rozwińzwiń

Społeczeństwo populistów

Okładka książki Społeczeństwo populistów autora Przemysław Sadura, Sławomir Sierakowski, 9788367075886
Okładka książki Społeczeństwo populistów
Przemysław SaduraSławomir Sierakowski Wydawnictwo: Krytyka Polityczna nauki społeczne (psychologia, socjologia, itd.)
320 str. 5 godz. 20 min.
Kategoria:
nauki społeczne (psychologia, socjologia, itd.)
Format:
papier
Data wydania:
2023-06-21
Data 1. wyd. pol.:
2023-06-21
Liczba stron:
320
Czas czytania
5 godz. 20 min.
Język:
polski
ISBN:
9788367075886
Średnia ocen

7,3 7,3 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Społeczeństwo populistów w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Społeczeństwo populistów



książek na półce przeczytane 1160 napisanych opinii 394

Oceny książki Społeczeństwo populistów

Średnia ocen
7,3 / 10
477 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Społeczeństwo populistów

avatar
115
61

Na półkach:

Brzydko się ta książka wyborcza zestarzała, a tylko 3 lata minęły.
- PiS nie musi martwić się konsekwencjami swojej tragicznej polityki fiskalnej bo "wcześniej zdąży z zamknięciem systemu autorytarnego" - złoto
- za podsycanie emocji społecznych odpowiadają rosyjskie trolle i pisoski rząd, a kto zanudził obywateli kolejnymi kryzysami: ekonomicznym, uchodźczym, inflacją itd itd... w 2026 mamy tylko jeden kryzys - prezydencki. Sierakowskiego z kolegą za długo badali tych niezaszczepionych populistów.
Podsumowując książka dwóch populistów. Jeżeli faszyzm jest reakcją na niespełnione obietnice przegranej rewolucji to autorzy popierając naszą "demokratyczną, rewolucyjną" opozycję utorowali drogę do zwycięstwa faszyzmu w Polsce.

Brzydko się ta książka wyborcza zestarzała, a tylko 3 lata minęły.
- PiS nie musi martwić się konsekwencjami swojej tragicznej polityki fiskalnej bo "wcześniej zdąży z zamknięciem systemu autorytarnego" - złoto
- za podsycanie emocji społecznych odpowiadają rosyjskie trolle i pisoski rząd, a kto zanudził obywateli kolejnymi kryzysami: ekonomicznym, uchodźczym, inflacją...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
17
1

Na półkach:

Książka ciekawa, ale ciężko się ją czyta.

Książka ciekawa, ale ciężko się ją czyta.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
322
194

Na półkach:

warto to przeczytać, dość dobra analiza społeczeństwa polskiego, choć momentami pobieżna

warto to przeczytać, dość dobra analiza społeczeństwa polskiego, choć momentami pobieżna

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

1226 użytkowników ma tytuł Społeczeństwo populistów na półkach głównych
  • 618
  • 584
  • 24
163 użytkowników ma tytuł Społeczeństwo populistów na półkach dodatkowych
  • 61
  • 34
  • 17
  • 15
  • 13
  • 12
  • 11

