Domek z kart

Świetna książka – „Davenportowie” naprawdę urzekają. 1910 rok, Ameryka, czarnoskóra arystokracja – to połączenie samo w sobie brzmi jak przepis na sukces i dokładnie tak jest. Ta historia nie ma prawa się nie udać i naprawdę trudno przejść obok niej obojętnie. Autorka fantastycznie buduje postacie – każda z nich ma własny głos, charakter i historię, a podział rozdziałów według bohaterów sprawia, że czyta się ją z ogromnym zaangażowaniem. Styl jest lekki, ale jednocześnie elegancki, idealnie pasujący do epoki i świata wyższych sfer. To powieść o ambicjach, miłości, presji społecznej i łamaniu schematów, a wszystko osadzone w niezwykle rzadko opisywanej perspektywie czarnoskórej elity początku XX wieku. I największy plus na koniec: dzięki Bogu jest druga część – bo z tymi bohaterami naprawdę nie chce się żegnać.

Olivia przechodzi trudne chwile w życiu. Od lat opłakuje śmierć ojca, który był dla niej wszystkim. Do tego zawaliła egzaminy, dzięki którym miała dostać awans i dopadło ją wypalenie zawodowe. Aktualnie jej życie to jedna wielka katastrofa, rzeczy, które dzieją się wokół niej sprawiają, że Olivia ma dość. Z opresji ratuje ją Aaron, chłopak, który postanowił zaprosić ją na rejs na Antarktydę, który jest połączony z ich pracą. Trauma sprzed lat sprawia, że Olivia waha się, ale ostatecznie wsiada na statek. Jednak jej chłopak na niego nie dociera. Młoda kobieta stara się jakoś trzymać, próbuje cieszyć się rejsem, marzyła o Antarktydzie od dziecka. Jednak jej spokój zaburza odnalezienie zwłok na statku. Jak się później okazuje, ktoś czyha na jej życie, a ona już sama nie wie, komu może ufać, by przetrwać. #słońceopółnocy to thriller, który obiecał napięcie, jednak moim zdaniem tego tu zabrakło. Powiedziałabym, że to był jeden z lżejszych thrillerów, jakie czytałam, ale mimo to ciężko było się oderwać. Akcja toczyła się raczej powoli, ale jednak coś mnie ciągnęło do tej książki. Determinacja głównej bohaterki i jej zamiłowanie do żeglowania i innych sportów wodnych zaimponowało mi, chociaż sama wody się boję. Niektórzy z bohaterów mnie irytowali, ale dało się to przewidzieć, bo byli to bogacze, uważający się za lepszych. Ogólnie książka wydaje się godna polecenia, jeśli nie przeszkadza Wam to, że wszystko toczy się swoim tempem.

„Argylle” Elle Conway to dynamiczny thriller szpiegowski, który od pierwszych stron wrzuca nas w sam środek akcji. To jedna z tych książek, gdzie praktycznie nie ma chwili na oddech, bo ciągle coś się dzieje i fabuła cały czas pędzi do przodu. Historia skupia się na świecie pełnym agentów, tajnych misji i niebezpiecznych sekretów. Bohaterowie próbują rozwikłać zagadkę związaną z Bursztynowa Komnata, co dodaje całości ciekawego, lekko historycznego klimatu. Ten wątek naprawdę mnie zaciekawił i fajnie wpasował się w szpiegowską intrygę. Na plus zdecydowanie wątek Polski, który zawsze cieszy, kiedy pojawia się w zagranicznych książkach. To taki mały smaczek, który sprawia, że historia jest jeszcze bliższa. To typowa książka akcji, nastawiona na tempo, zwroty wydarzeń i napięcie. Nie ma tu miejsca na nudę, a historia momentami potrafi zaskoczyć. Idealna, jeśli macie ochotę na coś lekkiego, ale jednocześnie wciągającego. Widziałam też film Argylle i mam wrażenie, że dobrze uzupełnia książkę. Fajnie zobaczyć tę historię w innej formie i jeszcze bardziej wejść w ten świat. „Argylle” to dobra propozycja dla fanów thrillerów, akcji i szpiegowskich klimatów, którzy lubią szybkie tempo i historie pełne tajemnic.

