Powstanie 1830-1831. Utracone zwycięstwo?

Czyta się tę książkę z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony — podziw dla autora: za rzetelność, imponujący wachlarz źródeł współczesnych i z epoki. Z drugiej — narastające zażenowanie i smutek, gdy z kart książki wyłania się obraz nieuzasadnionych decyzji, pominiętych okazji, zaprzepaszczonych szans.

Kadra oficerska rozpołowiona na pół. Generałowie — w dużej mierze przerażeni faktem otwartego wystąpienia przeciw Imperium, zachowują się ostrożnie, czasem wręcz asekuracyjnie. Z kolei niżsi oficerowie — zmotywowani, gotowi poświęcić życie.
Przywódców powstania wydają się być niezainteresowani jego wynikiem, a może i samym jego istnieniem. Przerażeni wizją nowego państwa, które mogłoby pozbawić ich stanowisk i przywilejów.

A przecież — mówi autor — w tamtym momencie historia dawała Polakom szansę. W obliczu słabości carskiej władzy, epidemii cholery, wyczekującej postawy pozostałych zaborców, mając doświadczonych napoleońskich weteranów i entuzjazmie nastawioną ludność — można było zwyciężyć.

Leśniewski w pasjonujący sposób rozbija mit czarno-białego świata. Pokazuje, że w dziejach — tak wtedy, jak i dziś — więcej znaczą charaktery, ambicje, prywatne rachuby niż dobro ogółu.
I trudno nie pomyśleć, że niewiele się później zmieniło. Musiało minąć prawie sto lat, musiało narodzić się nowe pokolenie — stłamszonych, ograbionych z majatków, stłamszonych kulturowo Polaków — by w 1918 roku sięgnąć po niepodległość. Choć i tu ta zgoda narodowa nie trwała długo.

Autor przypomina, że historia, nawet ta „dawno miniona”, wciąż pozostaje żywa. Wnioski z jego książki można bez trudu odnieść do wielu momentów późniejszej historii Polski — i może także do współczesności.

Mochnacki powiedział:

„Pod łagodnym obcym rządem naród polski powstaje, bo może; pod tyranią — bo musi.”
I to był chyba ten najłatwiejszy moment, gdy Polska mogła. Miała ludzi, doświadczenie, czas, i swobodę — i to właśnie wtedy przegrała.

Czyta się tę książkę z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony — podziw dla autora: za rzetelność, imponujący wachlarz źródeł współczesnych i z epoki. Z drugiej — narastające zażenowanie i smutek, gdy z kart książki wyłania się obraz nieuzasadnionych decyzji, pominiętych okazji, zaprzepaszczonych szans.

Kadra oficerska rozpołowiona na pół. Generałowie — w dużej mierze...

Jedna z ciekawiej napisanych książek historycznych, jakie czytałem w ostatnich latach. Wartkie zwroty akcji, odpowiednio pokazane najważniejsze postaci, ciągłe napięcie. Świetny warsztat Leśniewskiego

Jedna z ciekawiej napisanych książek historycznych, jakie czytałem w ostatnich latach. Wartkie zwroty akcji, odpowiednio pokazane najważniejsze postaci, ciągłe napięcie. Świetny warsztat Leśniewskiego

Pierwsze 100 stron czyta się wyśmienicie. Niestety później zaczęło mi trochę przeszkadzać zbyt dokładne opisywanie bitew, ocenianie ich i analizowanie innych możliwych wariantów prowadzenia walk – było to dla mnie męczące i nużące.

Na plus – podoba mi się, że autor nie stawia pomników, tylko stara się oddać prawdę, na ile to możliwe. Z jego puentą się nie zgadzam, ale mimo wszystko sporo dowiedziałem się o powstaniu.

Dla miłośników strategii wojennej i bitew ocena na pewno będzie wyższa.

Pierwsze 100 stron czyta się wyśmienicie. Niestety później zaczęło mi trochę przeszkadzać zbyt dokładne opisywanie bitew, ocenianie ich i analizowanie innych możliwych wariantów prowadzenia walk – było to dla mnie męczące i nużące.

Na plus – podoba mi się, że autor nie stawia pomników, tylko stara się oddać prawdę, na ile to możliwe. Z jego puentą się nie zgadzam, ale mimo...

