🌫️🌫️ Burgundowe Wdowy autorstwa Marty Knopik to opowieść jak mgła unosząca się nad starym parkiem – gęsta, nastrojowa, niepokojąco piękna. Nie jest to książka dla tych, którzy oczekują wartkiej akcji i prostych rozwiązań. To historia, która wciąga powoli, cierpliwie rozplatając kolejne warstwy sensów i niedopowiedzeń. Trzy kobiety mieszkające w jednej willi – stara pisarka, młoda pasjonatka literatury i tajemnicza gosposia – stają się osią narracyjną tej pełnej symboliki baśni dla dorosłych. A między nimi – coś jeszcze, nienazwane, przenikające przez przestrzenie i sny.
🌫️🌫️ Edeltrauda Schwarz to postać pełna paradoksów – z jednej strony ekscentryczna i wycofana, z drugiej świadoma końca i pragnąca ostatecznego uporządkowania własnego dziedzictwa. Jej przeszłość przesiąknięta jest historią, literaturą i cieniem tragicznych decyzji. To nie tyle bohaterka, co medium – kanał, przez który przepływają wspomnienia, opowieści i niedopowiedziane traumy. Jej relacja z Zilką jest centralnym punktem powieści – dynamiczna, pełna nieufności, ale też subtelnego zrozumienia, jakiego doświadczają tylko dusze zanurzone w słowie pisanym. Ich rozmowy to nie tylko dialogi, ale rytuały odkrywania.
🌫️🌫️ Zilka, młoda dziewczyna, która trafia do willi, to więcej niż narratorka czy bierna obserwatorka. To lustro dla czytelnika, osoba, która z czasem przechodzi wewnętrzną transformację. Z początku onieśmielona, z czasem coraz bardziej wchodzi w rolę nie tylko archiwistki cudzych myśli, ale i poszukiwaczki własnego głosu. Sny, które zaczynają ją nawiedzać, to nie tylko echa domu – to metafory dojrzewania, intuicyjnego rozpoznawania prawdy i siły, jaka drzemie w opowieści. Jej droga to nie jest klasyczna przemiana bohaterki – to raczej proces budzenia się ze snu w sen jeszcze głębszy, bardziej realny niż jawą.
🌫️🌫️ Knopik stworzyła tekst szkatułkowy – opowieść wewnątrz opowieści, miejsce, w którym przeszłość i teraźniejszość pulsują równocześnie. Czas traci tu liniowy sens. Wydarzenia przemykają jak cienie, często zostawiając więcej pytań niż odpowiedzi. Willa, biblioteka, grube tomy, zakurzone notatki – wszystko to nie tylko dekoracje, ale symbole. Czytając, miałam wrażenie, że sama unoszę się gdzieś nad podłogą tej starej posiadłości, chłonąc zapachy starych papierów i słuchając ciszy, która mówi więcej niż tysiąc słów. To książka, która działa nie na poziomie akcji, ale nastroju, podskórnego napięcia i migotliwego piękna.
ㅤ
🌫️🌫️ Nie sposób nie wspomnieć o języku autorki – subtelnym, poetyckim, chwilami niemal hipnotyzującym. To nie jest proza, którą się pochłania w pośpiechu. Każde zdanie jest jak zaklęcie, które trzeba smakować. Knopik świetnie operuje obrazem, tworząc z każdej sceny niemal osobną grafikę utkanej z emocji i symboli. Niektóre momenty przypominają senny majak, inne są boleśnie realne. Ten balans między magią a rzeczywistością jest tym, co wyróżnia Burgundowe Wdowy i czyni je niepowtarzalnymi. Choć historia może się wydawać chaotyczna, jej fragmenty układają się w końcu w całość – nieoczywistą, ale spójną.
ㅤ
🌫️🌫️ Burgundowe Wdowy to książka, która nie poddaje się łatwej klasyfikacji. Ani to klasyczna powieść obyczajowa, ani czysta literatura oniryczna. To raczej rodzaj duchowego doświadczenia – spotkania z literaturą, która wymaga, by zatrzymać się, przemyśleć i pozwolić słowom działać. Nie każdemu przypadnie do gustu – dla jednych będzie arcydziełem, dla innych tylko zbiorem zagadkowych metafor. Dla mnie była przypomnieniem, że literatura potrafi być formą magii – takiej, która nie potrzebuje czarów, by przemieniać. Ciche, eleganckie i wyjątkowe – to powieść, którą się czuje, nie tylko czyta.
Szukamy ofert...
2032 
1113 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Fisharmonia. Snówpowiązałka
Klimko-Dobrzaniecki w doskonałej formie, jak zawsze. Nie przegapiam żadnej jego książki.