Inne książki autora

Okładka książki Polityczny cynizm Polaków. Raport z badań socjologicznych. Przemysław Sadura, Sławomir Sierakowski
Ocena 5,9
Polityczny cynizm Polaków. Raport z badań socjologicznych. Przemysław Sadura, Sławomir Sierakowski
Okładka książki Miłosz. Przewodnik Krytyki Politycznej Elżbieta Janicka, Agnieszka Kosińska, Cezary Michalski, Sławomir Sierakowski, praca zbiorowa
Ocena 5,8
Miłosz. Przewodnik Krytyki Politycznej Elżbieta Janicka, Agnieszka Kosińska, Cezary Michalski, Sławomir Sierakowski, praca zbiorowa
Okładka książki Żmijewski. Przewodnik Krytyki Politycznej Sławomir Belina, Sebastian Cichocki, Maciej Gdula, Rafał Jakubowicz, Piotr Kosiewski, Łukasz Maciejewski, Jakub Majmurek, Paweł Moczydłowski, Sławomir Sierakowski, Piotr Szenajch, Andrzej Turowski, Artur Żmijewski
Ocena 4,4
Żmijewski. Przewodnik Krytyki Politycznej Sławomir Belina, Sebastian Cichocki, Maciej Gdula, Rafał Jakubowicz, Piotr Kosiewski, Łukasz Maciejewski, Jakub Majmurek, Paweł Moczydłowski, Sławomir Sierakowski, Piotr Szenajch, Andrzej Turowski, Artur Żmijewski
Okładka książki Kochaj i rób Kinga Dunin, Sławomir Sierakowski
Ocena 5,9
Kochaj i rób Kinga Dunin, Sławomir Sierakowski
Okładka książki Przebyta droga 1989-2009 Anders Åslund, Klaus Bachmann, Leszek Balcerowicz, Zygmunt Bauman, Teresa Kinga Bogucka, Andrzej Brzeziecki, Marek Aleksander Cichocki, Adam Daniel Rotfeld, Marek Edelman, Andrzej Friszke, Timothy Garton Ash, Dariusz Gawin, Irena Grudzińska-Gross, Bernard Guetta, Aleksander Hall, Pierre Hassner, Agnieszka Holland, Jarosław Hrycak, Jerzy Jedlicki, János Kis, Iwan Krastew, Marcin Król, Waldemar Kuczyński, Marcin Kula, Mark Leonard, Krzysztof Michalski, Adam Michnik, Wiktor Osiatyński, Andrzej Paczkowski, Marta Petrusewicz, Jan Rokita, Andrzej Rychard, Sławomir Sierakowski, Timothy Snyder, Paweł Śpiewak, Jerzy Szacki, Joanna Tokarska-Bakir, Barbara Toruńczyk, Adam Zagajewski, Jacek Żakowski, Józef Życiński
Ocena 4,2
Przebyta droga 1989-2009 Anders Åslund, Klaus Bachmann, Leszek Balcerowicz, Zygmunt Bauman, Teresa Kinga Bogucka, Andrzej Brzeziecki, Marek Aleksander Cichocki, Adam Daniel Rotfeld, Marek Edelman, Andrzej Friszke, Timothy Garton Ash, Dariusz Gawin, Irena Grudzińska-Gross, Bernard Guetta, Aleksander Hall, Pierre Hassner, Agnieszka Holland, Jarosław Hrycak, Jerzy Jedlicki, János Kis, Iwan Krastew, Marcin Król, Waldemar Kuczyński, Marcin Kula, Mark Leonard, Krzysztof Michalski, Adam Michnik, Wiktor Osiatyński, Andrzej Paczkowski, Marta Petrusewicz, Jan Rokita, Andrzej Rychard, Sławomir Sierakowski, Timothy Snyder, Paweł Śpiewak, Jerzy Szacki, Joanna Tokarska-Bakir, Barbara Toruńczyk, Adam Zagajewski, Jacek Żakowski, Józef Życiński
Okładka książki Po co nam socjologia? Dominik Batorski, Peter Ludwig Berger, Jakub Bierzyński, Marta Bucholc, Adam Ćwikliński, Henryk Domański, Ludwik Dorn, Magdalena Fac, Barbara Fatyga, Kazimierz Frieske, Aleksandra Jackowska, Michał Kajta, Paweł Kłobukowski, Wiesława Kozek, Krzysztof Borys Kruszewski, Anna Kuczyńska, Tomasz Kukołowicz, Jacek Kurczewski, Grzegorz Łapanowski, Sławomir Łodziński, Piotr Łukasiewicz (socjolog), Stanisław Maksymowicz, Mirosława Marody, Dominika Michalak, Lech M. Nijakowski, Malwina Piekarska, Paula Płukarska, Grażyna Pol, Jan Poleszczuk, Grzegorz Rutkowski, Sławomir Sierakowski, Paweł Śpiewak, Jadwiga Staniszkis, Kazik Staszewski, Antoni Sułek, Róża Sułek, Paweł B. Sztabiński, Paweł Szybka, Włodzimierz Wesołowski, Edmund Wnuk-Lipiński, Kuba Wygnański, Leszek Zaborowski, Tadeusz Zysk
