Amerykański powieściopisarz, głównie literatury grozy. W przeszłości publikował pod pseudonimem Richard Bachman, raz jako John Swithen.
Mistrz horroru. Eksperymentator internetowy. Rzemieślnik i artysta. Jeden z najbogatszych pisarzy świata (zarabia rocznie średnio 50 mln dolarów). Każda jego książka trafia natychmiast po premierze na szczyty list bestsellerów, a zanim powstanie, wytwórnie filmowe biją się o prawa do jej ekranizacji. Jest przy tym kochany przez rodaków jak mało który literat: jego kariera to odzwierciedlenie amerykańskiego mitu sukcesu - od pucybuta do prezydenta. A w tym przypadku - od pracownika miejskiej pralni do króla literatury popularnej.
Stephen Edwin King, drugi syn Donalda Edwina Kinga i Nellie Ruth Pilsbury King, urodził się 21 września 1947 roku w Portland w stanie Maine. Niedługo cieszył się życiem w pełnej rodzinie - jego ojciec niespodziewanie porzucił dom, kiedy Stephen był jeszcze małym chłopcem. Po kilkuletniej wędrówce po Stanach Zjednoczonych, związanej z podejmowaniem pracy w przeróżnych miejscach, Nellie King osiadła z synami w Durham w Maine, gdzie zaopiekowała się swoimi schorowanymi rodzicami. Stephen miał wtedy 11 lat, a za sobą pierwsze próby pisarskie. Historie fabularne fascynowały go odkąd nauczył się czytać. Pochłaniał komiksy, namiętnie oglądał filmy i zapisywał ich akcję w formie opowiadań. Za namową matki zajął się tworzeniem własnych historii. To od niej otrzymał na Gwiazdkę swoją pierwszą maszynę do pisania - marki Royal. Na tym sprzęcie wystukał opowiadanie, które w 1960 roku wysłał do wydawcy. Co prawda nie otrzymał żadnej odpowiedzi w sprawie tekstu, ale rozpoczął w ten sposób uporczywe, regularne dostarczanie wydawcom i redakcjom czasopism swoich utworów. Jako pierwsze ukazało się drukiem opowiadanie "Byłem nastoletnim rabusiem grobów", które wydawca Mike Garret opublikował w swoim fanzinie pod zmienionym tytułem - "W półświecie grozy". Wydrukowanie tekstu było dla nastoletniego autora wielkim wydarzeniem. Znacznie częściej wydawcy odsyłali teksty załączając odmowy lub nie odpowiadali wcale. Kolekcja negatywnych opinii rosła, co jednak nie zniechęcało młodego pisarza. Wkrótce ambitny nastolatek postanowił wydać swoją pierwszą książkę. Sam ją napisał (była to prozatorska adaptacja horroru "Studnia i wahadło"),sam złożył matrycę, wydrukował i rozkolportował ją wśród swoich kolegów ze szkoły jako prywatne wydawnictwo V.I.B. (Very Important Book - Bardzo Ważna Książka). Kolejne lata nauki upływały pod znakiem prowadzenia gazetki szkolnej "Bęben", pisania relacji z imprez sportowych dla lokalnej gazety "Weekly Enterprise" oraz pracy zmianowej w fabryce włókienniczej. W domu się nie przelewało - matka po śmierci dziadków pracowała jako pomoc w maglu, kucharka, a później gospodyni w ośrodku dla umysłowo chorych. By uchronić syna przed wojskiem i wysłaniem na wojnę w Wietnamie, namówiła Stephena na studia na University of Maine at Orono. King ukończył je w 1970 roku jako wykwalifikowany nauczyciel angielskiego, a rok później wziął ślub z Tabithą Spruce, do dziś swoim pierwszym czytelnikiem, krytykiem i wierną towarzyszką życia. Pierwsze lata małżeństwa okazały się niełatwe pod względem finansowym. King znalazł zatrudnienie najpierw w pralni przemysłowej, później zaś jako nauczyciel literatury w szkole średniej. I pisał. Wciąż pisał - codziennie po kilka godzin tkwił przy maszynie do pisania, a opowiadania sprzedawał magazynom dla panów. Jednak dochody jego i żony często nie wystarczały nawet na opłacenie bieżących rachunków. Los państwa Kingów odmieniła dopiero powieść "Carrie"...