Klimko-Dobrzaniecki w doskonałej formie, jak zawsze. Nie przegapiam żadnej jego książki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOryginalny tytuł i oryginalna książka. ,, Fisharmonia. Snówpowiązałka '' to opowieść o pewnej rodzinie, której korzenie wywodzą się z Rumunii, a tytułowa fisharmonia to pamiątka rodzinna przekazywana z pokolenia na pokolenie. Hubert Klimko - Dobrzaniecki napisał książkę o życiu i o śmierci, o trudnych relacjach rodzinnych , o miłości i jej braku, o smutkach i radościach .....Książka na pewno nie spodoba się wszystkim, jest dosyć specyficzna, ale trzeba się w nią ,, wgryźć ''. Autor funduje nam całą gamę różnorodnych emocji, książka momentami bawi, za chwilę smuci, miejscami szokuje. Na mnie ,, Fisharmonia.....'' zrobiła duże wrażenie , warto dać jej szansę i przeczytać.Polecam.
Oryginalny tytuł i oryginalna książka. ,, Fisharmonia. Snówpowiązałka '' to opowieść o pewnej rodzinie, której korzenie wywodzą się z Rumunii, a tytułowa fisharmonia to pamiątka rodzinna przekazywana z pokolenia na pokolenie. Hubert Klimko - Dobrzaniecki napisał książkę o życiu i o śmierci, o trudnych relacjach rodzinnych , o miłości i jej braku, o smutkach i radościach...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlimko-Dobrzaniecki nie wymaga dodatkowych opinii. CZYTAC go, do cholery! :)
Klimko-Dobrzaniecki nie wymaga dodatkowych opinii. CZYTAC go, do cholery! :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toStypa to okazja do spotkania rodziny rozrzuconej czasami nawet po świecie. A jak rodzinne spotkanie to wspomnienia. I właśnie stypę wybrał Hubert Klimko-Dobrzaniecki na punkt wyjścia powieści „Fisharmonia. Snówpowiązałka”. Rodzinę z jego powieści można nazwać dziwakami, ale czyż każda rodzina nie jest na swój sposób specyficzna?
Powieść Huberta Klimko-Dobrzanieckiego przypadnie do gustu czytelnikom, którzy lubią małomiasteczkowy klimat. Z czasami absurdalnych rozmów wyłania się historia przepełniona smutkiem i melancholią. Historia pełna marzeń i oczekiwań, za którymi idą radości i rozczarowania. A to wszystko doprawione jest subtelną ironią.
Wspominając lekturę „Fisharmonii” nie mogę odpędzić się od myśli, że to książka dla koneserów. Trudno było mi się w nią wgryźć. Teoretycznie głównym bohaterem jest chrześniak zmarłego, jednak w poszczególnych fragmentach autor subtelnie zmienia narrację i perspektywę powieści. Przez to trudno było mi „poznać” postacie. Łapałam się poszczególnych wspomnień, a nawet się w nich zatracałam, ale nie potrafiłam powiązać ich z konkretnym bohaterem. Do tego Hubert Klimko-Dobrzaniecki nie pisze wprost. Teoretycznie mowa o codzienności, ale osnute jest to senną mgiełką. Taką leniwą atmosferą weekendowego poranka, kiedy spokojnie otwieramy oczy i analizujemy, co musimy danego dnia zrobić.
Bez wątpienia powieść „Fisharmonia. Snówpowiązałka” to reprezentantka literatury pięknej. To nie tylko historia rodzinna. To historia rodzinna wzbogacona o elementy socjologiczne i psychologiczne napisana przez człowieka, który ma świetne wyczucie słowa.
Stypa to okazja do spotkania rodziny rozrzuconej czasami nawet po świecie. A jak rodzinne spotkanie to wspomnienia. I właśnie stypę wybrał Hubert Klimko-Dobrzaniecki na punkt wyjścia powieści „Fisharmonia. Snówpowiązałka”. Rodzinę z jego powieści można nazwać dziwakami, ale czyż każda rodzina nie jest na swój sposób specyficzna?
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowieść Huberta Klimko-Dobrzanieckiego...
Fisharmonia. Snówpowiązałka – tytuł zachwyca, a historia rodzinna opowiedziana przez autora wywołuje całą gamę emocji – można się pośmiać, można się powkurzać (matka bohatera szczególnie potrafi rozdrażnić),a na koniec mocno się wzruszyć. To galeria dziwaków, i najfajniejszy problem z autorem jest taki, że bohaterowie jego książek, mają bardzo dużo z autora i realnych postaci, ale oczywiście nie wiadomo ile, coś tam wymyśla, coś ubarwia, tworzy postać której daje coś z siebie, ale czasami zastrzega, że ej to nie jestem całkiem ja. Książka żyje swoim życiem i każdy bierze z niej coś innego.
A ja nadrabiam poznawanie twórczości Huberta, bo jego sposób pisania to jest coś, co mnie porywa, gdybym umiała pisać, to tak właśnie chciałabym to robić.