Temat powieści „Kontratak” wydawał się bardzo interesujący. Problemy pokolenia trzydziestolatków w Korei ze słabymi szansami na zrobienie kariery czy choćby zdobycie satysfakcjonującej pracy. Rekrutacje do firm, w których wydaje się, że wszystko poszło świetnie, a jednak pracy się nie dostaje z niejasnych powodów. Odpowiedź typu „oddzwonimy” i nie oddzwaniają. Zołzowaci przełożeni, którzy już zapomnieli, jak to jest być młodym i niedoświadczonym. Powszechny mobbing, powszechne wykorzystywanie pozycji przełożonego, by obarczać stażystów pracą znacznie wykraczającą poza zakres obowiązków. Brak perspektyw. Chamstwo przełożonych wyższych rangą. Oceny pracownicze, kiedy to łatwo można wykończyć kogoś przy pomocy ukartowanych intryg. Podlizywanie się dyrekcji i zgoda na zachowanie nieetyczne, ale dobrze widziane przez „górę”. No i na końcu podłe koleżanki, które wykorzystując swoją przewagę psychiczną w jakimś sensie zmuszają te słabsze do nadstawiania głowy w trudnych sytuacjach. „Kontratak” opowiada o trzydziestolatkach koreańskich, ale problemy występują w wielu miejscach, także w Polsce. Lektura mediów społecznościowych czy reportaży socjologicznych, filmy i seriale, a nawet doświadczenia własne, własnych dzieci, kolegów czy znajomych dostarczają wielu przykładów na to, że zdobycie i utrzymanie pracy, szczególnie w korporacji, to niemal jak walka na froncie. Trzeba mieć w sobie dużo samozaparcia, a najlepiej dobre „plecy”. Twarde reguły świata kapitalistycznego w XXI wieku to nie jest sielanka. Powieść Sohn Won-Pyung wpisuje się w bardzo aktualny problem, a autorka po znakomitym „Almond” wydawała się predystynowana do zajęcia się tematem. Niestety, wyszło tak sobie. Głównie dlatego, że bohaterka powieści Ji-hye i jej przyjaciele, Gyu-ok, Sam Nam i Mu-in wydają się naprawdę jacyś amorficzni, nieogarnięci i niezdolni do walki o swoje. Szczególnie Ji-hye pozwala się wykorzystywać właściwie od zawsze, na każdym polu. Tymczasem w dzikim świecie stosunków kapitalistycznych są wygrani i są przegrani; nie podejmujesz walki, nie wykazujesz się twardością, odpornością, wystarczającą dawką egoizmu – to nie masz szans. W każdym razie nie masz szans na karierę. Bardzo dobitnie pokazuje to przykład utalentowanego scenarzysty Mu-in, który nie potrafi obronić prawa własności do swoich scenariuszy, notorycznie podkradanych przez wytwórnie filmowe i bardziej bezwzględnych kolegów. Tytułowy kontratak, który przyjaciele podejmują, by walczyć z niesprawiedliwością na rynku pracy, też jest jakiś nijaki, bez ikry, a przede wszystkim bez szans na osiągnięcie celu. Toteż ich próby kończą się bez sukcesu, nieciekawie. Myślę, że jak już kontratakować, to trzeba akcję dobrze przemyśleć i przede wszystkim mieć pomysł na skuteczny suspens i medialny rozgłos. Inaczej szkoda wysiłku. Ciekawe było umieszczenie po tekście wyjaśnień historycznej sytuacji w Korei Południowej, która była przecież państwem rządzonym przez dyktaturę wojskową, a jej sukces gospodarczy opierał się w dużej mierze na monopolizacji gospodarki przez słynne czebole, takie jak Samsung, LG czy Hyundai. Rzecz jasna, wiązało się to z wyzyskiem tysięcy zwykłych Koreańczyków, eksploatowanych ponad miarę. Tu jako dygresja: Koreańczycy są bardzo dobrze wykształconym i pracowitym narodem. Typowy gorzki dowcip mówi, że studenci koreańscy, którzy śpią codziennie aż 6 godzin, to straszne leniuchy, bo marnują na sen czas, który mogliby przeznaczyć na naukę czy pracę; porządny Koreańczyk nie sypia dłużej ni 5 godzin. Jednak rys historyczny wydał mi się dosyć zagmatwany i trudny do przyswojenia przez czytelników nie zorientowanych w temacie. W każdym razie polecam.