Nie jest to moja pierwsza ksiazka pana Lesniewskiego i zawsze z ciekawoscia siegam po jego pozycje.
Tym razem, jak sam tytul wskazuje, temat Powstania Listopadowego. Na pewno opis i wnioski sa inne, niz znane ze szkoly. I bardzo dobrze. Polityka i ludzkie charaktery, a na pewno zachowania, nie sa nigdy czarno-biale. Autor barwnie nakresla postaci z epoki, ktore historia utrwalila w nieco innym swietle.
Precyzja i numerologia oddzialow, poleglych lub bioracych udzial w bitwach wojsk mnie zmeczyla. Z drugiej strony pokazala realna szanse, a na pewno wielkosc zrywu narodowego, a takze powage z jaka autor podszedl do tematu.
Nie wiem, czy braklo opisu wplywu kultury lub emigracji na powstanie, czy jej rola nie miala znaczenia. Przerazila mnie ilosc krwawych ofiar, po obu stronach barykady. Straszne czasy.

Nie jest to moja pierwsza ksiazka pana Lesniewskiego i zawsze z ciekawoscia siegam po jego pozycje.
Tym razem, jak sam tytul wskazuje, temat Powstania Listopadowego. Na pewno opis i wnioski sa inne, niz znane ze szkoly. I bardzo dobrze. Polityka i ludzkie charaktery, a na pewno zachowania, nie sa nigdy czarno-biale. Autor barwnie nakresla postaci z epoki, ktore historia...

Wciągająca i satysfakcjonujaca lektura, pełna ciekawostek i mądrych spostrzeżeń. Czyta się jak dobrą powieść, na plus ograniczenie męczących szczegółów politycznych. Szkoda tylko kilku wybijających z toku wtrąceń o współczesnej polityce, chociaż były to tylko krótkie przytyki.

Wciągająca i satysfakcjonujaca lektura, pełna ciekawostek i mądrych spostrzeżeń. Czyta się jak dobrą powieść, na plus ograniczenie męczących szczegółów politycznych. Szkoda tylko kilku wybijających z toku wtrąceń o współczesnej polityce, chociaż były to tylko krótkie przytyki.

Podsumowanie jest najbardziej polskie z możliwych.
Nic się nie zmieniło w umyśle polskim w stosunku do czasów opisywanych w książce, poza minimalnymi uwarunkowaniami geostrategicznymi .
Ci, którym jest wygodnie, aby pozostać sługusami, bo czerpią korzyści z zewnętrznych źródeł będą dążyć do zgniłych kompromisów, a Ci, którzy chcą walczyć z wrogami polskiej raison d'État będą pokazowo i romantycznie ginąć od kul.
Dzieje minione, a jednak tak bliskie polskiej duszy;)

Podsumowanie jest najbardziej polskie z możliwych.
Nic się nie zmieniło w umyśle polskim w stosunku do czasów opisywanych w książce, poza minimalnymi uwarunkowaniami geostrategicznymi .
Ci, którym jest wygodnie, aby pozostać sługusami, bo czerpią korzyści z zewnętrznych źródeł będą dążyć do zgniłych kompromisów, a Ci, którzy chcą walczyć z wrogami polskiej raison d'État...

Bardzo lubię i cenię Sławomira Leśniewskiego jako znakomitego popularyzatora historii. Nie uważa się za historyka tworzącego swoje książki z metodologiczną precyzją inżyniera tworzącego zaawansowane układy scalone. Pisze by zachęcić innych do swoich książek, a przez to do samej historii. I trzeba mu to oddać. Problemem jest, że świetni metodologicznie historycy piszę niestety niestrawne dla innych dzieła, a popularyzatorzy tworzą książki ze wszech miar krytykowane przez profesjonalistów. Niewielu jest takich potrafiących połączyć jedno z drugim.
Książka zawiera już w swoim tytule tezę, którą autor rozwija na kolejnych stronach: powstanie listopadowe było możliwością, które sami Polacy zaprzepaścili (głównie wojskowe elity władzy). Czytam jego argumenty i nawet się z nimi zgadzam – wobec raczej braku przytaczania argumentów przeciwnych, ale nie mogę się pozbyć myśli, że treść jest zbyt jednostronna. Niemniej jednak ogromnym jej plusem jest świetny język, klarowność wywodu, przemieszanie wątków politycznych z wojskowymi.

Bardzo lubię i cenię Sławomira Leśniewskiego jako znakomitego popularyzatora historii. Nie uważa się za historyka tworzącego swoje książki z metodologiczną precyzją inżyniera tworzącego zaawansowane układy scalone. Pisze by zachęcić innych do swoich książek, a przez to do samej historii. I trzeba mu to oddać. Problemem jest, że świetni metodologicznie historycy piszę...

Opisy bitew przyćmiewają opis polityki. Więc całość wychodzi nudna.

Opisy bitew przyćmiewają opis polityki. Więc całość wychodzi nudna.