukowymi, anegdotami oraz społecznym i historycznym kontekstem diagnozy ADHD. Dzięki lekkiemu stylowi i autentyczności narracji, książkę czyta się szybko i z dużym zainteresowaniem. To wartościowa lektura nie tylko dla osób z ADHD, ale też dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć temat neuroróżnorodności – zwłaszcza w kobiecym wydaniu.

Ciekawa i inspirująca (zawarte w niej sugestie są trafne i możliwe do wcielenia w życie). A. C. Brooks rozpoczyna swoje rozważania od przyjrzenia się ludzkiemu dążeniu do szczęścia - te definiowane jest w odmienny sposób, oparte na rożnych wartościach, często uwarunkowane: "gdyby inny", "byłbym szczęśliwy ale", nietrwałe. Przytaczając historię Boecjusza - człowieka prawdopodobnie niesłusznie oskarżonego, osadzonego w wiezieniu, skazanego na śmierć, który nie pozwolił sobie na utyskiwanie i zepsucie tym samym ostatnich chwil swego życia; przekonuje, iż poczucie szczęścia zależy od naszej woli (decyzji),nie od okoliczności zewnętrznych. Powołuje się na historię Frankla i uczy, jak zarządzać emocjami. Wskazuje na wagę emocji nieprzyjemnych, zachęca do wsłuchania się w informację, jakie te niosą, zaleca oddech, wstrzymanie reakcji i zadecydowanie, co chcemy uczynić uwzględniając, co jest dla nas korzystne. Radzi podjecie próby przyjrzenia się sytuacji z dystansu. Zachęca do zmiany nawyków: zachowaj się inaczej (nie denerwuj się, odpuść, powiedz spokojnie),skup się na swoim życiu (zg. z sugestią M. Seligmana jako homo prospectus, myśl o swojej przyszłości, swoim zdrowiu),nie oceniaj, nie zazdrość (otwórz, według Dantego "oczy zszyte drutem"),nie krytykuj. Pomyśl , co dla Ciebie ważne i żyj zgodnie ze swoimi wartościami. Pozycja lekka, dobrze się ją czyta, sprawia przyjemność i inspiruje.

Bałam sie ze to bedzie kolejna ksiazka o manifestacji - z przeslaniem „pomysl x i jak bedziesz myslec wystarczajaco intensywnie to dostaniesz x”. Na szczescie autorka tlumaczy szerszy obraz manifestacji oraz podkresla jej proaktywny aspekt. Omawia caly proces zmiany nastawienia plus namawia do dzialania aby to czego pragniemy sie spelnilo. Mysle ze kaiazka do ktorej warto wracac raz na jakis czas zeby przypomniec sobie istote i waznosc nastawienia na siebie.

To dość ciekawa historia, która mimo spokojnej narracji potrafi wywołać emocje i zostać w głowie na dłużej. Choć momentami lektura trochę mi się dłużyła i brakowało akcji, całość oceniam pozytywnie. Mam jednak wrażenie, że opowieść o kimś, kto co roku zaczyna wszystko od nowa, o kimś, kto co 365 dni jest zapominany przez innych, miała znacznie większy potencjał. Tommy to bohater samotny, doświadczony przez los, ale jednocześnie niezwykle silny i zdeterminowany. Jego historia wywołuje u czytelnika sporo emocji, inspiruje i z pewnością skłania do refleksji. Polecam, jeśli macie ochotę na coś bardziej spokojnego, ale z mocniejszym przekazem ;)

Na początku nie potrafiłam dostrzec fenomenu tej książki. Miałam wrażenie, że autorka trochę leje wodę, trochę się powtarza. Zrozumiałam jednak, że dla osoby szczęśliwej i spełniającej się życiowo jest ona mało odkrywcza. Z kolei dla tych, którzy są zagubieni i nie czują się dobrze sami ze sobą może być game changerem.

