Bieg po linie. O sztuce, polityce i świecie rozmawiała Maria Malatyńska

Biografia Jacka Janczarskiego spisana przez jego córkę Mariannę. Sama autorka była zbyt mała, aby znać fakty z życia ojca. Książka oparta jest głównie na wspomnieniach jego bliskich, żony Ewy, syna, pasierba, przyjaciołach i osób z którymi pracował. Poznajemy człowieka skromnego, inteligentnego i bardzo pracowitego. „Ja nie jestem najlepszego zdania o swoich tekstach piosenek. Wręcz przeciwnie. Powiedziałbym, że jestem zdania fatalnego. W moim przekonaniu nie umie pisać piosenek i niespecjalnie w związku z tym lubię.” We wspomnieniach Krystyny Jandy: „Mało mówił o sobie, nie rozczulał się nad sobą, był trochę tajemniczy, skryty, uśmiechnięty, nie denerwował się z byle powodu.” Jego spuścizna literacka jest obszerna, są to słowa piosenek, teksty kabaretowe i scenariusze filmowe. Biografa uzupełniona jest o niektóre jego testy oraz zdjęcia. Poznajemy życie prywatne tego wybitnego artysty pełne anegdot i ciekawostek.

"Siedemdziesiąt Lat Mojego Dzieciństwa, czyli Niech Pan Powie coś Wesołego" to poruszająca i niezwykle osobista książka, w której Stefan Friedman dzieli się swoimi wspomnieniami z okresu dzieciństwa i rozwoju kariery zawodowej. To głęboko wzruszające wspomnienia, którymi dzieli się z czytelnikami. Friedman zawsze stara się znaleźć coś wesołego w otaczającej go rzeczywistości. Jego siła i determinacja są niewiarygodnie inspirujące, a czytelnik odnajduje się w jego doświadczeniach, włączając się w podróż emocjonalną. Narracja Friedmanna jest przystępna, a styl pisania lekki, co czyni tę książkę dostępną dla szerokiego grona czytelników. Autor wplata smakowite szczegóły z codziennego życia, a także zabawne anegdoty, które stanowią odpowiednie równowagę dla ciężkich tematów, jakie porusza. Choć "Siedemdziesiąt Lat Mojego Dzieciństwa, czyli Niech Pan Powie coś Wesołego" to historia jednego człowieka, to zawiera w sobie uniwersalne przesłanie o sile ludzkiego ducha i znaczeniu nadziei w najtrudniejszych chwilach. Ta książka nie tylko dostarcza wiedzy historycznej, ale również inspiruje do refleksji nad ludzką kondycją. Jest ona poruszającą, mądrą i inspirującą lekturą. To wyjątkowe wspomnienia, które przypominają nam o sile ludzkiego ducha w obliczu największych tragedii. Gorąco polecam tę książkę wszystkim czytelnikom, którzy poszukują książki na prezent. Bardzo dobrze wydana, z pięknymi zdjęciami, ładnie wygląda na półce. To niezwykła lektura, która pozwala nam zrozumieć, jak wielką siłę ma człowieczeństwo i jak ważne jest, by nigdy nie zapominać o tragicznych wydarzeniach z przeszłości. To prawdziwe świadectwo o przetrwaniu i o sile ludzkiego ducha. A teraz przy okazji wojny warto o tym pamiętać, aby taka tragedia się nie powtórzyła. Moim zdaniem warto przeczytać tę książkę z ciekawości, bo często zapominamy, że aktorzy i inni sławni to też ludzie z krwi i kości. Brawa dla autora za podzielenie się nim z nami. Jego niezłomna determinacja, by odnaleźć radość i nadzieję w najtrudniejszych chwilach, jest niezwykle inspirująca.

