Stowarzyszenie sprawiedliwości: Przyjdź królestwo twoje - Tom 1

W tytułowej historii przedstawione są wczesne lata życia Aquamana. Twórcy komiksu, postanowili je ukazać poprzez kronikę pisaną przez głównego bohatera. Aquaman nie ma doświadczenia pisarskiego, dlatego przedstawia wydarzenia niechronologicznie. Na początku wprowadzało to chaos do fabuły, ale z czasem doceniłem ten zabieg. Dalsza część komiksu, nie przypadła mi już tak do gustu, ponieważ była to zwyczajna nawalanka.

Całkiem zgrabna nowa geneza legionu samobójców, w tym tomie są trzy mikrohistorie, które dobrze i sprawnie się czyta. Wiadomo są i mankamenty, są bzdurne teksty i pewne niepotrzebne sceny ale ogółem jest to kawał dobrej rozrywki. Jedyny minus - na koniec zostajemy z nierozwiązaną zagadką.

Po redakcyjnym wstępie nie spodziewałem się rewelacji, spodziewałem się typowej opowieści na temat ideałów i... Boże, już jestem znudzony. Tymczasem otrzymałem brutalną, rozbudowaną, pięknie narysowaną historię z charakterystycznymi bohaterami - co nie jest wcale takie oczywiste.

Ach, kolejna geneza powstania Aquamana. Choć sam koncept z porzuconym dzieckiem jest interesujący, reszta niestety "nie dowozi". Brak jakiegokolwiek charakterystycznego czarnego charakteru; z numeru zapamiętam jednak jeszcze pochodzenie stroju króla Atlantów. Zostało to wyjaśnione ciekawie - i ja to kupuję.

Tom ten traktuje o przyjaźni, współpracy i wspólnych przygodach Flasha ( Barryego Allena ) i Green Lanterna ( Hala Jordana ). Twórcami są Mark Waid i Tom Peyer. Opowieści są ciekawe, pojawiają się różne ważne postacie z obu uniwersów. Widzimy jak różni są obaj bohaterowie, ale jednak łączą siły i zawsze mogą na siebie liczyć.

Ptaki nocy są dla mnie wyjątkowe. Każdy komiks z ich udziałem to ciekawy, klejący się fabularnie thriller kryminalny z odpowiednią domieszką niecodziennego, jak na tę formę wyrazu, humor. Tym razem nie jest inaczej i rzeczywiście - tytułowy numer "Na skrzydłach" robi wrażenie.

Jeden z najciekawszych tomów od Hacette w ostatnim czasie. Znerfienie Supermana i przedstawienie go na tle równie silnych wrogów, w dodatku wzmocnionych kryptonitem, zadziałało tak, jak powinno. Świetny był zwłaszcza numer związany z przewodzeniem przez Człowieka Jutra buntem na Apokolips. Rzadko kiedy plot twist na łamach komiksu jest w stanie złapać mnie w podobny sposób.

Po "Rozpęta się piekło" sięgnąłem, bo gdzieś natrafiłem na opinię, że jest to pomost między batmanowymi dziełami: sagą "Knightfall" a "Epidemią". No cóż, chyba uda mi się to stwierdzić dopiero po przeczytaniu "Epidemii", niemniej jednak już mogę napisać, że bawiłem się przednio przy 56. tomie serii "DC: Bohaterowie i złoczyńcy". Trykociarze on fire - tak w skrócie mogę ująć swoje odczucia po lekturze tego komiksu. Koncepcja arcyzłego Nerona, który miesza w różnych światach, próbując skusić złoczyńców i superbohaterów do zawarcia paktu z diabłem, bardzo przypadła mi do gustu. Neron przemawia i jest narysowany w taki sposób, że nie da nie czuć do niego estymy. To po prostu mistrz zła! Scena jego spotkania i rozmowy z Barbarą Gordon budzi wielki podziw. Zeszyty poświęcone wydarzeniom na Apokalips również bardzo przypadły mi go gustu. I wizualnie, i fabularnie, są to naprawdę przeciekawe historie. Wątek ten powinien być jednak w większym stopniu rozwinięty w tym albumie. Wydarzenia rozgrywające się na Apokalips skrócono, jak dla mnie, za szybko. Na końcu muszę jeszcze poświęcić słówko najważniejszej z mojego-batmanowego punktu widzenia opowieści, a więc komiksowi "Batman. Diabelski Azyl". Nie jest to może najlepiej narysowana, choć pokolorowana nieźle historia, ale nadrabia jakością fabuły. Zdawało się na początku, że rebelia w Azylu Arkham zakończy się szybkim powodzeniem pensjonariuszy - nic bardziej mylnego! Ostatecznie wiadomo, jak się to zakończy i kto załatwi w swoim stylu sprawę, lecz - na szczęście dla czytelnika - kilka zwrotów akcji tutaj się pojawia. No i mamy dobrze przedstawioną charakterystykę doktora Jeremiaha Arkhama. Dla fanów DC niniejsza powieść graficzna stanowi nie lada gratkę. Trochę Ligi Sprawiedliwości, trochę uniwersum Gotham, czarne charaktery, które już doczekały się ekranizacji, czyli Darkseid i Steppenwolf. Dzieje się!

