H wie Habicht

Nie będę w swojej opinii oryginalna. Książka jest pięknie napisana, widać, że autorka ma "poetyckie DNA". Są tu piękne opisy przyrody oraz własnych stanów emocjonalnych MacDonald. To książka dla miłośników prozy autobiograficznej, w której autorzy dokonują wiwisekcji własnej duszy. W "Jastrzębiu" brytyjska poetka pisze o stracie ojca. No i tu zaczynają się dla mnie schody, bo nie do końca rozumiałam całego tego konceptu. Nie rozumiałam fascynacji sokolnictwem i "układania" (czyli tresury) drapieżnych ptaków, co wg mnie zawiera w sobie rys jakiegoś sadyzmu (który ma nomen omen autor książki The Goshawk, analizowanej przez MacDonald). Nie rozumiem polowań, w tym tych będących częścią tego układania, wraz z nieuchronnym godzeniem się na zabijanie innych stworzeń, w imię zapewnienia jastrzębiowi i pożywienia, i treningu łowieckiego. Według mnie to "średni" sposób na łączność z naturą. Ale cóż, każdy ma prawo do własnych upodobań... Zarazem nie wiedziałam czemu autorka wybrała akurat tę aktywność życiową (tresurę jastrzębia) jako sposób radzenia sobie ze stratą i żałobą. Podobały mi się natomiast refleksje na temat tego, jak wpływamy na środowisko, przekształcając je i powodując znikanie kolejnych gatunków, przy jednoczesnym niedostrzeganiu tych zmian i hołubieniu jakiegoś wizerunku rodzinnych stron, który jest tak naprawdę fałszywy.

Nie będę w swojej opinii oryginalna. Książka jest pięknie napisana, widać, że autorka ma "poetyckie DNA". Są tu piękne opisy przyrody oraz własnych stanów emocjonalnych MacDonald. To książka dla miłośników prozy autobiograficznej, w której autorzy dokonują wiwisekcji własnej duszy. W "Jastrzębiu" brytyjska poetka pisze o stracie ojca. No i tu zaczynają się dla mnie schody,...

Nie zrozumiałam tej narracji. Przeczytałam mniej niż połowę i więcej nie dałam rady. Pomieszanie z poplątaniem, sokolnictwo i żałoba plus analiza starych ksiąg sokolniczych. Dla wąskiego grona fanatyków sokolnictwa, a i tak nie wiem czy dadzą radę.

Nie zrozumiałam tej narracji. Przeczytałam mniej niż połowę i więcej nie dałam rady. Pomieszanie z poplątaniem, sokolnictwo i żałoba plus analiza starych ksiąg sokolniczych. Dla wąskiego grona fanatyków sokolnictwa, a i tak nie wiem czy dadzą radę.

Styl pisania wspaniały. Biedna Mabel. Emocjonalna. Bardzo dobra książka, nie idealna, bo wiele problemów można było rozwiązać w inny sposób, ale tu mamy pewną szaleńczość w swojej żałobie, którą trudno oceniać.

Styl pisania wspaniały. Biedna Mabel. Emocjonalna. Bardzo dobra książka, nie idealna, bo wiele problemów można było rozwiązać w inny sposób, ale tu mamy pewną szaleńczość w swojej żałobie, którą trudno oceniać.

Pięknie napisana opowieść - o walce o to by utrzymać się na powierzchni po stracie bliskiej osoby. Cudne opisy przyrody, ptaków, uczuć.. miałam wrażenie , że słowa błyszczą podczas czytania. Tylko nie rozumiem skad w człowieku chęć okiełznania dzikiego zwierzęcia, to było okrutne, całą ideę sokolnictwa uważam za pomyłkę.

Pięknie napisana opowieść - o walce o to by utrzymać się na powierzchni po stracie bliskiej osoby. Cudne opisy przyrody, ptaków, uczuć.. miałam wrażenie , że słowa błyszczą podczas czytania. Tylko nie rozumiem skad w człowieku chęć okiełznania dzikiego zwierzęcia, to było okrutne, całą ideę sokolnictwa uważam za pomyłkę.