W moim domu Kora była zawsze. Moja mama jako jej wielka fanka od nastoletnich lat w późniejszym życiu chciała nas zarazić jej głosem i muzyką i ja już jako malutka dziewczynka uwielbiałam tę kobietę i jej głos. Zawsze czułam się dobrze słuchając w odtwarzaczu płyt Maanamu. Później jako nastolatka czułam się taka super, że jako jedyna w gronie znajomych słucham takiej legendy. Dlatego Kora na zawsze ze mną zostanie, do końca życia będzie moją idolką i wielką inspiracją w wielu kierunkach. To pierwsza moja przeczytana biografia o Korze, ale na pewno nie ostatnia. Bardzo dużo dała mi ta książka i pomimo chaotyczności i urywania tematów naprawdę nie mogłam się od niej oderwać. Myślę, że biografie są właśnie dla ludzi, którzy kochają tych, o których się pisze by mogli na nowo i z jeszcze większą miłością zakochać się w danej idolce/idolu. W ten pochmurny wtorek zachęcam każdego do puszczenia sobie piosenki Maanamu i zachłyśnięcia się tą cudowną muzyką i tym pięknym głosem.

O aktorce nie wiedziałam nic i lektura bardzo mnie zaskoczyła. Po pierwsze dla mnie ta artystka to osoba znana i ceniona. Tymczasem ona sama mówi o sobie jak o zwykłej kobiecie. "Są wśród aktorów tacy, którzy wytwarzają na scenie swoisty rodzaj aury, mają charyzmę. Ich magnetyczna osobowość nie znika po zejściu ze sceny. Ja tymczasem wsiadam do taksówki i w domu robię pomidorową. Perły zostawiam w teatrze" - opowiada w książce "Skąd ja panią znam". Dorota Kolak prowadzi spokojne życie z dala od fleszy, dba o prywatność. We wspomnianej książce niewiele jest więc jej wyznań, sporo natomiast o filmie i teatrze. I to kolejna niespodzianka - ta publikacja wypełniona jest wiedzą o kinematografii, bo Dorota Kolak jest profesorem sztuki w dyscyplinie sztuki filmowe i teatralne. Czytając więc o niej książkę, równolegle wyszukiwałam wymieniane przez nią filmy i zaczęłam planować wycieczkę do Teatru Wybrzeże, gdzie występuje. Nie ma w tej książce pustych frazesów, rozmów o niczym, plotek. Czytało się szybko i z przyjemnością - lubię lektury, które pociągają mnie do innych książek, filmów, spektakli. Mam nadzieję, że uda mi się zobaczyć Panią Kolak na scenie. Tymczasem pozostaję pod wrażeniem osobowości i dokonań.

Ksiażka kupiona na prezent. Nie do końca w moim klimacie, więc nie bardzo wiem jak ją ocenić. Entuzjaści takiej literatury powinni natomiast być zachwyceni. Jest to głównie rozmowa, przekomarzanie się Alicji Majewskiej z Włodzimierzem Korczem, dwiema niewątpliwie popularnymi osobami, przetykane aluzjami i pytaniami Artura Andrusa. Z racji tego, że każdy z nich słynie z poczucia humoru, praktycznie każda strona jest nim na wskroś przesiąknięta. Jest mnóstwo anegdotek, wspominek różnego rodzaju, pojawa się wiele znanych nazwisk i w sumie nie ma żadnych braków, a jednak uważam, że zdecydowanie lepiej byłoby posłuchać, aniżeli poczytać. Sympatyczna, niewymagająca, być może relaksująca pozycja.

Mirjam Synger, polska Żydówka mieszkająca w Krakowie otwiera przed czytelnikiem swój dom. Pokazuje w bardzo osobisty sposób, co kształtuje jej żydowską tożsamość i jej system wartości. Jej książka – pamiętnik zaczyna się wraz z rozpoczęciem roku szkolnego we wrześniu i kończy w czerwcu zakończeniem szkoły. Mirjam dzień po dniu opisuje swoje ,,zwyczajne” życie, a każdy zapis ma na celu przybliżenie judaizmu i pokazanie bogactwa tradycji i żydowskich obyczajów. Bardzo dobra pozycja dla osób zainteresowanych religią żydowską. Można sporo się dowiedzieć, jak żyć zgodnie z naukami i regulacjami Tory. Na końcu książki jest słowniczek najważniejszych pojęć judaizmu.