Fisharmonia. Snówpowiązałka – tytuł zachwyca, a historia rodzinna opowiedziana przez autora wywołuje całą gamę emocji – można się pośmiać, można się powkurzać (matka bohatera szczególnie potrafi rozdrażnić),a na koniec mocno się wzruszyć. To galeria dziwaków, i najfajniejszy problem z autorem jest taki, że bohaterowie jego książek, mają bardzo dużo z autora i realnych...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoja opinia: posłużę się słownikiem komentatorów piłkarskich. Jest to książka dla koneserów.
Moja opinia: posłużę się słownikiem komentatorów piłkarskich. Jest to książka dla koneserów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Granica świeciła pustkami. Gdyby nie znaki, trudno byłoby się zorientować, że to Polska właśnie. Czekało ich jeszcze jedno pasmo niewysokich gór. Zaraz za nimi leżało jego rodzinne miasto. Zawsze, kiedy do niego wjeżdżał, czuł w sercu rodzaj smutku. Nie takiego, jaki się pojawia, kiedy wyjeżdża się na stałe z miejsca, które się lubi. To było zupełnie coś innego. Tkwił w nim absurdalny żal do Boga, że urodził się właśnie tam, a nie gdzie indziej. Choć przecież ,,gdzie indziej" mogło być o wiele gorsze od „tamtego"...
•
"Dwuskrzydłowa szafa po jednej i drugiej stronie miała identyczne drzwi, z tym że za drzwiami po lewej stronie znajdowały się zwykłe półki, na których leżała poskładana bielizna, ręczniki, pościel. Po drugiej stronie, za drewnianymi drzwiami, były jeszcze drugie drzwi, zamykane na kluczyk, coś na kształt prostego sejfu. A sejf ten krył w sobie najcenniejszą pamiątkę po przedwcześnie zmarłym mężu.
Przenośną, niewielkich rozmiarów fisharmonię z ręcznym miechem, którą dziadek Krzysia Na Drugie przywlókł ze sobą z Odessy."
•
Główny bohater mieszka w Austrii. Na prośbę matki, przyjeżdża do Polski, do rodzinnej miejscowości na pogrzeb swojego chrzestnego. Od lat nie utrzymuje kontaktów z ojcem i jego rodziną. Wszyscy mają okazję spotkać się dopiero na pogrzebie.
Autor opowiada zagmatwaną historię rodzinną z tajemnicami, nieporozumieniami. To trudna historia i trudna przeszłość.
Bardzo lubię styl Huberta Klimko-Dobrzanieckiego, jego poczucie humoru i ironię, dostrzeganie drobiazgów w codziennym życiu. Powiązanie snów i słów.
"Fisharmonia. Snówpowiązałka" to piękna powieść o poszukiwaniu własnej tożsamości.
A w tle rozbrzmiewa fisharmonia...
Polecam!
Za egzemplarz dziękuję @oficyna_noir_sur_blanc
@wschod_bug
"Granica świeciła pustkami. Gdyby nie znaki, trudno byłoby się zorientować, że to Polska właśnie. Czekało ich jeszcze jedno pasmo niewysokich gór. Zaraz za nimi leżało jego rodzinne miasto. Zawsze, kiedy do niego wjeżdżał, czuł w sercu rodzaj smutku. Nie takiego, jaki się pojawia, kiedy wyjeżdża się na stałe z miejsca, które się lubi. To było zupełnie coś innego. Tkwił w...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toObleśna jest ta książka i nie wiem, po co ją wgl zmęczyłam do końca.
Obleśna jest ta książka i nie wiem, po co ją wgl zmęczyłam do końca.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Fisharmonia. Snówpowiązałka" to książka tajemnicza jak jej tytuł. W zapowiedzi czytamy, że to lektura o tym "że sny potrafią wiązać rzeczywistość, a rzeczywistość sny rozwiązywać" i faktycznie w spisanej tu codzienności daje się dostrzec jakąś senną magię. Mało tego? To snów powiązanie przenikające się z rzeczywistością dzieje się tu melodyjnie. Kiedy chłonęłam opowieść, w tle przygrywał mi delikatny, aczkolwiek dający się zauważyć, podkład muzyczny wygrywany na tytułowej, tajemniczej, owianej rodzinną sławą, fisharmonii.
Książka opowiada historię ludzi, których doświadczyło życie. W różny sposób. Główny wątek historii czyli śmierć trenera, jego pogrzeb i stypa są doskonałym centralnym punktem do snucia opowieści o ludziach powstałych m.in. ze zmieszanych kulturowo małżeństw, z żalu, z nawyków czy z miłości. Podczas obcowania ze śmiercią z łatwością przychodzi refleksja nad kondycją własnego życia w ogóle, czyż nie? Śmierć, stypa, wesele, narodziny, choroby, radości i przede wszystkim codzienność naznaczona piętnem czasu minionego. Przeszłość otulona tym, co odziedziczone i dane w genach. Różnorodność doświadczeń, perspektyw i przeżyć. Dzieje się tu naprawdę dużo.