"Taki mój los" - czasami stosujemy takie określenie wobec próby usprawiedliwienia trajektorii naszego życia, nie znając, powiedzmy, z  góry określonych jego kulis, że nic nie dzieje się z przypadku, a nasza konkretna historia zbudowana jest na solidnych fundamentach określonych przez przeszłość naszych rodzimych przodków. "Traumą międzypokoleniową nazywa się przeniesienie i wpływ bolesnych, nieprzepracowanych doświadczeń przodków na późniejsze pokolenia", dlatego tym bardziej warte i wskazane jest w wyruszenie w podróż ku przodkiniom i przodkom, bo to właśnie w ich losach, historiach można znaleźć odpowiedzi na nurtujące pytania Czytelnika o sobie samym, o jego osobie, zachowaniach i mechanizmach postępowania, gdyż "nie żyjemy tylko własnym życiem,  które otrzymaliśmy od rodziców — przodkowie przekazali nam w spadku dobre i bolesne doświadczenia, a wraz z nimi zaopatrzyli nas we wzorce radzenia sobie z życiem. Żyjemy więc także ich życiem, a nierzadko powtarzamy ich losy." Dla mnie osobiście najbardziej wartościową treścią tej lektury jest przedstawienie koncepcji międzypokoleniowego przekazywania traumy, a dalej pięć dziecięcych dróg uzdrowienia (przyjęcie roli wewnętrznego (nie)otoczonego opieką dziecka matki lub ojca; przyjęcie roli własnych rodziców, by ich nie absorbować; bycie rodzicami dla rodziców; bycie przykładem dla rodziców oraz strażniczka zła — introjektowany introjekt). Zaś najmniej przekonującą mnie częścią jest zbiór licznych ćwiczeń związanych z tematem przetwarzania i przerabiania traumy na różnych polach psychoemocjonalnych. Uważam, że jak na poważne zagadnienie, jakim jest trauma międzypokoleniowa, te ćwiczenia wydają mi się kuriozalnie, śmiesznawe i niepoważne jak na rangę osobistego, że tak ujmę, problemu. Aby móc w pełni zrozumieć swoje koleje losy i predyktory dokonywanych wybór, warto wybrać się w tę trudną, emocjonującą, ale niezwykle ważną i potrzebną podróż w przeszłość na spotkanie swoich przodów. Pełne zrozumienie i uszanowanie historii rodzinnej może nie odmieni nas samych z dnia na dzień, ale umożliwi pracę nad rozwojem i podążanie drogą życia przez siebie utorowaną, zbudowaną na solidnych filarach, na własnych warunkach, z uszanowaniem nie zawsze zrozumiałych i dobrych doświadczeń przodków. To od nas zależy, jaki obierzemy kierunek, w którą stronę podążymy znając i mając niemały bagaż doświadczeń swojej rodziny uwikłanej w traumę międzypokoleniową. Ale dla nas samych ważne i potrzebne jest poznanie i rozwiązanie tego kodu międzypokoleniowego; a to wszystko dla własnego dobra i lepszej jakości życia.

Bardzo mądra książka, która opisuje, gdzie i w jaki sposób odkładają się nasze emocje, traumy i doświadczenia. Podaje piękne praktyki, ćwiczenia i techniki oddechowe, które pomogą sobie poradzić z ciałem. Pięknie dopełni terapię i pozwoli zrozumieć zależności naszego umysłu i ciała, które jest jednością ❤️

Odnowa. Zmień nawyki i zacznij żyć po swojemu". Dużo z nas tkwi w różnych rutynach i niektórych jesteśmy świadomi, a niektórych niekoniecznie. Dr Sophie Mort w swojej kompleksowej książce nie tylko opowiada o naszych nawykach, ale przedstawia nam możliwą podróż w głąb siebie, gdzie zastanowimy się nad swoim życiem i codziennością. Tematy, które poruszane są w tej książce, są obszerne i ciekawe. Np. Co zrobić, jeśli pozostajesz pod wpływem stereotypów i leków albo np. pokonywanie lęku przed sukcesem. Wydaje mi się, że każdy z nas zmaga się z jakimś problemem i taka książka może nam pomóc dojść do ładu psychicznego ☺️ Kompleksowa ścieżka ku zdrowiu naszej psychiki to przyjemna lektura, ważna dla każdego z nas, szczególnie, że żyjemy w czasach wielkiego stresu.