Marta Zaborowska serwuje nam bardzo złożony thriller psychologiczny, który dosłownie połyka się jednym tchem! Artystka Miriam, miała dobre i poukładane życie, ze swoim mężem, lekarzem Konradem. Kiedy niespodziewanie zaginęła, nikt nie przypuszcza, co mogło to spowodować. W dochodzeniu jednak, okazuje się, że przyczyn jest o wiele więcej niż można sobie było wyobrazić. Poznajemy sześć osób z najbliższego otoczenia Miriam, jej rodzinę, przyjaciół, którzy powoli, z biegiem fabuły, ujawniają coraz więcej tajemnic, mrocznej przeszłości, która spowija je i odbiła piętno na Miriam. W końcu sami już nie wiemy, co stało się że Miriam zaginęła, czy w ogóle jeszcze żyje. Podejrzewamy każdego, do nikogo nie budzimy sympatii. A to wszystko by na końcu i tak nie mało się zdziwić i dać zaskoczyć zakończeniu! Każda z tych osób przeżyła coś mrocznego, na wskutek czego sama wypracowała sobie nie moralne zachowania i znalazła dla nich usprawiedliwienie! Poznacie kilka osób, każda z nich skrywa w sobie jakąś nie przepracowaną traumę, są to min.: poczucie samotności, poczucie bycia gorszym od innych, wyrzuty sumienia. Każda z tych osób, nie radzi sobie z garbem przeszłości jaki nosi i zachowuje się w nieodpowiedni sposób, usprawiedliwiając to przed samym sobą, że jest to jedyne właściwe zachowanie na wskutek tego co już przeżyła! Niesamowite zawiłości ludzkiej psychiki, wychodzą z tego postępowania. Każda inna, a jednak wszystkie do siebie tak podobne! A przede wszystkim tak ludzkie, tak bliskie rzeczywistym przypadkom wśród ludzi. Czy sama Miriam jest jedyną uczciwą osobą w tym towarzystwie? To wątpliwe. Oceńcie sami. Pewne jest natomiast to, że znakomicie fabuła przedstawia skrzywdzoną dziewczynę, która jest bardzo samotna, mimo że, otoczona jest kręgiem przyjaciół! Podejrzewam, że wielu z was, czuło się podobnie nie raz i doskonale rozumie jej rozterki! Dodatkową nutę intrygi nadaje wprowadzenie w fabułę elementu tajemniczej gry. Do końca nie wiemy, bynajmniej z początku na czym ona polega. Wiemy jednak, że jest bardzo niebezpieczna, lecz wygrana w niej przynosi duże pieniądze! Czym takim jest owa gra? Odpowiedz na to pytanie mrozi krew w żyłach! Zdaje się też, że kto raz zdecyduje się w nią zagrać, nie może już z niej zrezygnować, a wygrać jest bardzo trudno! Jednak, może komuś jednak zdoła się osiągnąć wygrana? Na korzyść intrygi działa to, że książka została napisana w narracji pierwszoosobowej. I choć główną bohaterką jest Miriam, to przedstawienia opowieści z jej perspektywy, mamy najmniej. Po równo za to, przeplatają się rozdziały, w których przedstawiona jest perspektywa myślenia otaczających ją osób. Choć wszyscy różnią się od siebie, myślą co innego to fabuła powoli splata te myśli w całość tworząc jedną spójność. Kilka przyczyn nakłada się na zaginięcie Miriam tworząc całość. A przecież to bardzo zbliżone myślenie, do teorii Tołstoja, znanych nam z jego klasycznych powieści takich jak wojna i pokój, gdzie głęboko wyjaśnił swój pogląd na to, że nie może istnieć jedna, spójna, przyczyna tego, że coś się wydarzyło. Tysiące przyczyn, ludzkich zachowań, instynktów, poglądów sprawia, że wydarza się coś co musiało się na wskutek tego wszystkiego wydarzyć. Thriller stanowi idealny, nowoczesny przykład tego, jak silna i mocna jest ta teoria, że ma ona zastosowanie również w świecie współczesnym. Bo choć historia Miriam jest wymyślona, to problemy i uczucia, z którymi borykają się bohaterowie są przecież, tak bardzo prawdziwe. Polecam przeczytać, głównie fanom thrillerów psychologicznych, choć zaprzeczyć nie mogę, że i fani innych gatunków, zapewne będą sympatycznie wspominać czas spędzony z książką, bowiem jest ona bardzo wciągająca, ciekawa, głęboka i po prostu dobrze napisana! Zachęcam po sięgnięcie po nią.

Otrzymałem tę książkę w prezencie i przyznam, że urzekło mnie piękne wydanie. Stylowa okładka, podział na części, pomysłowa zakładka - to wszystko dodało czytaniu dużo dodatkowej przyjemności. Książka jest podzielona na dwie części i co ważne możliwość czytania w różnej kolejności, czy po fragmentach, daje szansę odkrywania treści na różne sposoby, co też daje nie małą frajdę. Części funkcjonują niezależnie, ale różne sposoby czytania mogą wpływać na odbiór, co jest bardzo ciekawym doświadczeniem. To wszystko na duży plus! Niestety same historie, choć napisane przyjemnym językiem i dość malownicze, wydały mi się niestety dość niespójne. Zbyt dużo tu zbiegów okoliczności, spojrzeń przypadkiem zatrzymanych w odpowiednim miejscu i niezrozumiałych intencji. Chyba muszę dodać, że nie jestem fanem zagadek kryminalnych, więc być może moja ocena jest zbyt surowa.

co roku , w dniu 5 stycznia w życiu Tommy'ego następuje reset... I to od pierwszego roku jego życia. Znika z wszelkich aktów, kartotek, zdjęć, znikają jego rzeczy , ubrania, wszystko. Ludzie zapominają ,że kiedykolwiek był częścią ich społeczności , rodziny , otoczenia. Rok w rok musi sam odkryć w sobie sposób na przetrwanie, sposób na odnalezienie się w życiu , pogodzenie się z utratą bliskich . Odcina to go na swój sposób od emocjonalnych więzi bo to budzi lęk... Zdecydowanie warto przeczytać bo nie jest to historia jak z tysiąca pierwszych randek. Mamy do czynienia raczej z próbą poradzenia sobie z samotnością i osamotnieniem, poczuciem niesprawiedliwości ale i determinacją w ocaleniu miłości...