Książka napisana jest nie wprost, ze słów powiązuje się ukryty głębiej sens i potrzeba czasu by go dostrzeć. Całość wybrzmiewa smutkiem i melancholią. Zastosowana tu przez Autora wyważona ironia i dowcip wprawdzie rozświetlają zastaną tu codzienność, ale nie są w stanie na dłuższą chwilę odwrócić uwagi czytelnika od pokładów ogromnego żalu ukrytego pomiędzy. Książka zdecydowanie nie należy do łatwych w odbiorze. Potrzeba czasu by się wgryzła w czytelnika i zaczęła płynąć w żyłach melodią słów spisanych nieśpiesznie. Początek czytało mi się ciężko, ale z każdą kolejną stroną, kiedy porządkowałam początkowy chaos było coraz lepiej. Zaczęłam być częścią tej osobliwej, rodzinnej historii. Czułam, że bohaterowie są mi bliscy, że jest pomiędzy nami nić porozumienia, że rozumiemy oraz akceptujemy smutek i lawinę żalu upchaną pod powierzchnią własnej codzienności.
"Fisharmonia. Snówpowiązałka" to książka tajemnicza jak jej tytuł. W zapowiedzi czytamy, że to lektura o tym "że sny potrafią wiązać rzeczywistość, a rzeczywistość sny rozwiązywać" i faktycznie w spisanej tu codzienności daje się dostrzec jakąś senną magię. Mało tego? To snów powiązanie przenikające się z rzeczywistością dzieje się tu melodyjnie. Kiedy chłonęłam opowieść, w...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFisharmonia i akordeon mają ze sobą tak wiele wspólnego, a że akordeon to moje życie, to cała ja, więc kiedy tylko zobaczyłam tytuł książki Huberta Klimko-Dobrzanieckiego wiedziałam, że muszę poznać tę historię…
Od pierwszych słów czekałam, aż zabrzmi melodia wygrywana na tym instrumencie, na fisharmonii. Kiedy w końcu ją usłyszałam była grana piano pianissimo, w tempie lento, a linia melodyczna obfitowała w pauzy generalne. Dlaczego ta kompozycja cichła, dlaczego była tak mało słyszalna?… przecież podobno stanowiła opokę dla tych, którzy potrafili ją zagrać…
Fisharmonia choć przez większą część historii schowana była głęboko w szafie to posiadała magiczną moc, mogła uratować człowieka, choć to duża metafora. W tej książce poznajemy osobę, która dzięki temu instrumentowi odnalazła się kiedyś na nowo, zaczęła „nowe życie”. Teraz owego mężczyzny już nie ma, opuścił ten świat, ale to właśnie stypa po jego pogrzebie staje się sposobnością do opowiedzenia przeróżnych historii, historii wielu ludzi, historii, które przeplatają się między sobą, historii pełnych miłości, radości, ale również zgryzoty, cierpienia, strachu i straty…
Choć cisza to też muzyka, tak bardzo liczyłam na to, że tu wybrzmi jej dużo więcej i dużo głośniej, ale przecież dźwiękiem mogą być również słowa…
Tu każde słowo jest jakby zawieszone w próżni, każde zawierające duży ładunek emocjonalny. To opowieści o życiu, tak bardzo zwyczajna, ale w tej swojej prostocie tak bardzo wysublimowana i wyszukana. Czy to się aby ze sobą nie kłóci? Nie tu…
Zaduma, lekki uśmiech, błysk w oku, ogrom refleksji to niesie za sobą ta książka.
Jest trochę jakby bajkowa, zapytacie dlaczego? Bo taka prawdziwa, ale ubrana w niezwykłe frazy, które sprawiają, że „odlatujesz” i śnisz, bo to przecież snówpowiązałka posiadająca morał… Ż𝓎𝒿𝒸𝒾𝑒 𝒹ł𝓊𝑔𝑜 𝒾 𝓈𝓏𝒸𝓏ęś𝓁𝒾𝓌𝒾𝑒.
Fisharmonia i akordeon mają ze sobą tak wiele wspólnego, a że akordeon to moje życie, to cała ja, więc kiedy tylko zobaczyłam tytuł książki Huberta Klimko-Dobrzanieckiego wiedziałam, że muszę poznać tę historię…
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOd pierwszych słów czekałam, aż zabrzmi melodia wygrywana na tym instrumencie, na fisharmonii. Kiedy w końcu ją usłyszałam była grana piano pianissimo, w tempie...