Nie dla mnie miłość

Mocno przeciętne. Kryminalne zagadki nie są mocną stroną Sandemo. Kolejna opowieść o pięknej i uzdolnionej lecz bardzo naiwnej i wiecznie biorącej winę na siebie bohaterce.

Mocno przeciętne. Kryminalne zagadki nie są mocną stroną Sandemo. Kolejna opowieść o pięknej i uzdolnionej lecz bardzo naiwnej i wiecznie biorącej winę na siebie bohaterce.

Wścibska i nielubiana dziennikarka Goggo publikuje artykuł o odkryciu przez nią w mieszkaniu młodej nauczycielki, Gerd Hansen, projektów gobelinów zaginionej kilka lat wcześniej utalentowanej artystki, Ellen Ingesvik. Wywołuje to burzę w życiu spokojnej i zamkniętej w sobie Gerd. Pojawiają się dawne koszmary. Grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. Nieoczekiwanie przychodzą jej z pomocą przyjaciel z dzieciństwa i pałający do niej wręcz namacalną nienawiścią policjant...

Osiemnasty tom "Opowieści Margit Sandemo" to jeden z ciekawszych z serii. Nie przeszkadza nawet "powtórka z rozrywki", czyli konfrontacja nieprzyjemnego policjanta z zagubioną kobietą ("Sindre, mój syn", "Czarownice nie płaczą"). Jako ciekawostkę dodać można, że akcja powieści rozgrywa się częściowo w surowej scenerii Islandii, a jak wiadomo szczególnie stałym czytelnikom Sandemo, tworzy ona przecudne i bardzo pobudzające wyobraźnię opisy przyrody. Zachęcam do lektury.

Wścibska i nielubiana dziennikarka Goggo publikuje artykuł o odkryciu przez nią w mieszkaniu młodej nauczycielki, Gerd Hansen, projektów gobelinów zaginionej kilka lat wcześniej utalentowanej artystki, Ellen Ingesvik. Wywołuje to burzę w życiu spokojnej i zamkniętej w sobie Gerd. Pojawiają się dawne koszmary. Grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. Nieoczekiwanie przychodzą...

Niestety, odnoszę wrażenie, że była to książka pisana na kolanie, tyle dobrze, że też i na kolanie się ją czyta.
Próbuje być romansem i kryminałem w jednym, ale Sandemo jednak kryminał przemienia w patetyzm.
Ckliwe dialogi, wrażenie dziur w fabule.
Czuję, że za niedługo zapomnę o niej.

Niestety, odnoszę wrażenie, że była to książka pisana na kolanie, tyle dobrze, że też i na kolanie się ją czyta.
Próbuje być romansem i kryminałem w jednym, ale Sandemo jednak kryminał przemienia w patetyzm.
Ckliwe dialogi, wrażenie dziur w fabule.
Czuję, że za niedługo zapomnę o niej.

Albo niewiele mi potrzeba by wciągnąć się lub też czarodziejskie pióro Pani Sandemo zrobiło swoje. Lektura bardzo lekka i przyjemna, ale nie wyróżniająca się niczym szczególnym. Tym razem autorka skupiła się na kryminalnej zagadce, a romans był tutaj dość skromny.

Znalazłam parę absurdalnych rzeczy podczas czytania, ale stwierdziłam że nie ma sensu doszukiwać się nie wiadomo czego w książce mającej 150 stron. Toteż poprzestałam na przewróceniu oczami i dalszej lekturze, która sprawiła mi przyjemność.

Albo niewiele mi potrzeba by wciągnąć się lub też czarodziejskie pióro Pani Sandemo zrobiło swoje. Lektura bardzo lekka i przyjemna, ale nie wyróżniająca się niczym szczególnym. Tym razem autorka skupiła się na kryminalnej zagadce, a romans był tutaj dość skromny.

Znalazłam parę absurdalnych rzeczy podczas czytania, ale stwierdziłam że nie ma sensu doszukiwać się nie...

392

392

Opowieści 18

Opowieści 18