"Człowiek w dużej mierze składa się z dobrych intencji". Za mało mi opowieści o własnym siedlisku autora. Ale z drugiej strony zaskakujące było to otwieranie (moich) oczu na tematy pozasiedliskowe (fermy w bliskości domów, dzierżawy łąk i "ptaszkowe" dotacje) oraz wymienione z nazw niezwykłe miejsca (czas planować wakacje). A ostatni rozdział to prawdziwa wisienka na torcie. Mocno liczę na ciąg dalszy.

Szacunek. Dziś, w dobie wszelkich ułatwień, wyprawa pani Chojnowskiej-Liskiewicz nabiera zupełnie nowego znaczenia. Dla mnie (starej daty) jest czymś absolutnie wyjątkowym. I świadczy o tym, że człowiek, a nie urządzenia. Że wujek Google niczego za nas nie załatwi. Że w ostatecznym rozrachunku zostaniemy my. Nie technika. Współczuję wyznawcom wujka Google. No niech wam wyłączą prąd, niech nie będzie zasięgu. Ojej!

Sięgnąłem po tę książkę jako przygotowanie do wakazyjnej podróży do Danii. Zacząłem lekturę w Polsce a skończyłem w Danii. Dla osoby mającej niemal zerową wiedzę na temat tego kraju i ludzi tam mieszkających był to strzał w dziesiątkę. Autorka objęła treścią w zasadzie wszystko, co kształtuje obecnie duńską rzeczywistość, a o czym zazwyczaj nie wiedziałem. Mamy więc wszystko co definiuje "duńskość" poczynając od wartości życia wspólnotowego, bezpieczeństwa w różnych aspektach, wszechobecnego poczucia szczęścia i optymizmu, a kończąc na wstydliwie ukrywanej kolonialnej przeszłości, historycznie regionalnej mocarstwowości utrzymującej do dzisiaj animozje czy dużej skali przemocy, alkoholizmu i zachorowań na nowotwory. Taka mieszanka uświadamia, jak różne mogą być źródła paradygmatu "bycia szczęśliwym". Opowieści, statystyka, spostrzeżenia i przytoczone fakty dają dobry materiał poznawczy, przy czym pozostawiają dużą przestrzeń na własne refleksje, i o to właściwie chodzi w tego typu literaturze. Lektura idealna na pierwsze zetknięcie z Danią. Doskonale uzupełniła formułę standardowego, turystycznego pobytu o możliwość dostrzeżenia również niematerialnych pierwiastki duńskiej kultury. Książka pozwoliła mi pełniej zrozumieć i doświadczyć ten kraj.

Znałam, znałam tego pana, oglądałam jego afektacje. Z jednej strony historia przywodzi mi na myśl biografię innego gaduły z peerelowskiej telewizji, Tony'ego Halika, z drugiej dostajemy opowieść o powojennych losach muzyki operowej w Polsce, demoludowych smaczkach z festiwali w Łańcucie czy Krynicy, o mitomani połączonej z żyłką do interesów. Biografia bez klęcznika, czyli w sumie podejście właściwe, ale zorientowałam się też w którymś momencie, że życie głównego bohatera wg tej relacji składało się głównie z pracy, wkładania nadludzkiego wysiłku w cel zaistnienia, wybicia się ponad przeciętność za pomocą jedynego dostępnego talentu: umiejętności kwiecistego opowiadania niestworzonych rzeczy. Trochę to niepełne, autor zerkał z daleka; biografia o przejawach, nie o wnętrzu człowieka.