Sięgnąłem przez wiele polecajek i jakoś nie podzielam zachwytu. Pozycja lepsza niż wiele z tej kolekcji, ale mnie nie zachwyciła. Relacja między bohaterami jest "ciężka" i ten klimat jakoś ratuje całość. Fabuła mnie nie porwała, a dodatkowy zeszyt z superzwierzętami raczej rozczarował. Klimat duetu daje jednak nadzieję na przyszłość i pewnie sięgnę po kolejne zeszyty jak nadąży się okazja.

Uwielbiam komiksy o zabarwieniu detektywistycznym i lubię "wczesnego" Batmana - w sensie nie takiego, który uważa, że musi dźwigać na swych barkach ciężar wszechświata. Tu Wayne jest ludzki, a Killer Croc jawi się jako śmiertelnie groźny rywal. Szkoda tylko, że w tomie kolekcji zabrakło finałowego starcia.

Ten tom był wielokrotnie wymieniany jako jeden z najlepszych w kolekcji. Z ogromną ciekawością sięgnąłem po niego i bawiłem się wręcz znakomicie! Od razu zdradzę, że z lektury jestem bardzo zadowolony i pewnie zostawię go sobie na półce. Komiks opowiada fascynującą historię Atlantydy – jej władców, legend, wierzeń i kultury. Fabuła zaczyna się od konfliktu dwóch braci, z których jeden opiera się na technologii, a drugi na magii i bogach. Ich spór prowadzi do rozłamu, który ma tragiczne skutki dla całej Atlantydy (ale szczegółów nie zdradzę, żeby nie psuć wam przyjemności z czytania). Historia jest niezwykle angażująca, pełna dramatycznych wydarzeń, takich jak poruszająca opowieść o córce Orina, Cory. Co ciekawe, komiks jest ukazany jako kronika relacjonowana przez kolejnych kronikarzy. Każdy z nich ma swój własny światopogląd. Szczególnie pierwszy kronikarz wydaje się być stronniczy i wyraźnie faworyzuje jednego z braci. Jedno z kluczowych wydarzeń dla historii Atlantydy, opisane przez innego kronikarza, pozostawia czytelnika w niepewności. Nie wiadomo, czy przedstawione przez niego relacje są prawdziwe, czy to jedynie mit. Ten zabieg narracyjny dodaje historii głębi i intrygi. „Kroniki Atlantydy” to świetny tom, który zdecydowanie warto przeczytać. Cieszę się, że udało mi się go zdobyć, choć żałuję, że nie zbierałem całej kolekcji od początku bo kilka interesujących tomów, które są już niedostępne, niestety mi umknęło.

Booster Gold, jak dotąd, przewijał się w Kolekcji Hachette zaledwie epizodycznie, podczas przygody Ligi Sprawiedliwości. A jego geneza jest z pewnością oryginalna i wymyślona w taki sposób, że intryguje. Co prawda epitety z okładki o "przezabawnym" komiksie można schować, nomen omen, między bajki, ale poza tym - bardzo przyjemnie spędziłem kilka godzin na czytaniu jednego z najobszerniejszych tomów z dotychczasowej kolekcji.

Zwykle tomy o Deathstroke'u nie zawodzą. Tym razem, jednak, autorzy chcieli relatywnie prostą historię obudować zbyt mocno. Krótko mówiąc, w moim odczuciu mamy do czynienia z przerostem formy nad treścią, choć motywacje i życie "rodzinne" antybohatera to rzeczywiście interesujące zagadnienia.

Próby zaprowadzenia sprawiedliwości za wszelką cenę. Mam mieszane uczucia wobec tego tomu. W pewnych momentach lektura jest naprawdę ciekawa, jednak całokształt akcji wydaje mi się być naprzemian zbyt chaotyczny, jak i rozwleczony pod względem fabularnym.

Na początku tomu obserwujemy jak Hal Jordan postanawia wymordować cały Korpus Zielonych Latarni. Jego przemiana zostaje ukazana bardzo pośpiesznie i jest mało przekonująca. W późniejszej części tomu, tempo siada, ponieważ obserwujemy początki nowego Green Lanterna, a fabuła zapomina o Halu Jordanie. Komiks pozostawił u mnie spory niedosyt, ale jest w nim sporo scen walk, przez co szybko i bezboleśnie mi się go czytało.

Bardzo pozytywne zaskoczenie. Zwykle, gdy otrzymuję tom z komiksami z początku lat 80., a do tego tak obszerny - z miejsca tracę entuzjazm. Powód jest prosty, gro komiksów sprzed czterech dekad zestarzało się fatalnie. Na całe szczęście w Nowych Młodych Tytanach mamy rzeczywiście angażujące i różniące się od siebie postacie, nie ma za to zbyt wielu "czereśniackich" hasełek i prostych historyjek o złolach. Tu złoczyńcy są również rozpisani bardzo przemyślanie, a historia z Trygonem zostanie ze mną na długo. Niestety, jak każdy komiks z tamtych czasów, ten również jest zdecydowanie przegadany, ale poza tym - pochłonąłem go w kilka godzin.