Na plus dla tej książki jest z pewnością to, że jest dobrze napisana. Jak dla mnie na minus cała reszta. Nie lubię książek typu pamiętnik/ memuar. Opowieść o żałobie po ojcu opowiedziana poprzez początek przyjaźni z ptakiem, jego układanie, porównywanie się do angielskich sokolników sprzed wieku i przytaczanie w wielu miejscach części książki White'a, nie przypadło mi do gustu. Po ta tematyka w ogóle mnie nie interesuje. Zapamiętam parę ciekawostek związanych z układaniem ptaka, takich jak to, że w miesiącach letnich jastrząb przechodzi pierzenie i jest zamykany w odosobnionym pomieszczeniu, gdzie nie widuje się z właścicielem. Wymęczyła mnie ta książka. Brnąłem przez nią zawzięcie, bo to okres w roku, gdy czytam najwięcej, ale mogłem w tym czasie spokojnie przeczytać 2-3 inne książki.

Na plus dla tej książki jest z pewnością to, że jest dobrze napisana. Jak dla mnie na minus cała reszta. Nie lubię książek typu pamiętnik/ memuar. Opowieść o żałobie po ojcu opowiedziana poprzez początek przyjaźni z ptakiem, jego układanie, porównywanie się do angielskich sokolników sprzed wieku i przytaczanie w wielu miejscach części książki White'a, nie przypadło mi do...

Któż z nas nie doznał w życiu straty kogoś bliskiego? Któż z nas nie doświadczył wówczas uczucia, że cały nasz świat, który znaliśmy i w którym czuliśmy się najlepiej i bezpiecznie, legł w gruzach? Któż z nas nie mógł odnaleźć się w nowej, trudnej rzeczywistości, będąc przepełnionym dojmującym poczuciem samotności i zagubienia?

J jak jastrząb to osobista historia autorki, będąca drogą do odnalezienia się na nowo po utracie ukochanego ojca. Cały bardzo żmudny i ciężki proces, jakim jest ułożenie jastrzębia, pomaga Helen w zrozumieniu nie tylko wielu zagadek, jakie skrywała jej dusza, ale również meandrów ludzkiego umysłu zmagającego się z żałobą. Sięga też przysłowiowego dna, absolutnego wyczerpania psychicznego, co dało jej możliwość spojrzenia na świat i swoje życie z zupełnie innej strony.

Pełna refleksji nad ludzką i zwierzęcą egzystencją. Historia napisana poetyckim piórem, bardzo obrazowa, niekiedy wręcz liryczna. Z wielu względów jest mi też bliska, bo wiem, jak trudną do pokonania chorobą jest depresja. Czytało mi się ją bardzo przyjemnie, jednak powoli - co koniec końców wcale nie było i nie jest wadą. Dowiedziałam się też wielu ciekawych rzeczy na temat ptaków łowczych i ogólnie sokolnictwa, a było to bardzo odkrywcze i edukacyjne doświadczenie.

Fabułą tej książki jest życie. Prawdziwe życie, prawdziwi ludzie, zwierzęta, uczucia, troski, niepokoje, ale też sukcesy i szczęśliwe chwile. Spędziłam z nią bardzo przyjemny czas i z serca ją polecam.

Zuzanna Bębnowicz
czytelniaprzykwiatowej13.blogspot.com

Któż z nas nie doznał w życiu straty kogoś bliskiego? Któż z nas nie doświadczył wówczas uczucia, że cały nasz świat, który znaliśmy i w którym czuliśmy się najlepiej i bezpiecznie, legł w gruzach? Któż z nas nie mógł odnaleźć się w nowej, trudnej rzeczywistości, będąc przepełnionym dojmującym poczuciem samotności i zagubienia?

J jak jastrząb to osobista historia autorki,...

Książkę czytałam wolno, myślę, że właśnie do tego się nadaje. To powieść o szukaniu swojego miejsca w świecie przez człowieka próbującego znaleźć je uciekając od społeczeństwa - opisy uczuć po stracie ojca przez autorkę. Osobiście przemawiają do mnie rozważania nad naturą, próbowanie odkryć sensu życia przez zbliżanie się do niej i myślę, że ta książka bardzo ciekawie opisała proces odnajdywania się autorki (i nie tylko) w takim właśnie świecie.