Początkowo miało to być opowiadanie dla jednego z męskich pism, ilustrowane zdjęciami nagich nastolatek. Pomysł opowieści o brzydkiej, zaniedbanej dziewczynie obdarzonej niezwykłymi zdolnościami psychokinetycznymi przerósł jednak rozmiary zwykłego opowiadania. King zamierzał nawet zrezygnować z pisania tego tekstu, gdyż zapowiadało się na zbyt długą formę, a on sam nie potrafił obdarzyć głównej postaci sympatią. Do kontynuowania pracy nad powieścią namówiła pisarza żona, której spodobał się kontrowersyjny pomysł fabularny. Maszynopis trafił do wydawnictwa Doubleday, w ręce Billa Thompsona, tego samego, który jakiś czas później odkrył kolejną gwiazdę literatury popularnej - niejakiego Johna Grishama. Tuż przed premierą "Carrie" zmarła matka Kinga. Od kilku lat cierpiała na nowotwór. 10 lat później powstanie powieść fantasy, dziś zaliczana do klasyki gatunku, o dwunastolatku, który poszukuje talizmanu mogącego ocalić życie matce cierpiącej na raka. "Carrie" ukazała się w 1974 roku, a wkrótce potem znalazła wydawcę wersji paperbackowej. Kontrakt opiewał na sumę gigantyczną jak na debiutującego na rynku książkowym autora - 400 tys. dolarów. King mógł wreszcie porzucić pracę w szkole i zająć się wyłącznie pisaniem. Wkrótce ukazały się jego kolejne powieści: "Miasteczko Salem" (1975),"Lśnienie" (1977),"Bastion" (1978),"Strefa śmierci" (1979),"Podpalaczka" (1980),"Cujo" (1981). Praktycznie od 1977 roku King publikuje minimum jedną książkę rocznie. Nie zawsze pod własnym nazwiskiem (od 1977 roku wydał około dziesięciu tytułów pod pseudonimem Richard Bachman). Kolejne utwory były już murowanymi bestsellerami: cykl "Mroczna wieża", "Christine" (1983),"Smętarz dla zwieżąt" (1983),"Talizman" (1984),"To!" (1986),"Oczy smoka" (1987),"Misery" (1987),"Gra Geralda" (1992),"Dolores Claiborne" (1993),"Zielona mila" (1996),"Worek kości" (1998),"Pokochała Toma Gordona" (1999) i setki opowiadań z rewelacyjnymi "Sercami Atlantydów" (1999) na czele doczekały się wielomilionowych nakładów, tłumaczeń na przeszło 30 języków, a na całym świecie można znaleźć ponad 300 milionów egzemplarzy książek z nazwiskiem Stephena Kinga na okładce.
Autor wstrząsających powieści grozy żyje przykładnie z rodziną w Bangor w stanie Maine. Regularnie wspiera Amerykańskie Towarzystwo Walki z Rakiem, sponsoruje różnorodną działalność charytatywną i funduje stypendia dla uczniów szkół średnich. Dzięki pomocy rodziny wykaraskał się z alkoholizmu i narkotyków, a zniewolenie człowieka przez nałogi uosobił w bohaterce powieści "Misery": zaborczej, szalonej pielęgniarce Annie Wilkes, jednej z najpotworniejszych postaci wykreowanych mocą swojej wyobraźni. Z żoną Tabishą doczekał się trójki dzieci noszących imiona Naomi Rachel, Joe Hill i Owen Phillip. Tylko raz zawiesił swoją działalność pisarską. Przerwa była spowodowana wypadkiem samochodowym, któremu pisarz uległ w 1999 roku. Bolesna i długotrwała rehabilitacja sprawiły jednak, że King powrócił do pisania. Niestrudzenie tworzy fabuły, które zadomowiły się nie tylko na kartach książek.