Dobrze czytało mi się te książkę. Historia również została dobrze wymyślona przez autorkę. Niby taka fajna, przyjemna, całkiem wciągająca książka ale.. chwilami przypominała mi trochę tani romans z głupiutką bohaterką w tle, która totalnie w siebie nie wierzy, mimo iż jest ładna, inteligentna, mimo iż posiada dobrą i bardzo odpowiedzialną pracę 🙃 ogólnie jeśli ktoś chce sobie przeczytać coś luźnego, tak dla relaksu, dla zabicia czasu czy po prostu miłego spędzenia wieczoru przy romantycznej lekturze no to polecam.

trudno mi ocenić tę książkę poniewaz rozumiem obydwie strony konfliktu bardzo dobrze, dlugo nie moglam się wciągnąć retellingi mitow czytam tylko na greckich wakacjach bo jakos latwiej mi sobie to wyobrazić. nie bede o niej za duzo myslec ale bohaterowie byli bardzo dobrze wykreowani i przejmowalam sie ich losami, przeczytana po angielsku w orginale

Jeśli tęsknicie za klimatem klasycznych brytyjskich kryminałów spod znaku Agathy Christie, ale w nieco odświeżonej, współczesnej formie, Robert Thorogood ma dla Was propozycję idealną. „Klub miłośniczek zbrodni” to literacki odpowiednik filiżanki Earl Greya z kruchym ciasteczkiem – jest elegancko, nieco staroświecko i niezwykle przyjemnie. Książka otrzymuje ode mnie solidne 7/10 za mistrzowskie operowanie gatunkiem cosy mystery. Akcja przenosi nas do malowniczego Marlow nad Tamizą, gdzie spokój emerytowanej twórczyni krzyżówek, Judith Potts, zostaje zburzony przez tragiczne wydarzenie. Judith, będąc świadkiem morderstwa sąsiada, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, gdy policja wykazuje się irytującą opieszałością. Dołączają do niej dwie inne, równie nietuzinkowe kobiety: żona miejscowego wikariusza, Becks, oraz psia wyprowadzaczka, Suzie. Tak powstaje tytułowy klub, który udowadnia, że do rozwiązania zagadki kryminalnej nie potrzeba nowoczesnych laboratoriów, a jedynie bystrego oka, znajomości ludzkiej natury i odrobiny tupetu. Największą siłą powieści są jej bohaterki. Thorogood z ogromnym wyczuciem kreśli portrety kobiet w wieku dojrzałym, oddając im sprawczość i intelekt, których często odmawia im współczesna popkultura. Judith to postać fascynująca – ekscentryczna, pewna siebie i bezkompromisowa. Chemia między członkiniami klubu jest autentyczna i pełna ciepłego humoru, co sprawia, że śledztwo, mimo morderstwa w tle, czyta się z niesłabnącym uśmiechem. Autor, znany jako twórca serialu „Śmierć pod palmami”, doskonale wie, jak budować intrygę. Zagadka jest logiczna, poszlaki rozrzucone z dbałością o szczegóły, a finał przynosi satysfakcję, choć dla zaprawionych w bojach fanów gatunku może nie być całkowitym zaskoczeniem. To właśnie ta pewna schematyczność oraz nieco zbyt sielankowy obraz angielskiej prowincji sprawiają, że ocena zatrzymuje się na siódemce. Choć książka nie rewolucjonizuje gatunku, robi dokładnie to, co obiecuje: zapewnia inteligentną, bezpieczną rozrywkę na wysokim poziomie. „Klub miłośniczek zbrodni” to hołd dla tradycji detektywistycznej, w której najważniejsza jest dedukcja i lokalny koloryt. To lektura, która celebruje kobiecą przyjaźń i pokazuje, że na nową przygodę nigdy nie jest za późno. Jeśli szukacie książki, która pozwoli Wam odpocząć od brutalnych thrillerów, a jednocześnie rozrusza szare komórki, Marlow zaprasza w swoje progi. To bardzo rzetelne, pełne wdzięku 7/10.