OCENA - 8/10 REWELACJA „GÓRY DLA KAŻDEGO” Gniewomira Knapskiego to biblia nie tylko dla góro maniaków, do których ja należę. Znakomity przewodnik cudownie opracowany dla wszystkich, którzy chcą wybrać się w góry oraz powędrować, ale nie mają pomysłu gdzie się wybrać oraz kiedy. Ta publikacja to ułatwia, nie trzeba się zastanawiać nad planowaniem trasy, zrobił to przejrzyście autor proponując nam czterdzieści najpiękniejszych górskich tras w Polsce. Takiego kompletnego przewodnika brakowało na naszym rodzimym rynku czytelniczym i dobrze, że w końcu się pojawił. Znajdziemy w nim wszystkie niezbędne informacje, aby cieszyć się ze spotkania z górami a przemierzanie wytyczonego szlaku nie było frustrującym doświadczeniem. Warto zatem sięgnąć po niego gdy na wędrówkę przyjdzie czas. Polecam. Jack_

Wybitny aktor, zawsze profesjonalny, uczciwy i skromny, ale przede wszystkim skryty, chroniący prywatność. Czy to źle? Absolutnie nie. Taką niedzisiejszą postawą tylko zyskiwał w moich oczach. książka skupia się głównie na sferze zawodowej i publicznej życia aktora, co może rozczarować tych, którzy oczekują głębszego wglądu w jego życie prywatne

Historia Sopotu to opowieść o nieustannym wymyślaniu się na nowo, o kurorcie, który niczym kameleon dostosowywał się do politycznych wiatrów wiejących nad Bałtykiem. Tomasz Słomczyński w swojej książce Sopoty zabiera nas w podróż przez te zmienne losy – od luksusowych początków, przez traumę wojenną, aż po znaczenie kurortu w siermiężnych czasach PRL. To właśnie w okresie Polski Ludowej Sopot stał się „oknem na świat”, enklawą kolorów w szarej rzeczywistości. Był miejscem, gdzie festiwalowa piosenka mieszała się z zapachem smażonej flądry i luksusem Grand Hotelu, który jako jeden z niewielu punktów na mapie pozwalał przeciętnemu obywatelowi otrzeć się o wielki świat. Moja ocena tej pozycji to mocne 7/10 – to reportaż rzetelny, choć momentami zbyt melancholijny. Słomczyński słusznie używa liczby mnogiej w tytule. Jego Sopoty to nie jedno miasto, lecz zbiór nakładających się na siebie warstw czasowych i społecznych. Autor z ogromną czułością pochyla się nad historią Zoppot – niemieckiego kąpieliska, którego ślady wciąż widać w architekturze werand i wieżyczek. Jednocześnie nie ucieka od trudnych tematów: powojennego szabru, wysiedleń i brutalnego procesu „oswajania” obcej przestrzeni przez nowych osadników. Najciekawszy jest jednak Sopot „pomiędzy”. Autor dociera do ludzi, którzy pamiętają miasto jako tygiel artystycznej bohemy, cinkciarzy i partyjnych dygnitarzy. To tutaj odbywały się legendarne dancingi, a na molo krzyżowały się ścieżki intelektualistów i robotników na wczasach pracowniczych. Słomczyński świetnie oddaje ten swoisty dualizm – luksusu na pokaz i biedy ukrytej w suterenach pięknych willi. Styl Tomasza Słomczyńskiego jest niezwykle plastyczny, momentami niemal poetycki. Autor nie tylko opisuje fakty, ale stara się oddać „ducha miejsca” (genius loci). Jego rozmowy z mieszkańcami – zarówno tymi rdzennymi, jak i przyjezdnymi – są pełne autentyzmu i niespiesznego rytmu. To nie jest reportaż goniący za sensacją, lecz raczej próba uchwycenia przemijania. Słomczyński idzie pod prąd turystycznych folderów, zaglądając w podwórka, o których zapomnieli deweloperzy. Przyznałam 7/10 doceniając ogrom pracy dokumentacyjnej, jaką wykonał autor. Sopoty to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć fenomen tego miasta. Dlaczego zatem zabrakło punktów do ideału? Momentami książka wpada w zbyt jednostajny, nostalgiczny ton, który może być nużący przy dłuższej lekturze. Niektóre wątki rodzinne bohaterów wydają się zbyt rozbudowane w stosunku do głównego tematu, co sprawia, że narracja nieco traci dynamikę. Sopoty to książka o tęsknocie za światem, który już nie istnieje, a który wciąż próbuje przetrwać w pamięci mieszkańców. To rzetelny portret miasta, które było i jest symbolem aspiracji Polaków. Słomczyński udowadnia, że za fasadą Monciaka kryje się historia znacznie mroczniejsza, ciekawsza i bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać z perspektywy leżaka na plaży.