Wiele jego powieści i niejedno opowiadanie doczekały się przeniesienia na taśmę filmową. A trzeba przyznać, że, jak mało który pisarz, King ma szczęście do wybitnych ekranizacji swoich utworów. Takie filmy, jak "Carrie" Briana de Palmy, "Lśnienie" Stanleya Kubricka z genialną rolą Jacka Nicholsona, "Misery" Roba Reinera z fantastyczną kreacją Kathy Bates, "Skazani na Shawshank" z Timem Robbinsem czy "Zielona mila" z Tomem Hanksem weszły do kanonu światowej kinematografii. Sam pisarz niejednokrotnie brał udział w procesie produkcji filmów powstających na podstawie swoich książek jako scenarzysta i producent. Kolejnym wyzwaniem stała się dla Kinga realizacja amerykańskiej wersji "Królestwa" Larsa von Triera.
Zobacz stronę autora 
Książka Roku 2019 
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce The Institute
Co za znakomity horror. Pierwszy raz miałam do czynienia z tym gatunkiem i jestem zachwycona.
Sam opis już mnie niesamowicie zaintrygował, bo pomysł na książkę jest świetny. Wciągnęłam się od samego początku i momentami nie mogłam się oderwać od czytania, choć oczywiście pojawiały się też nudniejsze fragmenty.
Ciężko nie kibicować Luke'owi, który jest znakomicie wykreowany. Podobnie jak pozostałe postacie - mimo wielu bohaterów Stephen zadbał o bogate charaktery każdego z nich.
Niekiedy w wypowiedziach dzieci przeszkadzały mi przekleństwa - wydawały się nienaturalne. Zakończenie według mnie było nieco przekombinowane, może nawet niepotrzebne. Ale ostatnie kilka stron doprowadziło mnie do łez. Z chęcią przeczytałabym kolejną książkę z Lukiem.
Co za znakomity horror. Pierwszy raz miałam do czynienia z tym gatunkiem i jestem zachwycona.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSam opis już mnie niesamowicie zaintrygował, bo pomysł na książkę jest świetny. Wciągnęłam się od samego początku i momentami nie mogłam się oderwać od czytania, choć oczywiście pojawiały się też nudniejsze fragmenty.
Ciężko nie kibicować Luke'owi, który jest znakomicie...
Uwielbiam ksiązki Kinga i początkowo w tej też się zakochałam... Jednak im bardziej się zagłębiałam, tym bardziej mnie nudziła. Wymęczyłam i przeczytałam do końca, ale nie powtórzyłabym tego nigdy więcej.
Uwielbiam ksiązki Kinga i początkowo w tej też się zakochałam... Jednak im bardziej się zagłębiałam, tym bardziej mnie nudziła. Wymęczyłam i przeczytałam do końca, ale nie powtórzyłabym tego nigdy więcej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak mnie ta książka wynudziłam niemiłosiernie, nie mogłam doczekać sie kiedy się skończy. Przeciągane opisy eksperymentów, język dzieciaków nie pasujący do ich wieku,wkurzające postacie,wszystko mnie w tej książce denerwowało.
Jak mnie ta książka wynudziłam niemiłosiernie, nie mogłam doczekać sie kiedy się skończy. Przeciągane opisy eksperymentów, język dzieciaków nie pasujący do ich wieku,wkurzające postacie,wszystko mnie w tej książce denerwowało.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚWIETNA!!! ale trzeba sie przemóc przez początek... Bardzo polecam, świetnie napisane postacie i super napięcie które jest budowane dopiero po 150 stronie ale warto
ŚWIETNA!!! ale trzeba sie przemóc przez początek... Bardzo polecam, świetnie napisane postacie i super napięcie które jest budowane dopiero po 150 stronie ale warto
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKolejna książka Kinga przeczytana. Ciekawy pomysł i naprawdę bardzo dobra fabuła. Podobało mi się aczkolwiek faktycznie nie było tego starego Kinga takiego jakiego pamiętam choćby z Podpalaczki. Brakowało według mnie mrocznego klimatu ale każdy pisarz ewoluuje na przestrzeni lat a styl pisania może się zmieniać więc nie ocenialbym tej książki pod względem dzieł mistrza z lat 70. Jako dzieło XXI wieku osobiście uważam tę pozycje za godną polecenia, może jest ona pisana pod wpływem serialu Stranger Things ale naprawdę osobiście tego nie odczułem a książka płynie swoim nurtem z własną ciekawą historią, oraz bohaterami, a Ty jako czytelnik czytasz i czytasz bo może jest to zwykła książka, nie jakaś super historia ale jednak coś w niej jest i chcesz poznać dalsze losy bohaterów.
