Given #9

Idealne zakończenie serii. Nie jest cukierkowo słodkie, raczej słodko-gorzkie. Dawno nie czytałam BL-ki z dobrze napisanym scenariuszem. Ta jest chlubnym wyjątkiem. I rysunki są przecudowne. ❤️

Idealne zakończenie serii. Nie jest cukierkowo słodkie, raczej słodko-gorzkie. Dawno nie czytałam BL-ki z dobrze napisanym scenariuszem. Ta jest chlubnym wyjątkiem. I rysunki są przecudowne. ❤️

Z ostatnim tomem mam takie mieszane uczucia, manga powróciła trochę do pierwotnej wizji, do tego co najważniejsze - czyli muzyki. Myślę, że to duży dar móc usłyszeć i poczuć miłość do muzyki poprzez papier.
Pod koniec wydaje mi się, że niektóre sprawy zostały przyspieszone zbyt szybko, skoro dostaliśmy aż tyle tomów gdzie czasem kompletnie nic się nie działo, to czemu końcówka jest taka szybka? Brakuje mi na koniec paru ważnych momentów podsumowujących relacje bohaterów.
Jednym zdaniem jest to gorzko słodkie zakończenie. Po tak dobrym starcie, zakończenie niestety niesatysfakcjonujące.

Z ostatnim tomem mam takie mieszane uczucia, manga powróciła trochę do pierwotnej wizji, do tego co najważniejsze - czyli muzyki. Myślę, że to duży dar móc usłyszeć i poczuć miłość do muzyki poprzez papier.
Pod koniec wydaje mi się, że niektóre sprawy zostały przyspieszone zbyt szybko, skoro dostaliśmy aż tyle tomów gdzie czasem kompletnie nic się nie działo, to czemu...

Given #9♪

ほら ついておいでよ
僕等の夢のパレイド
終わらないように 声をあげよう
ねぇ つまんない話題で
希望を嗤うマスカレイドを抜け出していこう
明日へ続くパレイド

„Już dawno nie czułem...tego drżenia w sercu”

Mafuyu trzymając w dłoni bilety na koncert kapeli, w której dawniej sam grał, zaczyna wątpić w to, czy dobrze postąpił przyjeżdżając do Shibuyi na ich pierwszy występ po wielu latach nieobecności.
Na budzącej wątpliwości drodze głównego bohatera nieoczekiwanie pojawia się Ugetsu Murata - światowy sławy skrzypek, którego Sato doskonale zna.
Artysta postanawia podać zagubionemu chłopakowi pomocną dłoń, aby mógł z nim szczerze porozmawiać o uporczywych problemach, jakie mu teraz doskwierają.
Wszystkie tkwiące w Sato od dłuższego czasu emocje nareszcie zostają z siebie wyrzucone, jednak pozostaje jeszcze pytanie, czy obecność Ugetsu pozwoli młodemu wokaliście nareszcie podjąć słuszną decyzję.

„Wieczór, który wszystko zmieni...właśnie się rozpoczyna”

Niby nigdy nie byłam jakoś mocno przywiązana do tej serii, ale po przeczytaniu ostatniego rozdziału gdzieś tam z tyłu głowy zaczęła boleć mnie świadomość tego, że to już oficjalnie koniec...
Bądź co bądź był to mój pierwszy tytuł z gatunku boys love, po który miałam okazję sięgnąć i jakoś wciąż do mnie nie dotarło, że nie będę miała już możliwości zobaczyć dalszych przygód zespołu.
Choć nie powiem, że w „Given” mnie wszystko zachwyciło, bo jeśli chodzi o ten aspekt, to tutaj było naprawdę różnie.
Raz były wzloty, a innym razem upadki, lecz w ostateczności i tak uważam, że dziewiąty tom był bardzo dobrym zwieńczeniem całej historii.
Nie okłamując Was, niestety pozostawił po sobie niemałą dziurę w sercu, ale oprócz niej pojawiło się też wiele łez szczęścia.

Zarówno historia głównego jak i pobocznego zespołu umiała mnie dosyć często poruszyć.
Była to niesłychanie obyczajowa opowieść połączona z nutką dramaturgii, w której życie bohaterów nigdy nie było usłane różami.
Każdy z nich zmagał się z własnymi problemami, każdy z nich również próbował zrozumieć swoje uczucia, aż w końcu wspólnie ujrzeli w tym wszystkim promyk nadziei.

Przeprowadzane rozmowy w tym tomiku między poszczególnymi postaciami zostawiły po sobie swój nadzwyczaj wyjątkowy ślad - było one naprawdę przepięknie, a wręcz poetycko napisane.

Pani Natsuki Kizu, tak jak w przypadku wcześniejszej mangi, ponownie skupiła tutaj większą uwagę w stronę rysowania ilustracji.
I niby wydawałoby się, że znów powtórzyła błąd, którymi mi się osobiście nie podobał, ale tym razem przyznam, że taki zamysł miał duży sens.
Większa ilość kadrów przez nią narysowanych fenomenalnie ukazywała to, jak Sato cały czas się czuł.

Ubolewam tylko troszeczkę nad tym, że zabrakło tam więcej interakcji mojego ulubionego duetu, ale też poniekąd rozumiem taką decyzję autorki, ponieważ widać, że w tej części wolała skupić się na emocjach Mafuyu.

Mam cichą nadzieję, że w przyszłości doczekamy się jakiejś miłej kontynuacji i jeszcze ich znowu zobaczymy.
Na razie jest to mało prawdopodobnie, ale przecież nigdy nic nie wiadomo ^^

„Chcę słuchać kojącego szumu fal, kiedy jesteś obok”.

Chciałabym tutaj jeszcze na moment z wami pozostać, ale też nie chcę nic więcej zdradzać, więc po prostu czas najwyższy powiedzieć:
Żegnaj kapelo Given...

To była niesamowita przygoda, do której z pewnością w przyszłości jeszcze raz wrócę ♡

„Chyba zostałem ocalony”.

Given #9♪

ほら ついておいでよ
僕等の夢のパレイド
終わらないように 声をあげよう
ねぇ つまんない話題で
希望を嗤うマスカレイドを抜け出していこう
明日へ続くパレイド

„Już dawno nie czułem...tego drżenia w sercu”

Mafuyu trzymając w dłoni bilety na koncert kapeli, w której dawniej sam grał, zaczyna wątpić w to, czy dobrze postąpił przyjeżdżając do Shibuyi na ich pierwszy występ po wielu latach nieobecności.
Na budzącej wątpliwości...

Naprawdę dobry przykład serii, w której romans jest elementem fabuły, a nie jej celem.
Czytając Given poczujesz rytm ich brzmienia!

Naprawdę dobry przykład serii, w której romans jest elementem fabuły, a nie jej celem.
Czytając Given poczujesz rytm ich brzmienia!