Książkę czytałam wolno, myślę, że właśnie do tego się nadaje. To powieść o szukaniu swojego miejsca w świecie przez człowieka próbującego znaleźć je uciekając od społeczeństwa - opisy uczuć po stracie ojca przez autorkę. Osobiście przemawiają do mnie rozważania nad naturą, próbowanie odkryć sensu życia przez zbliżanie się do niej i myślę, że ta książka bardzo ciekawie...

Po książce „J jak jastrząb” zostałam z mętlikiem w głowie i milionem pytań. Były momenty, że w niektórych kwestiach spierałam się z autorką i wszystkie sporne sprawy zostały ze mną i trochę nie wiem co z nimi zrobić. Ale o tym na koniec.
Książka Macdonald to trochę taki tryptyk składający się na historie pisarza T. H. White, życie autorki po śmierci ojca oraz radzenie sobie z bólem po jego stracie, a także historię autorki i jej jastrzębia. Książka sama w sobie podobała mi się w stylu w jakim została napisana. Trochę opisy przywoływały mi na myśl wiktoriańską Anglię, choć wszystkie zawarte w niej historie są w miarę współczesne. W każdym bądź razie klimat książki jest niesamowity: mglisty, deszczowy, chłodny i ciemny. Książkę dobrze się czyta, mi bardzo pasował poetycki język, jakim autorka posługuje się pisując przyrodę.
A teraz do sedna - jak dla mnie trochę mało było w tej książce jastrzębia, spodziewałam się bardziej studium nad życiem tych zwierząt, a było raczej o życiu autorki. Zastanawia mnie też kwestia sensu układania dzikich zwierząt oraz polowania z nimi i chyba w ogóle w książce myślistwo było traktowane jako coś dobrego (dla mnie to patologia, stąd moje zmieszanie po przeczytaniu książki). I tu trochę sens książki rozwiało polskie posłowie, choć dalej nie rozumiem co łączy związek łowiecki z sokolnictwem.
„J jak jastrząb” to piękna książka, którą bardzo dobrze się czyta. „J jak jastrząb” to książka, która u mnie zostawiła więcej pytań niż odpowiedzi, jeśli chodzi o nasz stosunek do dzikich zwierząt.

Po książce „J jak jastrząb” zostałam z mętlikiem w głowie i milionem pytań. Były momenty, że w niektórych kwestiach spierałam się z autorką i wszystkie sporne sprawy zostały ze mną i trochę nie wiem co z nimi zrobić. Ale o tym na koniec.
Książka Macdonald to trochę taki tryptyk składający się na historie pisarza T. H. White, życie autorki po śmierci ojca oraz radzenie sobie...

Oswoić to znaczy stworzyć więzi - pisze klasyk, a Autorka pokazuje, jak to zrobić z… no cóż… wyspecjalizowanym zabójcą, którym jest jastrząb. Ale zabija, aby żyć, a nie z innych powodów - czym zasadniczo różni się od rzekomej ”korony stworzenia”…

To Anglicy stworzyli pierwsze - 1889(!) - towarzystwo miłośników ptaków - Royal Society for the Protection of Birds Znają się zatem na rzeczy.

Ale Autorka wiele musi się nauczyć. W zasadzie wszystkiego. I samej siebie, i Mabel – samicy jastrzębia. Śledzenie kolejnych faz tego niełatwego związku jest rzeczą absolutnie fascynującą. I bardzo humanistyczną, bo ptak to dla niej partner...

Ciekawa jest także feministyczna perspektywa Autorki i wszechobecny cień zmarłego ojca.

I jeszcze najważniejsze: to bynajmniej nie książka ornitologiczna – jak by się na pierwszy rzut mogło wydawać. To literatura piękna, miejscami wręcz poetycka.

Oswoić to znaczy stworzyć więzi - pisze klasyk, a Autorka pokazuje, jak to zrobić z… no cóż… wyspecjalizowanym zabójcą, którym jest jastrząb. Ale zabija, aby żyć, a nie z innych powodów - czym zasadniczo różni się od rzekomej ”korony stworzenia”…

To Anglicy stworzyli pierwsze - 1889(!) - towarzystwo miłośników ptaków - Royal Society for the Protection of Birds Znają...

Naprawdę polecam. Jak opowiedzieć o stracie opowiadając o więzi jak w tytule

Naprawdę polecam. Jak opowiedzieć o stracie opowiadając o więzi jak w tytule