Ocena 4,3
Po co nam socjologia? Dominik Batorski, Peter Ludwig Berger, Jakub Bierzyński, Marta Bucholc, Adam Ćwikliński, Henryk Domański, Ludwik Dorn, Magdalena Fac, Barbara Fatyga, Kazimierz Frieske, Aleksandra Jackowska, Michał Kajta, Paweł Kłobukowski, Wiesława Kozek, Krzysztof Borys Kruszewski, Anna Kuczyńska, Tomasz Kukołowicz, Jacek Kurczewski, Grzegorz Łapanowski, Sławomir Łodziński, Piotr Łukasiewicz (socjolog), Stanisław Maksymowicz, Mirosława Marody, Dominika Michalak, Lech M. Nijakowski, Malwina Piekarska, Paula Płukarska, Grażyna Pol, Jan Poleszczuk, Grzegorz Rutkowski, Sławomir Sierakowski, Paweł Śpiewak, Jadwiga Staniszkis, Kazik Staszewski, Antoni Sułek, Róża Sułek, Paweł B. Sztabiński, Paweł Szybka, Włodzimierz Wesołowski, Edmund Wnuk-Lipiński, Kuba Wygnański, Leszek Zaborowski, Tadeusz Zysk
Sławomir Sierakowski
Sławomir Sierakowski
Sławomir Witold Sierakowski - polski publicysta, socjolog, krytyk literacki. Urodził się w Warszawie. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (socjologia, filozofia i ekonomia). Prezes Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego, prowadzącego centra kultury w dużych polskich miastach. Dyrektor Instytutu Studiów Zaawansowanych w Warszawie. Zajmuje się przede wszystkim tematyką polityczną, pisząc m.in. na łamach "Krytyki Politycznej", "Gazety Wyborczej" i "The New York Timesa". W 2007 r. w TR Warszawa (dawny Teatr Rozmaitości) miała miejsce premiera Szewców u bram według Witkacego w reżyserii Jana Klaty, z którym Sierakowski współpracował jako dramaturg, a także współautor adaptacji. Wybrane publikacje książkowe: "Po co nam socjologia?" (praca zbiorowa, Wyd. Fundacji na rzecz Warsztatów Analiz Socjologicznych, 2009),"Kochaj i rób" (z Kingą Dunin, Wyd. Krytyki Politycznej, 2011),"Przebyta droga 1989-2009" (praca zbiorowa, Wyd. Fundacji im. Stefana Batorego / Wydawnictwo Zeszytów Literackich, 2011),"Miłosz. Przewodnik Krytyki Politycznej" (praca zbiorowa, Wyd. Krytyki Politycznej, 2012),"Żmijewski. Przewodnik Krytyki Politycznej" (praca zbiorowa, Wyd. Krytyki Politycznej, 2012).
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Chłopcy. Idą po Polskę Marcin Kącki
Chłopcy. Idą po Polskę
Marcin Kącki
Marcin Kącki, znany z bezkompromisowych reportaży o mrocznych stronach polskich miast i instytucji, w książce „Chłopcy. Idą po Polskę” bierze na warsztat środowisko Konfederacji oraz szeroko pojęty ruch libertariańsko-narodowy. Przyznając tej publikacji ocenę 6/10, doceniam sprawność warsztatową autora i próbę zrozumienia fenomenu popularności skrajnej prawicy, jednak dostrzegam w niej wyraźny brak obiektywizmu, który osłabia siłę reportażu. Książka jest efektem wielomiesięcznego przenikania Kąckiego do środowiska „młodych gniewnych” polskiej polityki. Autor nie skupia się wyłącznie na liderach, takich jak Janusz Korwin-Mikke czy Sławomir Mentzen, ale przede wszystkim na ich zapleczu – młodych mężczyznach, którzy w postulatach niskich podatków i „wolności totalnej” odnajdują receptę na swoje życiowe frustracje. Kącki świetnie oddaje duszny klimat męskich biesiad, przesiąkniętych alkoholem i mizoginią, pokazując, że za politycznymi hasłami często kryją się głębokie kompleksy i lęk przed zmieniającym się światem. Reportaż uczestniczący czy śledczy? Największym problemem „Chłopców” jest postawa samego autora. Kącki stosuje metodę reportażu wcieleniowego, stając się niemal częścią