Jak zawsze mam jakiś stosunek do książek Kinga w tym przypadku nie mam żadnego.Ta książka to przykład ciekawej historii do miłego spędzenia paru wieczorów popijając herbatę. ( Jedyny minus: czytałem ją bardzo długo, nie mam ostatnio weny do książek)
Nie lubię w recenzjach używać wyrażenia fajna książka ale do tej książki to wyrażenie pasuje idealnie.
Kolejna książka Kinga przeczytana. Ciekawy pomysł i naprawdę bardzo dobra fabuła. Podobało mi się aczkolwiek faktycznie nie było tego starego Kinga takiego jakiego pamiętam choćby z Podpalaczki. Brakowało według mnie mrocznego klimatu ale każdy pisarz ewoluuje na przestrzeni lat a styl pisania może się zmieniać więc nie ocenialbym tej książki pod względem dzieł mistrza z...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSięgnęłam po „Instytut” Stephena Kinga z mieszanymi uczuciami i muszę przyznać, że książka pozostawiła mnie w neutralnym nastroju. Z jednej strony doceniam pomysł – tajemnicza instytucja, dzieci z wyjątkowymi zdolnościami i napięcie budowane przez cały czas trwania historii rzeczywiście wciąga. King potrafi ciekawie kreować bohaterów, a dziecięce postacie są realistyczne i dają się polubić.
Z drugiej strony tempo akcji momentami było nierówne – niektóre fragmenty przeciągały się, a opisy szczegółowe, typowe dla stylu Kinga, miejscami trochę mnie męczyły. Fabuła jest interesująca, ale nie zaskoczyła mnie w taki sposób, jak inne jego powieści.
Ogólnie mogę powiedzieć, że „Instytut” to solidna książka dla fanów autora i osób lubiących thriller z elementami nadprzyrodzonymi. Nie jest to może jego najlepsze dzieło, ale da się przyjemnie przeczytać i spędzić kilka wieczorów z ciekawą historią.
Sięgnęłam po „Instytut” Stephena Kinga z mieszanymi uczuciami i muszę przyznać, że książka pozostawiła mnie w neutralnym nastroju. Z jednej strony doceniam pomysł – tajemnicza instytucja, dzieci z wyjątkowymi zdolnościami i napięcie budowane przez cały czas trwania historii rzeczywiście wciąga. King potrafi ciekawie kreować bohaterów, a dziecięce postacie są realistyczne i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoje ostatnie spotkanie z Kingiem miało miejsce jakieś 2 lata temu, kiedy to nie przebrnęłam przez Lśnienie, przez film z Jackiem Nickolsonem też nie przebrnęłam 😂, ale były też jego książki, które bardzo mi się podobały, np Carrie, Miasteczko Salem, To, czy Zieloną mila, dlatego tak trochę niepewnie sięgałam po Instytut, w sumie to jakaś recenzja mnie przekonała. Powiem Wam, że nie żałuję, świetna książka! Tak mnie wciągnęła, że nawet podczas lepienia świątecznych pierogów czytałam. Od pierwszej do ostatniej strony coś się działo i nawet te nieraz długie opisy, z których King słynie tutaj nie były męczące.
