Królewna

nie będe się rozpisywać, książka przyjemna do czytania, nie wzbudziła we mnie jakiegoś większego smutku ale muszę przyznać że dużo razy sie zaśmiałam

nie będe się rozpisywać, książka przyjemna do czytania, nie wzbudziła we mnie jakiegoś większego smutku ale muszę przyznać że dużo razy sie zaśmiałam

Bardzo dobra książka druga część cyklu z serii "Rodzina Monet " polecam^^

Bardzo dobra książka druga część cyklu z serii "Rodzina Monet " polecam^^

„Królewna” autorstwa Weroniki Anny Marczak koncentruje się wokół szóstki głównych bohaterów, których relacje stanowią oś całej historii. Najważniejszą postacią pozostaje Hailie Monet – nastolatka nagle wciągnięta w świat luksusu, tajemnic oraz rodzinnych sekretów. To dziewczyna rozdarta między wrażliwością a impulsywnością; z jednej strony przeżywa żałobę po matce i babci, z drugiej podejmuje decyzje, które trudno uznać za przemyślane. Vincent Monet, najstarszy z braci i jej prawny opiekun, jawi się jako chłodny, stanowczy lider rodziny, przyzwyczajony do kontroli, lecz niekonsekwentny w egzekwowaniu zasad. Dylan Monet wyróżnia się agresją oraz skłonnością do poniżania, przekraczając granice niewinnych żartów. Tony Monet wpisuje się w schemat aroganckiego młodego mężczyzny przekonanego o własnej bezkarności, natomiast Shane Monet – teoretycznie najbardziej rozsądny – również popada w hipokryzję, zwłaszcza w kwestii relacji z kobietami. Wprowadzona w tym tomie dodatkowa postać z rodziny miała ożywić fabułę, jednak w praktyce nie wnosi znaczącej jakości, a raczej potęguje chaos narracyjny.

Do lektury drugiego tomu przystąpiłam po tym, jak pierwszy został mi szczegółowo opowiedziany przez przyjaciółkę. Z ciekawości wobec medialnego szumu wokół serii „Rodzina Monet” zdecydowałam się sięgnąć po kontynuację w formie audiobooka, korzystając z okresu próbnego na jednej z platform. Wcześniej słyszałam wiele negatywnych opinii, dlatego nie chciałam inwestować pieniędzy w zakup książki. Niestety, już po kilku rozdziałach stało się jasne, że ta historia nie jest dla mnie.

Najbardziej problematyczna okazuje się powtarzalność schematu fabularnego. Hailie otrzymuje wyraźny zakaz od braci, ignoruje go w przekonaniu, że nikt się nie dowie, Vincent odkrywa prawdę i reaguje gniewem, by ostatecznie wszystko wybaczyć. Taki układ wydarzeń powraca wielokrotnie, przez co akcja sprawia wrażenie krążenia w miejscu. Brakuje realnych konsekwencji, a rozwój postaci wydaje się pozorny. Pierwsza połowa tomu zawiera zaledwie kilka wydarzeń istotnych dla fabuły; resztę wypełniają przekomarzania rodzeństwa na poziomie dziecinnych docinków czy drobiazgowe opisy codziennych czynności, które nie mają większego znaczenia (rodzynki).

Autorka porusza wiele potencjalnie ważnych tematów: zaginionego ojca, próby aranżowanego małżeństwa, wykorzystywanie, zaburzenia odżywiania, przemoc psychiczną, terapię. Każdy z tych wątków mógłby zostać pogłębiony, tymczasem większość zostaje potraktowana powierzchownie. Szczególnie razi sposób przedstawienia zaburzeń odżywiania – sprowadzone do banalnych komentarzy w rodzaju „po prostu zjedz” tracą swój ciężar oraz wiarygodność. Podobnie kwestia miesiączki została ukazana w sposób przerysowany, niemal karykaturalny, co w literaturze skierowanej do młodzieży wydaje się nietrafione. Zamiast oswajania naturalnych tematów otrzymujemy ich infantylizację. Niepokój budzi także normalizowanie przemocy słownej. Trójka młodszych braci regularnie poniża Hailie, a ich zachowanie bywa usprawiedliwiane jako element rodzeństwa. Określenia w rodzaju „dziewczynko” czy „maleńka” w ustach niemal dorosłych mężczyzn brzmią protekcjonalnie oraz żenująco. Równocześnie widoczna jest podwójna moralność: Hailie nie może mieć kolegów bez podejrzeń o podtekst seksualny, natomiast jej bracia bez skrępowania zmieniają partnerki. Vincent, mimo swojej pozycji autorytetu, nie reaguje adekwatnie na tę dysproporcję.