Książka "Dobra dziewczyna, zła dziewczyna" Michaela Robothama to fenomenalny thriller psychologiczny, który otwiera nową serię z udziałem nietuzinkowego duetu bohaterów. Moja ocena to mocne 8/10. Autor, znany z doskonałego warsztatu i umiejętności budowania dusznej atmosfery, tym razem wspiął się na wyżyny gatunku, serwując czytelnikom opowieść, która nie tylko mrozi krew w żyłach, ale przede wszystkim głęboko porusza na poziomie emocjonalnym. Główną bohaterką jest Evie Cormac – dziewczyna znaleziona przed laty w ukrytym pokoju, w którym doszło do makabrycznej zbrodni. Evie nie pamięta (lub nie chce pamiętać) swojej przeszłości, a jej jedynym darem jest niezwykła zdolność rozpoznawania, kiedy ktoś kłamie. To czyni ją postacią fascynującą, a zarazem tragicznie samotną. Gdy psycholog dziecięcy Cyrus Haven próbuje rozwikłać jej tajemnicę, ich losy splatają się z brutalnym morderstwem młodej mistrzyni łyżwiarstwa figurowego, Jodie Sheehan. Robotham po mistrzowsku prowadzi te dwa, z pozoru odległe, wątki, tkając gęstą sieć kłamstw, traum i przemilczeń. To, co wyróżnia tę powieść na tle innych thrillerów, to niebywała precyzja w kreśleniu profilu psychologicznego bohaterów. Cyrus Haven to nie jest kolejny niezniszczalny detektyw; to człowiek niosący własny bagaż potwornych doświadczeń, co pozwala mu nawiązać unikalną więź z Evie. Ich relacja jest sercem tej książki – pełna nieufności, bolesna, a jednocześnie dająca nadzieję na odkupienie. Autor unika tanich chwytów, skupiając się na powolnym odkrywaniu kolejnych warstw traumy, co sprawia, że każda strona przesiąknięta jest autentycznym napięciem. Ocena „osiem” jest w pełni zasłużona ze względu na kunszt narracyjny i świetne tempo akcji. Robotham operuje językiem oszczędnym, ale niezwykle obrazowym, dzięki czemu czytelnik bez trudu zanurza się w mroczny świat przedstawiony. Choć sam wątek kryminalny dotyczący morderstwa Jodie jest poprowadzony wzorowo, to jednak tajemnica tożsamości Evie stanowi o sile tej pozycji i sprawia, że od książki trudno się oderwać. Niewielki niedosyt może budzić jedynie fakt, że niektóre wątki poboczne wydają się zbyt szybko ucięte, co jednak jasno sugeruje kontynuację serii. Podsumowując, "Dobra dziewczyna, zła dziewczyna" to thriller najwyższej próby, który zadowoli zarówno fanów klasycznych zagadek kryminalnych, jak i wielbicieli pogłębionych studiów nad ludzką psychiką. Michael Robotham stworzył opowieść o tym, jak trudno jest odróżnić prawdę od kłamstwa, gdy obie te rzeczy stają się mechanizmem obronnym. To książka, która zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Czy naprawdę, jak to głoszą wszelkie slogany motywacyjne, warto marzyć? Lucy to dziewczyna, którą stanowczo zbyt mocno doświadczyło życie. Gdy los zaczął się do niej uśmiechać pod postacią matczynej miłości do małego chłopca, brutalne realia uniemożliwiły jej jego adopcję. W najgorszym momencie swojego dorosłego życia, Lucy dostaje kolejną szansę - wzięcia udziału w nietuzinkowym konkursie, w którym wygrana wiąże się z bezcenną nagrodą. Pełna desperacji, Lucy wraca na tajemniczą wyspę, będącą w przeszłości jej bezpieczną przystanią, by zawalczyć o przyszłość swoją i ukochanego chłopca. Tam zostanie zmuszona do stawienia czoła dawnym demonom. Książka "Gra w życzenia" to niesamowicie urocza opowieść o tym, że czasem marzeniom należy dopomóc. W świecie, w którym każdy mierzy się ze swymi problemami, tylko obecność innych ludzi może przynieść pociechę. Ostatecznie to nie wielka wygrana czy majątek przynosi szczęście, a relacje, które możemy dzięki tym dobrom pielęgnować. Choć spodziewałam się po książce zupełnie czegoś innego, kończę lekturę zupełnie usatysfakcjonowana. "Gra w życzenia" przypomina o tym, jak ważne są więzi międzyludzkie i udowadnia, że na swej drodze warto szukać życzliwych osób. Dodatkowo robi to w sposób niewymuszony, pod postacią uroczego romansu - nic, tylko czytać.

Siostry pod wschodzącym słońcem" to historia Nesty, pielęgniarki, która zaciągnęła się do opieki nad aliantami. Poznaje Norah i razem trafia na wyspę u wybrzeży Sumatry. Japończycy ich tam znajdują i wysyłają do obozów, w których warunki pracy są skandaliczne. Kobiety walczą o swoje przetrwanie i pomagają ile się da innym... Z tej książki wyłania się przede wszystkim kobiecy power, gdzie widać ile zdolne są poświęcić kobiety pragnące żyć i nieść dobro. Oczywiście nie tylko Nesta i Norah są tu bohaterkami, ale też liczne inne kobiety, które spotykają na swojej drodze. Z licznych dialogów wyłania się obraz kobiet bojacych się o jutro ale gotowych walczyć o lepszy czas. Opisy cierpienia ludzi są tu brutalne, a restrospekcyjne momenty podkreślają, co już przed wojnę utraciły kobiety. Wojna budziła w ludziach okropne zachowania, ale też te piękne. Historia przedstawiona przez Morris pokazuje siostrzaną więź i piękna przyjaźń w niełatwych czasach. Piękna i wzruszająca historia.