opisywanej grupy. Z jednej strony pozwala to na zdobycie unikalnych materiałów i szczerych wypowiedzi, z drugiej – zaciera granicę między obserwatorem a uczestnikiem. Czytelnik odnosi wrażenie, że autor z góry założył tezę, a zebrany materiał ma jedynie potwierdzić obraz „chłopców”, którzy nigdy nie dorośli do odpowiedzialności za państwo. Choć opisywane sceny bywają groteskowe i przerażające, brakuje w nich głębszej analizy ekonomicznej czy społecznej, która wyjaśniłaby sukces tego ruchu poza sferą obyczajową. Szóstka to nota dla książki, którą czyta się błyskawicznie, ale która pozostawia pewien niesmak. Warsztat Kąckiego jest bez zarzutu – dialogi są żywe, a opisy sugestywne. Jednak jednostronność przekazu sprawia, że „Chłopcy” stają się raczej manifestem niechęci autora do opisywanego środowiska niż rzetelną próbą zrozumienia połowy młodego pokolenia Polaków. Dodatkowo, w kontekście późniejszych kontrowersji wokół osoby samego autora, niektóre fragmenty książki dotyczące relacji damsko-męskich nabierają dwuznacznego, niemal ironicznego charakteru. „Chłopcy. Idą po Polskę” to reportaż ważny, bo dotykający realnego problemu radykalizacji nastrojów, ale jednocześnie bardzo subiektywny. To lektura, która z pewnością usatysfakcjonuje przeciwników Konfederacji, utwierdzając ich w przekonaniach, ale raczej nie przekona nikogo, kto szuka wyważonej analizy polskiej sceny politycznej. To solidne 6/10 – mocny, mięsisty reportaż, któremu zabrakło chłodnego dystansu i próby wyjścia poza bańkę światopoglądową autora.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na624 dni temu
Hydrozagadka. Kto zabiera polską wodę i jak ją odzyskać Jan Mencwel
Hydrozagadka. Kto zabiera polską wodę i jak ją odzyskać
Jan Mencwel
Polska jest krajem, który systematycznie wysycha, choć rzadko o tym myślimy, patrząc na jesienne deszcze. Nasze zasoby wody słodkiej są dramatycznie niskie – statystyczny Polak ma do dyspozycji tyle samo wody co mieszkaniec Egiptu. Susze rolnicze przestały być anomalią, a stały się corocznym rytuałem klęski. Od tej brutalnej prawdy zaczyna Jan Mencwel w książce „Hydrozagadka. Kto zabiera polską wodę i jak ją odzyskać”. To nie jest tylko smutna diagnoza, to śledztwo w sprawie zbrodni na polskiej naturze. Diagnoza: Systemowe osuszanie Mencwel z reporterską precyzją tropi źródła problemu, wskazując, że „hydrozagadka” ma swoich konkretnych autorów. Winowajcą okazuje się archaiczny system melioracji, który od dekad opiera się na prostym, ale zabójczym schemacie: wodę należy jak najszybciej odprowadzić do rzek, a rzeki zamienić w betonowe rynny. Autor obnaża gigantomanię instytucji państwowych, które pod hasłem „regulacji” niszczą naturalną retencję. Wstrząsające są opisy kopalni odkrywkowych tworzących ogromne leje depresji, które „wypijają” okoliczne jeziora i studnie. Mencwel pokazuje, że polska woda jest nam odbierana przez krótkowzroczny przemysł, betonozę miast oraz rolnictwo przemysłowe, które zapomniało o roli miedz i śródpolnych oczek wodnych. Wnioski: Powrót do natury Główny wniosek Mencwela to wezwanie do „wielkiego rozbetonowania”. Autor dowodzi, że jedynym ratunkiem jest oddanie rzekom ich naturalnych rozlewisk i ochrona torfowisk, które działają jak gigantyczna gąbka. „Hydrozagadka” to pochwała małej retencji – działań lokalnych, które sumarycznie mają większą moc niż najdroższa tama. Musimy przestać traktować wodę jak odpad, który trzeba usunąć, a zacząć widzieć w niej warunek przetrwania. Mocne