Książka opowiada o kocie poszukującym własnej drogi. Na swoim trakcie spotyka różne zwierzęta. Jest to pretekstem autora publikacji do wplatania w utwór mądrości pochodzących od mistrzów zen. Wspiera się w tym celu przez taki zabieg literacki jak uosobienie, czyli nadawanie cech ludzkich zwierzętom. Niektóre ilustracje wykonane przez autora, zawarte w książce nawiązują do japońskiej, czarnobiałej stylistyki sumi-e. Mowa tu o obrazach wykonanych tuszem i pędzlem na papierze ryżowym. Właśnie te najbardziej mi spodobały się, ponieważ według mnie, są bardziej od kolorowych, spójne z treścią tekstu jeśli chodzi o źródło przekazu. Z książki mogą skorzystać nie tylko dzieci lecz również i dorośli. Tomasz Merton porównywał opowieści buddystów z kręgu zen do apoftegmatów Ojców Pustyni (krótkich wypowiedzi chrześcijańskich pustelników żyjących w IV wieku naszej ery). Widział w nich podobieństwa. Zapraszam na mojego bloga. https://christophorusartifex.blogspot.com/2026/03/kot-ktory-naucza-zen.html

Przypadki przeciekawe. Czasami nawet aż nazbyt ciekawe. Aż trudno było mi uwierzyć w kobietę, która doznała splotu niesamowitych wypadków. W kwestii opisu przypadków i merytoryki neurologicznej nie mam zastrzeżeń, jednak momentami autor naprawdę mógłby nam oszczedzić autobiograficznych wątków.

„Jak pokonać swoje zmęczenie” Kariny Antram to poradnik, który w końcu tłumaczy zmęczenie tak, jak na to zasługuje - naukowo, konkretnie i bez obiecywania cudów. Autorka pokazuje, że przewlekłe zmęczenie to nie „lenistwo”, ale efekt zaburzeń rytmu dobowego, stresu, niedoborów i przeciążenia układu nerwowego. Zmęczenie może mieć różne przyczyny: hormonalne, żywieniowe, stresowe czy środowiskowe. Dlatego tak kluczowe jest ich rozpoznanie. Antram w swojej książce prowadzi nas przez "pięć kroków", które opierają się na realnych procesach biologicznych: regulacji kortyzolu, pracy jelit, jakości snu, równowadze hormonalnej i świadomym odżywianiu. To książka, która uczy, jak słuchać sygnałów z ciała i wprowadzać zmiany małymi, realnymi krokami. „Zmęczenie nie jest Twoją winą - ale odzyskanie energii może być Twoją decyzją.” Jeśli czujesz, że jedziesz na oparach to ta książka daje narzędzia, by naprawdę odzyskać energię, a nie tylko ją „pożyczać” od kawy

"Znasz cytat z Marka Twaina o tym, że czas istnieje wyłącznie po to, żeby wszystko nie wydarzyło się naraz?" "Witaj piękna" to opowieść o rodzinie, miłości, o smutku, samotności, o decyzjach, nie zawsze dobrych. Ktoś powie, że wszystko jest po coś, a ktoś inny, że czasem lepiej nie czekać, tylko brać sprawy w swoje ręce. Jak postępowali bohaterzy tej powieści? William nie mógł polegać na swojej rodzinie, właściwie żył sam, z wrażeniem że nikomu nie jest potrzebny. Kiedy poznał Julię, nie mógł odnaleźć się w tej kochającej się rodzinie. Cztery córki Padavano dla swoich rodziców były wszystkim. William żeniąc się z Julią stał się członkiem jej rodziny. Czy chce czy nie, jest z nimi związany na dobre i na złe. Życie z tą rodziną jest zupełnie inne od tego co chłopak znał, a nawet od jego wyobrażeń. Czy młodzi William i Julia żyli długo i szczęśliwie? Początkowo wydawało się, że będzie to zwykła obyczajowa historia o dwójce młodych ludzi ze swoimi pasjami i marzeniami. Było mi bardzo szkoda Williama, zupełnie nie mogłam zrozumieć jego rodziców. Sama jestem rodzicem, jednak nie znajduję usprawiedliwienia dla takiego postępowania. Julia wydawała mi się sympatyczną młodą dziewczyną zaledwie przez krótką chwilę, coś w niej budziło mój niepokój, a jednak nie spodziewałam się tego, co zrobiła. No i reszta jej rodziny, siostry, każda inna, rodzice, chciałoby się, żeby szczęście nigdy ich nie opuszczało. Wiele nieprzewidzianych wydarzeń miało miejsce w tej historii, które wywołują w czytelniku cały wachlarz emocji. Nie spodziewałam się, że aż takie wrażenie wywrze na mnie ta historia. A jednak. Polecam wam ten tytuł. Czytajcie.