W książce pojawia się również szereg niespójności logicznych: rozbieżności w opisach wyglądu bohaterki, błędy dotyczące realiów Wielkiej Brytanii, choćby zasad ruchu drogowego. Sceny takie jak incydent z nożem czy niemal śmiertelny atak kwasem wywołują konsternację z uwagi na brak proporcjonalnych reakcji i konsekwencji. Zastanawia także podział historii na tom 2A oraz 2B, skoro akcja stanowi bezpośrednią kontynuację wcześniejszych wydarzeń. Świat przedstawiony w powieści opiera się na luksusie, bezkarności oraz przekonaniu, że pieniądze rozwiązują większość problemów. Taki obraz rzeczywistości, szczególnie w książce czytanej przez młodszych odbiorców, budzi wątpliwości. Brakuje jasno określonej grupy docelowej – trudno zaakceptować gwałtowne podniesienie progu wiekowego między tomami, zwłaszcza gdy po serię sięgają nawet bardzo młodzi czytelnicy.

Na plus wyróżnia się scena wizyty Hailie na grobie matki oraz babci. To fragment autentyczny emocjonalnie, przejmujący i pozbawiony przesady. W takich momentach widać potencjał autorki do budowania głębszych, bardziej wiarygodnych scen.

„Królewna” zamiast pogłębiać historię, multiplikuje jej wcześniejsze mankamenty. Nadmiar dramatyzmu, brak konsekwencji fabularnej, uproszczone ujęcie poważnych problemów, a także niespójność charakterologiczna bohaterów sprawiają, że lektura bywa męcząca. Rozumiem, co może przyciągać czytelników – szybkie tempo, luksusowe tło, silne emocje – jednak w mojej ocenie potencjał tej opowieści nie został w pełni wykorzystany. Na tym tomie kończę swoją przygodę z cyklem „Rodzina Monet”.

„Królewna” autorstwa Weroniki Anny Marczak koncentruje się wokół szóstki głównych bohaterów, których relacje stanowią oś całej historii. Najważniejszą postacią pozostaje Hailie Monet – nastolatka nagle wciągnięta w świat luksusu, tajemnic oraz rodzinnych sekretów. To dziewczyna rozdarta między wrażliwością a impulsywnością; z jednej strony przeżywa żałobę po matce i babci,...

„Królewna” autorstwa Weroniki Anny Marczak koncentruje się wokół szóstki głównych bohaterów, których relacje stanowią oś całej historii. Najważniejszą postacią pozostaje Hailie Monet – nastolatka nagle wciągnięta w świat luksusu, tajemnic oraz rodzinnych sekretów. To dziewczyna rozdarta między wrażliwością a impulsywnością; z jednej strony przeżywa żałobę po matce i babci, z drugiej podejmuje decyzje, które trudno uznać za przemyślane. Vincent Monet, najstarszy z braci i jej prawny opiekun, jawi się jako chłodny, stanowczy lider rodziny, przyzwyczajony do kontroli, lecz niekonsekwentny w egzekwowaniu zasad. Dylan Monet wyróżnia się agresją oraz skłonnością do poniżania, przekraczając granice niewinnych żartów. Tony Monet wpisuje się w schemat aroganckiego młodego mężczyzny przekonanego o własnej bezkarności, natomiast Shane Monet – teoretycznie najbardziej rozsądny – również popada w hipokryzję, zwłaszcza w kwestii relacji z kobietami. Wprowadzona w tym tomie dodatkowa postać z rodziny miała ożywić fabułę, jednak w praktyce nie wnosi znaczącej jakości, a raczej potęguje chaos narracyjny.

Do lektury drugiego tomu przystąpiłam po tym, jak pierwszy został mi szczegółowo opowiedziany przez przyjaciółkę. Z ciekawości wobec medialnego szumu wokół serii „Rodzina Monet” zdecydowałam się sięgnąć po kontynuację w formie audiobooka, korzystając z okresu próbnego na jednej z platform. Wcześniej słyszałam wiele negatywnych opinii, dlatego nie chciałam inwestować pieniędzy w zakup książki. Niestety, już po kilku rozdziałach stało się jasne, że ta historia nie jest dla mnie.