Śląsk to niezwykle piękne i pełne uroku miejsce które zachwyca malowniczymi familokami, zielonymi hałdami i wyjątkową atmosferą, jakiej próżno szukać gdzie indziej. Intryguje bogactwem tradycji mocno związanych z górnictwem, a jednocześnie urzeka serdecznością i charakterem swoich mieszkańców. Autorka zabiera nas w podróż do powojennego Śląska, świata niełatwego, ubogiego materialnie, ale pełnego dziecięcej radości, wspólnych zabaw na podwórku i szczerych przyjaźni. Wspomnienia o trzepakach, szkolnych korytarzach, klatkach schodowych i codziennym życiu opowiedziane są tak barwnie, że czytelnik czuje się, jakby tam był i słyszał śmiech, rozmowy i gwar podwórek. To książka, która pozwala lepiej zrozumieć piękno Śląska tego prawdziwego, żywego i bliskiego sercu. Idealna do wspominania, odkrywania i cieszenia się historią zwykłych, a jednocześnie niezwykłych chwil.

Bardzo dobra książka, która otwiera oczy na wiele tematów niewygodnych i niemodnych, takich jak starość i choroby terminalne. Obowiązkowa lektura i dla mendyków i osób spoza branży. Książka zmieniła moją opinię na temat eutanazji. Minusem było demonizowanie medyków w trakcie pandemii przez doktora, który wiedział, jak niewydolny był wtedy system przez braki kadrowe i sprzętowe oraz wykluczenie opcji, że medycy również mieli prawo bać się o własne życie i życie swoich rodzin.

Książka „Będzie lepiej” to jedna z najbardziej odważnych i poruszających biografii, jakie ukazały się na polskim rynku w ostatnich latach. Jest to wspólne dzieło dziennikarki Magdaleny Adaszewskiej oraz Miki Urbaniak – utalentowanej wokalistki, córki legend polskiego jazzu: Urszuli Dudziak i Michała Urbaniaka. Choć nazwisko Urbaniak otwiera wiele drzwi, ta publikacja udowadnia, że za złotymi bramami świata show-biznesu często kryją się demony, o których wielu woli milczeć. To lektura brutalnie szczera, wyzbyta celebryckiego lukru, stanowiąca przejmujący zapis walki o godność i prawo do normalnego życia. Głównym wątkiem książki jest zmaganie się Miki z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD) oraz uzależnieniem od alkoholu. Autorki nie stosują tu taryfy ulgowej. Urbaniak z rozbrajającą, a momentami wręcz bolesną szczerością opowiada o stanach maniakalnych, w których czuła się panią świata, i o głębokich depresjach, które odbierały jej chęć do wstania z łóżka. Opisuje, jak alkohol stał się dla niej sposobem na „samoleczenie”, tłumienie lęków i ucieczkę przed presją bycia córką wybitnych rodziców. To studium autodestrukcji, która niemal doprowadziła artystkę do ostateczności. Niezwykle ważnym elementem publikacji jest ukazanie dynamiki relacji rodzinnych. Mika Urbaniak nie wybiela swoich rodziców, ale też ich nie oskarża. Czytelnik otrzymuje portret rodziny, która mimo ogromnej miłości i talentu, bywa bezradna wobec choroby psychicznej i nałogu. Sceny, w których Urszula Dudziak próbuje ratować córkę, są jednymi z najbardziej wzruszających w całej książce. To lekcja dla wszystkich rodzin zmagających się z podobnymi problemami – lekcja o tym, że miłość bywa bezsilna, jeśli chory sam nie zechce przyjąć pomocy. Tytułowe „Będzie lepiej” nie jest jednak pustym sloganem. Kluczowym zwrotem w życiu Miki staje się miłość do Victora Daviesa, partnera życiowego i zawodowego. To właśnie ten wątek przynosi w książce nadzieję. Davies nie jest przedstawiony jako magiczny wybawca, ale jako cierpliwy towarzysz, który swoją obecnością i zrozumieniem wspiera Mikę w codziennej walce o trzeźwość i równowagę psychiczną. Ich relacja pokazuje, że fundamentem wychodzenia z kryzysu jest akceptacja – zarówno siebie, jak i swoich ograniczeń. Warsztatowo książka jest napisana bardzo sprawnie. Forma wywiadu-rzeki przeplatanego wspomnieniami sprawia, że narracja jest dynamiczna i autentyczna. Magdalena Adaszewska potrafi umiejętnie zadawać trudne pytania, nie naruszając przy tym intymności swojej rozmówczyni. To nie tylko biografia artystki, ale przede wszystkim ważny głos w dyskusji o zdrowiu psychicznym w Polsce. Mika Urbaniak, obnażając swoje słabości, paradoksalnie pokazuje ogromną siłę, pomagając odczarować tabu, jakim wciąż jest psychiatria i alkoholizm kobiet. Podsumowując, „Będzie lepiej” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto czuje się zagubiony we własnych emocjach lub szuka zrozumienia dla bliskich cierpiących na ChAD. To poruszający dowód na to, że nawet z najgłębszego mroku można wyjść na prostą, o ile ma się odwagę nazwać swoje demony po imieniu. Mika Urbaniak swoją opowieścią daje czytelnikom coś znacznie cenniejszego niż muzykę – daje im nadzieję na nowy początek.