„Praca z cieniem. Dziennik motywacyjny, dzięki któremu poznasz, przekroczysz i zintegrujesz swoje cienie” Keila’y Shaheen od Wydawnictwo Marginesy to kolejny poradnik, z którym się zapoznałam. Mimo, że polska premiera była ostatniego dnia stycznia br., dziennik ujrzał światło dzienne na początku listopada 2021 roku. To nie kolejny poradnik, który trudno się czyta. Już po przekartkowaniu kilku stron zauważyłam, że książka zawiera zbiór ćwiczeń praktycznych, które ja w tym gatunku cenię najbardziej. „Jesteście gotowi wstąpić na ścieżkę do samoświadomości, uzdrowienia i wewnętrznej przemiany?” – z opisu Wydawcy. Ja gotowa jestem zawsze, tylko czasem efekty tej mej gotowości mi nie odpowiadają. Też tak macie jak czytacie inspirującą książkę motywacją, refleksyjną? Książka rozdzielona jest na cztery części, tj. wstęp, ćwiczenia, wskazówki i rozdział o dojrzewaniu do źródeł swojego cienia. Tytułowy cień to nic innego, jak coś co za nami chodzi. Jak coś, co nie pozwala o sobie zapomnieć. Często cień podąża za nami każdego i jak tylko zwrócimy się w jego stronę wyziera na nas ze ścian, mebli czy podłogi. Te cienie to sprawy, o których wolimy nie rozpamiętywać, uczucia, wydarzenia, do których nie chcemy się przyznać i o których chcemy zapomnieć. I właśnie ta publikacja udowadnia, że można. Można żyć bez cienia. Pierwsza myśl, która pojawiła się po przeczytaniu dziennika związana była z tym, że skupia się on na tym jak przeżycia z dzieciństwa i wyuczone wtedy schematy rzutują na nasze życie. Ten temat to dla mnie rzeka. Często rozmawiam o nim z moją przyjaciółką. Pokazujemy sobie wzajemnie czego świadomie i nieświadomie nauczyli nas rodzice. Co wpoiła nam grupa odniesienia, co utrudnia nam samoakceptację, nasze życie w dojrzałości emocjonalnej. Okazuje się bowiem, że nasz bagaż emocjonalny utkany z różnych wydarzeń, słów, doświadczeń z przeszłości pozostaje z nami na długo. I oby nie do końca życia – w niektórych przypadkach chciałoby się rzec. Zachęcam Was gorąco do zapoznania się z tą publikacją. Pokazuje w sposób przystępny jak sami możemy poprawić sobie jakość naszego życia. Jednocześnie zachęcam Was do czytania z odstępami. Do kolejnych części wracajcie po przerwie. Kontemplujcie. Praktykujcie ćwiczenia. Istotne jest by każdemu poświęcić czas oraz dać sobie miejsce na zastanowienie. Moje ulubione ćwiczenie to uzupełnij luki w zdaniu, w którym brakuje wyrazów. Możemy uzupełnić je po swojemu. W wielu miejscach znajdziecie również pytania do przemyślenia, listy, uzupełnianie pól itd. W kolejnych rozdziałach czytelnik może uporać się z tytułowymi cieniami. Ja przykładowo bardzo długo zastanawiałam się nad „wewnętrzny nastolatek. Co chciałbyś, aby ktoś ci powiedział, gdy byłeś nastolatkiem?”. Wiele rzeczy przyszło mi do głowy, których nikt mi nie powiedział. Nawet najbliżsi. To ogromna wartość tej książki, która z jednej strony tłumaczy pewne nasze zachowania i braki tym, co wydarzyło się w przeszłości, a z drugiej uczy, czego mamy nie robić i jak z tym walczyć. Serdecznie Wam polecam ćwiczenia. Serdecznie Wam polecam ten dziennik. Z książką zapoznałam się dzięki Wydawnictwu Marginesy, za co serdecznie dziękuję.