strony: Siła argumentacji: Mencwel łączy pasję społecznika z twardymi danymi hydrologicznymi, tworząc narrację, której trudno się oprzeć. Wizualizacja problemu: Książka sprawia, że zaczynamy widzieć polski krajobraz inaczej – dostrzegamy brak wody tam, gdzie wcześniej widzieliśmy „porządek”. Mobilizacja: To lektura, która daje nadzieję, pokazując konkretne przykłady udanych rewitalizacji rzek. Słabe strony: Jednostronność: Autor bywa bezlitosny dla inżynierów wodnych starej daty, rzadko dając im przestrzeń na merytoryczną obronę ich racji technicznych. To najważniejsza książka o polskiej przyrodzie ostatnich lat. Mencwel nie tylko stawia pytania, ale wskazuje drogę wyjścia z kryzysu, zanim ostatnia polska rzeka zmieni się w suchy rów.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na81 miesiąc temu
Naprawić przyszłość. Dlaczego potrzebujemy lepszych opowieści, żeby uratować świat Marcin Napiórkowski
Naprawić przyszłość. Dlaczego potrzebujemy lepszych opowieści, żeby uratować świat
Marcin Napiórkowski
🚀 Opowieść, która łata dziury w jutrze 🚀 📖 Napiórkowski przekonuje, że przyszłość nie zaczyna się od danych ani od technologii – zaczyna się od opowieści. To one mobilizują albo paraliżują, nadają sens i kształtują decyzje. Czytając, miałem wrażenie, że autor nie tyle „opisuje świat”, co aktywnie uczy, jak przejąć nad nim narracyjną kontrolę. 🎭 Styl - ironia, kpina, drobne szyderstwa – to narzędzia, które czasem ocierają się o przesadę, ale trudno inaczej mówić o naszych zbiorowych iluzjach. Taki język działa jak bezpiecznik: zamiast nudnego wykładu, dostajemy żywą, rytmiczną opowieść. ⚖️ Co zagrało ⚖️
 🔹 Rozbicie wielkiej opozycji: technooptymizm kontra technopesymizm. Oba skrajne, oba zbyt proste.
 🔹 Świetny pomysł fact-tellingu – bo same fakty to za mało, potrzebujemy faktów splecionych z narracją.
 🔹 Uświadomienie, że „jutro” może być równie obce jak „wczoraj”. 🪓 Ale… 🪓
 🔸 Ironia bywa nachalna i czasem podcina wagę argumentu.
 🔸 I jeszcze to słowo „humaniści”… Ja bym ich raczej nazwał filozofami. To brzmi szerzej i bardziej uniwersalnie – pokazuje, że chodzi nie o strażników przeszłości, ale o tych, którzy potrafią łączyć naukę ścisłą z refleksją o sensie i przyszłości. Humanista brzmi jak archiwista, filozof – jak most między danymi a znaczeniem. 🌍 Wniosek 🌍
 To książka nie tyle o przyszłości, co o prawie do jej opowiadania. Kto pisze scenariusz jutra, ten realnie zmienia świat. Dlatego warto czytać Napiórkowskiego – żeby nauczyć się rozpoznawać cudze narracje i pisać własne. 📚 Ocena: 9/10 – kupuję ten kierunek, choć z poprawką na nadmiar ironii. A zamiast humanistów – filozofowie. 💡 Napiórkowski mówi ‘humaniści’, ja słyszę ‘filozofowie’. Bo w moim odczuciu chodzi nie tylko o ludzi od literatury i pamięci, ale o tych, którzy potrafią połączyć sens z nauką i nadać przyszłości kierunek.
Endryou Poczopko - awatar Endryou Poczopko
ocenił na97 miesięcy temu
Woda. Historia pewnego porwania Szymon Opryszek
Woda. Historia pewnego porwania
Szymon Opryszek