„Żyć jak Wielki Szu. Biografia Jana Nowickiego”. Na tę książkę czekałam z ogromną niecierpliwością, bo wiedziałam że będzie to bardzo dobra i obiektywna literatura. Nie mogło być inaczej, skoro autorką jest Beata Biały, dziennikarka, tłumaczka, psycholożka, mająca niesamowite „pióro” do biografii znanych ludzi, a po drugie, bohater taki jak Jan Nowicki, sam w sobie jest już gwarantem ciekawej historii. Bo tym też było jego życie: fascynującą, pełną marzeń, dobrych miejsc i ludzi historią, niestety już zakończoną… Mawiał o sobie, że jest jak wagabunda, że ludzie i przedziwne koleje losu same niosą go przez życie, a wybory – nie zawsze oczywiste, często podyktowane były zupełnym przypadkiem (jak chociażby pójście do szkoły teatralnej). Wielki erudyta, gawędziarz, wiecznie zakochany admirator kobiet, nie zawsze obecny ojciec i nie do końca wykorzystany aktor. Spokojnie patrzący na rzeczywistość, „z dystansem mędrca, który wszystko wie, wszystko widział, niczemu się nie dziwi. Akceptuje. Ma w sobie zgodę na to, co przynosi życie. I dobre, i złe. Choć jemu przynosi głównie dobre. Ale może urodził się w czepku…” To opowieść o miejscach, wydarzeniach i najważniejszych ludziach w życiu, wśród których nawet po wielu latach zawsze najcieplej, wręcz z pietyzmem, wspominał matkę, za którą tęsknił już do końca życia: „W przypadku śmierci matki tęsknoty nigdy nie da się oswoić. Mężczyzna w każdym aspekcie jest bardziej predysponowany do umierania. Zginął, poległ, kipnął – te rzeczy. Kobieta mniej. A już śmierć matki to dramat i wyraźny sygnał, że po niej musimy my. Ja po śmierci mamy nie mogłem pozbierać się przez rok bez mała”. W wytartym kapeluszu, z nieodłącznym papierosem w dłoni, zawsze nienagannie ubrany, władający piękną polszczyzną, do rana sączący wódkę w towarzystwie przyjaciół i zachwyconych nim rozmówców (nigdy się tak naprawdę nie upijał, co potwierdził syn Łukasz, nawet nie próbujący dorównać ojcu w tej materii),a jednocześnie tak normalny, swojski, „brat łata”, nasz człowiek i co dzisiaj już rzadko spotykane, do bólu szczery, ponad wszystko ceniący prawdę, nawet tę najokrutniejszą. Jak wspomina Łukasz Nowicki: „ Potrafił być niezwykle celny. Bardzo hojny w komplementach, ale też okrutny w sądach”. Do dzisiaj zresztą Łukasz pamięta, że mimo pozornego luzu w podejściu do życia, jego tata nie znosił bylejakości, słabości: „Miałem tendencję do bycia byle jakim, co ojca drażniło. Właśnie ta bylejakość. Jego nie drażniły momenty moich porażek, tylko bylejakość”. Wybitny aktor, który wymościł sobie miejsce w panteonie największych polskich gwiazd, a jego role w filmach takich jak „Spirala”, „Wielki Szu, „Sztos” czy „Jeszcze nie wieczór” zapisały się w pamięci widzów już na zawsze, bo chociaż nie grał tyle, ile by mógł, to każda