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony książka jest pełna wartościowych informacji. Mądrości Wedy momentami przeszywają, dają do myślenia. Samostanowienie i odosobnienie jako fundament każdej relacji przekonują. Z drugiej strony, skrojony na miarę współczesności ton: idźcie razem do escape roomu albo jedźcie razem w nowe miejsce – podróżujcie – nie składa się z tymi mądrościami w spójną całość. Jeśli chociażby mamy kochać Ziemię, jak w zakończeniu twierdzi autor, by rozwijać w sobie miłość, to nie możemy ciągle latać samolotami, podróżować albo planować miliona randek, bo to nas jednak skłania ku konsumpcji, a nie miłości. Ale ton książki jest właśnie bliższy współczesnemu poradnikowi niż książce kontemplacyjnej. Do tego przykłady z idealnego małżeństwa autora, w opisie których nie ma żadnych pęknięć, a które, jak sam w innych miejscach pisze, budzą empatię i uczą miłości, rodziły mój dystans.

Książka Patrycji Jaskuły to niezwykle merytoryczny i potrzebny poradnik, który w logiczny sposób obnaża mechanizmy manipulacji stosowane przez toksyczne osoby. Autorka z dużą empatią otwiera czytelnikowi oczy na subtelne formy przemocy psychicznej, pomagając odzyskać zaufanie do własnych zmysłów i osądów. Dzięki praktycznym wskazówkom publikacja staje się realnym wsparciem w procesie odzyskiwania wolności i budowania zdrowych granic w relacjach. To mądra i uświadamiająca lektura, która dla wielu osób może stać się pierwszym krokiem do emocjonalnego uzdrowienia.

Zabawna. Życiowa. Tchnąca optymizmem. Tak w kilku słowach mogłabym podsumować lekturę „Nigdy nie jest za późno na siebie”. Muszę przyznać, że powieść Izabeli Zeiske naprawdę mnie zaskoczyła. Jako że w życiu bliżej mi do pesymizmu aniżeli do optymizmu, sądziłam że jej powieść będzie wyłącznie produktem marketingowym stworzonym na fali popularności programu „Gogglebox” i samej Pani Izabeli; taką wydmuszką z ładną okładką, ale beż żadnej ciekawej treści. Z przyjemnością muszę jednak stwierdzić, że w tym aspekcie gorzko się myliłam. Powieść jest naprawdę świetna! A w życiu Belli i jej rozterkach odnajdą się kobiety w każdym wieku, zarówno singielki jak i te w długoletnich związkach. Zabawne perypetie małżonków, swoiste qui pro quo sprawiały, że po lekturę powieści sięgałam z nieukrywaną radością, wielokrotnie wybuchając szczerym śmiechem. Mimo tego nimbu zabawności i lekkości, który unosi się nad całą powieścią, wiele tu też ważnych treści o macierzyństwie (tym biologicznym i z wyboru),wychowaniu, niełatwych relacjach ze starzejącymi się rodzicami i miłości do zwierząt. Otwarte zakończenie książki tchnęło we mnie nadzieję na to, że być może doczekamy się kolejnej części przygód Belli i Zdzisława. Pani Izabelo, ma Pani talent literacki, proszę nie przestawać pisać! 😊