Najbardziej problematyczna okazuje się powtarzalność schematu fabularnego. Hailie otrzymuje wyraźny zakaz od braci, ignoruje go w przekonaniu, że nikt się nie dowie, Vincent odkrywa prawdę i reaguje gniewem, by ostatecznie wszystko wybaczyć. Taki układ wydarzeń powraca wielokrotnie, przez co akcja sprawia wrażenie krążenia w miejscu. Brakuje realnych konsekwencji, a rozwój postaci wydaje się pozorny. Pierwsza połowa tomu zawiera zaledwie kilka wydarzeń istotnych dla fabuły; resztę wypełniają przekomarzania rodzeństwa na poziomie dziecinnych docinków czy drobiazgowe opisy codziennych czynności, które nie mają większego znaczenia (rodzynki).

Autorka porusza wiele potencjalnie ważnych tematów: zaginionego ojca, próby aranżowanego małżeństwa, wykorzystywanie, zaburzenia odżywiania, przemoc psychiczną, terapię. Każdy z tych wątków mógłby zostać pogłębiony, tymczasem większość zostaje potraktowana powierzchownie. Szczególnie razi sposób przedstawienia zaburzeń odżywiania – sprowadzone do banalnych komentarzy w rodzaju „po prostu zjedz” tracą swój ciężar oraz wiarygodność. Podobnie kwestia miesiączki została ukazana w sposób przerysowany, niemal karykaturalny, co w literaturze skierowanej do młodzieży wydaje się nietrafione. Zamiast oswajania naturalnych tematów otrzymujemy ich infantylizację. Niepokój budzi także normalizowanie przemocy słownej. Trójka młodszych braci regularnie poniża Hailie, a ich zachowanie bywa usprawiedliwiane jako element rodzeństwa. Określenia w rodzaju „dziewczynko” czy „maleńka” w ustach niemal dorosłych mężczyzn brzmią protekcjonalnie oraz żenująco. Równocześnie widoczna jest podwójna moralność: Hailie nie może mieć kolegów bez podejrzeń o podtekst seksualny, natomiast jej bracia bez skrępowania zmieniają partnerki. Vincent, mimo swojej pozycji autorytetu, nie reaguje adekwatnie na tę dysproporcję.

W książce pojawia się również szereg niespójności logicznych: rozbieżności w opisach wyglądu bohaterki, błędy dotyczące realiów Wielkiej Brytanii, choćby zasad ruchu drogowego. Sceny takie jak incydent z nożem czy niemal śmiertelny atak kwasem wywołują konsternację z uwagi na brak proporcjonalnych reakcji i konsekwencji. Zastanawia także podział historii na tom 2A oraz 2B, skoro akcja stanowi bezpośrednią kontynuację wcześniejszych wydarzeń. Świat przedstawiony w powieści opiera się na luksusie, bezkarności oraz przekonaniu, że pieniądze rozwiązują większość problemów. Taki obraz rzeczywistości, szczególnie w książce czytanej przez młodszych odbiorców, budzi wątpliwości. Brakuje jasno określonej grupy docelowej – trudno zaakceptować gwałtowne podniesienie progu wiekowego między tomami, zwłaszcza gdy po serię sięgają nawet bardzo młodzi czytelnicy.

Na plus wyróżnia się scena wizyty Hailie na grobie matki oraz babci. To fragment autentyczny emocjonalnie, przejmujący i pozbawiony przesady. W takich momentach widać potencjał autorki do budowania głębszych, bardziej wiarygodnych scen.

„Królewna” zamiast pogłębiać historię, multiplikuje jej wcześniejsze mankamenty. Nadmiar dramatyzmu, brak konsekwencji fabularnej, uproszczone ujęcie poważnych problemów, a także niespójność charakterologiczna bohaterów sprawiają, że lektura bywa męcząca. Rozumiem, co może przyciągać czytelników – szybkie tempo, luksusowe tło, silne emocje – jednak w mojej ocenie potencjał tej opowieści nie został w pełni wykorzystany. Na tym tomie kończę swoją przygodę z cyklem „Rodzina Monet”.