Tytuł książki nawiązuje do kwestii, wokół której autor skupia się w sposób szczególny - wody.  Opracowanie skupia się na terytorium Ameryki Południowej. Przedstawione są problemy związane z brakiem dostępu ludności do wody zdatnej do użytkowania, skrajnym wykorzystywaniem wody w celu nawadniania upraw wymagających potężnych jej zasobów (w książce jest to awokado),działania farm "chmur danych" dla globalnych platform, wydobywania surowców - co związane jest dodatkowo z zanieczyszczaniem wód, które wplywają zarówno na ubożenie bioróżnorodności, jak i jakość życia miejscowej ludności. Uprawy oraz wydobywanie surowców prowadzone są przez potężne koncerny z kapitałem zagranicznym, które w większości są eksportowane m.in. do Europy oraz Ameryki Północnej. O ich bezwzględności świadczy przedstawiony w książce, aby jako remedium na brak wody w pewnych regionach przywozić całe góry lodowe z Antarktyki... Aby bezrefleksyjnie, w imię zysku rozpuścić zapasy zamrożonej wody ważne dla całej planety...  W odniesieniu do prowadzonej w ostatnich latach polityki Unii Europejskiej odnośnie umów z tymi też krajami jest to temat bardzo "na czasie". Przedstawia problemy związane z łamaniem praw człowieka (" Karnej chciała z tym walczyć, ale Kolumbia to nie jest dobry kraj dla aktywistów. Według raportów Global Witness tylko w 2020 roku zamordowano ich tu sześciesięciu pięciu. Karmen i jej rodzina otrzymywali wiele gróźb na długo przed tym, zanim zdecydowano się na ich liczenie", wymuszenie na jednym z bohaterów rezygnacji z kandydowania do mandatu w wyborach),  ignorowaniem opinii autorytetów że środowiska naukowego w imię zysku (cytat jednego z naukowców: "Serce już nie to, mówił, trzeba się schować na uczelnianych korytarzach, za analizami, które nikogo nie obchodzą, jakoś dotrwać do emerytury"). Co więcej, odnieść można wrażenie, iż w imię haseł odnoszących się do "ochrony środowiska", "wspólnej polityki rolnej" oraz "praw człowieka" w UE ofiarami są właśnie zwykli ludzie oraz ekosystemy krajów Ameryki Południowej, gdzie w imię zysku kraje te są gotowe poświęcać własne ekosystemy oraz zdrowie ludności.  Autor daje czytelnikowi możliwość wyciągania własnych wniosku z opracowania, które nie narzuca własnych opinii autora. Są przedstawione dane statystyczne, opisy świadków wydarzeń oraz wypowiedzi aktywistów, naukowców, polityków oraz przedstawicieli koncernów.  Jednak w przypadku wątku odnoszącego się do migrantów na granicy polsko-białoruskiej oraz amerykańsko-meksykańskiej podawane dane oraz wypowiedzi nakierowują dość jednostronnie w kierunkach politycznych, w moim odczuciu w sposób dość... Naciągany nawiązujący do głównego tematu - jakim jest woda. Pojęcia "granicy" i "zapory" nie są wystarczająco zbliżone znaczeniem, aby przekonały mnie do przekonującego włączenia wątków migracyjnych... Problem nielegalnej migracji jest znacznie bardziej złożony, zaś przedstawienie go w tej książce jest zbyt płytkie i jednostronne jak na powagę i złożoność problemu. Mimo fo... Jest to lektura w sposób właściwy  poszerzająca sposób myślenia na sprawy związane z eksploatacją krajów uboższych na rzecz krajów wyżej rozwiniętych.  Moje pytanie brzmi po lekturze brzmi:  czy robienie interesów z władzami, które są gotowe szkodzić własnemu środowisku naturalnemu, ignorować krzywdę trutych dzieci, uciskanej ludności oraz bezwzględne rozprawianie się z ludźmi walczącymi o dobro swojego kraju jest słuszne?  W książce tej znajdziemy również wątek powiązany z wodą, konflikt między Palestyńczykami a Izraelitami oraz wpływ kulturowych zwyczajów religijnych na dodatkowe marnowanie wody, związane z rolą kobiet w życiu codziennym oraz chęcią rozwoju zawodowego. 
Mort_um - awatar Mort_um
ocenił na713 dni temu
Rozkład. O niedemokracji w Ameryce Piotr Tarczyński
Rozkład. O niedemokracji w Ameryce
Piotr Tarczyński