Ann za wszelką cenę chce wyrwać się z rodzinnego domu w Walla Walla – niewielkiego miasteczka w stanie Waszyngton. Okazja do wyjazdu nadarza się, gdy zostaje przyjęta na letni staż w Nowym Jorku. Na miejscu okazuje się jednak, że jej opiekun wyjechał do nowej pracy, a Ann nie jest już tam nikomu potrzebna.... Opis z okładki sugeruje mroczny, pełny okultyzmu kryminał, to co znajdziemy w środku nieco od teo odbiega. Jasne, opisy samego kompleksu i ogródu pełnego trujących roślin można uznać za 'dark akademie', ale nie czułam wcale mroku. Wydobywały piękno renesansowej sztuki, ale nic poza tym. Co nie znaczy, że mi się to nie podobało, po prostu zabrakło grozy czającej się w cieniach antyków. Opisy były niezwykle obrazowe, pozwalające się przenieść czytelnikowi do danego miejsca. Podobało mi się to jak autorka otaczała nas sztuką. Akcja rozwija się tu bardzo powoli. Głównie skupiamy się na przemianie wewnętrznej głównej bohaterki spowodowanej różnymi doznaniami z jej nowego życia. Jak początkowo ten powolny styl mi nie przeszkadzał, tak w okolicach dwusetnej strony powoli zaczynał mnie drażnić. Chociaż, to może za mocne słowo. Zgrzytać? Po prostu zabrakło tego obiecanego mroku. Mimo licznych napomknięć o badaniach jakie prowadziła Ann – tłumaczeniu zapomnianych tekstów, pracy z antykami, stopniowym zagłębianiem się w świat magii, okultyzmu i tarota – my, czytelnicy nic na ten temat nie wiemy. Rozumiem, że przez większą część książki starania bohaterów spełzały na niczym, ale moim zdaniem fajnie byłoby dopuścić czytelnika do tego świata. Pokazać chociaż część wyników ich ciągłej pracy. Pozwolić nam poczuć ten zawód i presję. Bo co z tego, że wiemy że Ann, Patrick i Rachel zgłębiają tajemnice tarota, jeśli my sami na ten temat nic nie wiemy? To mogłoby wprowadzić mrok do fabuły😒 Niewątpliwym atutem Kart są bohaterowie. Niezwykle ciekawi, szarzy, przyciągający...Zaczynając od Patricka, który w pierwszej chwili jawi się jako pewny swego optymista, przez innych uważany za dżentelmena, później objawia swoje fanatyczne zapędy. Rachel, która jest powszechnie uważana za niebywale uprzejmą i intligentną młodą dziewczynę, okazuje się mieć swoją mroczną stronę. Nasza główna bohaterka Ann, początkowo zagubiona i skrzywdzona dziewczyna, która powoli odkrywa prawdziwą siebie. I Leo punkowy buntownik ogrodnik, który ma jednak jasne zasady, których się trzyma. Możecie mi wierzyć, że na ich temat chciałam napisać o wiele więcej, bo to jak została poprowadzona ich kreacja, to jak bohaterowie widzą siebie nawzajem, jak powoli odkrywają kolejne karty, jak skomplikowane relację ich łączą...jest tu CZYSTYM ZŁOTEM, nie chce wam jednak psuć zabawy😉 Dodatkowym plusem jest wątek romantyczny. Jest tak niewielki, że mogłam go w całości pominąć🖤😎 Akcja rozkręca się dopiero pod koniec i nie pozwala nam na odłożenie książki na później. Zakończenie jest spójne i logiczne, przez co jednak przewidywalne i powoduje niedosyt... Nie zostaje też wyjaśniona pewna kwestia na temat mamy Ann, mam co prawda swoją teorię, ale w żaden sposób nie jestem w stanie jej poprzeć😒😑 Ostatecznie 4,3/5☆ co mnie samą dziwi bo raz, że brakowało mi grozy, dwa te zakończenie..., ale naprawdę nie jestem w stanie ocenić tego niżej😩🖤