Nie wyobrażałam sobie wiele po tej pozycji. Jak zawsze przeglądając komentarze zauważyłam, że wielu osobą książka się nie podobała - wiadomo każdy szuka czegoś innego - dlatego podeszlam do niej z dystansem. I się pozytywnie zaskoczyłam. Powinnam zacząć od tego że ująło mnie przedstawienie głównej bohaterki. W dobie wszechobecnie przedstawianej pustej piękności, wyskakujacej z każdej strony książek, tutaj tego nie uświadczycie. Główna bohaterka jest szpetna. Postawmy sprawę jasno, nie jest pięknością, a nawet jest określona po prostu brzydką. Dodatkowo jest kuternogą. Jest niepelnosprawna. I to mnie kupiło. Ja serio mam dość tego, że w każdej książce każdy jest piękny, cudowny, powabny, zgrabny, wszystko mu wychodzi i wszystko potrafi i pomyka niczym łania na górskich szczytach i ochom i achom nie ma końca nad wspaniałością tworzonych bohaterow. To dla mnie zaburzanie rzeczywistości i chyba dlatego tak mi się spodobała Kissen. Ma wady, pełno wad które są po prostu ludzkie. Jest wycofana i butna ale nie jest przy tym przesadnie chamska. Okazuje troskę tym na których jej zalezy. Przeżyła traumę. I ja jej wierzę. W jej potrzebę zemsty, w nienawiść do bogow i bożków. Wierzę w jej sceptycyzm i brak zaufania. Bardzo fajnie zostało to nakreślone. Ilość przekleństw które wypowiadała mi nieco przeszkadzała ale to indywidualne podejście. Elo nie polubiłam: dla mnie to taki jojczek który próbuje zbawić świat. Nie pokazał żadnych ciekawych cech charakteru. Dodatkowym plusem jest fakt że nie jest to romantasy. Jedna scena zbliżenia wynikająca z samotności, desperacji i strachu. I może małej nadziei na lepsze jutro.  Bez nagłych, rozdmuchanych, wyjętych z powietrza wybuchów uczuć bo tego po prostu nie było. I tak miało być. Podobał mi się świat opisany przez Autorke tak samo jak pomysły na różnych bogów. To bardzo proste : są bogami. Egzystują jeśli są czczeni i miłowani. Bez tego znikają. Robią więc wszystko żeby ludzie ich kochali bo tym się żywią- jak pijawki krwią. Podobał mi się koncept religijny tego wszystkiego -ukazanie ile są w stanie dać ludzie i co są w stanie poświęcić, jak mocno są w stanie zaprzedać dusze żeby bogowie uczynili ich pięknymi, bogatymi i spełnionymi. Żeby spełnili ich życzenia. Jasne, mogłabym się przyczepić do niektórych rzeczy. Mdłe, słabo wykreowane postacie poboczne. Nie zapamiętałam ich imion. Bywało nudno. Główna oś fabularna z motywem drogi została poprowadzona bardzo...zachowawczo. Zabrakło w tym wszystkim większych emocji. Mało co mnie zaskoczylo. Nie zmienia to jednak faktu że byłam ciekawa kreacji kolejnych bogów których mogłoby być więcej. Mój idol to bożek drobnych kłamstwek :) i z tego powodu sięgnę po drugą część.

Po „Pograniczniku” przyszedł czas na „Nadbrzeżnik. ” To kolejny tom z kolejnym śledztwem Leny Dobrowicz. Nadbrzeżnik to potwór z legendy nadmorskiej, ale też kryptonim seryjnego mordercy grasującego nad morzem. On zabijał, bo „chciał po prostu odzyskać to, co zostało mu odebrane –emocjonalny spokój.” Akcja tego kryminału wciąga, zwłaszcza druga połowa, gdzie dzieje się dużo. Teraźniejszość przeplata się ze wspomnieniami z przeszłości. Podejrzanych jest wielu, chociaż na koniec mordercą okazuje się ktoś inny. Autorka serwuje wiele zwrotów akcji i trzyma do końca w napięciu.

„Ludzie z kości” Pauli Lichtarowicz to książka, która porusza temat trudnych wyborów życiowych, wojennej tragedii i nieoczekiwanych zwrotów losu. Historia młodej Magdaleny, która zamiast marzeń o studiach medycznych, zmuszona jest stawić czoła życiu na Syberii, ukazuje, jak niewiele zależy od naszych planów, gdy świat wywraca się do góry nogami. Lena, bohaterka książki, nie jest typową postacią literacką. Jej determinacja, by nie ulec stereotypom, napotkała na bezwzględność wojennej rzeczywistości, zmieniając jej życie w coś, czego nigdy nie planowała. Magdalenie nie pozostaje nic innego, jak zmierzyć się z nową rzeczywistością: niespodziewanym małżeństwem, macierzyństwem oraz tragicznymi wydarzeniami, które spadają na nią i jej bliskich. W tle przewija się dramat drugiej wojny światowej, który nie tylko odbiera jej nadzieje na przyszłość, ale i zmusza do przedefiniowania siebie. Paula Lichtarowicz, w sposób pełen empatii i głębokiej wrażliwości, prowadzi nas przez labirynt ludzkiego cierpienia i zrywa maski, za którymi ukryte są zarówno ciemne, jak i jasne strony ludzkiej natury. Niezwykle trudna historia wojny, utraty bliskich i walki o przetrwanie zestawiona jest z momentami solidarności, nadziei i drobnych, ale ważnych gestów, które sprawiają, że opowieść staje się poruszającą lekcją o sile ludzkiego ducha. Warto zwrócić uwagę na to, jak umiejętnie Lichtarowicz wplata w tę opowieść elementy psychologiczne, społeczne i historyczne, co czyni książkę nie tylko głęboko emocjonalną, ale i edukacyjną. „Ludzie z kości” to lektura wymagająca od czytelnika zaangażowania emocjonalnego, ale również dająca poczucie nadziei na to, że nawet w obliczu niewyobrażalnych trudności, człowiek może odnaleźć sposób na ponowne zdefiniowanie swoich pragnień.