Drobiazgowa analiza współczesnego stanu systemu politycznego w USA. Dla mnie, całkowitego laika, miejscami było zbyt szczegółowo - nie byłam w stanie spamiętać wszystkich nazwisk, nazw aktów prawnych itp. Z drugiej strony ta szczegółowość jest siłą książki, której autor stawia sobie za cel ukazanie korzeni współczesnego kryzysu. A korzenie, na ile rozumiem, sięgają schyłku XVIII wieku. Tarczyński koncentruje się na różnych mechanizmach funkcjonowania władzy w Stanach, a także na systemie wyborczym w tym kraju. Próbuje znaleźć odpowiedź na pytanie o to, jak doszło do wyboru Trumpa na prezydenta. Jest przy tym wyraźnie krytyczny wobec zmian zaszłych w ostatnich latach w partii republikańskiej. Ta stronniczość trochę mi przeszkadzała. Wiem, że da się napisać dobry reportaż, nie ujawniając swoich poglądów, czego dowodem jest czytane przeze mnie w ubiegłym roku "Cokolwiek powiesz, nic nie mów". Takie książki budzą u mnie większe zaufanie do opinii formułowanych przez autora. Jednocześnie wydaje się, że pewne diagnozy Tarczyńskiego trochę się zdezaktualizowały - na plan pierwszy w amerykańskiej konserwatywnej polityce wysunęły się inne nazwiska niż przytaczane w książce sprzed trzech lat. Trudno tu winić autora, boć to wróżenie z fusów, niemniej jednak trzy lata, to dość krótki termin przydatności do spożycia jak na książkę. Mimo wszystko "Rozkład..." pozwala zrozumieć wiele skomplikowanych mechanizmów wpływających na kształt amerykańskiej sceny politycznej, takich jak sposób wyznaczania okręgów wyborczych, amerykańskie liberum veto, czyli filibuster, system legislacyjny i osobliwa rola, jaką odgrywa w nim... Sąd Najwyższy. Za to cenię tę książkę, a kolejnej: "Oślizgłe macki, wiadome siły" jestem jeszcze ciekawsza. Interesującym odkryciem był dla mnie fakt, że kraj o nie do końca demokratycznych zasadach wyborczych boryka się z podobnymi problemami jak Polska: kulejący system sądownictwa podległy bardzo silnym politycznym wpływom, próby kwestionowania wyników wyborów prezydenckich, postępująca polaryzacja światopoglądowa i polityczna. Wszystko to przerabialiśmy i przerabiamy nadal na naszym podwórku. Czyli to chyba nie kwestia szczegółowych zasad panującego systemu, a jakaś ogólna tendencja współczesnej kultury?
anodder_chapter - awatar anodder_chapter
ocenił na629 dni temu
Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim Aleksander Kaczorowski
Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim
Aleksander Kaczorowski Aleksander Kwaśniewski
Przed czytaniem tej książki miałem wyrobione zdanie o prezydencie Kwaśniewskim i nie była to zbyt pochlebna opinia. Przyznam, że po lekturze mój punkt widzenia nie zmienił się o 180 stopni, jednak muszę stwierdzić, że niniejszy reportaż mi wiele spraw rozjaśnił. Czasem tkwi się w przekonaniu o kimś nie znając jego historii. Wywiad Aleksandra Kaczorowskiego otwiera drzwi do zrozumienia znaczących kwestii, którymi prezydent Kwaśniewski kierował się podejmując ważne dla Polski decyzje podczas swoich dwóch kadencji, a także w okresie zanim wystartował w wyborach. Decyzji, dzięki którym kraj po dziś dzień zyskuje gospodarczo, ale i potyka się moralnie. Pytania, choć generalnie zadawane dość chaotycznie, wydają się wydobywać istotę myślenia włodarza ówczesnego państwa, a jednocześnie męża i ojca. Miałem wrażenie, że tak jak same pytania, tak i odpowiedzi respondenta zdają się czasem odbiegać od sedna sprawy. Kwaśniewski wielokrotnie dopuszcza się w nich dygresji, jednak w ujęciu ogólnym sprawiają one dobre wrażenie. Spodziewałem się, że