jego rola wyznaczała dobre trendy, była jak perła wrzucana do kinowej ruletki, zawsze mocna, odważna, charakterystyczna i przewrotna. Książka ta więc prowadzi przez losy Nowickiego od lat dzieciństwa, po okres dorastania, czas wyborów zawodowych i relacje damsko-męskie, aż po trudną starość, o której wypowiadał się z pewną akceptacją podszytą goryczą: „Wszystkie dekady mojego życia, ze względu na intensywność uprawianego zawodu, temperament czy wręcz jego nadmiar i wreszcie głupotę, przebiegły mi w sposób niezauważony [...] Aktor ma to do siebie, że żyje czasem zapożyczonym i zapożyczonymi egzystencjami. Bywa kimś innym. W związku z tym zapomina o sobie, ile ma lat, co go boli. Nie wiem, kiedy przeleciała mi pięćdziesiątka, siedemdziesiątka". W książce wspominają go najbliżsi z rodziny, znajomi, ludzie którzy zaznaczyli swój udział w jego życiorysie. Syn, Márta Mészáros, Anna Seniuk, Andrzej Grabowski, Jacek Fedorowicz, Krzysztof Zanussi, Marek Kondrat i wielu innych. Milczy ostatnia żona, Anna Nowicka, bo słowa same grzęzną w gardle…To przy jej boku znalazł spokojną, ostatnią przystań. Trochę brakuje mi w tej biografii poszerzenia wątku przyjaźni z Piotrem Skrzyneckim, a to był ważny kawałek życia bohatera. Zwłaszcza w późniejszym okresie życia, Skrzynecki i przyjacielskie rozmowy z nim, wywarły kolosalne wrażenie i wpływ na postrzeganie rzeczywistości przez Pana Jana. Śmierć przyjaciela wywarła na Nowickim ogromne piętno. Po odejściu szefa Piwnicy pod Baranami pisał do niego listy wydane w książkach „Dwaj Panowie” i „Między Niebem a Ziemią”, próbując się w nich uporać z brakiem, z tęsknotą za kimś dla niego bliskim i ważnym, ze śmiercią. Niby jej zaprzeczał, odsuwał, ale doskonale wiedział od najmłodszych lat, że jest to jedyna stała w życiu. Może zresztą myślał o niej więcej niż mijani ludzie, „pieszczotliwie nazywał ją przemijaniem, żeby nie brzmiała tak surowo i ostatecznie”. Marek Kondrat na pogrzebie Jana Nowickiego wypowiedział takie słowa: „Patrząc na nas, Janek powiedziałby: „Nie przesadzajcie z tą żałobą dzisiaj, dlatego, że pod tym uczuciem może niebezpiecznie kryć się pycha, że nas to nigdy w życiu nie spotka. A tak, jak wiemy, się nie stanie”. To słowa świadomego, pogodzonego z losem człowieka. Bo mimo całego dorobku aktorskiego oraz literackiego, z tej opowieści wyłania się przede wszystkim człowiek z krwi i kości, i to ta rola była aż do samego końca najważniejsza. RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Moja druga ksiazka autora. Zbior anegdot i faktow z zycia Zdzislawa Maklakiewicza. Wiele alkoholowych faktow, klimat epoki slusznie minionej, fakty i wydarzenia we wspomnieniach wspopracownikow i znajomych aktora. Lekko, szybko i przyjemnie (moze nieco plytko) - taka ksiazka na popoludnie.