Lubicie odkrywać tajemnice? Dlaczego? "Znak i Omen" zapoznaje nas z Valeą, która ukrywa się wśród ludzi i prowadzi życie takie samo jak wszyscy. Pracuje w gospodzie i bibliotece, by mieć za co żyć. Tak naprawdę jest wiccancką i ukrywa swoje pochodzenie oraz moce. Gdy w gospodzie zaczepiają ją pijani mężczyźni pojawia się przystojny młodzieniec (strzyga), który staje w jej obronie. Ta noc zmienia wszystko i Valea nie może o nim zapomnieć, a wszystko coraz bardziej zaczyna się komplikować. Początek jest tak emocjonujący, że czytałam go z wypiekami na policzkach. Później towarzyszył mi smutek, który czuła także bohaterka. Gdy dochodzi znowu do spotkania się Valei z jej obrońcą to jestem, aż wściekła na nią za jej zachowanie i podejrzenia. Byłam w szoku, gdy Valea wróciła do swojego rodzinnego domu po takim czasie ukrywania się, dowiedziała się takich rzeczy i jeszcze miała poznać zadanie od swojego dziadka. Zadanie mnie zszokowało, ale i to czego się dowiedziała przed nim. Nie spodziewałam się w sumie tak smutnego i oschłego spotkania. Oczywiście doszło też do ponownego spotkania Valei i Nikolaia, ale nie takiego ich spotkania się spodziewałam. Wydarzeń było coraz więcej, tajemnice coraz bardziej się odkrywały i wielu z nich się nie spodziewałam. Oczywiście zawsze, gdy wszystko zaczyna się układać to zaraz musi się zacząć walić jedno po drugim. Szok gonił kolejny, a ja płakałam i złościłam się. Bardzo zżyłam się z bohaterami, przygotujcie się na to, że są tu także śmierci, które mnie osobiście mocno zabolały. Jest dużo akcji i ich zwrotów, jest walka, namiętność, szczęście, ale także ból i smutek. Każdy z bohaterów był inny, skrywał inne tajemnice i przeszłość. Najbardziej tajemniczą postacią jest tutaj Valea, ponieważ nie wiemy o niej w zasadzie za wiele, gdyż ona sama nie do końca pamięta swoją przeszłość. Zakończenie jest bolesne i trudne, a ja tak bardzo chciałabym wiedzieć co jest dalej. Współpraca recenzencka: @wydawnictwojaguar

Szukacie nietuzinkowej książki młodzieżowej? No to właśnie ją znaleźliście. Z pozoru zwyczajna, elitarna szkoła mieści w sobie więcej sekretów, niż mógłby pomyśleć każdy jej uczeń. A może… to nie szkoła, a konkretnie jeden uczeń? Charmaine i Larue mają ze sobą słodko-gorzką relacje, a im dalej w las, tym więcej się dowiadujemy. Ta historia jest z pozoru zwyczajną pozycją dla nastolatków, lecz z czasem odkrywamy na jej kartach zbyt wiele bólu i cierpienia, by udawać, że nie dzieje się tak na co dzień. Nie da się przejść obok tej książki obojętnie - ona pochłania bez reszty.