większa część tego wywiadu-rzeki będzie badała zdanie Kwaśniewskiego w sprawie konfliktu na Ukrainie. Były prezydent w każdym ze swoich wywodów wykazuje się dużą wiedzą. Ujawniają się jego kompetencje lingwistyczne, umiejętności bacznej obserwacji świata oraz przewidywania zdarzeń na mapie politycznej. Pokazuje oblicze mentora, nauczyciela, ojca narodu, z uwagami którego warto budować korzystne i trwałe relacje na każdym szczeblu kariery. Nie pozostawia przy tym złudzeń, że pełniąc czołowe funkcje w państwie należy mieć przede wszystkim szacunek do ludzi, tolerancję dla odmiennych ideowo, a także spory dystans do siebie. Obszerność tego wywiadu nie gwarantuje uzyskania wyjaśnienia wszystkich kluczowych kwestii, które wieku czytelników chciałoby uzyskać, ale z pewnością nie da się oprzeć wrażeniu, że książka Kaczorowskiego to dobry podręcznik historii współczesnej.
mike-bike - awatar mike-bike
ocenił na71 miesiąc temu
Rausz. Niemcy między wojnami Harald Jähner
Rausz. Niemcy między wojnami
Harald Jähner
Harald Jähner, autor znakomicie przyjętego „Czasu wilka”, w swojej kolejnej książce „Rausz. Niemcy między wojnami” ponownie zabiera nas w podróż przez kluczowy moment niemieckiej historii. Tym razem skupia się na barwnym, choć podszytym lękiem okresie Republiki Weimarskiej. To pozycja, która zasługuje na mocne 7/10 – jest błyskotliwa i erudycyjna, choć momentami traci tempo na rzecz dygresji. Jähner nie pisze klasycznej kroniki politycznej. Zamiast analizować wyłącznie protokoły dyplomatyczne, autor zagląda do kabaretów, domów towarowych, biur i na dancingi. „Rausz” to opowieść o narodzinach nowoczesności w cieniu traumy I wojny światowej. Poznajemy świat, w którym tradycyjne wartości legły w gruzach, a ich miejsce zajęła gorączkowa chęć przeżycia „tu i teraz”. Autor świetnie portretuje emancypację kobiet, rewolucję w modzie (słynne chłopczyce) oraz kult prędkości i techniki. Na plus należy zapisać niezwykły styl. Jähner pisze z polotem, sprawiając, że historia ożywa w oczach czytelnika. Potrafi połączyć analizę architektury Bauhausu z opisem nocnego życia Berlina, tworząc fascynującą mozaikę. Książka doskonale oddaje tytułowy „rausz” – stan zawieszenia między wolnością a nadchodzącą dyktaturą. Z drugiej strony, publikacja ta bywa nieco nierówna. Niektóre rozdziały, poświęcone mniej medialnym aspektom życia społecznego, wydają się przeciągnięte. Czytelnik może odnieść wrażenie, że autor momentami zbyt głęboko wchodzi w detale estetyczne, tracąc z oczu szerszy kontekst społeczny, który w tamtym okresie był przecież brutalny i pełen napięć klasowych. Choć Jähner wspomina o inflacji i kryzysie, to jednak blask neonów wydaje się tu czasem zbyt mocno przesłaniać mrok biedy. „Rausz” to fascynująca lektura dla każdego, kto chce zrozumieć, jak kształtował się fundament współczesnej kultury masowej i dlaczego tak kruchy był pokój między wojnami. To książka o marzeniach o lepszym świecie, które zderzyły się z brutalną rzeczywistością. Mimo drobnych dłużyzn, to wciąż jedna z najciekawszych i najlepiej napisanych popularnonaukowych pozycji o Niemczech tamtych lat. Jähner udowadnia, że historia to nie tylko daty, ale przede wszystkim emocje, rytm muzyki i strach przed jutrem.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na715 dni temu

Cytaty z książki Społeczeństwo populistów

Więcej
Sławomir Sierakowski Społeczeństwo populistów Zobacz więcej
Przemysław Sadura Społeczeństwo populistów Zobacz więcej
Więcej