Na strasznym zadupiu w stanie Maine, w samym środku lasu znajduje się niby "rządowy" obiekt zwany Instytutem, gdzie trafiają dzieci , które są szczególnie uzdolnione. Dzieci są porywane, ich rodzice mordowani. W Instytucie są poddawane testom i przeróżnym zabiegom, które jeszcze te zdolności "podkręcają". Dzieci są wręcz maltretowane a ostatecznie mordowane.
Jednym z nich jest 12 letni Luke, którego szczególnym darem jest telepatia i telekineza. Luke z pomocą przyjaciół i jednej pracownicy postanawia uciec. Czy mu się to uda i jakie będą tego konsekwencje dowiecie się czytając książkę. Dla mnie to chyba najlepsza książka Kinga.
Moje ostatnie spotkanie z Kingiem miało miejsce jakieś 2 lata temu, kiedy to nie przebrnęłam przez Lśnienie, przez film z Jackiem Nickolsonem też nie przebrnęłam 😂, ale były też jego książki, które bardzo mi się podobały, np Carrie, Miasteczko Salem, To, czy Zieloną mila, dlatego tak trochę niepewnie sięgałam po Instytut, w sumie to jakaś recenzja mnie przekonała. Powiem...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak dla mnie zdecydowanie jedna z najlepszych książek Kinga. Być może jednym z powodów, że mi się spodobała była spora przerwa od poprzedniej jego książki, ale to nie zmienia faktu, że mi się podobała, choć jak zazwyczaj u niego, zakończenie było zdecydowanie najgorszym elementem. Muszę się zgodzić ze stwierdzeniem, że King nie bardzo potrafi kończyć książki.
Intryga bardzo ciekawa i wciągająca, zwyrazistymi bohaterami, którzy mimo swojego wieku podejmowali w pełni zrozumiałe decyzje i zdecydowanie chciało im się kibicować. Do tego nawet w miarę dobrze wytłumaczone motywy antagonistów.
Ogólnie bardzo dobra książka i na pewno sięgnę po inne dzieła Kinga.
Jak dla mnie zdecydowanie jedna z najlepszych książek Kinga. Być może jednym z powodów, że mi się spodobała była spora przerwa od poprzedniej jego książki, ale to nie zmienia faktu, że mi się podobała, choć jak zazwyczaj u niego, zakończenie było zdecydowanie najgorszym elementem. Muszę się zgodzić ze stwierdzeniem, że King nie bardzo potrafi kończyć książki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toIntryga bardzo...
Stephen King nie zawiódł mnie tutaj. To była moja pierwsza książka tego autora którą przeczytałem. Historia dosyć ciekawa i długa. Jeżeli ktoś lubi takie tajemnicze klimaty to polecam.
Stephen King nie zawiódł mnie tutaj. To była moja pierwsza książka tego autora którą przeczytałem. Historia dosyć ciekawa i długa. Jeżeli ktoś lubi takie tajemnicze klimaty to polecam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZapowiadała się rewelacyjnie, przeczytałam ją jednym tchem - do połowy… niestety im dalej w las, gdzie co raz więcej rzeczy zaczęło się wyjaśniać tym gorzej, końcówka wręcz mnie rozczarowała.
Plus za głównego bohatera, dzięki któremu dotrwałam do końca, ponieważ chciałam wiedzieć co się z Nim stanie.
Książka jest ok, warto ją przeczytać, chociażby za pierwszą połowę, tematyka jest bardzo interesująca, niestety tak jakby Kingowi zabrakło pomysłu na zakończenie, szkoda bo mogło być świetnie.
Zapowiadała się rewelacyjnie, przeczytałam ją jednym tchem - do połowy… niestety im dalej w las, gdzie co raz więcej rzeczy zaczęło się wyjaśniać tym gorzej, końcówka wręcz mnie rozczarowała.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPlus za głównego bohatera, dzięki któremu dotrwałam do końca, ponieważ chciałam wiedzieć co się z Nim stanie.
Książka jest ok, warto ją przeczytać, chociażby za pierwszą połowę,...