„Królewna” autorstwa Weroniki Anny Marczak koncentruje się wokół szóstki głównych bohaterów, których relacje stanowią oś całej historii. Najważniejszą postacią pozostaje Hailie Monet – nastolatka nagle wciągnięta w świat luksusu, tajemnic oraz rodzinnych sekretów. To dziewczyna rozdarta między wrażliwością a impulsywnością; z jednej strony przeżywa żałobę po matce i babci,...

Jak pisałam już przy poprzednich częściach: czekam na te deprawujące momenty, o które jest tyle kociokiwku przy serii o rodzinie Monet. Kolejny tom i znowu nic strasznego, ponad "mafijną" powieść.

Jak pisałam już przy poprzednich częściach: czekam na te deprawujące momenty, o które jest tyle kociokiwku przy serii o rodzinie Monet. Kolejny tom i znowu nic strasznego, ponad "mafijną" powieść.

Pierwszy raz dostałam zastoju. Ale książka jest fajna, dużo się dzieje i podczas czytania są emocje 🔥🔥🔥

Pierwszy raz dostałam zastoju. Ale książka jest fajna, dużo się dzieje i podczas czytania są emocje 🔥🔥🔥

Piszę opinię pierwszego tomu, mówiłam, że sięgnęłam po "Rodzinę Monet" wiedziona ciekawością o co tyle krzyku, że to taka zła i paskudna książka. Tam nie znalazłam odpowiedzi. Więc sięgnęłam po drugi tom, czekając na te fajerwerki, zgorszenie i zginiliznę. I.... nadal czekam i szukam o co tyle było jazgotu i najeżdżania na tę serię (aż zaczęłam się zastanawiać czy przypadkiem nie pomyliłam autorek i książek, bo może to jednak chodziło o kogoś innego?). Nie jest to literatura najwyższych lotów, jest tam przemoc, no bo piątka chłopa i to jeszcze z mafii, ale wbrew pozorom i zarzucania, że jest tam gloryfikowanie przemocy wobec głównej bohaterki, ja tam tego nie widzę. Może jakieś subtelne oznaki chłopaków, że interesują się siostrą, jednak nie jest to nachalne ani jednoznaczne i jak dla mnie nie da się powiedzieć "Tak, Will czuje pociąg do sioistry". Także spragniona skandalu i zgnilizny idę czytać kolejny tom. Może tym razem się nie rozczaruję :p ;)

Piszę opinię pierwszego tomu, mówiłam, że sięgnęłam po "Rodzinę Monet" wiedziona ciekawością o co tyle krzyku, że to taka zła i paskudna książka. Tam nie znalazłam odpowiedzi. Więc sięgnęłam po drugi tom, czekając na te fajerwerki, zgorszenie i zginiliznę. I.... nadal czekam i szukam o co tyle było jazgotu i najeżdżania na tę serię (aż zaczęłam się zastanawiać czy...

Nigdy więcej do niej nie wrócę.

Nigdy więcej do niej nie wrócę.

Wyciągnęłam się w pierwszą część, chciałam wiedzieć więcej. Gdyby nie to że szybko się czyta nie przebrnęłabym przez nią.

Wyciągnęłam się w pierwszą część, chciałam wiedzieć więcej. Gdyby nie to że szybko się czyta nie przebrnęłabym przez nią.

Książka, która udowadnia, że nie trzeba korony, żeby rządzić emocjami czytelnika. Czytałam ją z uśmiechem, chwilami z lekkim niedowierzaniem, a momentami z tym charakterystycznym ukłuciem w sercu, gdy historia zaczyna trafiać dokładnie tam, gdzie trzeba. Weronika Marczak świetnie bawi się konwencją - jest lekko, zabawnie, ale też z emocjonalną głębią, która zaskakuje. Bohaterowie są pełni charakteru, czasem irytują, czasem rozczulają, ale ani przez chwilę nie są obojętni. To jedna z tych książek, które czyta się dla czystej przyjemności, a jednak zostają w głowie na dłużej. "Królewna" daje śmiech, wzruszenie i poczucie, że każda z nas może być królewną -nawet bez bajkowego zakończenia.

Książka, która udowadnia, że nie trzeba korony, żeby rządzić emocjami czytelnika. Czytałam ją z uśmiechem, chwilami z lekkim niedowierzaniem, a momentami z tym charakterystycznym ukłuciem w sercu, gdy historia zaczyna trafiać dokładnie tam, gdzie trzeba. Weronika Marczak świetnie bawi się konwencją - jest lekko, zabawnie, ale też z emocjonalną głębią, która zaskakuje....