Książka brzmi smacznie i zamieszczone między opowiadanymi historiami przepisy są dla mnie atutem i ciekawostką ale choć lubię aktora to zabrakło mi w tym wszystkim emocji. To dość losowy zbiór doświadczeń i wspomnień aktora. Ani to biografia ani książka kulinarna z ciekawostkami z życia. Nawet wątki zdrowotne nie wywołały we mnie większych emocji. Z braku laku można przeczytać ale lektura nie zostawi mnie ze szczególnymi przemyśleniami.

Urzekła mnie i bardzo wciągnęła biografia Marii Pakulnis "Moja nitka" wydana w formie wywiadu, przeprowadzonego z aktorką przez Dorotę Wodecką. To piękna, ciepła, a przede wszystkim bardzo mądra opowieść o życiu; dzieciństwie, młodości, dojrzewaniu, życiowych wyborach, nauce w szkole teatralnej, pierwszych filmowych rolach, karierze zawodowej, ale to też opowieść o życiu prywatnym, jego urokach i smutkach, stratach i porażkach, o macierzyństwie, osamotnieniu, chorobie, godzeniu się z tym co nas otacza, opowiedziana bez zadęcia, w poczuciu szacunku do życia, świata, wykonywanego zawodu i całego środowiska. Nie znajdziemy tu użalania się nad sobą, nad swoim losem, choć nie zawsze był on łaskawy, nie odczytamy w słowach aktorki pretensji czy choćby nuty żalu do losu o przemijanie, mniej ról, inną ich wartość. Na podstawie tych wyjątkowych i bardzo ciekawych rozmów, Maria Pakulnis jawi się jako osoba wyjątkowo ciepła, mądra, szalenie empatyczna, wrażliwa, tolerancyjna, skromna, niezmiernie pracowita i utalentowana, o czym świadczyć mogą setki ról w filmach, serialach, wielu spektaklach teatralnych, współpraca z takimi wielkimi reżyserami jak Tadeusz Konwicki, u którego zadebiutowała w "Dolinie Issy", z Krzysztofem Kieślowskim, Mariuszem Trelińskim. Karierę na deskach teatralnych rozpoczynała w awangardowym Teatrze Dramatycznym w Słupsku, a w latach 1981-2010 związała się kolejno z kilkoma warszawskimi teatrami – Współczesnym, Dramatycznym i Ateneum. W tej emocjonalnej, mądrej i intymnej rozmowie aktorka nie ocenia wprost swojego życia, jego blasków i cieni, podchodzi do niego z pokorą i ogromnym szacunkiem; za prawdziwe uważa słowa jednego z bohaterów filmu „Dolina Issy”, który zastanawiając się, dlaczego innym jest dobrze, a jemu nie, odpowiada sam sobie, że "być może każdemu dano taką nitkę, jego los i albo schwyci jej koniec i wtedy cieszy się, że postępuje jak należy, albo nie schwyci". Maria Pakulnis uważa, że "można zgubić nitkę, ale szczęściem jest spotkać ludzi, którzy pomogą ci ją złapać, albo na powrót włożą ci ją do ręki." Ona takich ludzi bezinteresownie jej życzliwych wielokrotnie spotkała. Polecam, bo w mojej ocenie jest to jeden z ciekawszych biograficznych wywiadów z ludźmi świata kultury.