„Czasami najlepsze, co możesz zrobić, to podjąć bardzo złą decyzję.” I dokładnie taka jest ta książka — decyzją, której nie da się cofnąć, nawet kiedy już zamkniesz ostatnią stronę. „Mgła” Kamili Bryksy na pierwszy rzut oka gra w bardzo znaną grę. Kobieta traci pamięć, budzi się w rzeczywistości, której nie rozumie, a ludzie wokół niej próbują jej tę rzeczywistość opowiedzieć od nowa. Motyw ograny, niemal podręcznikowy. I właśnie dlatego łatwo się na niego nabrać. Ewelina Dobrzycka zostaje odnaleziona w centrum handlowym. Nie wie, kim jest, nie pamięta swojego życia, nie rozpoznaje własnego męża. Trafia pod opiekę Karola, który robi wszystko, by pomóc jej odzyskać wspomnienia — pokazuje zdjęcia, zabiera w ważne dla nich miejsca, rekonstruuje ich wspólną historię. Problem w tym, że im bardziej się stara, tym bardziej coś tu zaczyna zgrzytać. Bo pamięć to jedno. A narracja to drugie. I „Mgła” bardzo szybko przestaje być historią o amnezji, a zaczyna być historią o tym, kto ma prawo opowiadać cudze życie. Każda postać w tej książce coś ukrywa. Każda coś dopowiada. Każda próbuje ustawić rzeczywistość pod siebie. I nagle okazuje się, że nie chodzi już o to, czy Ewelina odzyska pamięć, tylko o to, czy to, co usłyszy, w ogóle będzie prawdą. Autorka bardzo sprawnie buduje atmosferę niepewności. Nie epatuje zwrotami akcji, nie rzuca twistami co kilka stron. Zamiast tego konsekwentnie podkopuje zaufanie — do bohaterów, do wydarzeń, do własnych przypuszczeń czytelnika. To jeden z tych thrillerów, w których napięcie nie wynika z tego, co się wydarzy, tylko z tego, co już się wydarzyło, ale jeszcze nie zostało ujawnione. Dużym plusem jest sposób prowadzenia fabuły. Historia rozwija się stopniowo, warstwa po warstwie, a poszczególne elementy zaczynają się ze sobą łączyć dopiero po czasie. Czytelnik przez większość książki funkcjonuje w stanie lekkiego dyskomfortu — nic nie jest do końca jasne, nic nie jest w pełni pewne, a każda nowa informacja zmienia sposób patrzenia na wcześniejsze wydarzenia. Bryksy dobrze radzi sobie również z prowadzeniem intrygi. To nie jest historia oparta na jednym wielkim zwrocie akcji, tylko na serii mniejszych odkryć, które razem tworzą spójną całość. Finał nie próbuje być efekciarski — zamiast tego domyka wątki w sposób logiczny i konsekwentny wobec tego, co zostało wcześniej zbudowane. Nie oznacza to jednak, że książka jest bez wad. Największym problemem są momentami bohaterowie drugoplanowi, którym brakuje głębi. W thrillerze psychologicznym to istotny element, a tutaj niektóre postacie sprawiają wrażenie bardziej funkcjonalnych niż rzeczywistych. Ich motywacje nie zawsze są w pełni przekonujące, a decyzje momentami wydają się podporządkowane konstrukcji fabuły. Z drugiej strony, można to czytać również jako element zamierzonego efektu — w świecie, gdzie każdy coś ukrywa i manipuluje rzeczywistością, trudno o pełną przejrzystość także w konstrukcji postaci. Na uwagę zasługuje tempo powieści. Choć nie jest to książka dynamiczna w klasycznym sensie, wciąga bardzo skutecznie. To raczej powolne zaciskanie pętli niż szybki sprint. Im dalej w fabułę, tym trudniej się od niej oderwać, bo rośnie potrzeba zrozumienia, co tu właściwie jest prawdą. Największą siłą „Mgły” jest jednak to, że nie daje czytelnikowi komfortu. Nie oferuje prostych odpowiedzi, nie porządkuje świata w oczywisty sposób, nie pozwala jednoznacznie ocenić bohaterów. Zamiast tego zostawia z poczuciem, że granica między prawdą a kłamstwem jest dużo bardziej płynna, niż chcielibyśmy przyznać. To thriller, który nie próbuje być głośny — ale potrafi być skuteczny. Nie jest idealny, ale jest wystarczająco dobrze skonstruowany, żeby wciągnąć, zmylić i zostawić po sobie coś więcej niż tylko fabularną zagadkę. I to w tym gatunku naprawdę wystarcza.

Juz na początku Sarah daje nam trudne relacje rodzinne. Znam twórczość autorki, więc trochę wiem czego się spodziewać. Doceniam to, jak potrafi zagmatwać intrygę. Emma zbliża się do swoich 40 - tych urodzin. Od zawsze bała się tego dnia za sprawą swojej matki i tego co wydarzyło się w przeszłości.. Kobieta zaczyna cierpieć na bezsenność, gdzie bardzo szybko dopadają ją tego skutki. Nie wie, co jest prawdziwe a co wytworem wyobraźni. Bliscy przestają ufać Emmie a wszystko dodatkowo komplikuje pojawienie się jej starszej siostry Phobe. Kilka dni przed urodzinami rozsądek ustępuje miejsca paranoi... Emma jest pewna, że dostała obłędu, zupełnie jak jej matka, która ciągle jej to powtarzała. Bardzo zaczęłam współczuć kobiecie. Została sama ze swoimi problemami, z przepotężnym strachem i lękiem. Sytuacja nieco się zmienia, gdy w życiu Emmy pojawia się Caroline. Co przypadkowo poznane kobieta wniesie do życia bohaterki? Zakończenie jest faktycznie w stylu autorki, co nie znaczy, że nie jest dobre. Bo jest! Wszystkie puzzle zgrabnie wlatują na swoje miejsce #insomnia #sarahpinborough #thrillerbooks #czytam #bookaholic